1. ‘Overal is de revolutie gaande’,…..dat is te lezen in de bijlage Horizon in het essay ‘ de Kloof’ van uw
krant de dag voor Kerst 24 december 2016. Krachtig statement, dat goed weergeeft in welke tijd we
leven! ‘ We leven in een gekochte tijd’, was de titel, door Paul gekozen. Elke dag als ik ‘de Limburger’
lees, denk ik steeds : “ik moet toch eens een keertje een groot compliment geven aan de redactie,
omdat ik zo mijn waardering voor de nieuwe stijl van de krant wil uiten. Op deze donkere dagen voor
Kerst, word ik alweer uitgenodigd om het zoveelste verhaal over ‘ de kloof tussen gewone mensen en
de overheid’ te lezen. Eerder koos Stefan de titel: ‘Touwtje over de Kloof’, met een bijzondere,
alleszeggende tekening erbij. De kreet: ‘ burger here we come’ doet me glimlachen, maar
tegelijkertijd voel ik ‘de kloof’. Wat bedoelen we met ‘ de kloof?’. ‘ De kloof’ bestaat net zo min als
‘de burger’. In een ander artikel lees ik, dat bestuurders zich meer kwetsbaar en transparant willen
opstellen? Yeh! Daar word ik blij van. Om even later te concluderen dat juist bij politieke
bijeenkomsten vaker over de burger gesproken wordt, dan met! Helaas spreek ik uit eigen ervaring.
Mensen, zoals jij en ik, zijn ‘de burgers’ en daar draait het uiteindelijk om. Echter ‘de burger’ (wie dit
is laat ik even in het midden) ontbreekt meestal als er belangrijke besluiten moeten worden
genomen. Mensen (politici) die belangrijke besluiten (met verstrekkende gevolgen voor u en mij)
moeten nemen, vergeten vaak dat hun besluit, uiteindelijk ook henzelf kan raken. Als het om hun
eigen moeder, kind, buurman, vriend of collega gaat, dan zijn de gevolgen van dergelijke besluiten
realistisch dichtbij. Pas als ‘ de kloof’ dichtbij komt of echt voelbaar is, dan ervaren we onmacht en
zijn we machteloos. Afhankelijk van ‘het systeem’! Dan pas komen mensen in actie. Pijn en verdriet
motiveren ons om voor iets of iemand op te komen. Dan gaat het ergens over en herkennen we ons
in collectieve pijn. Burgers worden uiteindelijk (gelukkig) steeds meer uitgenodigd om deel te nemen
in werkgroepen. Het gegeven dat de redactie van ‘ de Limburger’ er voor kiest om bijna elke dag
‘echte mensen-verhalen’ te schrijven, vind ik een geweldige opsteker. Voor alle mensen die zich
herkennen in deze verhalen en tevens een spiegel voor diegene die aan de knoppen zitten. Deze
echte grote en kleine mensenverhalen maken het lezen van een krant met veel ellende uit de
actualiteit en de waan van de dag, een krant met een hart! Het brengt de menselijke factor weer
dichterbij en dat is voor mij persoonlijk een lichtje in deze donkere dagen. Een teken van hoop en
erkenning van het ‘kloof-gevoel’, dat erg persoonlijk is, verbindt ons. Ik hoop dat verhalen mensen
weer de moed geeft om ook hun stem te laten horen. Want democratie, de politiek en ons land, is
van ons allemaal! De geschiedenis leert ons, dat je het nooit goed kunt doen voor iedereen. Maar we
kunnen ons wel voornemen om weer meer en met respect naar elkaar te willen luisteren. In dat
luisteren ontmoet je elkaar en dat is de eerste stap naar een warme samenleving. Een samenleving
die van ons allemaal is, van de burger en de politiek. Want een politicus is op de eerste plaats, ook
burger en is ooit gekozen door diezelfde burger. Laten we van 2017 een positief, mooi, liefdevol en
vreedzaam jaar maken. Want ik geloof dat er meer licht is, dan duisternis, meer liefde dan geweld.
Dus, Chapeau, mensen van de redactie van de Limburger! Ik zie zelfs jullie gezicht, dat maakt het nog
persoonlijker. Steek deze veer maar op je hoed! Met respectvolle groet, Karin van der Plas (burger).