A COMPAÑA a as aparicións na Galiza Rafael - Adrián - Iván - Pablo - Xián - Pablo - Cristian
A SANTA COMPAÑA Introdución
Definición Procesión nocturna de mortos e vivos. Imitan o verdadeiro enterro do futuro defunto.
Os nomes que recibe Procesión das ánimas. Estadea Estantiga ou estandiga Hostilla Hoste ou hueste Outros: visión ou visita, pantalla, as da noite, antaruxada, pelengrina, as do caldeiro, a rolda…
mapa
Os integrantes O portador da cruz. (o vivo) O do estandarte. O do candelabro ou farol. O da campanilla. O portador do caldeiro coa auga. Outros: estadea
A ruta Diferentes partidas: Igrexa parroquial Cemiterio parroquial Percorrido: Cruceiros Camiños principais da parroquia Corredoiras Destino: Casa do próximo defunto.
Cando sae? POLA NOITE:  Ás doce Entre as nove e as dez.
Como liberarse dela ? Facer un círculo e meterse dentro. Ir coas máns ocupadas. Portar amuletos Tirarse no chan e facerse o morto. Facer que comes.
COMPORTAMENTOS ANTE A SANTA COMPAÑA Persoas que a viron Persoas que a coñecen Persoas que non cren nela
PERSOAS QUE A VIRON No grao de crenza: escalafón máximo Forte impresión. Casos bastante frecuentes. Algunhas persoas poden ver a santa compaña sen sufrir dano algún. Tamén poden transmitir esa capacidade.
PERSOAS QUE A COÑECEN É a situación máis frecuente. Alguén, que non viu directamente á Santa Compaña, coñece a alguén que si que a viu e llo contou. Esa persoa pode ser: un familiar, un amigo ou outra persoa, sendo máis frecuente a primeira opción. Nos casos recollidos existe unha similitude moi peculiar, unha especie de acordo sobre que é e que fai a Santa Compaña. Máis isto só é válido na mesma parroquia. Existen grandes variacións dunhas zonas a outras.
PERSOAS QUE NON CREN NELA Para chegar a esta conclusión é preciso un coñecemento empírico máis ou menos continuado sobre o fenómeno en si. Por aquí pódese romper a tradición, existe a posibilidade de explicacións paralelas que outras persoas propugnan e adoptan. Distintas explicacións ao fenómeno da Santa Compaña. Por exemplo: Eran bromas que se gastaban polas noites. Un factor importante era o feito de non haberen luces nos camiños. Danse casos de xente que colocaba calacús (cabazas baldeiras con candeas prendidas no interior) preto dos camiños para asustar á xente. A crenza na Santa Compaña é inversamente proporcional á nosa proximidade ao mundo da noite.
DETERMINANTES DA SANTA COMPAÑA A NOITE A CULTURA O MEDIO A PERSOA A MORTE
A NOITE A noite desempeña na evolución do home e da maioría dos animais un importante papel. Podemos vencellar esta importancia cultural coa que ten na Santa Compaña. A noite é a imaxe simbólica da morte.
A CULTURA A cultura galega, cun forte carácter místico, determina o fenómeno da Santa Compaña. Determinación cultural do fenómeno por parroquias. Ao mesmo tempo, a Compaña determina á cultura galega. Apenas se dubida da súa existencia.
O MEDIO A características e o clima características da Galiza xoga un forte papel na delimitación do fenómeno. A Compaña soe aparecerse xunto a fenómenos climáticos adversos como a néboa. Non obstante, as aparicións pódense dar en calquera momento e estación do ano. A parroquia actúa como límite xeográfico.
A PERSOA A Compaña é avistada normalmente por unha soa persoa. A personaxe do vidente soe entrar en conflitos coa comunidade pola súa capacidade. A influencia da cultura e do medio produce ambigüidade nas persoas. A reacción á aparición é dobre: escapar ou permanecer vendo detidamente o fenómeno
A MORTE A Compaña actúa como mediador entre a morte e a vida. A Procesión das Ánimas acompaña os nosos últimos momentos en vida
O FENÓMENO FÓRA DA GALIZA ASTURIAS: recibe o nome de güestia. Tamén se dá no norte de Portugal.
TRADICIÓNS NOUTROS PAÍSES Posible orixe da Compaña en tradicións xermanas ou celtas. Exército de Odín en Alemaña. O “vulgari hispanico exercitus antiquus” Gonzalo de Berceo   “Uest antigua” La celestina    “huestantigua” Sur de Alemaña e Suíza, “Heer der Toten” Highlands escocesas, “Taibhseadaireachd” ou “Second sight”
OUTRAS APARICIÓNS NA GALIZA
O demo: Tamén coñecido como “demo canónico do inferno” Acostuma a aparecer en relatos fantásticos máis que na realidade. Intenta levar almas ao inferno Aparece nos lugares típicos doutras aparicións.
O trasno: Tamén coñecido como “diaño burleiro” ou “trasno do choco” Realizan toda clase de trasnadas Son demos tentadores e insoportábeis Poden chegar a ser beneficiosos como os das minas de Cornualles Acostuman a tomar forma de animais
O urco: Acostuma a presentarse con forma de can grande con cornos. Está moi relacionado coa morte e co outro mundo. Crese que habita nas covas, nas ribeiras dos ríos, detrás das rochas mariñas ou no mundo fantástico de “Borrón”
O urco: Pode manifestarse acompañando á compaña As consecuencias varían; cegueira, premonición de morte, loucura, etc. Convertiuse en protagonista dos entroidos de Pontevedra desde 1876 Na Costa da morte pode aparecer un urco de cor branca que trae sorte.
Outros animais mitolóxicos: O cabalo que se tira a un río O boi que desfai un palleiro Un animal calquera que aparece e desaparece no monte Un grupo de becerros que cruzan un camiño ao anoitecer Todos traen malos presaxios
O aire do defunto: Aire que solta o defunto tras o seu falecemento Prexudicial para os cativos principalmente Síntomas: debilitamiento, problemas de pel, enfermidades, etc. Hai dos procedementos de dictaminación e curación do mal. A “especialista” xoga un papel fundamental
O aire do defunto: Hai distintas formas de contraelo e tamén de previlo Crése que o mal é unha manifestazón do falecido ao que unha vez se lle refrendou o dano producido se retira a descansar en paz para sempre.
BIBLIOGRAFíA BECOÑA IGLESIAS .-  La Santa Compaña, el urco y los muertos , La Coruña, 1982 LISÓN TOLOSANA .-  La Santa Compaña , Madrid, Akal, 1998. LLINARES GARCÍA .- Mouros, ánimas y demonios. El imaginario popular gallego , Madrid, Akal, 1990. MARIÑO FERRO .-  Aparicións e Santa Compaña , Vigo, Cumio, 1998 NOVOA SANTOS .-  A Santa Compaña
Se tedes algunha dúbida ou cuestión: [email_address] Ao mellor ata a contestamos e todo.

A COMPAÑA E AS APARICIÓNS NA GALIZA

  • 1.
    A COMPAÑA aas aparicións na Galiza Rafael - Adrián - Iván - Pablo - Xián - Pablo - Cristian
  • 2.
    A SANTA COMPAÑAIntrodución
  • 3.
    Definición Procesión nocturnade mortos e vivos. Imitan o verdadeiro enterro do futuro defunto.
  • 4.
    Os nomes querecibe Procesión das ánimas. Estadea Estantiga ou estandiga Hostilla Hoste ou hueste Outros: visión ou visita, pantalla, as da noite, antaruxada, pelengrina, as do caldeiro, a rolda…
  • 5.
  • 6.
    Os integrantes Oportador da cruz. (o vivo) O do estandarte. O do candelabro ou farol. O da campanilla. O portador do caldeiro coa auga. Outros: estadea
  • 7.
    A ruta Diferentespartidas: Igrexa parroquial Cemiterio parroquial Percorrido: Cruceiros Camiños principais da parroquia Corredoiras Destino: Casa do próximo defunto.
  • 8.
    Cando sae? POLANOITE: Ás doce Entre as nove e as dez.
  • 9.
    Como liberarse dela? Facer un círculo e meterse dentro. Ir coas máns ocupadas. Portar amuletos Tirarse no chan e facerse o morto. Facer que comes.
  • 10.
    COMPORTAMENTOS ANTE ASANTA COMPAÑA Persoas que a viron Persoas que a coñecen Persoas que non cren nela
  • 11.
    PERSOAS QUE AVIRON No grao de crenza: escalafón máximo Forte impresión. Casos bastante frecuentes. Algunhas persoas poden ver a santa compaña sen sufrir dano algún. Tamén poden transmitir esa capacidade.
  • 12.
    PERSOAS QUE ACOÑECEN É a situación máis frecuente. Alguén, que non viu directamente á Santa Compaña, coñece a alguén que si que a viu e llo contou. Esa persoa pode ser: un familiar, un amigo ou outra persoa, sendo máis frecuente a primeira opción. Nos casos recollidos existe unha similitude moi peculiar, unha especie de acordo sobre que é e que fai a Santa Compaña. Máis isto só é válido na mesma parroquia. Existen grandes variacións dunhas zonas a outras.
  • 13.
    PERSOAS QUE NONCREN NELA Para chegar a esta conclusión é preciso un coñecemento empírico máis ou menos continuado sobre o fenómeno en si. Por aquí pódese romper a tradición, existe a posibilidade de explicacións paralelas que outras persoas propugnan e adoptan. Distintas explicacións ao fenómeno da Santa Compaña. Por exemplo: Eran bromas que se gastaban polas noites. Un factor importante era o feito de non haberen luces nos camiños. Danse casos de xente que colocaba calacús (cabazas baldeiras con candeas prendidas no interior) preto dos camiños para asustar á xente. A crenza na Santa Compaña é inversamente proporcional á nosa proximidade ao mundo da noite.
  • 14.
    DETERMINANTES DA SANTACOMPAÑA A NOITE A CULTURA O MEDIO A PERSOA A MORTE
  • 15.
    A NOITE Anoite desempeña na evolución do home e da maioría dos animais un importante papel. Podemos vencellar esta importancia cultural coa que ten na Santa Compaña. A noite é a imaxe simbólica da morte.
  • 16.
    A CULTURA Acultura galega, cun forte carácter místico, determina o fenómeno da Santa Compaña. Determinación cultural do fenómeno por parroquias. Ao mesmo tempo, a Compaña determina á cultura galega. Apenas se dubida da súa existencia.
  • 17.
    O MEDIO Acaracterísticas e o clima características da Galiza xoga un forte papel na delimitación do fenómeno. A Compaña soe aparecerse xunto a fenómenos climáticos adversos como a néboa. Non obstante, as aparicións pódense dar en calquera momento e estación do ano. A parroquia actúa como límite xeográfico.
  • 18.
    A PERSOA ACompaña é avistada normalmente por unha soa persoa. A personaxe do vidente soe entrar en conflitos coa comunidade pola súa capacidade. A influencia da cultura e do medio produce ambigüidade nas persoas. A reacción á aparición é dobre: escapar ou permanecer vendo detidamente o fenómeno
  • 19.
    A MORTE ACompaña actúa como mediador entre a morte e a vida. A Procesión das Ánimas acompaña os nosos últimos momentos en vida
  • 20.
    O FENÓMENO FÓRADA GALIZA ASTURIAS: recibe o nome de güestia. Tamén se dá no norte de Portugal.
  • 21.
    TRADICIÓNS NOUTROS PAÍSESPosible orixe da Compaña en tradicións xermanas ou celtas. Exército de Odín en Alemaña. O “vulgari hispanico exercitus antiquus” Gonzalo de Berceo  “Uest antigua” La celestina  “huestantigua” Sur de Alemaña e Suíza, “Heer der Toten” Highlands escocesas, “Taibhseadaireachd” ou “Second sight”
  • 22.
  • 23.
    O demo: Taméncoñecido como “demo canónico do inferno” Acostuma a aparecer en relatos fantásticos máis que na realidade. Intenta levar almas ao inferno Aparece nos lugares típicos doutras aparicións.
  • 24.
    O trasno: Taméncoñecido como “diaño burleiro” ou “trasno do choco” Realizan toda clase de trasnadas Son demos tentadores e insoportábeis Poden chegar a ser beneficiosos como os das minas de Cornualles Acostuman a tomar forma de animais
  • 25.
    O urco: Acostumaa presentarse con forma de can grande con cornos. Está moi relacionado coa morte e co outro mundo. Crese que habita nas covas, nas ribeiras dos ríos, detrás das rochas mariñas ou no mundo fantástico de “Borrón”
  • 26.
    O urco: Podemanifestarse acompañando á compaña As consecuencias varían; cegueira, premonición de morte, loucura, etc. Convertiuse en protagonista dos entroidos de Pontevedra desde 1876 Na Costa da morte pode aparecer un urco de cor branca que trae sorte.
  • 27.
    Outros animais mitolóxicos:O cabalo que se tira a un río O boi que desfai un palleiro Un animal calquera que aparece e desaparece no monte Un grupo de becerros que cruzan un camiño ao anoitecer Todos traen malos presaxios
  • 28.
    O aire dodefunto: Aire que solta o defunto tras o seu falecemento Prexudicial para os cativos principalmente Síntomas: debilitamiento, problemas de pel, enfermidades, etc. Hai dos procedementos de dictaminación e curación do mal. A “especialista” xoga un papel fundamental
  • 29.
    O aire dodefunto: Hai distintas formas de contraelo e tamén de previlo Crése que o mal é unha manifestazón do falecido ao que unha vez se lle refrendou o dano producido se retira a descansar en paz para sempre.
  • 30.
    BIBLIOGRAFíA BECOÑA IGLESIAS.- La Santa Compaña, el urco y los muertos , La Coruña, 1982 LISÓN TOLOSANA .- La Santa Compaña , Madrid, Akal, 1998. LLINARES GARCÍA .- Mouros, ánimas y demonios. El imaginario popular gallego , Madrid, Akal, 1990. MARIÑO FERRO .- Aparicións e Santa Compaña , Vigo, Cumio, 1998 NOVOA SANTOS .- A Santa Compaña
  • 31.
    Se tedes algunhadúbida ou cuestión: [email_address] Ao mellor ata a contestamos e todo.