เป็นเรื่องที่ดีมากๆ อยากให้เพื่อนๆได้อ่านกัน
กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีเกาะแห่งหนึ่งที่รวบรวมความรู้สึกทั้งหมดอยู่ด้วยกัน ความสุข ความทุกข์ ความเศร้า ความรู้ และอื่นๆ อีกมากมาย
วันหนึ่งมีประกาศไปถึงความรู้สึกทั้งหมดว่า “ เกาะกำลังจะจมน้ำ ” ดังนั้นความรู้สึกทั้งหมดจึงได้เตรียมเรือ เพื่อหนีไปจากเกาะ ความรักเท่านั้นที่ตัดสินใจอยู่บนเกาะ ความรักต้องการจะอยู่จนถึงวินาทีสุดท้าย
เมื่อเกาะเกือบจะจมแล้ว ความรักจึงตัดสินใจขอความช่วยเหลือ ความรวยแล่นเรือผ่านมาและได้ตอบว่า  “ ไม่ได้หรอก ฉันรับเธอไปไม่ได้ เพราะเรือฉันเต็มไปด้วย เงินและทองแล้ว ฉันไม่มีที่ให้เธอ ”
ความรักตัดสินใจ ถามความเห็นแก่ตัว ซึ่งผ่านมา “ เรือลำงาม ความเห็นแก่ตัว ช่วยฉันด้วย ” “ ฉันช่วยคุณไม่ได้หรอก ความรัก ตัวคุณเปียกไปหมด อาจทำให้เรือฉันเปียกด้วย ”
ความเศร้าได้พายเรือผ่านเข้ามา ความรักได้เอ่ยขอความช่วยเหลืออีก “ ความเศร้าอนุญาต ให้ฉันขึ้นเรือคุณนะ ” “ โอ้ ความรักฉันกำลังเศร้ามากเลย ฉันต้องการอยู่คนเดียว ขอโทษนะ ” ความสุขได้ผ่านเข้ามาพอดี แต่เขาไม่ได้ยินแม้แต่เสียงร้องเรียกขอความช่วยเหลือ ของความรัก เพราะกำลังมีความสุข
ทันใดนั้นเอง มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมา  “ มานี่ความรัก ฉันจะรับเธอไปเอง ” ความรักรู้สึกขอบคุณและดีใจเป็นอย่างมาก จนลืมถามชื่อว่าคนผู้นั้นเป็นใคร เมื่อพวกเขามาถึงแผ่นดินที่แห้ง ก็จากกันไปตามทางของแต่ละคน
ความรักนึกขึ้นมาได้ว่า ลืมถามชื่อผู้ช่วยเหลือเขา ความรักจึงถามความรู้ “ ใครเหรอ ที่เป็นคนช่วยฉัน ” ความรู้ตอบอย่างภาคภูมิใจในความรอบรู้ของตนเองว่า “ เวลา ”
ความรักถามต่อว่า “ ทำไมเวลาถึงช่วยฉันหล่ะ ” ความรู้ยิ้มในความรอบรู้ของตนเองแล้วตอบความรักว่า “ ก็เพราะว่า เพียงเวลาเท่านั้น ที่เข้าใจว่า ความรักยิ่งใหญ่แค่ไหน ”
แต่ว่ามีสิ่งหนึ่งที่เราลืมเลือนไป ถ้าหากจะไม่กล่าวถึงเสียเลย ขณะที่ความรักกำลังมองหาคนช่วยออกจากเกาะ  ความรักคงกำลังยุ่งอยู่ กับการมองหาผู้อื่น จนลืมมองหาความเป็นเพื่อน
ซึ่งเลือกที่จะอยู่เคียงข้างความรัก ตั้งแต่แรกแล้ว เพราะ ความเคยชิน จึงทำให้ความรัก มองไม่เห็นความสำคัญของความเป็นเพื่อน
ในขณะที่ความรักจากไปพร้อมกับเวลา ความเป็นเพื่อนรู้สึกดีใจมากที่ความรักปลอดภัย และแม้จะต้องห่างกัน  แต่ความเป็นเพื่อนกลับรู้สึกเป็นสุข
เพราะความเป็นเพื่อนรู้ดีว่า ถึงแม้เกาะนี้จะจมไปชั่วนิรันดร์  แต่ความเป็นเพื่อนจะเป็นอมตะ ในใจความรักตลอดไป แม้จะไม่ยิ่งใหญ่   แต่จะยังคงเคียงข้างความรักเสมอ ...
ความเป็นเพื่อนรู้ดีว่า  ตนไม่จากไปเหมือนกาลเวลา ความเป็นเพื่อนรู้ดีว่า  ตนไม่รังเกียจกันเหมือนความเห็นแก่ตัว ความเป็นเพื่อนรู้ดีว่า  ตนไม่แบ่งชั้นเหมือนความรวย
ความเป็นเพื่อนรู้ดีว่า  ตนไม่อ้างว้างเหมือนความเศร้า และความเป็นเพื่อนรู้ดีว่า  ตนไม่เปลี่ยนแปลง เหมือนความสุข ทั้งนี้ก็เพราะ  ความเป็นเพื่อนจะอยู่ในใจตลอดไป ....

Sogood