Download to read offline
More Related Content
Similar to FILIPINO 4 - MGA KUWENTO_YUNIT I - ARALIN 1-5_mariarubydeveracas.pptx
![aralin 2, maikling kwento 7 [Autosaved] [Autosaved] [Autosaved] [Autosaved].pptx](https://cdn.slidesharecdn.com/ss_thumbnails/aralin2maiklingkwento7autosavedautosavedautosavedautosaved-221011100147-7292027b-thumbnail.jpg?width=640&height=640&fit=bounds)
FILIPINO 4 - MGA KUWENTO_YUNIT I - ARALIN 1-5_mariarubydeveracas.pptx
- 1. MGA KUWENTO SA YUNITI ( ARALIN 1 - 5 )
- 2. Ang Pambihirang Sombrero ni JoseMiguel Tejido
- 4. Mahilig mangolekta ng kakaibangmga gamit si Mia.
- 5. Isang araw, naghalungkatsi Mia sa lumang baul ng kaniyang lola. Laking tuwa niya nang makatagpo siya ng sombrero. Kakaiba ang itsura nito!
- 6. Humarap si Miasa salamin para sukatin ang sombrero. Sinubukan niyang isuot ito sa iba’t ibang paraan. Ngunit naisip niya, bakit parang may kulang?
- 7. Lumabas ng kanilangbahay si Mia at nagtungo sa tindahan sa tapat. “Magandang umaga, Manang Sol,” bati ni Mia. “Maganda po ba ang aking sombrero?” “Oo Mia, pero mas maganda kung lalagyan pa natin ng alkansiya,” sagot ng tindera. Nagulat si Mia sa handog sa kanya. “Salamat po Manang Sol,” sabi ni Mia.
- 8. Sunod na pinuntahanni Mia ang panaderya. “Mang Rico!” tawag ni Mia. “Maganda po ba ang aking sombrero?” “Oo Mia, pero mas maganda kung palalamutian pa natin ng kandelabra,” sagot ng panadero. Salamat po Mang Rico,” sabi ni Mia.
- 9. Nagdaan din siMia sa klinika. “Doktora Dulce, maganda po ba ang aking sombrero?” tanong ni Mia. “Oo Mia, pero mas maganda kung papatungan natin ng mga prutas,” sagot ng doktora. Salamat po, Doktora Dulce,” sabi ni Mia.
- 10. Naglakad pa siMia at nakarating sa estasyon ng bumbero. “Mang Ador, maganda na po ba ang aking sombrero?” tanong ni Mia. “Oo Mia, pero mas maganda kung dadagdagan natin ng akwaryum,” sagot ng bumbero. Salamat po Mang Ador,” sabi ni Mia.
- 11. Pagtawid niya sakalsada, nakasalubong ni Mia ang pulis. “Mia, Kakaibang sombrero iyan, ah!” bati ni Mang Kalor. Pero mas maganda kung sasabitan pa natin ng hawla.” Salamat po Mang Kalor,” sabi ni Mia.
- 12. Umabot si Miasa hardin ng plasa. “Mang Lito, maganda na po ba ang aking sombrero?” tanong ni Mia. “Oo, pero mas maganda kung kakabitan pa natin ng mga bulaklak,” sagot ng hardinero. Salamat po Mang Lito,” sabi ni Mia.
- 13. Pagdating sa palaruan, napakaraminang palamuti sa sombrero ni Mia!
- 14. “Mia, itong saranggolana lang yata ang kulang diyan!” sabi ng kanyang kalaro. “Sandali lang, Toto!” sigaw ni Mia. Ngunit naitali na ni Toto ang saranggola.
- 15. Biglang umihip ang napakalakasna hangin. Kumapit si Mia sa kaniyang sombrero at natangay siya paitaas.
- 16. Nakarating si Miasa mga ulap! Biglang lumobo ang kaniyang sombrero at naging isang napakalaking parasiyut.
- 17. Nang tumapat ito saaraw, nakita ng lahat ang angking ganda ng sombrero!
- 18. Si Jose, AngBatang Magalang ni Arjohn V. Gime
- 19. Bukas ay arawna ng pasukan. Lahat ng mga mag-aaral ay sabik ng pumasok sa paaralan. Habang nag-aayos ng gamit si Jose para sa kaniyang unang araw sa ikaapat na baitang, bigla siyang tinawag ng kaniyang Nanay Lorna. Agad namang lumapit si Jose sa kaniyang ina. “Jose, magtatanghalian na, bumili ka muna ng mga kakailanganin natin para sa lulutuin kong adobong manok.”
- 20. “Opo. Ano poba ang bibilhin sa tindahan? Tanong ni Jose. “Bumili ka ng paminta, mantika, suka, at toyo” tugon ni Nanay Lorna kay Jose. “Sige po Nay! Tugon ni Jose. Pumunta na si Jose sa pinakamalapit na tindahan ni Mang Melchor. “Magandang tanghali po, Mang Melchor!” bungad ng masiglang bata sa may-ari ng tindahan.
- 21. “Magandang tanghali rinsa iyo. Ano ang bibilhin mo?” tanong ng tindero sa bata. “Pinabibili po ako ni Nanay ng halagang limang pisong paminta, isang bote ng mantika, suka at toyo.” “magkano po lahat?”tanong ni Jose. “Limang pisong paminta, bente pesos ang mantika, sampung piso ang suka at kinse pesos naman ang toyo. Kaya lahat-lahat ay limampung piso,” ang tugon ng nakangiting tindero. ”Salamat po, Mang Melchor,” “Walang anuman, Jose!”
- 22. Sa kaniyang pag-alisng tindahan, nakasalubong naman niya si aling Helen na kanilang kapitbahay. “Magandang araw po, Aling Helen. Pupunta pala kayo rito sana ako na lamang ang pinabili ninyo para hindi na kayo napagod.” “Naku oo nga e, may kulang pala ako sa aking lulutuing pananghalian. O di ba may pasok ka na bukas?” “Opo kaya nga po nag-aayos na ako ng aking mga gamit at hindi muna ako nakipaglaro sa aking mga kaibigan upang makapagpahinga. Maghapon na naman po kasing titigil sa paaralan at hindi na makatutulong sa tanghali. Sige po mauna na ako.”
- 23. “Magandang araw po,Mang Caloy, pahinga muna kayo,”ang kaniyang bati sa kaibigang abala sa pag-aayos ng kaniyang sirang tricycle, sabay kaway. “Uy, Ben.Kumusta? Handa ka na bukas? Umuwi ka na at mainit na ang sikat ng araw. Pasukan na natin bukas. Sige ka,ikaw rin baka magkasakit ka e, mamis , mo ang mga mangyayari sa unang araw ng pasukan natin, Ang paalala ni Jose sa kaniyang kaklase na abala sa pagbibisikleta malapit sa kanilang bahay.
- 24. At sa wakas,nakauwi rin si Jose sa kanilang bahay. May ngiti sa labi dahil nakatulong siya sa kaniyang nanay at nakita niya at nabati ang mga taong malapit sa kaniyang puso. Sa isip niya, napasaya rin niya kahit papaano ang mga taong kaniyang nakita sa pagbili niya sa tindahan ni Mang Melchor. Paano ipinakita ni Jose ang pagiging magalang?
- 25.
- 26.
- 27. Magtanim Upang Mabuhay Orasng asignaturang Edukasyong Pantahanan at Pangkabuhayan ng mga mag- aaral sa ikaapat na baitang. Nasa loob sila ng silid-aralan. Ganito ang sinabi ng guro. “Mga mag-aaral kayo ay tuturuan kong maghanda ng tamang taniman ng gulay. Tuturuan ko rin kayo ng wastong pagtatanim at pag-aalaga ng mga gulay, halaman, at punongkahoy. Kailangan natin ang magtanim upang mabuhay.
- 28. Dinala ng gurosa halamanan ng paaralan ang mga bata. Dito niya itinuro ang wastong pagbubungkal ng lupa at ang paghahanda ng taniman. Binigyan din niya ng kani-kaniyang lugar na bubungkalin ang bawat mag-aaral. Maayos na nagsigawa ang mga mag-aaral. Sa hindi sinasadyang pagkakataon ay nabagsakan ng asarol ang paa ni Efren. Nagdurugo ang paa nito. Agad naming dinala nina Dodo at Bino si Efren sa klinika ng paaralan. Ginagamot siya ng nars at
- 29. Hindi nakapasok ngilang araw si Efren sapagkat namaga ang kaniyang paa. Nang magaling na ang kaniyang sugat ay saka pa lamang siya nakapasok sa paaralan. Ang halamanan ang una niyang tinungo upang makita ito. Anong laking pagkamangha niya nang makitang yari na ang kaniyang plot. Sanggunian: Filipino 4 Sagisag ng Lahi, Batayang Aklat sa Filipino-Pagbasa Angelita L. Sta. Ana, pp. 24-25
- 30. Hindi Sagabal Isang masigabongpalakpakan ang ibinigay ng mga nagsipagtapos at kanilang mga magulang nang umakyat si Maryann sa entablado upang tanggapin ang kaniyang diploma at medalya. Nagtapos bilang cum laude si Maryann Rosuman sa Pamantasan ng Northern Philippines. Pinalakpakan siya hindi lamang dahil sa kaniyang katalinuhan kundi dahil sa kakaiba siya sa lahat.
- 31. Tatlong talampakan atlimang daling lamang si Maryann. Isinilang siyang walang mga paa, 20 taon na ang nakalilipas. Katutubo siya sa Barangay Bayubay, San Vicente, Ilocos Sur. Nagtapos siya sa kursong accounting. Hindi nagging balakad ang kapansanan niya sa kaniyang pag-aaral. Naging valedictorian siya noon sa elementarya at sekundarya. Kahit hirap sa pagtindig at pagpunta sa klase, napagaan
- 32. Franz Liszt Itinuturing na“Pinakadakilang Piyanista sa Lahat ng Panahon” si Franz Liszt. Ipinanganak sita noong Oktubre 22, 1811 sa Lunsog ng Raiding, Hungary. Isa siyang huwarang anak at mabuting bata. Nahilig na si Franz sa musika sa gulang na lima. Tinuruan siya ng kaniyang tatay na si Adam Liszt sa pagtugtog ng piyano. Nang sumapit na si Franz sa gulang na walo, nagsimula na siya gumawa ng mga komposisyon na may kinalaman sa simbahan. Nang makita at marinig ito ng mga taong simbahan, binigyan siya
- 33. Maraming tao angdumalo sa araw ng kaniyang palabas. Ibinuhos lahat ni Franz ang galing niya sa pagtugtog ng piyano gamit ang kaniyang komposisyon. Ang madla ay humanga, naiyak, at nagalak sa namalas nilang kahusayan ni Franz. Simula noon, marami ang nag-alok sa kaniya na magtanghal. Nakarating siya sa iba’t ibang panig ng mundo. Namalas ng karamihan ang kaniyang angking talent. Nahirang siya bilang isa sa mga pinakadakilang piyanista at kompositor. Pumanaw siya noong Hulyo 31, 1886.
- 34. HIPON AT BIYA niCARLA PACIS
- 36. Sa maputing buhangin ngisang tangrib nakatira si Hipon at Biya. Kahit hindi magkauri, magkasama silang nakatira sa isang lunggang binungkal sa buhangin ni Hipon. Masaya sila sa ganitong pamumuhay.
- 37. Trabaho ni Hiponna panatilihing malinis ang kanilang lungga. Hindi niya hinahayaang pasukin ito ng buhanging dala ng mga alon. Dahil sa sampu niyang mahahaba at matitinik na binti, hindi ito problema. Kaniya ring sinisigurado na kumakain nang maayos si Biya.
- 38. Si Biya aymahigpit na binabantayan ang lungga mula sa mga nais mang-abala. Kaniya ring tinitiyak na ligtas si Hipon mula sa malalaki’t gutom na isda na sarap na sarap sa manipis nitong balat. Tuwing may papalalapit na malalaking isda, agad na ipipilantik ni Biya ang buntot nang ilang beses. At si Hipon, na malabo ang mga mata ay magmamadaling papasok sa lungga upang makaiwas sa panganib.
- 39. Kapag bumabagyo, hinaharangan niHipon ng bato ang bungad ng lungga. Dahil dito, ligtas si Hipon at si Biya mula sa mga along humahampas sa tangrib. Ganitong panahon nang magsimula ang kanilang alitan.
- 40. Ilang araw naring bumabagyo at pagod na si Hipon sa pagtutulak ng buhanging pumapasok sa kanilang lungga. “Wag ka ngang lumangoy- langoy lang! Kumilos ka naman diyan!” sigaw ng pagod na pagod na si Hipon. ”Ano namang magagawa ko?” sagot ni Biya. “Wala namang makapasok sa lungga para tayo’y kainin. Alam ni Hipon na tama si Biya. Pero bakit kailangang siya lang ang laging magtrabaho?
- 41. “Ikuha mo akong pagkain!” utos ni Hipon. “Kamutin mo ang likod ko!” “Pero mga palikpik lang ang mayroon ako!” sagot ni Biya, na gustuhin man ay di magawa ang mga utos ni Hipon. Alam ni Hipon na tama si Biya ngunit patuloy pa rin nitong kinukulit si Biya.
- 42. Hindi na matiisni Biya ang nangyayari. Kaya pagkatapos ng bagyo, lumangoy siya palabas ng lungga. “Saan ka pupunta?” tanong ni Hipon. “Maghahanap ako ng ibang lungga! sagot ni Biya. Sa isang pilantik ng kaniyang buntot, siya’y nawala.
- 43. “Bllb,”sambit ni Hiponat gumapang siyang pabalik sa lungga. “Kung sa kaniyang palagay ay kailangan ko siya, nagkakamali siya”. Di nagtagal, lumabas si Hipong malabo ang mata. Isa palang pindangga ang naghihintay sa kaniya sa labas ng lungga. Buti na lang at bago siya manguya ng matutulis at bako- bakong ngipin ng pindangga, nakapasok sa lungga si Hipon, na bahagi lang ng isang binti ang nawawala.
- 44. Bago pa manlumubog ang araw sa tangrib, ang takot na Hipon ay muntik nang makain hindi lamang ng pindangga, kundi pati ng isang lumba-lumba at isang pawikan. “Siguradong magiging pagkaing isda ako ngayong wala na si Biya,” iyak ng kaawa-awang si Hipon.
- 45. Di naman nalalayosi Biya. “Kailangan mo ba ng isda para magbantay ng lungga?”tanong niya sa lahat ng Hipon na makasalubong. Ngunit ang bawat lungga ay may sariling Biya at hindi na nangangailangan ng isa pa. “Saan ako matutulog?” tangis ni Biya na walang lungga, habang takot na takot na nagtatago sa likod ng isang malaking bato, umaasang di siya mapansin ng dumadaang maming.
- 46. Pagdating ng pagtaasng tubig, gutom na gutom na si biya. Hindi pa siya kumakain magmula nang umalis siya sa kaniyang lungga. “Sino’ng magbubungkal para sa pagkain ko?” taghoy niya, habang sinusubukang sumandok ng makakain sa buhangin gamit ang kaniyang mga palikpik.
- 47. Pagsikat ng araw,nagbungkal si Hipon palabas ng lungga. At sino pa nga ba ang naghihintay sa labas kundi ang napakarumi at gutom na gutom na si Biya! “Nagbalik ka!” sigaw na napakasayang Hipon, na akmang yayakapin si Biya gamit ang kaniyang siyam at kalahating binti. “Kailangan kita upang bantayan ako! Ipinapangako kong magpapakabait na ako at hindi na ipagagawa ang alam kong hindi mo kayang gawin.”
- 48. “Mabuti naman,” sabini Biya, na masayang-masaya rin dahil siya’y nakauwi na. “Kailangan naman kita para ihanap ako ng pagkain at para ipagbungkal ako ng bahay. Lahat ng ibang hipon ay may kapares na at ang bahayang isda ay isang mapanganib at malungkot na lugar para sa isang biyang walang tirahan,”dagdag pa ni Biya, sabay pilantik ng buntot nang tatlong beses bilang babala na may isang gutom na gatasan na gumagala sa di kalayuang koral.
- 49. Kaya’t magkasamang namuhay sinaHipon at Biya sa isang lunggang binungkal ni Hipon. Sila’y masaya sa ganitong pamumuhay.
- 50. Nanimbang sa Katig Masayang-masayaang mga bata. Nakasakay sila sa bangkang may motor. Nag-aawitan sila sa saliw ng palakpak at padyak ng mga paa. Umiindayog sila kasabay ng pagtaas at pagbaba ng alon. Tuwang-tuwa sila lalo kapag may malaking along sumasalpok sa kanilang bangka. Maya-maya buong pagmamalaking nanimbang sa katig si Armando. Tumayo siya nang walang hawak. Nagpalakpakan ang lahat. Ang tapang ni Armando! Hindi nila pinansin ang malaking alon na dumarating. Sa uwian, walang kibuan ang lahat. Ang iba naman ay mugto na ang mga mata at tahimik na humihikbi.