Generatie 5, update 5

1. 10G. Verwijk 5.5

2. Hoofdweg 1
Thijmen was werken en dus hadden Lotte en Sophia zichzelf
uitgenodigd om Aimee die middag gezelschap te komen
houden. Het was een zonnige dag en daarom besloten de drie
dames om buiten te gaan zitten en elkaar bij te praten over…
Het leven.
‘Gaat het al iets beter met Thijmen? Hij heeft me al een tijdje
niet gebeld.’ vroeg Lotte na een tijdje van onschuldig geklets
zachtjes.

3. Aimee haalde onzeker haar schouders op. ‘Het is niet meer
zo erg als in de eerste paar weken na de begrafenis, maar hij
is wel stiller dan eerder.’ Ze keek omlaag naar haar handen,
waarmee ze druk aan haar kleding zat te friemelen. ‘We
hebben het de laatste tijd veel over baby’s.’ voegde ze er
zachtjes aan toe. Lotte wisselde even een blik met Sophia, die
bijna onzichtbaar haar hoofd iets schudde. ‘Is dat zo erg?’
vroeg Lotte voorzichtig.

4. Aimee haalde opnieuw haar schouders op, maar haar ogen
begonnen waterig te worden. ‘Hij zit nog erg met het
overlijden van zijn ouders en ik heb gewoon het idee dat
telkens wanneer hij er niet meer aan wil denken, hij naar mij
komt.’ Ze keek haar vriendinnen aan, die net niet meer op
tijd konden verbergen dat ze elkaar blikken toezonden.
‘Natuurlijk wil ik graag dat hij naar mij komt met zijn
problemen, maar nu is het vooral…’ Ze stopte met praten en
kauwde op de binnenkant van haar wang.

5. ‘Hij wil er nooit over praten. Hij zegt altijd dat hij moe is of
dat hij er niet aan wil denken. Dat hij alleen maar met mij
wil zijn.’ Ze stopte weer even en wierp een snelle blik op
Lotte. ‘In bed.’ voegde ze er beschaamd, met rode wangen
aan toe.
‘Bedankt voor het besparen van de details, hij is nog steeds
mijn neef.’ grinnikte Lotte, die daarop meteen tegen haar
knie werd gestoten door Sophia’s elleboog.

6. ‘Je weet dat hij je niet alleen op die manier ziet, toch Aims?’
vroeg Sophia bezorgd. Aimee hield haar blik op de grond
gericht om de blikken van haar vriendinnen te ontwijken.
‘Oh Aims, hij houdt zoveel van je, dat kan iedereen zien.’
verzekerde Sophia haar met een bemoedigende glimlach.
‘Hij houdt zoveel van je dat hij het met je over baby’s wil
hebben, dat is toch goed?’ voegde Lotte er aan toe. Aimee
knikte, maar schudde vervolgens heftig haar hoofd. En toen
barstte ze in huilen uit.

7. ‘Aims.’ Troostend legde Sophia haar hand op Aimee’s been,
terwijl Lotte verbijsterd en een beetje geschrokken toekeek.
‘Ben je er nog niet aan toe om het over kinderen te hebben? Of
wil je ze helemaal niet?’ vroeg ze voorzichtig terwijl Sophia over
Aimee’s natte gezicht veegde. Aimee schudde haar hoofd nog
meer. ‘Ik weet niet of ik het kan.’ Bemoedigend pakte Lotte haar
hand vast en kneep er zachtjes in. ‘Ik weet zeker dat jij het kan.
Je bent lief en zorgzaam en je zou de beste moeder ooit zijn.’
‘Lotte…’ mompelde Sophia.

8. Meteen begon Aimee alleen maar nog harder te huilen, voor
ze haar betraande ogen opsloeg. ‘Nee, ik weet niet of ik het
kan.’ Ze hield haar arm over haar buik geslagen. Daar waar
Lotte wist dat een litteken liep, van haar zij tot vlak boven
haar navel. ‘Oh,’ mompelde ze voor Sophia van haar stoel
opstond en haar armen om Aimee heensloeg, tot deze
helemaal wegkroop in de omhelzing. Lotte keek
ongemakkelijk toe hoe Sophia haar kusjes op haar hoofd gaf
en haar tranen bleef wegvegen met haar handen.

9. ‘Maar je weet het niet zeker, toch?’ Aimee haalde een paar
keer diep adem. ‘Na het auto ongeluk hebben ze me in het
ziekenhuis volledig onderzocht. Maar ze konden niet zeker
zeggen… Ik moest een vervolgafspraak maken bij een andere
arts om te kijken of alles nog zou werken.’ Ze was even stil.
‘Ik heb de afspraak nooit gemaakt.’ Ze kromp in elkaar en
verborg haar gezicht achter haar handen. Sophia liet haar
voorzichtig los en ging weer in de stoel naast Lotte zitten.

10. ‘Wat heb je tegen Thijmen gezegd?’ vroeg Sophia voorzichtig
terwijl ze over Aimee’s knie bleef wrijven. ‘Ik kan het hem
niet zeggen!’ riep Aimee moeizaam uit, tussen haperende
ademstoten door. ‘Je kan het hem niet niet zeggen, Aims.’
Hoewel Sophia het zachtjes bracht, keek Aimee alsof ze door
een kruisboog in haar hart werd geschoten. Haar gezicht was
vlekkerig. ‘Hij zal me haten.’ fluisterde ze angstig. ‘Ik kan het
niet zeggen, ik hou zoveel van hem.’

11. Ze wilde haar gezicht weer in haar handen verbergen, maar
Lotte en Sophia hielden allebei een hand tegen. ‘Thijmen zou
je nooit haten, Aimee.’ verzekerde Lotte haar. ‘Hij heeft het
zijn ouders praktisch gezien beloofd! Hij heeft het er telkens
over hoe hij het ze verschuldigd is om kinderen te krijgen,
dat dat het enige is wat ze van hem gewild zouden hebben. Ik
ga dat toch niet van hem wegnemen? Dat is waarom hij me
mee hierheen heeft genomen!’ Ze stond op het punt van
hyperventileren.

12. Lotte vouwde haar eigen handen om de trillende hand van
Aimee. ‘Ik weet dat Thijmen graag kinderen zou hebben en
ik weet dat het een ding is in onze familie, maar hij zou
nooit,’ Ze dwong Aimee haar recht aan te kijken door even in
haar hand te knijpen. ‘nooit, iemand mee naar zijn ouders
brengen om een toekomst te beginnen, als hij niet absoluut,
honderd procent van haar hield.’ Behulpzaam streek Sophia
een aantal van Aimee’s plukken haar uit haar gezicht, terwijl
Aimee trillerig uitademde.

13. ‘Ik ben gewoon bang dat hij niet meer dezelfde toekomst ziet
als blijkt dat ik geen kinderen kan krijgen. En ik wil het zo
graag, een toekomst met hem.’ Ze leek weer in huilen te
willen uitbarsten, maar bedacht zich en kneep in plaats
daarvan in hun handen. ‘Hij houdt van je. Het zal allemaal
goed komen, dat zul je zien.’ verzekerde Sophia haar. Aimee
knikte voorzichtig.

14. Lotte wisselde even een blik met Sophia, die knikte. ‘En als
toch blijkt dat het niet lukt, kun je altijd nog adopteren.’ Ze
wachtte even. ‘Zoals wij.’ Door haar tranen heen keek Aimee
hen met grote ogen aan. ‘Jullie gaan adopteren?’ vroeg ze
met een verstikte stem. Toen ze zachtjes knikten, lichtten
haar ogen op. ‘Ik ben zo blij voor jullie!’ Ze wierp haar armen
om hen heen en veegde haar gezicht droog met haar shirt.

15. ‘Dat is wat we je vandaag wilden vertellen.’ Sophia
glimlachte breed, blij dat haar beste vriendin gestopt was
met huilen. ‘We hebben het er nog niet met Lotte’s ouders
over gehad, maar we willen het heel graag.’ Ze pakte Lotte’s
hand vast, die instemmend knikte.

16. ‘Natuurlijk moeten we nog heel veel plannen en vastleggen
voor er iets kan gebeuren, als het uiteindelijk maar gebeurd.
Ik denk niet dat mijn ouders er moeilijk over zullen doen,
gezien mijn moeder ook geadopteerd is. Zij zal het begrijpen.
Hoewel het natuurlijk wel wennen zal zijn om kleine mensjes
rond te hebben lopen in het huis.’ grinnikte Lotte. Aimee
lachte mee. ‘Ik ben zo blij voor jullie.’ zei ze nog eens voor ze
hen weer omhelsde.

17. Hoofdweg 2
‘Mam! Lena probeert weer aan de tafelpoot te kauwen!’ Snel
dook Violet op haar zusje af en pakte haar vast bij haar korte
armpje. De peuter bleef verwoed aan de tafelpoot sabbelen
tot Violet haar arm om haar middel sloeg en haar met kracht
weg trok. ‘Dat kind spoort echt niet.’ mompelde Moos, die
aan kwam lopen met een dienblad vol drinken.

18. ‘Dat heeft ze van jou.’ voegde ze er aan toe terwijl ze met
haar voet zachtjes tegen die van Jack schopte, zodat hij ze
aan de kant zou schuiven. Verstoord keek hij op van de tv.
‘Noem je mij en ons kind nou gestoord?’ vroeg hij grijnzend
terwijl hij wachtte tot Moos het dienblad had neergezet, voor
hij zijn arm om haar middel sloeg en haar op de bank trok.

19. Violet hield haar zusje stevig tussen haar benen geklemd
terwijl ze vermaakt naar haar stoeiende ouders keek. ‘Ik ben
bang dat het gestoorde gen van beide kanten komt.’ zei ze na
een tijdje hoofdschuddend te hebben toegekeken.
Haar ouders maakten beledigde geluidjes terwijl ze door
bleven worstelen.

20. ‘Zwaai maar naar jullie tante en bijna-officiële-oom! Nee,
niet je knuffel naar buiten gooien, sh-chips. Amanda!’
Grinnikend zwaaide Katja haar moeder, broer, zijn vrouw en
hun vier dochters uit, terwijl zij en Damian van het huis
wegliepen. Ze zuchtte diep en sloeg haar arm om zijn middel.
‘We moeten snel kinderen krijgen, anders vergeet mijn
moeder dat ik er ook nog ben.’
Hoofdweg 3

21. Grijnzend trok Damian haar dichter tegen zich aan. ‘Wat,
hoe kan ze je vergeten? Als ik je niet zo leuk vond, zou ik me
zorgen maken over dit soort uitspraken.’ Ze kneep in zijn
middel, waarop hij alleen maar breder grijnsde. ‘Kyle heeft
vier kinderen waar ze zich druk om kan maken. Geloof me,
we hebben snel kinderen nodig.’ Hij vond het alleen maar
grappig hoe serieus ze het meende. ‘Maak je er nou een
wedstrijd van?’ vroeg hij plagend.

22. ‘Nee, het is geen wedstrijd.’ bracht ze er meteen tegenin,
waarop ze vertwijfeld keek. ‘Maar ik wil wel graag kinderen,
met jou. En ik wil Kyle overtroeven. Het is een win-win.’
Damian liet dit even op zich inwerken. ‘Betekent dit dat we
een vijfling moeten krijgen?’ vroeg hij angstig, waarop Katja
in lachen uitbarstte. ‘Nee, we moeten helemaal niks. Sorry
dat ik zo raar doe.’

23. Hij kuste haar op haar haren. ‘Het is oké, ik ben het
onderhand wel gewend.’ Ze liet zichzelf verdwijnen in zijn
omhelzing, zich afvragend of ze het volgende onderwerp
moest aankaarten. ‘Als je maar weet dat ik graag een gezin
met jou wil, omdat ik van je hou. Dat is de belangrijkste
reden.’ Ze keek naar hem op en glimlachte toen ze zag dat hij
al naar haar keek. ‘Dat is nou lief.’ zei hij zachtjes. ‘Ik heb zo
mijn momenten.’

24. Hoofdweg 5
‘Jongens, kom bij ons zitten, tijd voor zeven minuten in de
hemel!’
Aaron grinnikte. ‘Ze zijn niet serieus, toch?’ vroeg hij, met
zijn ogen rollend, voor hij door Isabella aan zijn hand werd
meegetrokken naar de kring van hun klasgenoten. Vrolijk
duwde ze hem naar beneden bij zijn schouders, tot hij in een
kleermakerszit op de grond zat.

25. ‘Goh, wat een strategische plek heb je voor me gekozen,
Isabella Marsha Verwijk.’ fluisterde hij hard terwijl hij naar
zijn buurman keek. Ze gaf hem een tik tegen zijn schouder en
waarschuwde hem met haar ogen, voor ze naar de andere
kant van de kring liep en tegenover hem plaatsnam. Met
haar vingers maakte ze veel gebaren naar de jongen naast
hem, van wie hij wist dat ze hem leuk vond.
Hij rolde met zijn ogen naar haar, voor hij Noah aanstootte.

26. ‘Wie hoop jij te zoenen vanavond?’ vroeg hij over de luide
muziek heen. Aan de overkant was Isabella druk bezig niet
naar hen te kijken en uitbundig te lachen. Het ontging Aaron
niet dat Noah even naar haar keek voor hij zijn schouders
ophaalde en glimlachte. ‘Ik heb niet echt iemand op het oog.’
Loog hij terwijl zijn ogen weer naar Isabella gleden. Aaron
knikte samenzweerderig. ‘Ik ook niet, man. We zien wel.’ En
zeer gepast voor de situatie high-fiveden ze elkaar voor de
kring compleet was en het spel begon.

27. Zoals te verwachten had Hannah het hoogste woord,
waarschijnlijk omdat het haar idee was het idiote spel te
spelen. ‘Goed, eerst doen alle jongens hun ogen dicht en
leggen alle meisjes een persoonlijk item in de kring. Dan
doen alle meisjes hun ogen dicht en leggen de jongens iets
neer, oké? We draaien de fles om te bepalen wie een
voorwerp mag pakken.’

28. Ze wierp haar lange haar over haar schouder en keek de
kring grijnzend rond. ‘En mocht iemand zich per ongeluk
vergissen en een voorwerp van iemand van hetzelfde
geslacht pakken, dan hebben ze pech.’ verkondigde ze
triomfantelijk. ‘Misschien vind je het wel leuk.’ voegde ze er
met een knipoog aan toe. Aaron kreunde binnensmonds.
Tegenover hem stak Isabella haar tong naar hem uit.

29. Toen de meisjes hun ogen dicht hadden, peuterde hij zijn
horloge los en legde dat in de kring. Naast hem ontdeed
Noah zich van zijn leren armband. Isabella zou meteen
weten dat die van hem was, ze stalkte de jongen immers. De
fles werd rondgedraaid, mensen verdwenen in de
voorraadkast en plastic rode bekertjes werden in de kring
rondgegeven.

30. En uiteindelijk belandde de flessenhals op Isabella. Ze
slaakte een verrast kreetje, terwijl alle meisjes opgewonden
giechelden en alle jongens joelden. Noah was naast hem
verassend stil geworden. Isabella boog zich voorover naar
alle voorwerpen, haar hand bleef boven Noah zijn armband
hangen… En greep toen zijn horloge vast.

31. Toen de kastdeur veilig achter hen gesloten was duwde hij
haar plagend tegen haar schouder. ‘Wat was dat, kneus?’
vroeg hij verwijtend, wijzend naar zijn horloge. ‘Ik raakte in
paniek!’ Haar wangen waren knalrood, dat kon hij zelfs in de
donkere kast zien. ‘Oké, en toen vond je de perfecte
oplossing om mij de kast in te sleuren?’ Ze slaakte een
gefrustreerd kreetje. ‘Ik weet het, ik weet het!’

32. Hij leunde tegen de schappen achter hem. ‘Goed, dat is dus
gebeurd. Ik geloof dat Noah echt graag wilde dat je hem
koos.’ Ze verborg haar gezicht in haar handen en verwenste
zichzelf. ‘Hij lachte heel vaak naar me. En toen had ik mijn
hand boven zijn armband en toen keek hij me op zo’n
bepaalde manier aan en toen raakte ik in paniek. Ik dacht,
als ik hem dan eindelijk kus dan moet het wel een beetje
goed zijn, toch?’

33. Aaron krabde zijn nek. ‘Ja, denk ik.’ Ze zuchtte luid. ‘Maar ik
weet helemaal niet hoe ik hem goed kan kussen, dus als een
reflex pakte ik jou horloge zodat we er over konden praten.’
Hij knikte en sloeg zijn armen over elkaar. ‘Alleen denkt nu
de hele klas dat we aan het zoenen zijn, wat, mag ik je er aan
herinneren, toch al de ronde deed.’ Ze kromp iets in elkaar.
‘Sorry.’
Hij haalde zijn schouders op. ‘Te laat nu om er nog iets aan
te veranderen.’

34. Ze zuchtte. ‘Nu we hier toch zijn, kunnen we net zo goed praten.’
Ze pauzeerde even. ‘Hoe gaat het met je moeder?’ vroeg ze toen
zachtjes, voor het geval er iemand aan de andere kant van de
deur aan het luisteren was. Zijn gezicht vertrok en zijn
schouders spanden zich. ‘Wel oké, niet buitengewoon slecht
ofzo. Ik geloof dat ze weer uit is vanavond.’ Troostend pakte
Isabella zijn hand vast. ‘Ooit zal ze zich realiseren dat ze diep
vanbinnen een verantwoordelijke ouder is en taarten gaan
bakken en ganzenbord spelen.’

35. Hij lachte zachtjes. Buiten de kast klonken voetstappen. ‘Nog
drie minuten jongens!’ klonk de zangerige stem van Hannah.
Aaron kreunde gefrustreerd. ‘Isa, wat heb je gedaan?
Hannah laat me al nooit met rust. Ze denkt dat ik op jongens
val en als ik deze kast uitkom en we hebben niet gezoend, zal
ze voor eeuwig in mijn nek hijgen. En als we zeggen dat we
wel hebben gezoend zal ze zelfvoldaan zijn, omdat ze al jaren
zegt dat we iets moeten hebben. Er is geen goede uitkomst.’

36. Hoe gefrustreerder hij raakte, hoe breder Isabella glimlachte.
‘Je maakt je veel te veel zorgen over wat zij denkt.’ Hij rolde
met zijn ogen. ‘Dat komt omdat ze zo’n grote mond heeft die
ze nooit dicht kan houden.’ Isabella’s ogen lichtten op. ‘Dan
moet je met haar zoenen!’ Hij simuleerde kotsgeluiden.
‘Jawel! Het is een supergoed idee. Ze zal niet denken dat wij
iets hebben en ze zal weten dat je op meisjes valt.’ Hij leek
nog steeds niet onder de indruk. ‘Ik ben geniaal.’ fluisterde
ze tegen zichzelf, omdat hij het duidelijk niet ging zeggen.

37. ‘Als we hieruit komen zal ik ervoor zorgen dat als ik draai, de
fles op jou komt. De haarband met de blauwe bloemen er op
is van haar.’ Enthousiast schudde ze hem aan zijn schouders
door elkaar. ‘Je moet haar zoenen!’ Bedenkelijk trok hij zijn
wenkbrauwen samen. ‘Ja, nee Isa.’ ‘Nee, ja Aaron!’

38. Ze glimlachte breed. Toen werden haar ogen nog groter. ‘Jij
hebt ook nog nooit iemand gekust, toch? Want als je dat wel
hebt gedaan, dan heb je het voor mij verzwegen en daarop
staat de doodstraf.’ Bedreigend prikte ze met haar vinger in
zijn borst. Hij zuchtte. ‘Nee, Isa, ik heb nog nooit iemand
gekust.’ Enthousiast sloeg ze hem herhaaldelijk op zijn borst.
‘Kus mij!’

39. Ze sprong bijna op en neer. ‘Uhm, nee bedankt?’ Hij pakte
haar bij haar pols vast, omdat ze steeds harder begon te
slaan. ‘We moeten allebei oefenen. Ik moet Noah helemaal
kapot zoenen zodat hij me nooit meer vergeet en jij moet
Hannah overtuigen dat je zat meisjes hebt gezoend. Dit is
waar vrienden voor zijn.’ Hij keek haar aan alsof ze absoluut
gek geworden was. ‘Ik ben behoorlijk zeker dat dit niet is
waar vrienden voor zijn.’

40. Met haar vrije hand wees ze beschuldigend naar hem. ‘We
moeten gebruik maken van deze situatie en goede vrienden
voor elkaar zijn en elkaar helpen.’ Ze scheen echt te geloven
wat ze uitkraamde. Misschien had ze iets teveel rode
bekertjes in haar handen gedrukt gekregen. ‘Isaaaa…’ Hij
rekte haar naam op een ongeduldige toon uit, om aan te
geven dat ze niet goed bij haar hoofd was. ‘Aarooooon…’
imiteerde ze zijn toon, voor ze op haar tenen ging staan en
hem op zijn mond kuste.

41. Geschrokken trok hij zijn hoofd terug. ‘ISA!’ Hij liet haar
hand eindelijk los en wreef over zijn lippen. ‘Je kan niet
zomaar mensen gaan kussen. Die eerste kus krijg ik nooit
meer terug.’ Maar hij klonk niet heel erg boos, dus dat was
positief. ‘Nu je hem toch al niet meer terug kunt krijgen…’ Ze
wiebelde met haar wenkbrauwen en vouwde haar armen om
zijn nek.
‘Ik ben echt de beste beste vriend ooit.’ zei hij, met zijn ogen
rollend, voor hij zich naar haar toe boog.

42. Toen de kastdeur openvloog en Hannah hun met grote,
nieuwsgierige ogen aankeek, haalde Isabella haar schouders
op. Ze stapte naar buiten, gevolgd door Aaron, die zijn
handen in zijn zakken had gestoken.
‘En?’ vroeg Hannah, het plastic bekertje in haar hand
verkreukelend in een sterke greep.
‘We hebben gewoon gepraat jongens, we zijn beste vrienden,
kom op zeg.’

43. Isabella rolde met haar ogen en liep terug richting de kring.
Hannah leek te ontspannen en liet haar blik op Aaron vallen.
Resoluut zette ze het kapotte plastic bekertje op het
dichtstbijzijnde tafeltje en greep de voorkant van Aarons
shirt vast, waaraan ze hem meetrok de kast in. Lachend zag
Isabella nog net hoe Aaron haar over Hannahs schouder
angstig aankeek, waarna er een klein lachje tevoorschijn
kwam. Toen werd de kastdeur dichtgetrokken.

44. Hoofdweg 6
Nienke opende de deur en meteen keek Milo enthousiast om
haar heen. ‘Waar is mijn favoriete persoon op de wereld?’
vroeg hij, terwijl hij zich langs haar heen probeerde te
wurmen. ‘Ik sta letterlijk recht voor je.’ grinnikte Nienke,
voor ze een stapje opzij deed zodat Milo langs haar heen naar
binnen kon. ‘Nee wat, waar heb je het over, ik bedoelde
Brooklyn.’

45. Ze rolde met haar ogen en begroette haar schoonzus. ‘Ik zou
je willen zeggen dat hij normaal betere manieren heeft, maar
ik ben bang dat je hem te goed kent om te weten dat dat een
leugen is.’ Mira omhelsde haar en wreef even over haar bolle
buik. ‘Daarbij heeft Isabella laatst haar eerste tienerfeestje
gehad en ik denk dat hij het zwaarder opvat dan hij wil laten
merken.’ Grinnikend liepen ze richting de woonkamer.

46. ‘Ah, ouderdom.’ Vrolijk sloeg ze Milo hard tegen zijn rug. Hij
kreunde en wierp haar een blik toe. ‘Wacht maar…’
mompelde hij duister. ‘En jullie dochter is ookal zo oud, dat
kan ook niet lang meer duren…’ Milo kneep zijn ogen iets
samen. ‘Wat kan niet meer lang duren?’ Nonchalant haalde
Nienke haar schouders op. ‘Vriendjes, universiteit, magische
wilde tijden.’ somde ze met een glimlachje op.

47. Angstig tilde Milo Brooklyn op en omhelsde zijn nichtje
stevig. ‘Kunnen we ruilen van dochter?’ Brooklyn graaide
vrolijk in zijn haar. Nienke schudde vrolijk haar hoofd.
‘Nope, deze is van mij en mij alleen.’ Achter haar stak Björn
zijn hand op. ‘Klein detail, maar mag ik je er op wijzen dat ze
ook van mij is?’ Ze maakte een afwerend gebaar naar hem,
waarop hij hoofdschuddend de keuken in verdween om
drinken voor de gasten te halen.

48. ‘Je lijkt er trouwens geen gras over te laten groeien, door
meteen een nieuwe baby te kweken.’ merkte Milo op om zijn
gedachten van zijn tienerdochter te halen. Vrolijk nam
Nienke haar dochter van hem over en ging op de bank zitten.
‘Tja, ik moet wel. Ik word er ook niet veel jonger op. Komt
omdat deze zo lang op zich heeft laten wachten.’ zei ze met
een hoofdknikje naar Björn, die glazen op de tafel zette voor
hij naast haar plaatsnam.

49. ‘Wat, waarom krijg ik nou weer de schuld? Je had
gemakkelijk een andere kerel kunnen grijpen. Wachten op
mij was je eigen persoonlijke keuze.’ Hij sloeg zijn arm om
haar heen. ‘Dat is waar, maar als jij niet zo perfect voor mij
was geweest, dan had ik veel makkelijker een andere kerel
kunnen grijpen, zonder spijt.’ Brooklyn lachte, alsof ze wist
wat haar ouders zeiden. ‘Touché, ik ben perfect.’ Sussend
legde Nienke haar vinger tegen zijn lippen. ‘Neenee, ik zei
perfect voor mij.’

50. Een tijdje staarden ze elkaar aan, tot ze zich weer
herinnerden dat ze bezoek hadden. ‘Oh, ja. Goed, waarvoor
we jullie eigenlijk hebben uitgenodigd.’ grinnikte Nienke een
beetje ongemakkelijk terwijl ze Björns hand stevig vastgreep.
‘We zijn een soort van getrouwd in het gemeentehuis zonder
het te vieren of het jullie te vertellen.’

51. Stamboom
Een fijne voortzetting van uw