Dzień Pamięci OfiarZbrodni
Katyńskiej – polskie święto
obchodzone co roku 13 kwietnia,
uchwalone 14 listopada 2007 roku
poprzez aklamację Sejmu
Rzeczypospolitej Polskiej w celu
oddania hołdu ofiarom zbrodni
katyńskiej.
4.
Dzień Pamięci obchodzonyjest w rocznicę
opublikowania przez Niemców w 1943
informacji o odkryciu w ZSRR masowych
grobów oficerów Wojska Polskiego. Związek
Radziecki przyznał się oficjalnie do popełnienia
zbrodni dopiero po pięćdziesięciu latach od
dokonania mordu tj. 13 kwietnia 1990 roku,
kiedy to Michaił Gorbaczow przekazał
prezydentowi Wojciechowi Jaruzelskiemu listy
przewozowe NKWD z obozów w Kozielsku i
Ostaszkowie oraz spis jeńców obozu w
Starobielsku[3]. Od tego dnia, Dzień Pamięci
obchodzono przez kilkanaście lat, jako
Światowy Dzień Pamięci Ofiar Katynia.
6.
Zbrodnia katyńska –kwalifikowane jako zbrodnia
komunistyczna rozstrzelanie wiosną 1940 roku co
najmniej 21 768 obywateli Polski, w tym ponad 10 tys.
oficerów wojska i policji, na mocy decyzji najwyższych
władz Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich
zawartej w tajnej uchwale Biura Politycznego KC WKP(b)
z 5 marca 1940 roku (tzw. decyzja katyńska). Egzekucji
ofiar, uznanych za „wrogów władzy sowieckiej” i
zabijanych strzałami w tył głowy z broni krótkiej,
dokonała radziecka policja polityczna NKWD. W latach
1940–1990 władze ZSRR zaprzeczały swojej
odpowiedzialności za zbrodnię katyńską, lecz 13
kwietnia 1990 roku oficjalnie przyznały, że była to „jedna
z ciężkich zbrodni stalinizmu”. Wiele kwestii związanych
ze zbrodnią katyńską nie zostało jak dotąd
wyjaśnionych.
W języku mniej oficjalnym na określenie zbrodni
katyńskiej używane są metonimiczne wyrażenia „Katyń”
i „Las Katyński”.
8.
Charakter zbrodni –ofiary, miejsca pochówku,
Ofiarami zbrodni byli oficerowie, podoficerowie oraz
szeregowi Wojska Polskiego, częściowo pochodzący
z rezerwy (naukowcy, lekarze, inżynierowie,
prawnicy, nauczyciele, urzędnicy państwowi,
przedsiębiorcy, przedstawiciele wolnych zawodów)
[3], którzy po agresji ZSRR na Polskę, uzgodnionej
przez ZSRR z III Rzeszą na podstawie paktu
Ribbentrop-Mołotow, zostali po 17 września 1939
roku w różnych okolicznościach rozbrojeni i
zatrzymani przez Armię Czerwoną na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej jako jeńcy wojenni.
Zamordowano także kilkutysięczną grupę
funkcjonariuszy Policji Państwowej, Korpusu
Ochrony Pogranicza (KOP), Straży Granicznej i
Służby Więziennej.