Download to read offline
Publikacja Metody Edukacji Pozaformalnej
Publikacja powstała dzięki wolontariuszom EVS, Natii i Lele, którzy opracowali metody w trakcie swoich działań z lokalną społecznością. Projekt finansowany ze środków Komisji Europejskiej w ramach Programu Erasmus+
Publikacja Metody Edukacji Pozaformalnej
- 1. Metody edukacji pozaformalnejużywane w warsztatach podczas projektu EVS w Woli
- 3. Spis treści: 5 Metodyedukacji pozaformalnej – Lele 6 Metody używane podczas kursu ekologii 7 Metody używane podczas kursu języka włoskiego 8 Metody używane podczas warsztatów kulinarnych 9 Metody edukacji pozaformalnej – Natia 10 Znana metoda – „Energizer” 10 Warsztaty – odcisk dłoni 11 Nauka słówek 11 Układanie słów 12 Odgrywanie ról 12 Zagrajmy w kośc! 13 Kilka słów o wolontariuszach
- 4.
- 5. Metody używane podczaskursu ekologii Podczas mojego wolontariatu w Polsce dowiedziałem się o róż- nych problemach ekologicznych, które dotykają ten kraj. Pierwsze informacje przekazał mi prezes mojej organizacji koordynującej FRSP, który podczas dnia wolnego od pracy opowiedział nam o tragicznej sytuacji, która ma miejsce w Polsce w zakresie za- nieczyszczenia powietrza. Po tych informacjach skonsultowałem ten problem z różnymi, międzynarodowymi organizacjami i za- proponowałem przeprowadzenie kursów edukacji ekologicznej w szkołach. Przed rozpoczęciem tych kursów miałem swoje szko- lenie w Warszawie i skorzystałem z tej okazji, aby bezpośrednio zapytać ludzi, co myślą o problemie zanieczyszczeń powietrza. Nasi trenerzy przydzielili nam pracę grupową, w ramach której musieliśmy zadać mieszkańcom Warszawy pytania na wybrany przez nas temat. Wybrałem wła- śnie temat zanieczyszczeń i w towarzy- stwie dwóch dziewczyn z Niemiec pytaliśmy ludzi, co myślą o tym pro- blemie, zbierając wiele informacji i istotnych opinii, które wykorzysta- łam w swoich kursach. Kurs „Dlaczego ważne jest żyć bardziej ekologicznie” był skiero- wany do dzieci w wieku od 13 do 16 lat w miejscowej szkole i został podzielony na 2 godziny lekcyjne, w sumie na 3 klasy i 6 godzin pracy. Na mój kurs przygotowałem prezentację power point po- dzieloną na etapy, między poszczególnymi etapami zatrzymywa- łem prezentację i zadawałem uczniom pytania, aby rozpocząć debatę nie tyle na podstawie ich wiedzy, co na podstawie ich przyzwyczajeń i nawyków (na przykład, w odniesieniu do recy- klingu, pytałem, czy wszyscy segregują śmieci w domu i jak dzielą odpady, lub na przykład, gdzie wyrzucają olej kuchenny, aby sko- rygować niewłaściwe zachowania, które wszyscy popełniamy na co dzień. Nie chciałem sprawiać wrażenia osoby „wszystko- wiedzącej”, ale po prostu kogoś, dla kogo ten temat jest ważny i chce rozmawiać z ludźmi, aby spróbować zmienić niewłaściwe nawyki). Nasze dyskusje dotyczyły różnych form zanieczyszczeń, ze szczególnym uwzględnieniem zanieczyszczenia powietrza. Inne, równie ważne, poruszane tematy dotyczyły wpływu Euro- py na to zagadnienie i tego, jakie działania podjęła w tej sprawie UE, ze szczególnym uwzględnieniem możliwych alternatyw dla tworzyw sztucznych. Po ukończeniu kursu, przydzieliłem małe za- danie domowe, które polegało na zapisywaniu wszystkich śmieci wyrzucanych osobiście przez każdego z uczniów do notatnika. Pozwoliłem sobie również porozmawiać o pewnych problemach środowiskowych, które dotykają mojego kraju, aby wyjaśnić, że jest to problem, który dotyczy wszystkich. Użyłem w tym celu kilku mocnych obrazów i różnych schematów .
- 6. Metody używane podczaskursu języka włoskiego Prowadzony przeze mnie kurs języka włoskiego, odbywał się zarówno w Gminnym Ośrodku Kultury, w którym wykonywałem swoje działania wolontariackie, jak i w miejscowych szkołach.. W szkołach nigdy nie odbywałem klasycznych lekcji, na których wyjaśniałbym reguły gramatyczne i tym podobne. Wolałem ro- bić lekcje „interaktywne”, w których każdy mógł uczestniczyć bez poczucia dyskomfortu. Na pierwszych zajęciach wyjaśniłem, dlaczego język włoski nie może być uważany za łatwy oraz przy- gotowałem kilka plakatów, na których narysowałem dwie mapy, jedną z Włoch w czasach Cesarstwa Rzymskiego i jedną z Włoch w epoce nowożytnej, aby krótko wyjaśnić, z iloma narodami mie- liśmy do czynienia w naszej historii aż do dnia dzisiejszego. Wyko- rzystałem również grę, której często używam na przełamanie lo- dów, polegającej na rzucaniu na zmianę małej piłki rozmawianiu. Pierwszą lekcję skończyłem ucząc włoskiej wersji „Tanti Auguri”. Na pozostałych lekcjach zawsze opierałem się na debacie, starając się rozmawiać ze uczniami po włosku, używając zwrotów typu „Co lubisz robić?” lub „Co robisz w wolnym czasie?”. Ostatnia lekcja poświęcona była grze z czasownikami nieregular- nymi, których uczniowie ostatnio się uczyli. Przygotowałem kilka piosenek w języku włoskim, których odsłuchaliśmy w klasie oraz kserokopie tekstów tych piosenek zawierające „dziury”, w któ- rych uczniowie musieli wpisać właściwą formę czasowników nie- regularnych. Dzięki tej metodzie uczniowie nie tylko zapoznali się z formami czasowników nieregularnych, ale również z historią muzyki włoskiej. Ta metoda okazała się bardzo udana nie tylko z dziećmi, ale również z dorosłymi. Jednak na zajęcia z dorosłymi w Gminnym Ośrodku Kultury przygotowałem różne lekcje, w których przećwiczyliśmy formy gramatyczne języka włoskiego. Dostosowałem zajęcia bezpośrednio do oczekiwań tych uczest- ników, którzy byli obecni. W ten sposób poznaliśmy kilka podsta- wowych zwrotów (lewa prawa, pozdrowienia, formy wspólnych rozmów) oraz ćwiczyliśmy różne formy dialogów. Uczyłem też miesięcy, dni, liczb i godzin. Z dorosłymi również wykorzystywa- łem grę w rzucanie piłką, aby się przedstawić i poznać.
- 7. Metody używane podczaswarsztatów kulinarnych Podczas warsztatów kulinarnych starałem się nauczyć młodych, ambitnych kucharzy nie tyle jak przygotowywać różne dania kuch- ni włoskiej, ale przede wszystkim jak obchodzić się z używanymi narzędziami i jak kroić niektóre składniki. Nauczyłem, jak kroić arbuza i jak to robić bez skaleczenia się, jak rozkładać ciasto do pizzy i różnych technik, które można do tego celu wykorzystać, jak włączać palniki i jak przesiewać mąkę. Aby to wszystko zrobić, najpierw pokazałem dzieciom, wszystkie czynności, które trzeba wykonać, po czym z kolei dałem im szansę naśladowania mnie.
- 8.
- 9. Znana metoda –„Energizer” Czas trwania: 5 - 7 minut Ilość uczestników: 7 – 10 Zdecydowałam, że pierwsze spotkanie poświęcę na poznanie się nawzajem, dlatego użyłam metody „energizer”. Zrobiliśmy kółko i zaczęliśmy po kolei poruszać częściami ciała i jednocześnie wy- powiadać nasze imiona.. Wykonywaliśmy też różne ruchy. To było udane. Poznaliśmy się, a dzieci były zadowolone. Warsztaty – odcisk dłoni Cel: nauka kolorów Czas trwania: 10 minut Ilość uczestników: 7 Materiały: kredki, kartki papieru, nożyczki i długopisy Zdecydowałam, że nauczę dzieci nazw kolorów w języku angiel- skim, więc poprosiłam je o narysowanie odcisków dłoni oraz po- kolorowanie ich. Następnie każde dziecko miało podpisać się na swoim odcisku dłoni, zaprezentować go reszcie grupy oraz powie- dzieć o swoim ulubionym kolorze.
- 10. Nauka słówek Cel: naukasłówek Czas trwania: 15 minut Ilość uczestników: 10 Materiały: krzyżówka i długopis Uważam, że krzyżówka jest jednym z lepszych zadań i ćwiczeń dla mózgu. Kilka razy rozdałam dzieciom krzyżówki i za każdym ra- zem były one tak samo zadowolone. Po uzupełnieniu krzyżówek urządzaliśmy konkurs – zwycięzcą było dziecko, które popełniło najmniej błędów. Układanie słów Cel: nauka literowania Czas trwania: 7 minut Ilość uczestników: 5 – 10 Potrzebne materiały: alfabet, nożyczki, papier kolorowy i klej Dzieci zostały poproszone o wycięcie każdej z liter alfabetu, a na- stępnie ułożenie z tych liter jak największej ilości słów i naklejenie poszczególnych słów na kartkę papieru.
- 11. Odgrywanie ról Cel: poprawakilku umiejętności jednocześnie Czas trwania: 10 minut Ilość uczestników: dowolna, uczestnicy zostają podzieleni na kilka grup Materiały: przygotowane wcześniej dialogi Jedną z bardziej interesujących aktywności dla dzieci jest odgry- wanie ról. Przygotowałam wcześniej dialogi (np. scenki na lotni- sku, w hotelu, w sklepie, w szkole, etc.), które dzieci odgrywały w grupkach. Dzięki temu ćwiczeniu dzieci poprawiają swoje umiejęt- ności wymowy i czytania oraz znajomość gramatyki. Zagrajmy w kości! Cel: poprawa umiejętności wymowy Czas trwania: 10 minut Ilość uczestników: 10 Potrzebne materiały: kości do gry Każdy z uczestników miał za zadanie rzucić kośćmi. Następnie powinien on zadać swojemu partnerowi tyle pytań ile oczek wy- rzucił. Ta gra pomaga dzieciom poprawić ich umiejętności rozma- wiania w języku angielskim, oraz pozwala na rozwinięcie swojej wyobraźni.
- 13. kilka słów owolontariuszach
- 15. Emanuele Tosto Daty działania:10 marca 2019 – 08 listopada 2019 Nazywam się Emanuele Tosto, ale wszyscy nazywają mnie Lele, jestem Sycylijczykiem. Tak, bardziej czuję się Sycylijczykiem niż Włochem – wynika to z mocnego poczucia odrębności regionalnej, przez co bardzo dobrze byłem rozumiany przez Ślązaków. Mam 20 lat i mam dyplom z nauk politycznych i stosunków międzynarodowych. Mogę powiedzieć, że jestem fanem komiksów, naprawdę lubię piłkę nożną. Od dawna mam okazję grać w piłkę nożną i futsal. Kocham przyrodę, zwłaszcza zwierzęta, i zajmuję się ochroną środowiska i edukacją z zakresu ekologii. Dzięki projektowi wolontariatu poszerzyłem swoją wiedzę i zdobyłem nowe umiejętno- ści, szczególnie związane z kulturą, organizacją imprez i współpracą z młodzieżą, dziećmi i dorsłymi.
- 17. Natela Pavliashvili Daty działania:06 lipca 2018 – 06 marca 2019 Jestem Natia. Jestem z Georgii i mam 20 lat. Skończyłam drugi rok na Uniwersytecie Gori Sta- te Teaching. Lubię czytać, odwiedzać historyczne miejsca, robić zdjęcia i brać udział w cieka- wych szkoleniach i spotkaniach. Jestem osobą kreatywną, elastyczną, energiczną i przyjazną. Lubię też innowacje i wyzwania, dlatego postanowiłam zostać wolontariuszką w Woli. Dzięki projektowi rozwinęłam swoje umiejętności pracy, dzieliłam się własnymi doświadczeniami i pomysłami z innymi. Poza tym, wolontariat zagraniczny dał mi wielką szansę na poznanie polskiej kultury, ludzi i ich stylu życia, a także na zapoznanie ich z moimi tradycjami i kulturą gruzińską.
- 20. Publikacja sfinansowana zfunduszy Komisji Europejskiej w ramach programu Erasmus+ Publikacja została zrealizowana przy wsparciu finansowym Komisji Europejskiej. Publikacja odzwierciedla jedynie stanowisko jej autorów i Komisja Europej- ska oraz Narodowa Agencja Programu Erasmus+ nie ponoszą odpowiedzialności za jej zawartość merytoryczną. PUBLIKACJA BEZPŁATNA