Jezyk filmowy

2,233 views

Published on

0 Comments
0 Likes
Statistics
Notes
  • Be the first to comment

  • Be the first to like this

No Downloads
Views
Total views
2,233
On SlideShare
0
From Embeds
0
Number of Embeds
542
Actions
Shares
0
Downloads
16
Comments
0
Likes
0
Embeds 0
No embeds

No notes for slide

Jezyk filmowy

  1. 1. JĘZYK FILMU Wprowadzenie do wiedzy o filmie
  2. 2. FILM 1. tekst (audio)wizualny, dzieło pracy twórczej, końcowy efekt pracy artystycznej lub tekst użytkowy (np. film instruktażowy, film reklamowy). 2. seria ruchomych obrazów, które podczas projekcji wywołują wrażenie ruchu.[1] [1] Ogonowska Agnieszka, „Szkolny słownik mediów elektronicznych”, Wydawnictwo Edukacyjne, Kraków 2006, str. 60.
  3. 3. JĘZYK FILMU • Zespół środków stylistycznych oraz zasad ich łączenia w dziele audiowizualnym. Dzięki ich połączeniu tworzy się spójny przekaz audiowizualny. • Język filmu tworzą przede wszystkim: kadr, plany filmowe, ujęcie, scena, sekwencja, montaż.
  4. 4. KADR • Seria nieruchomych fotogramów, dających w trakcie projekcji wrażenie ruchu. • Pojedynczy obraz filmowy ograniczony ramą ekranu. • „na poziomie estetyki filmu mówi się o kadrze, często jako o kompozycji wizualnej, ograniczonej ramą ekranu”[1] Edukacja, [1] Wojnicka Joanna, Katafiasz Olga, „Słownik wiedzy o filmie”, Park Warszawa – Bielsko-Biała 2008, str. 421.
  5. 5. KADR A KLATKA FILMOWA • Na poziomie technicznym nie mówimy o kadrach, tylko o klatkach filmowych. • Zatrzymany na ekranie/monitorze kadr nazywamy „stopklatką”. http://www.rc.fm/files/images/taśma%20filmowa.jpg
  6. 6. PLAN FILMOWY Dwa znaczenia:  Miejsce realizacji zdjęć filmowych.  Jako środek stylistyczny filmu - miara wielkości postaci (przedmiotu lub obiektu), ujętej w kadrze, czyli odległość kamery od filmowanego obiektu. Granice planów są orientacyjne, a ich nazewnictwo umowne i zmienne. Typowe plany filmowe charakterystyczne są głównie dla „kina stylu zerowego” (klasyczne kino hollywoodzkie), a we współczesnym kinie występują plany hybrydyczne (mieszane).
  7. 7. KLASYCZNE PLANY FILMOWE • • • • • • • • PLAN TOTALNY PLAN OGÓLNY PLAN PEŁNY PLAN AMERYKAŃSKI PLAN ŚREDNI PÓŁZBIŻENIE ZBLIŻENIE DETAL
  8. 8. PLAN TOTALNY • Służy zobrazowaniu topografii miejsca akcji – funkcja informacyjna. • Postać jest niezauważalnym elementem kadru. • Charakterystyczny dla filmów historycznych, wojennych i przyrodniczych.
  9. 9. Kadr z filmu Arka (2007) Grzegorza Jonkajtysa http://filmpolski.pl/fp/index.php/4622396_1
  10. 10. Kadr z filmu Arka (2007) Grzegorza Jonkajtysa http://filmpolski.pl/fp/index.php/4622396_5
  11. 11. PLAN OGÓLNY • Pełny obraz miejsca akcji, w którym człowiek niekoniecznie jest najważniejszym, ale zauważalnym elementem kadru. • Pełni funkcję informacyjną. • Pokazuje zależności między postacią a otoczeniem, w którym się znajduje.
  12. 12. Kadr z filmu Popiół i diament (1958) Andrzeja Wajdy http://filmpolski.pl/fp/index.php/152374
  13. 13. Kadr z filmu Tango (1980) Zbigniewa Rybczyńskiego http://filmpolski.pl/fp/index.php/465488_1
  14. 14. Kadr z filmu Rejs (1970) Marka Piwowskiego http://filmpolski.pl/fp/index.php/161215_12
  15. 15. Kadr z filmu Ucieczka z kina „Wolność” (1990) Wojciecha Marczewskiego http://filmpolski.pl/fp/ index.php/1649_17
  16. 16. PLAN PEŁNY • Postać ukazana jest w pełnej okazałości („od stóp do głowy”). • Tło jest czytelne. • Charakterystyczny dla filmów niemych, w których postacie, za pomocą mimiki i ruchów ciała porozumiewały się z widzem.
  17. 17. Kadr z filmu Człowiek z marmuru (1976) Andrzeja Wajdy http://filmpolski.pl/fp/index.php/16435_9
  18. 18. Kadr z filmu Zmruż oczy (2003) Andrzeja Jakimowskiego http://filmpolski.pl/fp/index.php/1610389_18
  19. 19. PLAN AMERYKAŃSKI • W tym planie postać ludzka pokazana jest od kolan w górę. • Postać jest najważniejszym elementem kadru. • Plan ten często wykorzystywany jest w scenach dialogowych. • Charakterystyczny dla filmów sensacyjnych, gangsterskich i westernów.
  20. 20. Kadr z filmu Rejs (1970) Marka Piwowskiego http://filmpolski.pl/fp/index.php/161215_5
  21. 21. PLAN ŚREDNI • Postać ukazana od pasa w górę. • Najczęściej wykorzystywany w scenach dialogowych.
  22. 22. Kadr z filmu Zezowate szczęście (1960) Andrzeja Munka http://filmpolski.pl/fp/index.php/162278_4
  23. 23. Kadr z filmu Dług (1999) Krzysztofa Krauze http://filmpolski.pl/fp/index.php/167700_5
  24. 24. PÓŁZBLIŻENIE • Obejmuje najczęściej popiersie przedstawianej postaci. • W niektórych przypadkach jest to twarz postaci ukazana w relacji z jakimś dodatkowym rekwizytem • Tło jest nieczytelne (nie jest znaczące ) • Używane najczęściej w scenach dialogowych (prowadzonych na zasadzie ujęcieprzeciwujęcie)
  25. 25. Kadr z filmu Zezowate szczęście (1960) Andrzeja Munka http://filmpolski.pl/fp/index.php/162278_15
  26. 26. Kadr z filmu Popiół i diament (1958) Andrzeja Wajdy http://filmpolski.pl/fp/index.php/152374_9
  27. 27. Kadr z filmu Rejs (1970) Marka Piwowskiego http://filmpolski.pl/fp/index.php/161215_15
  28. 28. Kadr z filmu Męska sprawa (2001) Sławomira Fabickiego http://filmpolski.pl/fp/index.php/366374_2
  29. 29. Kadr z filmu Amator (1979) Krzysztofa Kieślowskiego http://filmpolski.pl/fp/index.php/16783_1
  30. 30. ZBLIŻENIE • Twarz aktora wypełnia cały kadr (brak dodatkowych rekwizytów) • Tło jest całkowicie niewidoczne (najczęściej zasłonięte przez postać) • Służy ukazaniu emocji postaci
  31. 31. Taką zawartość powinien mieć kadr w zbliżeniu Kadr z filmu Amator (1979) Krzysztofa Kieślowskiego http://filmpolski.pl/fp/index.php/16783_44
  32. 32. Kadr z filmu Brzezina (1970) Andrzeja Wajdy http://filmpolski.pl/fp/index.php/16218_3
  33. 33. Kadr z filmu Iluminacja (1972) Krzysztofa Zanussiego http://filmpolski.pl/fp/index.php/16128_5
  34. 34. DETAL • Szczegół ciała (ucho, oko, dłoń) lub istotnego detalu występującego w filmie (np. lufa pistoletu, aparat telefoniczny). • W przypadku detalu przedmiotu – służy podkreśleniu danego rekwizytu, nadaniu mu specjalnego znaczenia
  35. 35. Kadr z filmu Urząd (1966) Krzysztofa Kieślowskiego http://filmpolski.pl/fp/index.php/36971_6
  36. 36. UJĘCIE 1. Najmniejsza dynamiczna część filmu składająca się z serii nieruchomych kadrów (dających w trakcie projekcji wrażenie ruchu), zawarta między dwoma cięciami montażowymi. 2. Odcinek taśmy filmowej z obrazem zarejestrowanym od chwili włączenia kamery do momentu jej zatrzymania. 3. Zrealizowane ujęcie można skrócić lub podzielić na wiele ujęć, w trakcie montowania filmu.
  37. 37. UJĘCIE-PRZECIWUJĘCIE 1. Chwyt narracyjny polegający na alternatywnym ukazywaniu, na przemian, dwóch rozmawiających ze sobą postaci. 2. Technika stosowana najczęściej w scenach dialogowych, które filmowane są za pomocą dwóch różnych kamer).
  38. 38. SCENA 1. Całość kompozycyjna złożona z jednego lub kilku ujęć, ale oparta na jedności czasu, miejsca i akcji. 2. Musi posiadać początek, rozwinięcie i zakończenie oraz punkt kulminacyjny. 3. Ze względu na trzy jedności, uznaje się, że można ją w fazie realizacji zarejestrować w jednym ujęciu (przykładem jest film Aleksandra Sokurowa pt. „Rosyjska Arka” z 2002 r.).
  39. 39. SEKWENCJA lat. sequentia – „następstwo” 1. Seria scen powiązanych logicznie i kompozycyjnie, będąca całostką dramaturgiczną. 2. Ukazuje spójny rozwój narracji, najczęściej na przykładzie działań jednego bohatera. 3. Nie musi podlegać, tak jak scena, jedności czasu i miejsca.
  40. 40. MONTAŻ 1. 2. 3. Podstawowy środek wyrazu w sztuce filmowej odróżniający zasadniczo film od innych dziedzin twórczości artystycznej (niezbędny warunek filmowej narracji). Zabieg łączenia poszczególnych ujęć filmowych, scen i sekwencji w gotowy film. Najbardziej radykalni w stosowaniu montażu byli twórcy „radzieckiej szkoły montażowej”, uważając go za najważniejszy środek filmowej stylistyki.
  41. 41. MONTAŻ RÓWNOLEGŁY • Polega na łączeniu minimum dwóch wątków, które dzieją się w różnych miejscach, ale w tym samym czasie. • Najczęściej służy skontrastowaniu fabuł przedstawianych wydarzeń. • Jedno z wcześniej dostrzeżonych w kinie dramaturgicznych rozwiązań montażowych. Przykład: "Uprowadzeniu Agaty" M. Piwowskiego http://www.youtube.com/watch?v=Jc0-a9UBLAs
  42. 42. MONTAŻ SKOJARZENIOWY • to taki, w którym istotne znaczenie sekwencji odkrywa się w zestawieniach czasem bardzo nieoczekiwanych i odległych. Ważne sensy oglądanych scen widz odkrywa sam dla siebie, zależnie od stopnia swojej wrażliwości. Przykład: „Usłyszcie mój krzyk” M. Drygas http://www.filmotekaszkolna.pl/tresc.php?id=d1aa17eb97308b4&plyta_id=14
  43. 43. MONTAŻ CIĄGŁY • • • Zabieg montowania ujęć, scen i sekwencji według logiki następstwa zdarzeń (w ciągu przyczynowo – skutkowym), w którym cięcia montażowe są najmniej widoczne dla widza. Najczęściej występujący w filmie typ montażu, dający wrażenie naturalnego przebiegu akcji. Nazwa pochodzi od ciągłości czasoprzestrzennej występującej w tym typie montażu. Przykład: „Siedem kobiet w różnym wieku” K. Kieślowskiego http://www.filmotekaszkolna.pl/tresc.php?id=3ab1ca8a85d4d7c&plyta_id=10
  44. 44. MONTAŻ WEWNĄTRZUJĘCIOWY • Zwany również montażem wewnątrzkadrowym. • Technika montażu, polegająca na zmianie planów wewnątrz jednego ujęcia (poprzez ruchy kamery i zabiegi inscenizacyjne), a nie na cięciach montażowych. • Zwykle używany przy konstrukcji długich ujęć. • Mistrzem montażu wewnątrzujęciowego był Alfred Hitchcock. Przykład: „Oj! nie mogę się zatrzymać!” Z. Rybczyńskiego http://www.youtube.com/watch?v=OZCLR9k_qQE
  45. 45. JAZDA KAMERY • ruch kamery i wynikająca z niego zmiana położenia kamery • Najazd kamery – zbliżanie się do filmowanego obiektu • Odjazd kamery – oddalanie się od filmowanego obiektu • „travelling” – ujęcie z ruchomej kamery przebiegające równolegle do filmowanego obiektu
  46. 46. KONIEC

×