1. 1954: NARODZINY ŚWIATŁOWODU
Ojciec światłowodów, Narinder Kapany, przyszedł na świat i dorastał w Dehradun w północnych Indiach. Tu właśnie od
jednego z nauczycieli dowiedział się, że światło może się przemieszczać wyłącznie po linii prostej – i uznał ponoć tę
prawdę za osobiste wyzwanie. Po ukończeniu szkoły średniej podjął studia fizyczne w Agra University, które kontynuował
– specjalizując się w optyce - w Imperial College of Science w Londynie. W roku 1954 znane pismo Nature opublikowało
jego słynną dziś pracę o światłowodach, czyli kanałach do prowadzenia fali świetlnej, które bynajmniej nie musza być
układane prostoliniowo; zaraz potem został wykładowcą w University of Rochester w USA. W roku 1960 przeniósł się do
Mekki światowej fizyki, jaką jest Kalifornia, wiążąc się z najsłynniejszymi uczelniami świata – UC Berkeley i Stanford
University.
Światłowody są dziś powszechnie wykorzystywane jako elementy urządzeń optoelektronicznych, składniki optycznych
układów zintegrowanych lub do transmisji sygnałów na duże odległości, jak również do celów oświetleniowych.
Światłowodami są zazwyczaj włókna szklane (niekiedy z tworzyw sztucznych) składające się z rdzenia i otaczającego go
płaszcza z materiału o współczynniku załamania mniejszym od współczynnika załamania materiału rdzenia; oprócz
światłowodów włóknistych stosuje się także światłowody płaskie i paskowe. Zasada działania światłowodów polega na
wielokrotnym wykorzystaniu zjawiska całkowitego wewnętrznego odbicia wiązki światła podążającej wzdłuż
światłowodów.
Bogdan Miś