Η Αμερικανική ‘Ήπειροςχωρίζεται στη Βόρεια και Νότια Αμερική. Στη
Βόρεια υπάρχουν οι λεγόμενες Η.Π.Α. (Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής) και στη Νότια
επειδή οι περισσότερες χώρες είναι Ισπανόφωνες λέγονται χώρες της Λατινικής
Αμερικής.
Λατινική Αμερική ονομάζεται το νότιο τμήμα της αμερικανικής ηπείρου,
δηλαδή οι χώρες που βρίσκονται νότια του Μεξικού. Ανακαλύφθηκε από τον
Αμέριγκο Βεσπούκι (Amerigo Vespucci, 1454 - 1512 μ.Χ), στην υπηρεσία της
Ισπανίας. Κατοικούμενη τότε από τους λεγόμενους Προκολομβιανούς πολιτισμούς
(Ίνκας, Μάγιας, Αζτέκοι και άλλοι), η Νότια ή Λατινική Αμερική εξερευνήθηκε,
αποικήθηκε και κατακτήθηκε, για εκατονταετίες από τους Ισπανούς και τους
Πορτογάλους, οι οποίοι με αιματηρούς πολέμους εξάλειψαν τελείως τους
Προκολομβιανούς πληθυσμούς και δημιούργησαν μια σειρά από νέα κράτη. Ως
αποτέλεσμα, οι σημερινοί Νοτιοαμερικανοί μιλούν κυρίως ισπανικά ή πορτογαλικά,
διατηρώντας την κουλτούρα της Ιβηρικής χερσονήσου δηλ. την Ισπανική και
Πορτογαλική κουλτούρα, ως επί το πλείστον.
3.
Έκταση - πληθυσμός
ΗΛατινική Αμερική καταλαμβάνει έκταση περίπου 21.069.500 τ. χλμ., που
αντιστοιχεί σε ποσοστό στο 14% της συνολικής επιφάνειας (ξηράς) της Γης. Το 2008 ο
συνολικός πληθυσμός της υπολογίζονταν περίπου στα 570 εκατομμύρια με επίσημες
γλώσσες τις: ισπανική, πορτογαλική και γαλλική.
4.
Φυλές
Η Λατινική Αμερική αποτελεί ένα κράμα φυλών και
πολιτισμών. Παρά ταύτα τρεις είναι οι βασικές φυλές, οι γηγενείς, οι
Ευρωπαίοι, αρχικά Ισπανοί και πορτογάλοι (Ίβηρες) και οι νέγροι που
μεταφέρθηκαν εκεί από την Αφρική.
Κυριότερη εξ αυτών θεωρείται η Ιβηρική που έφερε στη
περιοχή τη νομοθεσία, τη γλώσσα και τη θρησκεία της Ευρώπης
κυριαρχώντας έτσι σε όλη τη περιοχή, πολιτικά, κοινωνικά,
οικονομικά και πολιτιστικά. Αντίθετα οι νέγροι που υφίστανται κατά
εκατομμύρια
Στις περιοχές της Βραζιλίας και Καραϊβικής φαίνονται να
ελαττώνονται συνέχεια. Η δε τρίτη, των γηγενών που διακρίνονται σε
πολλές επιμέρους φυλές ιδιαίτερα στη Βολιβία, Ισημερινό, Περού και
Μεξικό φέρεται να αντιμετωπίζει σοβαρά φυλετικά προβλήματα
διαφόρου φύσεως όπως οικονομικά, κοινωνικά κ.λπ. Πολλοί από
αυτούς που αποκτούν εθνική συνείδηση των προγόνων τους
αντιδρούν ή δε συμμετέχουν σε κοινές διεθνείς οικονομικές
κατευθύνσεις, διατηρώντας αμφισβητήσεις μέχρι και δυσαρέσκειες.
5.
Γενική επισκόπηση
Γενικά η Λατινική Αμερική από ιστορικής, κοινωνικής, πολιτειακής και
πολιτιστικής άποψης, ακόμα και οικονομικής, χαρακτηρίζεται σαν μία "ενότητα"
και ταυτόχρονα ως μια "πολυμορφία". Ο διπλός αυτός χαρακτηρισμός
απεικονίζει ένα πολιτειακό "υποσύστημα" που αντιμετωπίζει σχεδόν ίδια
προβλήματα με κοινά τόσο πολιτιστικά όσο και οικονομικά χαρακτηριστικά. Οι
χώρες της Λ.Α. φαίνεται να είναι ενσωματωμένες "παρά θέληση" στη,
κυριαρχούμενη από τις ανεπτυγμένες βιομηχανικά χώρες, παγκόσμια οικονομία,
δίνοντας την εικόνα μιας "περιφέρειας" σε σχέση "εξάρτησης" από
μητροπολιτικά κέντρα.
Σημειώνεται ότι οι χώρες της Λ.Α. συγκροτούν με διμερείς ή πολυμερείς
συνθήκες διάφορες ομάδες χωρών ή ζώνες χωρών, γεγονός που αντικατοπτρίζει
από μόνο του τα ιδιαίτερα προβλήματα της περιοχής.
6.
Ζώνες Χωρών Λ.Α.
Οι επικρατέστερες ζώνες χωρών της Λατινικής Αμερικής, σύμφωνα
με τα κριτήρια των περισσοτέρων αναλυτών (πολιτικών, στρατιωτικών,
οικονομικών κ.λπ.) είναι οι ακόλουθες έξι:
•Ζώνη Μεξικού – Κεντρικής Αμερικής. Στη ζώνη αυτή περιλαμβάνονται το
Μεξικό καθώς και όλες οι χώρες της Κ. Αμερικής με νοτιότερη αυτή του
Παναμά.
•Ζώνη Καραϊβικής. Σ΄ αυτή περιλαμβάνονται μόνο οι χώρες της Καραϊβικής
θάλασσας
•Ζώνη των Άνδεων. Σ΄ αυτή περιλαμβάνονται η Κολομβία, το Περού, ο
Ισημερινός και η Βολιβία.
•Ζώνη μη τροπική Ν. Αμερικής. Σ΄ αυτή περιλαμβάνονται η Χιλή, η Αργεντινή,
η Ουρουγουάη και η Παραγουάη.
•Ζώνη ανατολικής Βραζιλίας. Σ΄ αυτή περιλαμβάνεται μόνο η ανατολική
Βραζιλία και
•Ζώνη εσωτερική ηπειρωτική (Ν.Αμερκής), όπου σε αυτή περιλαμβάνεται
όλη η υπόλοιπη Βραζιλία.
7.
Ιστορία
Κύριο χαρακτηριστικό στη Λατινική Αμερική εξαρχής ήταν και
είναι οι επαναστάσεις αντεπαναστάσεις και τα πραξικοπήματα. Κυρία
αιτία αυτών ήταν αφενός το αποικιακό σύστημα διοίκησης που
εφαρμόσθηκε επί αιώνες το οποίο δεν επέτρεψε την ικανότητα της
αυτοδιοίκησης, και αφετέρου η οργάνωση των κοινωνιών γύρω από
πρόσωπα που ασκούσαν μεγάλη επιρροή. Έτσι οι ηγέτες των
διαφόρων πολέμων ανεξαρτησίας αποκτώντας μεγάλη πολιτική ισχύ
έγιναν πρόεδροι, ή δικτάτορες των χωρών τους. Όπως είναι φανερό,
νόμιμα ή ειρηνικά μέτρα δεν μπορούσαν να βελτιώσουν την
κατάσταση. Έτσι κάθε φορά που οι ένοπλες δυνάμεις διαφωνούσαν
με τον Πρόεδρο ή Δικτάτορα ο λαός τις ακολουθούσε.
Στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν εξερράγη το 1914, όλες οι
χώρες της Λ.Α. παρέμειναν ουδέτερες μέχρι την είσοδο σ΄ αυτόν των
ΗΠΑ το 1917. Τότε ακολούθησαν επτά χώρες που κήρυξαν τον πόλεμο
κατά της Γερμανίας οι οποίες και ήταν: η Αϊτή, η Βραζιλία, η
Γουατεμάλα, η Κοστα-Ρίκα, η Κούβα, η Ονδούρα και ο Παναμάς. Ενώ
η Αργεντινή, το Μεξικό και η Χιλή συνέχισαν την ουδετερότητα.
8.
Με την έκρηξητου Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου το 1939 οι εκπρόσωποι 21
χωρών της Λ.Α. συνήλθαν στις 23 Σεπτεμβρίου στον Παναμά (Διάσκεψη του Παναμά)
και εξέδωσαν την "διακήρυξη ουδετερότητας", εκλέγοντας και μόνιμη «Επιτροπή
Ουδετερότητας» με έδρα το Ρίο ντε Τζανέιρο. Η πτώση όμως του γαλλικού μετώπου
και των Κάτω Χωρών θεωρήθηκε μεγάλη απειλή όπου τα ίδια μέλη της
προηγούμενης Διάσκεψης συνήλθαν επειγόντως στις 21 Ιουνίου του 1940 στην
Αβάνα όπου και αποφάσισαν τελικά την διατήρηση της ουδετερότητας.
Μετά το τέλος του πολέμου ιδρύθηκε ο διεθνής Οργανισμός Αμερικανικών
Κρατών που προήλθε από την προγενέστερη Παναμερικανική Ένωση, στον οποίο
συμμετάχουν όλες οι χώρες της Λατινικής Αμερικής, (εκτός από μία που η συμμετοχή
της έχει ανασταλεί λόγω πολιτικής εξέλιξης).
