Δεν χρειάζονται πολλά…
Έναψεύτικο μουστάκι, ένα
ημίψηλο καπέλο, ένα
ξεχειλωμένο παντελόνι και
δύο παπούτσια-βάρκες
φθάνουν για να δώσουν σε
έναν άνδρα μία αστεία
εμφάνιση. Αν προστεθεί σε
αυτήν και ένα ισχυρό,
πηγαίο υποκριτικό ταλέντο
έχουμε μπροστά μας έναν
γνήσιο κωμικό. Σαν τον
Σαρλώ, την αθάνατη κωμική
φιγούρα που επινόησε και
ενσάρκωσε για πρώτη φορά
το 1914 ο βρετανός
ηθοποιός Τσάρλι Τσάπλιν.
3.
. Ο ΤσαρλςΣπένσερ Τσάπλιν γεννήθηκε στις 16
Απριλίου 1889 στο Λονδίνο. Οι γονείς του, Τσαρλς
Τσάπλιν και Χάνα Χάριετ Πέντλιγκχαμ Χιλ, ήταν
καλλιτέχνες του μιούζικ χολ. Από το 1912 ώς το 1918
αξιοποίησε το ταλέντο του σε πολλές μικρές κωμωδίες
του βωβού κινηματογράφου του Χόλιγουντ,
δημιουργώντας τον τύπο του Σαρλώ. Το 1952, στο
απόγειο του Ψυχρού Πολέμου και της Μαύρης Λίστας,
έπεσε σε δυσμένεια λόγω των αριστερών πολιτικών
φρονημάτων του και του απαγορεύτηκε η παραμονή στη
χώρα. Μετά από αυτό το γεγονός έφυγε για την Ευρώπη
όπου παρέμεινε οριστικά μέχρι τον θάνατό του στις
25 Δεκεμβρίου 1977
4.
Οι ταινίες τουέκαναν τον γύρο του κόσμου. Ο
ίδιος όχι μόνο πρωταγωνιστούσε, αλλά ήταν
επίσης ο σεναριογράφος, σκηνοθέτης και συνθέτης
της μουσικής των ταινιών του. Οι πιο γνωστές
από αυτές είναι:
Το Χαμίνι (The Kid), 1921
Μια Γυναίκα από το Παρίσι (A Woman of Paris),
1923
Ο Χρυσοθήρας (The Gold Rush), 1925
Το Τσίρκο (The Circus), 1928
Τα Φώτα της Πόλης (City Lights), 1931
Μοντέρνοι Καιροί (Modern Times), 1936
Ο μεγάλος Δικτάτωρ (The Great Dictator), 1940
Ο κύριος Βερντού (Monsieur Verdoux), 1947
Τα Φώτα της Ράμπας (Limelight), 1952
Ένας βασιλιάς στη Νέα Υόρκη (A King in New
York), 1957
5.
Ο Τσάπλιν υποστηρίζειπως:
Όλη η υπόθεση σε ταινίες
μικρού μήκους είναι ότι οι
ήρωες διατηρούν την
αξιοπρέπειά τους-παρά τα
όποια ‘καψώνια’ υφίστανται.
Πρόκειται δηλαδή για
κοινωνικές ταινίες, στις
οποίες η πολιτική παίζει
δευτερεύοντα ρόλο.’’ Ωστόσο
αυτό με τον καιρό θα αλλάξει.
Οι ταινίες του, από τα μέσα
της δεκαετίας του ’20
πολιτικοποιούνται με
αποκορύφωμα το 1936 με τους
Μοντέρνους καιρούς και το
1940 με τον Μεγάλο Δικτάτορα
ταινίες με βαθύ πολιτικό
νόημα.
6.
Ο μικρόσωμος αυτός
αξιοπρεπής‘λέτσος’ είναι
για πολλούς το νούμερο 1
παγκοσμίως του βωβού
κινηματογράφου. Έτσι,
διόλου περίεργο δεν πρέπει
να μας φαίνεται που το
Αμερικανικό Ινστιτούτο
Κινηματογράφου τον τίμησε
το 1972 με το βραβείο
Όσκαρ και τον κατέταξε
δέκατο στη λίστα με τους
25 μεγαλύτερους σταρ όλων
των εποχών.