อย่า ให้ แหลด มา เห็น ฮ่าๆ

1. ระยะสั้นๆ ในวันของแหลด (ที่โรงเรียน)
ช่วงสอบที่ผ่านมา
เพราะความขี้เกียจของผมตั้งแต่ต้นเทอม
ทาให้ปลายเทอมนี้อ่านหนังสือไม่ทัน
หลับฝันอยู่ในห้วงประมวลกฎหมาย
แต่ก็ไม่ใช่ฝันร้าย เพราะการเรียนกฎหมายเป็นความสุขอย่างหนึ่ง
ถึงผมเรียนไม่เก่งแต่ก็เป็นสุข
วันนั้นตอนผมอาบน้าอยู่
คิดเรื่องเล่นเพลินๆ
ผมก็คิดไปถึงอาต้าที่ทาตุ๊กตาน้องบี๋เป็นการแสดงละคร
แหม ผมประทับใจจัง
แล้วไอ้แหลดก็โผล่มาในห้วงคิดผม
อาต้าเคยพูดถึงไอ้แหลดอยู่
ผมนั้นเพราะมีตัณหาหน้ามืด
เกลียดไอ้แหลดอยู่ในใจ
ไอ้บ้าคนนี้ชอบกระโดดมามองผมฉี่แล้วหัวเราะเยาะเย้ย
เกลียดแสนเกลียด
คิดไปคิดมา อาบน้าเสร็จผมไปประมวลความคิดที่นึกขึ้นได้มา
เลยเล่าอะไรเกี่ยวกับแหลดดีกว่า
Tom Laugh LHAD
คิดชื่อบ้าๆ นี้ตั้งแต่ยังสอบไม่เสร็จ
วันนี้สอบเสร็จแล้วมาเขียนถึงแหลดดีกว่าครับ
บรืน...........
เสียงสตาร์ทรถมอเตอร์ไซค์รุ่นเก่าของพ่อผมครับ
ผมล่ะแสนเศร้าที่จะต้องไปโรงเรียน ม.ต้น
หลังจากที่ผมจบจากโรงเรียนประถมศาลามา

2. ผมก็คิดมากกับการหาเพื่อนใหม่
ผมไม่ค่อยจะมีเพื่อนน่ะครับ
พอลงรถมอเตอร์ไซค์ของพ่อหน้าโรงเรียน
ผมก็ไหว้อาจารย์ที่มารอรับไหว้เด็กๆ
ขึ้นไปบนตึกและเอากระเป๋าไปไว้
แล้วไอ้แหลดก็เปิดฉากขึ้นด้วยรอยยิ้ม พร้อมกระดกคิ้ว
คางมันออกจะแหลมและยื่น แต่เข้ารูปเข้ารอยกับหัวสามเหลี่ยมนั้นดี
ตอนนั้นเรารู้จักกันในห้องแล้วครับ
ครั้งนี้มันเลยมองมาแล้วยิ้มให้ผม
แหลดมันมาโรงเรียนกับรถรับส่งนักเรียน
เลยนั่งเล่นที่ระเบียงรอผองเพื่อนที่จะเอากระเป๋ามาเก็บและรอลงไปเข้าแถว
ผมก็รอเข้าแถวเหมือนแหลดนั่นแหละครับ
พอเพลงมาร์ชประจาโรงเรียนออก
พวกเด็กๆ ม.1 ก็วิ่งกันไปเข้าแถวกัน
เราลงไปยังลานกว้างของสนามที่นักเรียนตั้งแต่ ม.1-ม.6 จะมารวมกัน
ดูเป็นที่คึกคักยิ่งนัก แต่ตอนนั้นผมไม่ชอบอะไรที่โรงเรียนสักอย่าง
"คิงดูพี่คนนั่นเล๊าะ" (แกดูพี่คนนั้นสิ) แหลดพูดตามภาษาพื้นบ้านของเรา
และชี้ไปที่รุ่นพี่ ม.2 หน้ากลมมีรอยยิ้มอันทรงสเน่ห์
"ไผบ่ะ อ๋อ พี่ไขวิแลนั่นเอง นามสกุลเหมือนคิงโตย"
(ใครวะ อ๋อ พี่ไขวิแลนั่นเอง นามสกุลเหมือนแกด้วย)
คาพูดที่ผมจาได้คิดว่าไม่เป๊ะนะครับ แต่ประมาณนี้
"คิงชอบกา" (แกชอบเหรอ) แหลดมันถามผม
"อู้ไปเรื่อย" (พูดไปเรื่อย)
จบแค่นั้นเราก็ไปเข้าแถวครับ
หลังจากร้องเพลงชาติ เพลงมาร์ช แผ่เมตตา ฟังข่าวสารจบ
แต่ละห้องก็เดินเรียงแถวเพื่อขึ้นชั้นเรียน
ระหว่างทางแหลดมันมองไปที่ต้นไม้
ตรงนั้นมีคาคมติดอยู่เป็นระยะๆ เกือบทั่วโรงเรียน

3. แหลดคงชอบคาคมอะไรสักอย่างครับ จึงเอ่ยออกมา
"ศิษย์มีครู หมูมีมัน เรียนรู้กันเมื่อจาเป็น"
หลังจากนั้นแล้วเราก็รออาจารย์มาสอนครับ
แหลดนั้นนั่งคู่กับ “บัง”
ส่วนผมนั่งหลังบัง
สองคนนี้มันคู่ซี้กันครับ
บางทีบังชอบที่จะแอบมาเล่าเรื่องของแหลดให้ผมฟัง
และบางครั้งแหลดมันก็จะเล่าเรื่องของบังให้ผมฟังเช่นกัน
เราเรียกการนินทาแบบนี้ว่า “เล่าขวัญ” ครับ
ถึงเวลาอันสมควร
อาจารย์ก็ขึ้นมาสอนพอดีครับ
วันที่ผมจะพูดถึงนี้เป็นวันที่อาจารย์ให้นาไข่และเกลือมา
ผมจาได้เลือนรางนะครับ คงเป็นการทดลองไข่ลอย ไข่จมครับ
(ทีแรกผมนึกว่าจะเอาไข่มาต้มกันกับเหลือซะอีก)
หลังจากเสร็จการทดลองในวิชาวิทยาศาสตร์แล้ว
เกลือก็เหลือเป็นถุงครับ
ทีนี้แหลดมันก็คว้าเกลือที่เหลือมาถุงหนึ่งครับ
แหลดนั้นพอคว้าเกลือมาแล้วก็ไปยืนที่หน้าต่างห้อง
ห้องประจาที่ชั้นสามนี้ พอมองลงไปจะเห็นโรงอาหารครับ
มีคนเดินผ่านไปมา อาจารย์นักเรียนเดินไปกินข้าว ไปซื้อขนม
คราวนี้ผมก็เดินไปชมวิวข้างๆ แหลด
ไม่นานเพื่อน “มาก” ก็มายืนเคียง
แล้วสองคนนี้มันบ้าอะไรก็ไม่รู้ครับ ผมจาส่วนนี้ไม่ค่อยได้
แย่งถุงเกลือกัน แล้วถุงเกลือก็ปริ เกลือหล่นออกมา
มากมันบอกให้แหลดโยนเกลือทิ้งลงไป
ส่วนแหลดก็บอกให้มากนั่นแหละขว้าง
มือของเพื่อนทั้งสองก็ยื้อแย่งกัน
จนสหายทั้งสองตัดสินใจขว้างถุงเกลือไปพร้อมกัน
มันลอยลิ่วไปติดหัวไหล่ของพี่คนหนึ่งครับ เกลือกระจายเลย
พี่เขาคงโกรธหน้าดู

4. ผมผู้มองอยู่เฉยๆ เห็นหน้าแล้วกลัวเลยครับ
ส่วนมากกับแหลดหลบวูบไปแอบใต้กรอบหน้าต่างทันทีที่รู้ว่าโดนครับ
ผมจาได้ว่าเรื่องนี้สาหรับผมแล้ว หัวเราะจนท้องแข็งทีเดียวครับ
ถุงเกลือของสองคนนี้โคตรแม่นเลยครับ (ขนาดไม่ได้ตั้งใจ)
สายมากแล้วครับ และเกือบจะได้เวลากินข้าวเที่ยงแล้ว
เป็นเวลาของอีกวันหนึ่งครับ
จุดเดิมนี่แหละครับ แหลดก็ยังคงมองดูวิวอยู่ที่เดิม
ผมไปยืนมองดูด้วย
แหลดมันเหลือบไปเห็นเพื่อนสมัยประถมของผม
จึงเอ่ยถามประมาณว่า
“คนนั้นเพื่อนคิงบ่าแม่นกา ชื่อหยังเก๊าะ”
(คนนั้นเพื่อนแกไม่ใช่เหรอ ชื่ออะไรนะ)
“ชื่อกาน” ผมตอบไปตามนั้น
แล้วแหลดก็หัวเราะคิกคัก
ขณะที่กานเพื่อนผู้หญิงสมัยประถมของผมกาลังวิ่งไปซื้อคูปอง
แหลดมันก็ร้องเพลงขึ้น
“โอ้กานดากลับมาหาพี่เถิด
อย่าเตลิดรีบหนีพี่ไป
โอ้พี่รัก เจ้ามากแค่ไหน
อย่าจากพี่ไป เดี๋ยวพี่จะไปแอ่วอ่าง”
คือเพลง หลังคาแดงของ ศรเพชร ศรสุพรรณ
ที่ท่านร้องไม่ได้เป็นแบบนี้ครับ
แหลดมันดันร้องว่าจะไปเที่ยวอ่างเอาเสียดื้อๆ
แล้วเราก็วิ่งลงตึกไปซื้อคูปองอาหาร
โดยใส่แค่ถุงเท้าสีน้าตาลไปแค่นั้นครับ
มาถึงความเกลียดเรื่องอาหารกลางวันครับ
แหลดมันหมั่นไส้ผมน่ะครับ ที่ชอบซื้อน้าขวดกิน
หาว่าผมนี่อนามัยจัด
พอผมซื้อมากินมันก็กินกับผมและเพื่อนๆ
และความหมั่นไส้นี่แหละครับ
ทาให้แหลดหลอกผมบ่อยๆ ว่าหมี่เหลืองที่ผมซื้อมา

5. แหลดมันเคยกินแล้วเจอหนอน
แล้วแหลดนี่มันทาหน้าจริงจังด้วยนะครับ
ตอนนั้นผมเกลียดมันแย่
เหตุผลก็คงเพราะผมไม่ไปกินก๋วยเตี๋ยวน้าตกร้านเดียวกับแหลดนั่นและครับ
ถ้าวันไหนอารมณ์ดี
มันก็จะชวนผมไปกินข้าวราดแกง
“ปะ วันนี้กิ๋นผัดกระเพราะ ไข่พะโล้น๊อ”
(ปะ วันนี้กินผัดกระเพราะ ไข่พะโล้เน๊อะ)
แล้วแหลดมันก็ไม่บอกว่ามีหนอน
เพราะกินข้าวร้านเดียวกัน
เสร็จจากมื้อกลางวัน
แหลดมันก็ไปหาองุ่นดองเปรี้ยว เอาไปแอบกินบนห้อง
ตามประสาของคน 5555555+ บอกไม่ถูกครับ
เอาไปแอบกินพร้อมบังตลอด
กินแล้วก็เปรี้ยว เปรี้ยวแล้วก็ทาหน้ามุ่ย
ครั้งหนึ่ง
ตอนบ่ายของวันศุกร์เราไม่มีเรียน
จึงไปเดินเล่นที่โรงยิม
จาได้ว่าแหลดมันกระโดดผวาเข้ามากวนโอ้ยอะไรผมก็ไม่รู้
ด้วยความตกใจผมคว้าแผ่นพลาสติกใกล้ๆ ตวัดผ่านหน้าแหลดไป
แล้วก็โดนใต้ตาของแหลด เฉียดตาไปนิดเดียว
ครั้งนั้น ผมเสียใจจริงๆ ครับ
แล้วผมก็ไม่กล้าขอโทษแหลดด้วย
มันโกรธผมไปเป็นอาทิตย์เลยล่ะครับ
ผมก็นับวันรอคอยให้แหลดมาพูดด้วย
แหลดมันก็ไม่พูดด้วยเป็นนาน
จนวันหนึ่ง แหลดมันก็ลืมเรื่องนั้น
ผมบอกไม่ถูกว่าตอนนั้นผมรู้สึกอย่างไร
แต่มันเป็นความรู้สึกที่ผมจามันได้ดีครับ
(เป็นเดี๋ยวนี้ ถ้าแหลดมันโดนอีก มันเตะผมตาย)

6. คราวนี้มาถึงความงอนของแหลดในตอนบ่ายๆ ดีกว่าครับ
แหลดมันชวนผมไปฉี่
ผมไม่ไปฉี่ด้วยครับ แหลดมันเลยงอน
แหม ... ก็ชอบกวนบาทาผมขนาดนั้น
แถมผมก็ไปฉี่มาแล้วด้วย
มันจึงเชิดหน้า ทางอน
เดินไปหาบังแล้วบอกว่า
“โอย เจ็บท้องบ่าเฮ้ย เอามือลูบท้องจะอี้ จะได้หายเจ็บท้อง”
(โอย เจ็บท้องว่ะ เอามือลูบท้องแบบนี้ จะได้หายเจ็บท้อง)
แล้วแหลดก็เอามือลูบท้องไปมา
ผมมานึกออกตอนโตนี่แหละครับ
ตอนนั้นแหลดมันคงปวดท้องอึ
และมันก็งอนที่ผมไม่ไปส่ง
สมัยประถม
ผมเคยชวนจังก้าให้ไปส่งผมอึ
จังก้าก็ไปด้วย
เรานั่งห้องน้าข้างกัน
ตะโกนโต้ตอบกันไปมา
ผมถามจังก้าว่า จังก้ามันอึไหม
จังก้ามันบอกว่า มันก็อึเหมือนกัน และบริหารดวงตาไปด้วย
มันเป็นความรู้สึกที่อบอุ่นมากครับ
และผมก็เข้าใจว่าแหลดมันสมควรงอน
แหลดก็แบบนี้แหละครับ
หัวเราะคิกคักวิ่งไปมาตามระเบียง
แซวเพื่อนบ้าง แกล้งเพื่อนบ้าง
แล้วก็ชอบใส่ถุงเท้าหย่อนๆ
แล้วที่สาคัญเวลาวิ่งไปมา เหมือนคนที่สวมถุงเท้าไม่สุดน่ะครับ
ตรงหัวเท้าถุงเท้าจะยื่นออกไปมากกว่าเท้าอ่ะครับ
(อธิบายไม่ถูกแฮะ)

7. แล้วเวลาที่แหลดโดนคนตัวใหญ่แกล้ง
แหลดมันก็จะทาหน้าจ๋อยแบบอาฆาต
แล้วก็บ่นพึมพาว่าคนตัวใหญ่ชอบแกล้งคนตัวเล็ก
เดี๋ยวนี้แหลดตัวคงไม่เล็กแบบผมแล้วล่ะครับ
คงตัวโตสมวัย 55555555+
ตอนบ่ายๆ นี่ออกจะว่างนะครับ
ส่วนมากจะค่อนไปทางวันพฤหัสบดีหรือศุกร์
แหลดกับบังจึงชวนกันไปซื้อลูกปิงปอง
แล้วไปหาไม้กระดานมาแทนไม้ปิงปอง
จัดโต๊ะที่เราเรียนมาเป็นสนามขนาดย่อมๆ
เอาสมุดเสียบไว้คั่นกลางเป็นเขตแดน
แล้วก็ตี ตบ ลูกปิงปองไปมา
ใครที่ตีออกไปนอกหน้าต่างต้องวิ่งลงไปเก็บ
และไม่แปลกเลยที่ในหมู่ไม่มีใครผิดกฎนี้เลย
ผมก็นั่งดูไปเพลินๆ จนหมดเทอม
ส่วนมากผมชอบเห็นแหลดมันที่หน้าต่าง
บางทีมันก็ซึมๆ เป็นพระเอกมิวสิควิดีโอ
เท่าที่ผมจาได้ เหมือนผมเห็นแหลดมันร้องเพลง ขอเป็นตัวเลือก ของ กะลา
เห็นแหลดมันคลั่งเพลงจนเขียนไว้บนปกหนังสือ
จนอาจารย์ที่สอนวิชาพุทธศาสนาดุเข้าให้ เวลาที่เอางานไปส่ง
ผมตลกตอนนี้แหละครับ
เขียนไปส่งอาจารย์ได้ ใส่บนปก ขอเป็นตัวเลือก 5555+
ใกล้จะเลิกเรียน
อาจารย์ที่ปรึกษาจะเรียกนักเรียนมารวมกันที่ห้อง
แล้วสาวน้อยหน้ามนหน้าตาจิ้มลิ้มก็โดนใจแหลดอีกหน
“คิงดูแหละ ฤทัย น่าฮักก่อ”
(แกดูสิ ฤทัย น่ารักมั้ย)
คราวนี้แหลดมันยิ้มครับ
ยิ้มหวานซะด้วย
ภาพความทรงจาผมเลือนๆ ไปแล้วครับ จาได้แค่นั้น

8. หลังเลิกเรียน
เราก็จะมาแย่งกันเข้าแถวเพื่อไหว้อาจารย์
พวกของแหลดจะวิ่งขึ้นรถรับส่งนักเรียน
ส่วนผมก็จะรอพ่อมารับ
ระหว่างที่ยังไม่ได้ออกจากประตูโรงเรียนนั้น
มีลุงตารวจมาถามแหลดว่า
“ไม้ง่ามนี่เขาเอาไว้ทาอะไร”
วันนั้นเป็นวันเรียนลูกเสือ
“เอาไว้สับคองูครับ”
(เอาไว้ค้าคองูตามความหมายของแหลดนั่นแหละครับ)
เรื่องนี้ผมก็ยังจามาถึงวันนี้
[ค้าได้แต่คองูเหลือมตัวใหญ่ๆ ล่ะวะ
เอาไปค้าคองูเขียวไม่ได้หรอก ไอ้แหลด]
แล้วเราก็ได้กลับบ้านเสียที
ครั้งนั้นผมจาได้ว่าผมซ้อนมอเตอร์ไซค์เก่าๆ ของพ่อ
มองดูรถรับส่งที่แหลดมันนั่ง
ผมก็เฉยๆ ตามแบบฉบับของตัวเอง
แต่แหลดมันชี้ให้บังดูผมแล้วยิ้ม
“คิงผ่อบ่าคิมแหละ”
(แกดูไอ้คิมสิ)
ยิ้มของไอ้แหลดไปกับรถรับส่งแล้ว แต่ก็ได้ส่งมาถึงผมเช่นกัน
วันๆ หนึ่งที่โรงเรียนก็จบลงแล้ว
ผมดีใจที่ได้กลับบ้าน
จะมีใครคิดบ้าๆ แบบผมรึเปล่าก็ไม่รู้
ผมเคยไม่อยากไปโรงเรียนติดต่อกันมาหลายปี
อยากอยู่บ้าน โดยไม่มีเพื่อน
ไม่อยากไปโรงเรียนโดยไม่มีเพื่อน

9. วันหนึ่งผมจาต้องไปเรียน
ความหดหู่ใจที่ได้ไปเรียนทาให้มันท้อแท้ใจมาก
ความรู้สึกที่เห็นยิ้มของไอ้แหลดในวันนั้น
ผมเกือบลืมไปแล้วจริงๆ
วันนี้ไอ้แหลดหายไปจากชีวิตผมมาแล้ว
เป็นเวลา ... 7 – 8 ปี
มันจะหายหัวไปไหนก็ช่าง
แต่บางครั้ง
ผมก็อยากเดินขึ้นตึก
แล้วมีคนคอยยิ้มให้เวลาที่ยังไม่มีใครมาเป็นเพื่อน