Download to read offline
![[ 3 ]
ΤΟ ΠΡΏΤΟ ΚΛΆΜΑ
Είναι Σάββατο. Βρέχει.
Η μοιρολατρία με φωνή τσιριχτή
διαπερνά τους αρμούς το σπίτι παγώνει.
Οι ενδορφίνες αποχαιρετούν καλεσμένους
μαζεύουν πιάτα πετούν θραύσματα.
Σπάνε τα νερά.
Γεννιέται η Ποίηση.
Η Νιότη σιγεί.](https://image.slidesharecdn.com/mouftoglouthnhmerapouerxomounpreview-250507092635-97a2b02e/85/slide-3-320.jpg)
![[ 4 ]
ΤΟ ΣΑΡΆΚΙ
Ο πολυπρόσωπος καθωσπρεπισμός μου
θέλοντας τη θλίψη θηλιασμένη και
λανθάνουσα τη θλάση και
το θάρρος θαλερό
έσβηνε ενθουσιωδώς κάθε προσπάθεια σμίλευσης
εκείνου του ποιήματος για το σαράκι που
επέμενε ενθουσιωδώς να σκαλίζει χαίνουσες σιωπές
σπρώχνοντας τα ροκανίδια
κάτω απ’ το χαλάκι της εξώπορτας.](https://image.slidesharecdn.com/mouftoglouthnhmerapouerxomounpreview-250507092635-97a2b02e/85/slide-4-320.jpg)
![[ 5 ]
ΑΚΡΟΔΆΧΤΥΛΑ
Δεν ζητάει πολλά
καμιά λοξή ματιά στο παρελθόν
κανένα μπιχλιμπίδι
κανένα οικογενειακό κειμήλιο
κανένα περίσσευμα Νεότητας
περίσσευμα
κανένα
μέρος που να θυμίζει δυτική Μακεδονία
κι έρχεται.
Σαν την κάννη καίει και σκιρτά σαν τη σκανδάλη.
Πού πάω με τέτοια ακροδάχτυλα;
Το μελάνι στα νύχια μαρτυρά τις εκδορές;
Πολύ καλά λοιπόν.
Τουλάχιστον να μην αδικηθεί το ποίημα –
ας είναι και κάποιου το δικαίωμα στη ζωή αναφαίρετο.](https://image.slidesharecdn.com/mouftoglouthnhmerapouerxomounpreview-250507092635-97a2b02e/85/slide-5-320.jpg)
![[ 6 ]
ΤΟ ΣΠΊΤΙ
Ας ανεγερθεί το σπίτι πρώτα.
Μ’ ασβεστωμένους τοίχους κατάλευκους
σαν το φόρεμα της Έμιλι Ντίκινσον.
Με κάγκελα ψηλά, μαύρο μαντέμι λαμπερό
σαν της προγιαγιάς μου το τσεμπέρι
εκεί, στις εκβολές του Αλιάκμονα.
Μ’ έναν κισσό αναρριχώμενο
σαν θλίψη αναρριχώμενη σε γέλιο βαθύ.
Παράθυρα να μην υπάρχουν.
Ίσως κάπου, κάτω χαμηλά, σε μια γωνιά
ξεχασμένη, μια μικρή πορτούλα σκύλου
ίσα που να χωρά κεφάλι ανθρώπου
ν’ αντικρίζει μια στιγμή το φως
και να μαζεύεται πάλι μέσα.
Ας ανεγερθεί το σπίτι πρώτα.
Θα βρεθεί ύστερα κι ο Ποιητής
να τ’ αγοράσει.](https://image.slidesharecdn.com/mouftoglouthnhmerapouerxomounpreview-250507092635-97a2b02e/85/slide-6-320.jpg)
ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ ΠΟΥ ΕΡΧΟΜΟΥΝ
- 2. Τίτλος Βιβλίου: Τηνημέρα που ερχόμουν Συγγραφέας: Γιώργος Μουφτόγλου Επιμέλεια–Διορθώσεις: Βίκυ Πορφυρίδου Σχεδιασμός Έκδοσης & Εξωφύλλου: Εκδόσεις Βακχικόν © 2025 Εκδόσεις Βακχικόν & Γιώργος Μουφτόγλου ISBN: 978-618-231-204-9 Εκδοτική Σειρά: Βακχικόν Ποίηση/Ελληνική Ποίηση Αριθμός Σειράς: 436/273 Πρώτη Έκδοση: Απρίλιος 2025 ΤοπαρόνέργοπνευματικήςιδιοκτησίαςπροστατεύεταικατάτιςδιατάξειςτουEλληνικούNόμου(Ν.2121/1993 όπως έχειτροποποιηθείκαι ισχύεισήμερα) και τις διεθνείςσυμβάσειςπερί πνευματικήςιδιοκτησίας.Απαγορεύ- εται απολύτως η άνευ γραπτής άδειας του εκδότη κατά οποιοδήποτε τρόπο ή μέσο αντιγραφή, φωτοανατύπωση και εν γένει αναπαραγωγή, εκμίσθωση ή δανεισμός, μετάφραση, διασκευή, αναμετάδοση στο κοινό σε οποια- δήποτε μορφή (ηλεκτρονική, μηχανική ή άλλη) και η εν γένει εκμετάλλευση του συνόλου ή μέρους του έργου. ΕΚΔOΣΕΙΣ ΒΑΚΧΙΚOΝ Βερανζέρου 13, 106 77 Αθήνα τηλέφωνο: 210 3637867 e-mail: info@vakxikon.gr e-shop: ekdoseis.vakxikon.gr ΒΑΚΧΙΚΟΝ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ Πατησίων 14, 106 77 Αθήνα (Στοά Φέξη)
- 3. [ 3 ] ΤΟΠΡΏΤΟ ΚΛΆΜΑ Είναι Σάββατο. Βρέχει. Η μοιρολατρία με φωνή τσιριχτή διαπερνά τους αρμούς το σπίτι παγώνει. Οι ενδορφίνες αποχαιρετούν καλεσμένους μαζεύουν πιάτα πετούν θραύσματα. Σπάνε τα νερά. Γεννιέται η Ποίηση. Η Νιότη σιγεί.
- 4. [ 4 ] ΤΟΣΑΡΆΚΙ Ο πολυπρόσωπος καθωσπρεπισμός μου θέλοντας τη θλίψη θηλιασμένη και λανθάνουσα τη θλάση και το θάρρος θαλερό έσβηνε ενθουσιωδώς κάθε προσπάθεια σμίλευσης εκείνου του ποιήματος για το σαράκι που επέμενε ενθουσιωδώς να σκαλίζει χαίνουσες σιωπές σπρώχνοντας τα ροκανίδια κάτω απ’ το χαλάκι της εξώπορτας.
- 5. [ 5 ] ΑΚΡΟΔΆΧΤΥΛΑ Δενζητάει πολλά καμιά λοξή ματιά στο παρελθόν κανένα μπιχλιμπίδι κανένα οικογενειακό κειμήλιο κανένα περίσσευμα Νεότητας περίσσευμα κανένα μέρος που να θυμίζει δυτική Μακεδονία κι έρχεται. Σαν την κάννη καίει και σκιρτά σαν τη σκανδάλη. Πού πάω με τέτοια ακροδάχτυλα; Το μελάνι στα νύχια μαρτυρά τις εκδορές; Πολύ καλά λοιπόν. Τουλάχιστον να μην αδικηθεί το ποίημα – ας είναι και κάποιου το δικαίωμα στη ζωή αναφαίρετο.
- 6. [ 6 ] ΤΟΣΠΊΤΙ Ας ανεγερθεί το σπίτι πρώτα. Μ’ ασβεστωμένους τοίχους κατάλευκους σαν το φόρεμα της Έμιλι Ντίκινσον. Με κάγκελα ψηλά, μαύρο μαντέμι λαμπερό σαν της προγιαγιάς μου το τσεμπέρι εκεί, στις εκβολές του Αλιάκμονα. Μ’ έναν κισσό αναρριχώμενο σαν θλίψη αναρριχώμενη σε γέλιο βαθύ. Παράθυρα να μην υπάρχουν. Ίσως κάπου, κάτω χαμηλά, σε μια γωνιά ξεχασμένη, μια μικρή πορτούλα σκύλου ίσα που να χωρά κεφάλι ανθρώπου ν’ αντικρίζει μια στιγμή το φως και να μαζεύεται πάλι μέσα. Ας ανεγερθεί το σπίτι πρώτα. Θα βρεθεί ύστερα κι ο Ποιητής να τ’ αγοράσει.