1. A arbore

2. Definimos a árbore como aquel vexetal leñoso que ten unha altura superior aos 5 m, non ascende apoiado en soportes, ten un tronco único e unha copa de ponlas e follas

3. Tipos de Árbores Árbores de folla caduca: Botan todas as súas follas cada ano, é dicir, quedan "pelados" cando chega o outono. Logo, na primavera, recuperan o follaje. Exemplos son o chopo ( opulus sp.), o salgueiro ( Salix sp.), o lamagueiro –olmo- (U lmus sp.), o tilo ( Tillia sp.), o carballo ( Quercus sp), etc. Árbores de folla perenne: Van renovando as súas follas aos poucos, ao longo de varios anos (segundo a especie, unha folla permanece na árbore de 4 a 14 anos). Exemplos deles son a oliveira ( Olea europaea ), a aciñeira ( Quercus ilex ), a sobreira ( Quercus suber ), etc. As coníferas son árbores de folla perenne, salvo algunhas excepcións que posúen folla caduca, por exemplo o ciprés dos pantanos ( Taxodium distichum) ou o alerce ( Larix decidua).

6. Coníferas ou resinosas: Caracterízanse pola presencia de resina en distintas partes do vexetal, pola formación de piñas ou conos secos onde se producen as sementes. En xeral as súas follas son aciculares (con forma de agulla) ou escamosas . Frondosas: Son árbores de follas con limbo desenrolado e ancho, non producen resina e con froitos, polo xeral, non leñosos.

7. Partes da árbore A árbore está composto polas súas raíces, o tronco ou fuste, a copa, ramas , flores e froitos. As raíces constitúen a parte que penetra no chan e a súa función é fundamental na alimentación da árbore, xa que absorben a auga e os nutrintes minerais da terra, á vez que ancoran á árbore no seu lugar; mentras que a fixación ao chan e responsabilidade de toda a raíz, a absorción ten lugar soamante na punta (ápice) das máis finas. Outra función que teñen é a de almacenar sustancias de reserva, síntese de compostos orgánicos, secreción de sustancias químicas, xeración de talos, etc. As raíces divídense en pivotantes e fasciculares.

9. O tronco ou fuste sitúase entre a raíz e a copa. Está composto de millóns de células leñosas que forman fibras, radios e vasos, cada un dos cales desempeña funcións como as de sostén, condución e almacenamento de nutrientes de reserva. Existen dous grandes tipos de talos: Monopódico.- O crecemento deste tipo de árbores prodúcese por alongamento do talo principal a partir da xema principal (1). A partir do talo principal desenvólvense as ramas laterais máis curtas e de menor grosor, formando practicamente ángulos rectos. Debido a este tipo de crecemento este tipo de árbores caracterízase por presentar formas máis ou menos triangulares.

10. Simpodial.- Chámase así cando non existe un talo principal que se prolonga ata o fin da árbore, senón que dúas ou máis ramas principais xorden do final do tronco a partir de xemas axilares (2) e non da xema terminal (1). Das ramas laterais desenvólvense outras que nacen do final das anteriores a partir tamén das xemas laterais. Neste tipo de crecemento as ramas fórmanse a partir de xemas diferentes. Deste xeito este tipo de árbores adquire unha forma máis globosa, en abano. Este tipo de estrutura permítelles que un maior número de follas poidan captar mellor a luz solar. Dende un punto de vista económico, a forma do tronco ideal é un talo recto, case cilíndrico e sen restos de polas; o home por mor das técnicas silvícolas (marco de plantación, podas, etc.) pode modificar a forma natural da árbore, conseguindo que sexa máis aproveitable.

11. A copa da árbore é o conxunto de ramas e follas que conforman o seu parte superior. A través das súas follas as árbores separan e elaboran sustancias alimenticias mediante o proceso da fotosíntese. A fotosíntese é o proceso a través do cual as plantas e todos os organismos autotróficos que precisan da luz do sol (aqueles que producen o seu propio alimento, constituído esencialmente por azucres), transforman enerxía luminosa en enerxía química procesando o dióxido de carbono (CO 2 ), auga (H 2 O) e minerais en compostos orgánicos e osíxeno gasoso (O 2 ).Coa fotosíntese iníciase toda a cadea alimentaria, xa que sin esta os animais e os outros seres heterotróficos serían incapaces de sobrevivir, pois a base da súa alimentación estará sempre nas substancias orgánicas proporcionadas polas plantas verdes.

13. A forma da parte aerea dunha árbore está relacionada, xeralmente, coa súa adaptación as condicións en que vive. En climas frios, con abundantes neves no inverno, as árbores soen ser aciculares, con perfil piramidal ou escorrente, estreitas e definidas por un talo simple, non dividido. Pola contra, as frondosas, abundantes no clima tépedo e tropical, na súa idade adulta presenta unha copa decorrente (delicuescente ou globosa), o tronco remata en varias polas que se dividen en varias laterais, de xeito que non hai ninguha dominante.

14. As flores son un conxunto de follas fértiles e estériles modificadas que forman a estrutura reprodutora; os froitos constitúen a parte da flor en cuxo interior se atopan encerradas as sementes que se desenvolverán para que naza unha nova árbore. Segundo as súas flores clasificamos as árbores en dous tipos: Árbores sen flores ( ximnospermas) : Son aqueles que producen sementes aínda que estas non están encerradas dentro do froito (carpelo), senón que se enganchan á base das escamas (xeralmente entre unha e duas). As escamas distribúense sobre un eixo formando un cono ou estróbilo, o que se coñece vulgarmente como piña. Este tipo de árbores non producen flores. Pertencen a este grupo as coníferas. Árbores con flores ( Anxiospermas) : Son árbores cuxas sementes se atopan encerradas, na súa madurez, dentro dos froitos. Posúen flores moi vistosas. Estas poden ser :

15. - Monocotiledóneas : Cun só cotiledón nos embrións da sementes. - Dicotiledóneas : Con dous cotiledones

16. Tipos de follas

17. A idade dunha árbore Estes aneis fórmanse debido as diferencias entre a madeira que se produce nas diferentes estacións do ano. Durante o veran o crecemento do talo é máis oscuro que durante a primaveira, por iso obsérvanse diferencias de cor nos aneis. A idade dunha árbore pódese saber contando os aneis formados no interior de su talo (tronco). Madeira de verán Madeira de primaveira

18. Aplicacións industriais. A madeira no mercado Tanto a presenza dunha madeira no mercado (e, por conseguinte, a existencia dun nome comercial) como a delimitación de nomes comerciais réxense polas seguintes características: Calidade e utilidade. Dispoñibilidade. Accesibilidade da súa explotación. Similitude de características e aplicacións, ainda que pertenzan a especies botánicas diferentes.

19. Especies de madeira máis usadas no mundo Piñeiro Silvestre, Alerce, Bidueiro, Carballo, Faia, Pradoiro Rusia Eucalipto, Karri Australia-Oceania Lauán, Seraya, Meranti, Teca, Ramín, Merbau, Padouk Asia Sapelli, Okume, Calabó, Embero, Iroko, Sipo, Kosipo, Elelon, Mongoi, Ukola, Ayous, Bubinga, Framire, Wenge África Piñeiro Ponderosa, Abeto, Virola, Cedro, Espavé, Caoba, Ipé, Jatoba, Balsa, Louro, Apamate, Amaranto, Pao Amarelo, Santa María, Pochote, Tamboril Hispanoamérica Piñeiro Silvestre, Piñeiro de Oregón, Hemlock, Piñeiro Amarillo, Pradoiro, Freixo, Carballo, Tilo, Nogueira, Cerdeira, Alamo, Plátano, Lamagueiro, Bidueiro Norteamérica Piñeiro Silvestre, Abeto Roxo, Bidueiro, Faia, Carballo, Freixo, Nogueira, Chopo Europa Especies Zona

20. Entre as utilidades das árbores destacan as seguintes: Combustible. Cortiza. Labras e lascas. Madeira. Outros ( resina, caucho, taninos, etc).

21. Son vexetais que cubren grandes superficies con especies puras. O seu máximo desenrolo adquíreno nas zonas frío-tépedas, onde se asenta a maior parte da poboación mundial economicamente desenvolvida e polo tanto con maior demanda de materias primas. A conformación do tronco facilita a súa transformación industrial. Trabállase fácilmente e ten un amplo campo de utilización.