Download as PDF, PPTX
Asean 141
- 1. มารู้จักกับอาเซียนกันเถอะ เข้าสู่บทเรียน "One Vision, OneIdentity, One Community" (หนึ่งวิสัยทัศน์ หนึ่งเอกลักษณ์ หนึ่งประชาคม)
- 2. เนื้อหา ประวัติอาเซียน การแต่งกาย 10 ประเทศอาเซียน อาหาร10 ประเทศอาเซียน
- 3. ประวัติอาเซียน สมาคมประชาชาติแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ (อังกฤษ: Associationof South East Asian Nations) หรือ อาเซียน (ASEAN) เป็นองค์การ ทางภูมิรัฐศาสตร์และเศรษฐกิจในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ มีประเทศสมาชิกทั้งหมด 10 ประเทศ ได้แก่กัมพูชา ไทย บรูไน พม่า ฟิลิปปินส์ มาเลเซีย ลาว เวียดนาม สิงคโปร์ และอินโดนีเซีย อาเซียนมีพื้นที่ราว 4,435,670 ตารางกิโลเมตร มี ประชากรราว 590 ล้านคนในปี พ.ศ. 2553 จีดีพีของประเทศสมาชิกรวมกันคิด เป็นมูลค่าราว 1.8 ล้านล้านดอลลาร์สหรัฐ คิดเป็นลาดับที่ 9 ของโลกเรียงตามจีดีพี อาเซียนมีภาษาอังกฤษเป็นภาษาทางการ
- 4. อาเซียนมีจุดเริ่มต้นจากสมาคมอาสา ซึ่งก่อตั้งขึ้นเมื่อเดือนกรกฎาคม พ.ศ.2504 โดยไทย มาเลเซีย และฟิลิปปินส์ ต่อมาในปี พ.ศ. 2510 ได้มีการลงนามใน ปฏิญญากรุงเทพ อาเซียนได้ถือกาเนิดขึ้นโดยมีรัฐสมาชิกเริ่มต้น 5 ประเทศ โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อความ ร่วมมือในการเพิ่มอัตราการเติบโตทางเศรษฐกิจ การพัฒนาสังคม วัฒนธรรมในกลุ่มประเทศ สมาชิก และการธารงรักษาสันติภาพและความมั่นคงในภูมิภาค และเปิดโอกาสให้คลายข้อ พิพาทระหว่างประเทศสมาชิกอย่างสันติ หลังจาก พ.ศ. 2527 เป็นต้นมา อาเซียนมีรัฐ สมาชิกเพิ่มขึ้นจนมี 10 ประเทศในปัจจุบัน กฎบัตรอาเซียนได้มีการลงนามเมื่อเดือนธันวาคม พ.ศ. 2551 ซึ่งทาให้อาเซียนมีสถานะคล้ายกับสหภาพยุโรปมากยิ่งขึ้น เขตการค้าเสรี อาเซียนได้เริ่มประกาศใช้ตั้งแต่ต้นปี พ.ศ. 2553 และกาลังก้าวสู่ความเป็นประชาคม อาเซียน ซึ่งจะประกอบด้วยสามด้าน คือ ประชาคมอาเซียนด้านการเมืองและความมั่นคง ประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน และประชาคมสังคมและวัฒนธรรมอาเซียน ในปี พ.ศ. 2558
- 5. วัตถุประสงค์ จากสนธิสัญญาไมตรีและความร่วมมือในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ได้มีการสรุป แนวทางของสมาคมประชาชาติแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ไว้จานวนหกข้อ ดังนี้ 1.ให้ความเคารพแก่เอกราชอานาจอธิปไตย ความเท่าเทียม บูรณภาพแห่งดินแดนและ เอกลักษณ์ของชาติสมาชิกทั้งหมด 2.รัฐสมาชิกแต่ละรัฐมีสิทธิที่จะปลอดจากการแทรกแซงจากภายนอก การรุกรานดินแดน และการบังคับขู่เข็ญ 3.จะไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับกิจการภายในของรัฐสมาชิกอื่น ๆ 4.ยอมรับในความแตกต่างระหว่างกัน หรือแก้ปัญหาระหว่างกันอย่างสันติ 5.ประณามหรือไม่ยอมรับการคุกคามหรือการใช้กาลัง 6.ให้ความร่วมมือระหว่างกันอย่างมีประสิทธิภาพ หน้าแรก
- 6. อาหาร 10 ประเทศอาเซียน 1.ประเทศไทย: ต้มยากุ้ง ต้มยากุ้ง : แค่เอ่ยชื่อก็เป็นที่ทราบกันดีอยู่แล้วว่า ต้มยากุ้ง เป็นอาหารคาวที่เหมาะสาหรับรับประทานกับข้าวสวยร้อน 2.ประเทศกัมพูชา : อาม็อก อาม็อก : เป็นอาหารคาวยอดนิยมของกัมพูชา มีลักษณะ คล้ายห่อหมกของไทย
- 7. 3.ประเทศบรูไน : อัมบูยัต อัมบูยัต: เป็นอาหารยอดนิยมของบรูไน มี ลักษณะเด่นอยู่ที่ตัวแป้งจะเหนียวข้นคล้ายข้าวต้ม หรือโจ๊ก โดยมีแป้งสาคูเป็นส่วนผสมหลัก ตัวแป้ง อัมบูยัตเอง ไม่มีรสชาติ แต่ความอร่อยจะอยู่ที่การ จิ้มกับซอสผลไม้ที่มีรสเปรี้ยว 4.ประเทศพม่า : หล่าเพ็ด หล่าเพ็ด : เป็นอาหารยอดนิยมของพม่า โดยการนา ใบชาหมักมาทานกับเครื่องเคียง
- 8. 5.ประเทศฟิลิปปินส์ : อโดโบ้ อโดโบ้: เป็นอาหารยอดนิยมของประเทศฟิลิปปินส์ ทาจากเนื้อหมู หรือเนื้อไก่ ที่ผ่านการหมัก และปรุงรส 6.ประเทศสิงคโปร์ : ลักซา ลักซา : อาหารขึ้นชื่อของประเทศสิงคโปร์ ลักซามี ลักษณะคล้ายก๋วยเตี๋ยวต้มยาใส่กะทิ ทาให้รสชาติ เข้มข้น คล้ายคลึงกับข้าวซอยของไทย
- 9. 7.ประเทศอินโดนีเซีย : กาโดกาโด กาโด กาโด: อาหารยอดนิยมของประเทศ อินโดนีเซีย ประกอบไปด้วยผัก และธัญพืช หลากหลายชนิด ทั้งแครอท มันฝรั่ง กะหล่าปลี ถั่วงอก ถั่วเขียว นอกจากนี้ยังมีเต้าหู้ และไข่ต้ม สุกด้วย 8.ประเทศลาว : สลัดหลวงพระบาง สลัดหลวงพระบาง : เป็นอาหารขึ้นชื่ออีกชนิดหนึ่ง เนื่องจากมีรสชาติกลาง ๆ ทาให้รับประทานได้ทั้ง ชาวตะวันออก และตะวันตก
- 10. หน้าแรก 9.ประเทศมาเลเซีย : นาซิเลอมัก นาซิ เลอมัก : อาหารยอดนิยมของประเทศ มาเลเซีย โดยนาซิ เลอมัก จะเป็นข้าวหุงกับกะทิ และใบเตย ทานพร้อมเครื่องเคียง 4 อย่าง 10.ประเทศเวียดนาม : เปาะเปี๊ยะเวียดนาม เปาะเปี๊ยะเวียดนาม : ถือเป็นหนึ่งในอาหาร พื้นเมืองที่โด่งดังที่สุดของประเทศเวียดนาม
- 11. การแต่งกาย 10 ประเทศอาเซียน การแต่งกายของประเทศบรูไน สาหรับชุดของผู้ชายเรียกว่า บาจู มลายู (Baju Melayu) ส่วนของชุดผู้หญิงเรียกว่า บาจูกุรัง (Baja Kurung) การแต่งกายของประเทศกัมพูชา ซัมปอต (Sampot) เป็นเครื่องแต่งกายประจาชาติของ ประเทศกัมพูชา สาหรับชุดผู้หญิง ซึ่งมีความคล้ายคลึงกับผ้านุ่ง ของประเทศลาวและไทย มีหลายหลายรูปแบบ สาหรับผู้ชายนั้นมัก สวมใส่เสื้อที่ทาจากผ้าไหมหรือผ้าฝ้ายทั้งแขนสั้นและแขนยาว พร้อม ทั้งสวมกางเกงขายาว
- 12. การแต่งกายประเทศอินโดเซีย เคบาย่า (Kebaya) เป็นชุดประจาชาติของประเทศอินโดนีเซีย สาหรับผู้หญิงมีลักษณะเป็นเสื้อแขนยาวผ่าหน้า กลัดกระดุม ตัวเสื้อ จะมีสีสันสดใส ปักฉลุเป็นลายลูกไม้ ส่วนผ้าถุงที่ใช้จะเป็นผ้าถุงแบบ บาติกสาหรับการแต่งกายของผู้ชายมักจะสวมใส่เสื้อแบบบาติกและ นุ่งกางเกงขายาว และนุ่งโสร่งเมื่ออยู่บ้านหรือประกอบพิธีละหมาดที่ มัสยิด การแต่งกายของประเทศลาว ผู้หญิงลาวจะนุ่งผ้าซิ่น และเสื้อแขนยาวทรงกระบอก สาหรับ ผู้ชายมักแต่งกายแบบสากลหรือนุ่งโจงกระเบน สวมเสื้อชั้นนอกกระ ดุกเจ็ดเม็ดคล้ายเสื้อพระราชทานของไทย
- 13. การแต่งกายของประเทศมาเลเซีย สาหรับชุดของผู้ชาย เรียกว่า บาจูมลายู (Beju Melayu) ประกอบด้วยเสื้อแขนยาวและกางเกงขายาวที่ทา จากผ้าไหม ผ้าฝ้ายหรือโพลีเอสเตอร์ที่มีส่วนผสมของผ้าฝ้าย สาหรับชุดของผู้หญิง เรียนกว่า บาจูกุรุง (Baja Kurung) ประกอบด้วยเสื้อคลุมแขนยาวและกระโปรงยาว การแต่งกายของประเทศฟิลิปปินส์ ผู้ชายจะนุ่งกางเกงขายาวและสวมเสื้อที่เรียกว่า บารองตา กาล็อก ซึ่งตัดเย็บด้วยผ้าใยสัปปะรด มีบ่า คอตั้ง แขนยาว ที่ ปลายแขนเสื้อที่ข้อมือจะปักลวดลาย ส่วนผู้หญิงนุ่งกระโปรง ยาว ใส่เสื้อแขนสั้นจับจีบยกตั้งขึ้นเหนือไหล่คล้ายปีกผีเสื้อ เรียกว่า บาลินตาวัก
- 14. การแต่งกายของประเทศสิงคโปร์ สิงคโปรไม่มีชุดประจาชาติเป็นของตนเอง เนื่องจากประเทศ สิงคโปร์แบ่งออกเป็น 4เชื้อชาติหลัก ได้แก่ จีน มาเลย์ อินเดีย และชาวยุโรป ซึ่งแต่ละเชื้อชาติก็มีชุดประจาชาติเป็นของตนเอง การแต่งกายของประเทศไทย สาหรับชุดผู้หญิงคือ ชุดไทยจักรี เป็นชุดไทยที่ ประกอบด้วยสไบเฉียง ใช้ผ้ายกมีเชิง มีชายพกใช้เข็มขัดไทย คาด ส่วนท่อนบนเป็นสไบ จะเย็บให้ติดกับซิ่นเป็นท่อนเดียวกัน เปิดบ่าข้างหนึ่ง ชายสไบคลุมไหล่ ทิ้งชายด้านหลังยาวตามที่ สาหรับชุดผู้ชายคือ ใส่เสื้อพระราชทาน
- 15. การแต่งกายของประเทศเวียดนาม อ่าวหญ่าย เป็นชุดประจาชาติของประเทศเวียดนามที่ ประกอบไปด้วยชุดผ้าไหมที่พอดีตัวสวมทับกางเกงขาวยาวซึ่ง เป็นชุดที่มักสวม ใส่ในงานแต่งงานและพิธีการสาคัญของ ประเทศมีลักษณะคล้ายชุดกี่เพ้าของจีนในปัจจุบันเป็นชุดที่ได้รับ ความนิยมจากผู้หญิงเวียดนาม ส่วนผู้ชายเวียดนามจะสวมใส่ ชุดอ่าหญ่ายในพิธีแต่งาน การแต่งกายของประเทศพม่า ลองยี เป็นชุดแต่งกายประจาชาติของประเทศพม่า โดยมี การออกแบบในรูปทรงกระบอก มีความยาวจากเอวจรดปลาย เท้า การสวมใส่ใช้วิธีการขมวดผ้าเข้าด้วยกันโดยไม่มัดหรือพับ ขึ้นมาถึงหัวเข่าเพื่อความสะดวกในการสวมใส่ หน้าแรก
- 16.