CONTO DE BRASIL

1. O MONSTRO ASUBIADOR
No corazón da selva tropical, vivía un neno chamado Kanassa.

2. A Kanassa,
gustáballe saír a
disparar co seu
arco e coa súa
frecha. Todos os
paxaros da selva
lle tiñan medo,
xa que matara a
moitos dos seus
amigos. Cando o
neno seneno se
acercaba, os
paxaros
garadaban
silencio e a selva
convertíase nun
lugar triste.

3. Un día alguén viu un enorme peixe prateado río arriba.
-¡Eu atraparei ao peixe!- alardeou Kanassa.
-¿Ai, Kanassa!-lamentáronse a nai, a irmá e a avoa.
-Non remontes o río ou poida que o monstro asubiador te colla a ti.
Kanassa riu, dicindo:-¡Non vos preocupedes! ¡A min no me asustan os
monstros!

4. Pintouse a cara e o corpo para
demostrar que era valente. Logo
de coller o seu arco e as frechas
máis afiadas,Kanassa remou río
arriba na súa canoa.
Remou durante tres días, pero
non atopou nin rastro do peixe.
Entón, ao cuarto día viuno,
brillante como a lúa era tan
grande como para alimentar agrande como para alimentar a
todo o poboado. Kanassa axustou
unha frecha no seu arco e
apuntou.Cando estaba a punto de
disparar, oíu unasubio
prolongado, procedente da selva,
que fixo que se lle xease o sangue
nas veas. Retrocedeu aterrorizado
e viu unha columna de fume que
se elevaba a través das árbores.
Kanassa remou ata a beira.

5. Camiñou cara ás profundidades da selva ata chegar a un grupo de cabanas de barro.
Había un ancián sentado xunto a elas.
-Por favor, podería dicirme que é o que asubía?-preguntou kanassa. O ancián mirouno
asustado.
-¡Vaite a túa casa!. Ninguén que se cruzou co monstro asubiador viviu para contalo.
-¡Bah!-pensou kanassa. A min no me dan medo os mostros e decidiu proseguir coa
pesca.

6. Mentres regresaba, a selva foise oscurecendo
cada vez máis. Kanassa sentiu que alguén ocada vez máis. Kanassa sentiu que alguén o
seguía, parouse e escoitou. Os pasos
detivéronse. Entón escoitou o asubío non moi
lonxe. Kanassa botou a correr. Os pasos que
viñan detrás tamén empezaron a correr. O
asubío fíxose máis forte. Aterrorizado, kanassa
escondeuse tras unha árbore e tapouse coas
follas. Entón viiuno. Era horrible, peor do que lle
contaran os anciáns so poboado. Era
terriblemente peludo, tan alto coma un xigante,
con garras enormes e unha terrrible cola lista
para atacar. Pero o peor era que tiña un burato
na cabeza, por onde saía aquel asubío.

7. -¡Corre kanassa corre!-gritoulle unha voz no seu interior. Kanassa botou a correr. O
monstro seguiuno, tropezando e facendo un ruido espantoso.
-¡Axuda! ¡Socorro!- berrou kanassa por si alguén o podía escoitar. Os paxaros da selva
escoitárono.
-Porque íamos a axudarte?¡Non fas máis que dispararnos frechas!
-¡Prométovos que non o volverei a facer!-suplicou kanassa.
E os paxaros decidiron axudalo.

8. Abalanzáronse sobre o monstro e empezaron a voar ao seu redor, picándolle e
rabuñándoo.
Kanassa correu e correu ata que chegou o río. Meteuse dun salto na canoa e
afastouse da beira.
-¡Moitas grazas!- gritoulles kanassa aos paxaros.
Dende aquel día o neno mantivo a súa promesa e nunca máis volveu a disparar
a ningún ave.
-
-¿E o peixe
burlouse a xente ao
seu regreso.
-Non o atopei- dixo-Non o atopei- dixo
Kanassa.- Pero vin
ao monstro
asubiador e vivo
para contalo.
CONTO POPULAR
BRASIL