Aveiro to miejscowość
w Portugalii, leżąca
w dystrykcie Aveiro,
w regionie Centrum
w podregionie Baixo Vouga
przy ujściu rzeki Vouga
do Laguny Aveiro
(Ocean Atlantycki).
Wielką atrakcją niemal całego
miasta są elewacje domów
wyłożone ceramicznymi
płytkami azulejos.
Miejscowość otrzymała prawa
miejskie w 1759 r.
Jest siedzibą gminy o tej
samej nazwie.
Azulejo to cienkie ceramiczne
płytki, najczęściej kwadratowe,
pokryte nieprzepuszczalnym
i błyszczącym szkliwem.
Powierzchnia azulejo jest jedno
lub wielokolorowa, gładka lub
z fakturą.
Płytek azulejo używano jako
elementów mozaik składających
się z wielu, czasem ponad kilku
tysięcy elementów, pokrywających
całe ściany, oraz jako oddzielnych
kompozycji dekoracyjnych.
35.
Motywy wykonywane zazulejo miały
postać scen historycznych,
mitologicznych, ikonografii
religijnej, oraz całej gamy
elementów dekoracyjnych zarówno
geometrycznych jak i roślinnych.
Mozaiki bardzo często pokrywały
całe ściany i podłogi w pałacach,
ogrodach, kościołach, klasztorach, a
także mieszkaniach czy miejscach
użyteczności publicznej.
Azulejo stały się czymś więcej niż
tylko atrakcyjnym elementem
dekoracyjnym.
Wykonane z taniego materiału płytki
stanowiły najlepszy sposób na
podniesienie estetyki budynków, a
także nadanie im niepowtarzalnego
wyglądu, a przede wszystkim
zapewnienia higieny wnętrz.
37.
Płytki azulejo obardzo różnych kształtach i kolorystyce stały się najbardziej
charakterystycznym środkiem wyrazu i najbardziej ekspresyjnym rodzajem
sztuki, głównie portugalskiej, rozwijanym i używanym przez ponad pięćset lat,
ale także sztuki hiszpańskiej choć w mniejszym stopniu.
42.
-to tradycyjne portugalskiesłodycze
z regionu miasta Aveiro,
Wytwarzane są z mieszaniny dwóch części
żółtek jaj i jednej części cukru. Masa może
być umieszczana w małych, drewnianych
beczułkach (barricas) z ręcznie malowanymi
scenami marynistycznymi lub w otoczce z
chleba typu opłatkowego w kształcie ryb
i owoców morza.
43.
Ovos moles, podobniejak wiele
portugalskich słodyczy, wywodzą się od
produktów wytwarzanych w przeszłości
przez zakonników z klasztorów, które
istniały w Portugalii do początków XIX
wieku – dominikanów, franciszkanów i
karmelitów. Po likwidacji zgromadzeń w
1834 roku pozostały po nich manufaktury
oraz część świeckiego personelu.
45.
www.rotfl.com.pl Muz. Mariza–Fado Curvo Oprac. na podst. WEB jokoretsina