Conto sobre a paz, a tolerancia.

1. OS SETE CABALEIROS DE CORES

2. Érase unha vez, hai xa moito tempo, que no reino das cores había sete cabaleiros: o vermello , o laranxa , o amarelo , o verde , o azul , o anil e o violeta . Todos eran valentes e ousados, e estaban moi orgullosos da súa cor.

3. O Cabaleiro Vermello dicía: A miña cor é a máis bonita. Mirade o lume, as cereixas, as rosas vermellas e as fresas.

4. O Cabaleiro Laranxa respostáballe sempre: Sí, pero o vermello é a cor do sangue, da guerra. Sen embargo, a miña é a cor das laranxas e das mandarinas. É unha cor suave, e mesmo parece que arrecende moi ben.

5. Axiña interrompía o Cabaleiro Amarelo: Que falsedade! Eu si son fermoso: mirade o sol, o ouro, as margaridas, os limóns e o mel.

6. Entón, o Cabaleiro Verde botábase a rir: Vamos, vamos! Cando as plantas e as árbores están fortes e xóvenes, as súas follas son verdes. Mirade os montes, os prados e os bosques. O mundo é verde cando está vivo.

7. Pero o Cabaleiro Azul berraba: Que tolería acabo de oír? Se de algunha cor é o mundo, ese é o azul. Mirade o mar inmenso, e os lagos e os ríos. Azul mariño para a auga e azul celeste para o ceo.

8. O Cabaleiro Anil dicía fachendoso: Pero, de que cor son as uvas, os figos, as moras.? A cor Anil é seria, solemne, magnífica.

9. Para rematar, dicía o Cabaleiro Violeta: O violeta é unha cor chea de sentimento, de emoción; é o ceo no solpor, o son suave que producen os violíns. Só o seu nome xa é pura poesía.

10. E cada un deles pasaba as horas diante do espello contemplando os reflexos da súa cor; porque todos se crían o mellor e só vían defectos nos demais.

11. Un día, o Rei Branco e Negro, que era o señor dos sete cabaleiros, acompañado d a Raíña Rosa , chamounos e díxolles:

12. Amados e valentes cabaleiros de cores: empezo a estar un pouco farto das vosas pelexas. EU, O REI BRANCO E NEGRO, mándovos que de agora en diante vaiades sempre xuntos e non discutades polas vosas diferenzas. É certo que somos diferentes, pero … que aburrimento se todo fora igual!

13. E continuou:

14. Mirade: axiña casará a miña filla, a princesa Rosa e Branca, e quero decorar a entrada do meu pazo co máis fermoso que ninguén teña visto nunca. Déixovos este encargo, Cabaleiros das Sete Cores.

15. Cada cabaleiro comezou a pensar como contentar ao rei e só se lles ocurría adornar o pazo cun gran arco da súa cor. Na véspera da voda, reuníronse e, cando cada un explicou a súa idea, empezou a mesma discusión de sempre. Entonces, o Rei Branco e Negro saíu do seu cuarto e dixo aos seus soldados:

16. Atrapade a eses Cabaleiros fachendosos e levádeos onde non poida volver a velos nunca xamais.

17. Obedecendo as súas ordes, os soldados atraparon aos Sete Cabaleiros de Cores. E mandáronos máis aló das nubes.

18. Entón ocorreu algo que ninguén fora quen de imaxinar. Algo marabilloso! Alí máis aló das nubes, formaron el arco máis bonito e esplendoroso que ninguén vira xamais: o arco da vella. Todos os cabaleiros, cada un coa súa cor, pero ao lado dos demais.

19. Entón os Sete Cabaleiros entenderon que o máis importante era a TOLERANCIA: Recoñecer o pluralismo, respectar a diversidade, compartir cos demais as diferenzas como algo positivo, beneficioso, enriquecedor.

20. FIN