1. NOVIDADE
ISBN: 978-84-9871-286-5
TÍTULO: AS MANOPLAS DE CARAPUCHIÑA
AUTOR: INÉS ALMAGRO // MIKEL MARDONES
EDITORIAL: OQO editora
COLECCIÓN: O
LUGAR, DATA E Nº DE EDICIÓN: PONTEVEDRA, OUTUBRO 10, 1ª
PÁXINAS: 36
ENCADERNACIÓN: CARTONÉ
TAMAÑO: 25X23 cm.
PECIO C/IVE: 12,50€
TEMÁTICA: INFANTIL
IDIOMAS: GALEGO, CASTELÁN

2. As manoplas de
Carapu-
chiña
As manoplas de Carapuchiña
Inés Almagro & Mikel Mardones
OQO
editora Q OQO editora

4. texto de Inés Almagro ilustracións de Mikel Mardones
As manoplas de
Carapuchiña
Edición orixinal: OQO editora
© do texto Inés Almagro 2010
© das ilustracións Mikel Mardones 2010
© da tradución do castelán Marisa Núñez 2010
© desta edición OQO editora 2010
Alemaña 72 36162 Pontevedra
T 986 109 270 F 986 109 356
OQO@OQO.es www.OQO.es
Deseño Oqomania
Impresión Tilgráfica
Primeira edición outubro 2010
ISBN 978-84-9871-286-5
DL PO 522-2010
Reservados todos os dereitos
OQO editora

5. Ía un frío espantoso.
Carapuchiña fora buscar un xersei de la
e unha bufanda vermella.
E as manoplas: unha para cada man.
Tapou ben as orellas
e saíu brincando cara ao bosque.

6. Ao pouco parou de brincar.
Un vento feroz empurrouna tan forte
que foi a rolos pola neve…
!
Blam!
Blam
Blam!
—Como doe!
Carapu ergueuse dun salto e sen chorar, —Veña, Carapu!
como as cativas valentes. Que a avoa está agardando!

7. Estaba acabando de dicilo cando… plin!,
unha folerpa lle bicou o nariz.
Levantou a cabeza amodiño e plin!… plin!… plin!…
unha chea de bicos de neve molláronlle a fronte.
Un caeulle nun ollo.
—Que raro! –dixo Carapu, mentres poñía a carapucha–.
No meu conto nunca neva!

8. Cris! Cr
is! Cris!
…
triscaban as botas vermellas de Carapu na neve,
que xa case lle daba polos xeonllos.
Así era imposible brincar.
E apañar flores, aínda máis difícil:
non había ningunha!
Só neve por todas as partes.

9. Entón Carapu decatouse dunha cousa:
esquecera a cesta co mel e os bolos!
—Que raro! –dixo–.
Nunca esquecín a cesta…
E agora que lle vou levar á avoa?

10. Corre que corre, a saltiños pequechos,
Carapu deixou atrás unha árbore,
dúas árbores,
tres árbores…
e cando chegou á cuarta,
quedou quieta coma un boneco de neve.
Era a árbore do lobo!
En calquera momento
saltaría enriba dela…

11. Carapu pechou os ollos moi forte
e, con vociña de rato, contou:
—Un, dous, tres…
Abriu un ollo un chisquiño e, como non viu nada,
seguiu contando:
—… catro, cinco, seis…

12. … E sete!
Vaia chasco!
—Que raro! –dixo–.
O lobo sempre me viña asustar!
Onde se metera o lobo?
Non había nin rastro del:
nin detrás da cuarta árbore,
nin enriba das pólas brancas,
nin debaixo das botas vermellas…

13. Aos brincos,
Carapu chegou
á casa da avoa.
Sen flores, sen cesta, sen lobo
e co nariz tan frío coma un xeado, petou:
Toc! Toc! Toc!…
—Avoa, son Carapuchiña!
Estás na casa?

14. Non se oía nada.
Toc! Toc! Toc!…
—Avoíña!… Podo entrar?
Que raro! A avoa sempre contesta.

15. o que viu foi tan raro, tan raro
Carapu achegouse á xanela, que case lle saíron os ollos das cuncas
arrimou o nariz ao cristal e… e, sen querer, abriu a boca coma un hipopótamo.

16. Estaban todos alí dentro:
a avoa, o lobo, o leñador, as flores…
e ata a cesta co mel e os bolos!

17. —Veña, Carapuchiña! —Pero… que facedes aquí? Moito cambiou o conto!
Estabamos esperando por ti! —E logo non te decataches? Chegou o inverno!
–dixo o lobo Con este frío, non hai xeito de contar o noso conto de sempre.
mentres sorbía unha cunca de chocolate. E a casa da avoa é a única que ten cheminea.

18. —Que raro! –dixo Carapu–.
Nunca tanto me apetecera
unha cunca de chocolate ben quente!