Successfully reported this slideshow.
We use your LinkedIn profile and activity data to personalize ads and to show you more relevant ads. You can change your ad preferences anytime.

Iστορία της N. Aγχιάλου

3,548 views

Published on

Στα πλαίσια της Ευέλικτης Ζώνης, οι μαθητές της Στ' Τάξης του 2ου Δημοτικού Σχολείου Ν. Αγχιάλου μαθαίνουν την τοπική ιστορία. Χρησιμοποιώντας μια παρουσίαση για την οποία αντλήθηκαν πληροφορίες από την ιστοσελίδα www.neaanchialos.gr, οι μαθητές χωρίστηκαν σε ομάδες και στην αίθουσα υπολογιστών του σχολείου απάντησαν στο ερωτηματολόγιο που τους δόθηκε!

  • Be the first to comment

  • Be the first to like this

Iστορία της N. Aγχιάλου

  1. 1. Πηγή: http://neaanchialos.gr
  2. 2. Η Νέα Αγχίαλος χτίστηκε στα 1907 – 1908 στη μέση του δημόσιουδρόμου Βόλου Αλμυρού, στη θέση «καινούριο», αμφιθεατρικά,στους πρόποδες ενός χαμηλού βουνού που εμποδίζει τους Β.ανέμους. Νότια δροσίζεται από τον Παγασητικό κόλπο. Ανατολικάκαι Δυτικά εκτείνονται τα ελαιοπερίβολα, τα αμπέλια και ταχωράφια της.
  3. 3. Οι κάτοικοι της Νέας Αγχιάλου ήτανπρόσφυγες από την Αγχίαλο της ΑνατολικήςΡωμυλίας (σημερινή Βουλγαρία). Ήρθαν στηνΕλλάδα μετά την καταστροφή της πατρίδαςτους το 1906.Το ολοκαύτωμα της παλιάς Αγχιάλου ήταναποτέλεσμα της πραξικοπηματικήςκατάληψης της Ανατολικής Ρωμυλίας από τοΒουλγαρικό στρατό στα 1885. Αυτό τογεγονός επιδείνωσε τις Ελληνοβουλγαρικέςσχέσεις και ξεσήκωσε ολόκληρο τονΕλληνισμό της Θράκης και Μακεδονίας.Στο μεσοδιάστημα 1885 – 1906 μπήκε σεεφαρμογή το σχέδιο της πολιτικήςεκβουλγαρισμού του ελληνικού πληθυσμούτης Ανατολικής Ρωμυλίας. Από το καλοκαίριτου 1906 οι ανθελληνικοί διωγμοί πήρανμεγάλες διαστάσεις σε όλη την περιοχή αυτή.Εκδηλώθηκαν με την καταστροφή ελληνικώνεκπαιδευτικών και εκκλησιαστικώνιδρυμάτων και κορυφώθηκαν με τηνκαταστροφή της Αγχιάλου στις 30 Ιουλίουτου 1906.
  4. 4. Οι Αγχιαλίτες για να σωθούν εγκατέλειψαν την πατρίδα τους στον ΕύξεινοΠόντο που είχε συνεχή ζωή από την ίδρυση της, το 540 π.Χ. Κατέφυγαν στημητέρα πατρίδα, την Ελλάδα.Κατά το 1906 – 1907 έμεναν στην Αθήνα ως πρόσφυγες. Είχαν εκλέξει εκείμια επιτροπή που την αποτελούσαν οι εξής Αγχιαλίτες: Γ. Τσακίρης,πρόεδρος, Αλέξανδρος Κ. Μαυρομάτης, Παρασκευάς Β. Δρακόπουλος,Μιχαήλ Τσιτσίνιας, Γεώργιος Μαυρατζάς, Γεώργιος Διαμαντόπουλος, κ.α.Πολλοί Αγχιαλίτες υποστήριζαν την άποψη να εγκατασταθούν τμηματικά σεδιάφορες πόλεις της Ελλάδας, τελικά όμως επικράτησε η γνώμη νασυγκεντρωθούν όλοι σε ένα συνοικισμό ώστε να υπάρχει μια εστία με τοόνομα της παλιάς πατρίδας, Αγχίαλος, γιατί διαφορετικά θα έσβηνε το όνοματης.
  5. 5. Το χώρο εγκατάστασης τωνΑγχιαλιτών υπέδειξε ο γεωπόνοςΣπύρος Χασιώτης, ο οποίος υπήρξεδιευθυντής της Κασσαβετείου σχολήςτου χωρίου Α’ίδινίου, της επαρχίαςΑλμυρού. Έτσι, επιτροπή Αγχιαλιτώνμε τον Σπύρο Χασιώτη επισκέφτηκετην περιοχή αυτή κατά το 1907 καιτην έκρινε κατάλληλη για τηνεγκατάστασή τους και τη δημιουργίατου συνοικισμού τους.Η τοποθεσία ήταν πάνω σε κεντρικόοδικό δίκτυο και παραθαλάσσια όπωςη παλιά πατρίδα τους. Η περιοχή αυτήόμως ήταν κτήμα ακόμα, ιδιοκτησίατου Π. Τοπάλη που τότε έμενε στοΓαλάζιο της Ρουμανίας.
  6. 6. Η επιτροπή έκανε ενέργειες προς την Κυβέρνηση Θεοτόκη, η οποία ενέκρινετην αγορά του κτήματος. Για την αγορά του κτήματος πήγε στο Γαλάζιο τηςΡουμανίας επιτροπή Αγχιαλιτών, ο Γ. Οδ. Διαμαντόπουλος και ο ΜιχαήλΤσιτσίνιας, εξουσιοδοτημένοι από τους Αγχιαλίτες.Ο Π. Τοπάλης, που προερχόταν από οικογένεια Αγχιαλιτών, δεν έφερεαντίρρηση. Προθυμοποιήθηκε να πουλήσει το κτήμα. Κατά τους υπολογισμούςτου Μ. Τσιτσίνια, η τιμή ήταν 2.000.000 χρυσές δραχμές. Το ποσό αυτόκατέβαλε η κυβέρνηση και κατόπιν οι Αγχιαλίτες το εξόφλησαν μέσω τουΓεωργικού θεσσαλικού Ταμείου. Δεν είναι ακριβές το ποσό που κατέβαλε ηκυβέρνηση. Στο κτήμα αυτό υπήρχαν ήδη κάτοικοι, οι λεγόμενοι κολλήγοι καιπαρακεντέδες του Καραμπασίου και των Μικροβηβών.Μετά την αγορά του κτήματος άρχισε το 1907 η ανοικοδόμηση των σπιτιώναπό το κράτος. Χτίστηκαν 900 λίθινα διώροφα και μονώροφα σπίτια και το1908 οι Αγχιαλίτες εγκαταστάθηκαν στην Νέα Αγχίαλο. Στο κέντρο τηςπόλεως, το 1907, χτίστηκε ο Ναός του Αγίου Γεωργίου σε ανάμνηση τουΝαού της παλαιάς πατρίδας.
  7. 7.  Μετά την εγκατάσταση τους στη νέα πατρίδα οι Αγχιαλίτες αντιμετώπισανπολλά προβλήματα. Έπρεπε να οργανώσουν την ζωή τους και παράλληλα νααντιμετωπίσουν τις αντίξοες συνθήκες του τόπου. Το 1908 συστήθηκεδωδεκαμελής επιτροπή με πρόεδρο το Λεωνίδα Εμμανουηλίδη, η οποία έπρεπενα κατατάξει σε κατηγορίες τους κατοίκους, για να γίνει η διανομή της γης. Ηεπιτροπή κατέταξε τους κατοίκους σε τρεις κατηγορίες: α) στους γεωργούς μεκλήρο 80 στρέμματα διώροφο σπίτι με οικόπεδο μισού στρέμματος, β) σεεπαγγελματίες με 10 στρέμματα μονώροφο σπίτι με οικόπεδο μισούστρέμματος, γ) στους καλλιεργητές με 40 στρέμματα κλήρο διώροφο σπίτι μεοικόπεδο μισού στρέμματος. Το μεγαλύτερο όμως πρόβλημα ήταν η ελονοσία και η αιματουρία από τιςοποίες προσβάλλονταν οι κάτοικοι. Η Νοτιοδυτική περιοχή της Νέας Αγχιάλουήταν βαλτώδης και στα νερά των βάλτων υπήρχαν μολυσμένα κουνούπια(ανωφελείς κώνωπες). Οι αρρώστιες αυτές προκάλεσαν τον θάνατο σε εκατοντάδες Αγχιαλίτες μεαποτέλεσμα μέσα σε λίγα χρόνια να γεμίσουν δυο νεκροταφεία. Παράλληλαυπήρχε η ανέχεια και η πείνα. Η κατάσταση ήταν κρίσιμη και πολλοί έπαιρναντις οικογένειες τους και έφευγαν. Άλλοι επέστρεφαν στην παλιά τους πατρίδα,στη Βουλγαρία και άλλοι εγκαταστάθηκαν στην Αθήνα ή στην Θεσσαλονίκη,ιδιαίτερα μετά το 1913, όταν απελευθερώθηκε η Μακεδονία. Μάλιστα, κοντάστη Θεσσαλονίκη ιδρύθηκε μια άλλη Νέα Αγχίαλος ή Ίνγκλις όπως τηνονόμαζαν.
  8. 8. Όσοι έμειναν ενεργοποιήθηκαν και με κάθε τρόπο προσπάθησαν νααντιμετωπίσουν τα προβλήματα. Με τη συνδρομή των συμπατριωτών τουςστην Αθήνα και με μεγάλες ενέργειες προς στην κυβέρνηση πέτυχαν νασταλεί ειδικός γιατρός, ο Ιωάννης Καρδαμάτης από την Σωζόπολη, γιατην καταπολέμηση της ελονοσίας και αιματουρίας. Μαζί τουσυνεργάστηκαν οι Αγχιαλίτες γιατροί Πάτροκλος Παρασκευόπουλος,Αναγνώστης Παρασκευόπουλος και Αδαμαντιάδης. Το κράτος διέθετεδωρεάν σε όλους τους κατοίκους φιαλίδια κινίνης.Στην εξυγίανση της πόλης και στην εξολόθρευση των κουνουπιώνσυνετέλεσε πολύ και η προμήθεια μικρών ψαριών που έκανε η κυβέρνησηαπό τη Ιταλία το 1932. Τα ψάρια αυτά τα έριξαν στο λιμανάκι και σταμολυσμένα λιμνάζοντα νερά. Εκεί πολλαπλασιάστηκαν και εξολόθρευσαντα κουνούπια. Τα ψάρια αυτά υπήρχαν και μέχρι το 1955 περίπου.Η επιτροπή έστρεψε επίσης την προσοχή της στην εξεύρεση τουυδραγωγείου της αρχαίας πόλης Πυράσου, γιατί τα πηγάδια που είχανανοίξει τα πρώτα χρονιά είχαν ανθυγιεινά νερά. Στην εξεύρεση τουυδραγωγείου συνετέλεσε ο Ηλίας Λιακόπουλος, τμηματάρχης στουπουργείο οικονομικών.
  9. 9. Οι πήγες του υδραγωγείου ήταν το Μαυρονέρι, κοντά στην περιοχή του Αέρινου(Περσοφλί). Ο Λιακόπουλος έστειλε τον Εμ. Κριεζή, εργολάβο ειδικό μηχανικό γιαυδραγωγεία. Με προσωπική εθελοντική εργασία των κατοίκων ανοίχτηκε το παλιόυδραγωγείο, τοποθετήθηκαν σωλήνες και κατασκευάστηκε νέα δεξαμενή στοΒόρειο και ψηλότερο μέρος της πόλης. Διοχετεύτηκε από εκεί νερό σε όλες τιςσυνοικίες της πόλης.Μαζί με τον Λιακόπουλο και ο Σπύρος Χασιώτης και ο Βουτηράς συνετέλεσαν στηναντιμετώπιση των προβλημάτων αυτών. Κοντά στις άλλες ενέργειες έγινε και ηπρώτη μελέτη αποξήρανσης των ελών.Όταν τελείωσε το υδραγωγείο το 1909 στην πρόσοψη της δεξαμενής εντοιχίστηκεαναμνηστική πλάκα με τα ονόματα όσων συνετέλεσαν στην αποπεράτωση του:Ηλίας Λιακόπουλος, Κριεζής και Κομιτσόπουλος, κρατικός αντιπρόσωπος στηνεπίβλεψη της κατασκευής.Από το 1920 και μετά εργάστηκε με τους γιατρούς του και το ινστιτούτο Ροκφέλεργια την καταπολέμηση της ελονοσίας. Μετά το 1930 η αρρώστια είχε υποχωρήσεισημαντικά και ως το 1950-55 είχε σχεδόν εκλείψει.Το 1912 ιδρύθηκε το Πρώτο Κοινοτικό Γραφείο Ν. Αγχιάλου με Πρόεδρο τον κ.Ράλλη Αλεξ. Ράλλη, ο οποίος υπήρξε πρόεδρος μέχρι το 1920 και μετά τονδιαδέχθηκε ο Βαλάσιος Παπαδόπουλος.
  10. 10. Το 1913 επί προεδρίας του κ. Ράλλη συγκροτήθηκε 5μελής επιτροπή μεΠρόεδρο τον Ρ. Ράλλη και μέλη: τον κ. Λεωνίδα Β. Εμμανουηλίδη, ΜιχαήλΔ. Τσιτσίνια, Ιωάννη Αμυρά και Αποστολάκη Κ. Αργυρόπουλο με σκοπότην αγορά αλωνιστικής μηχανής, ώστε να απαλλαγούν οι Αγχιαλίτες απότην μεγάλη εκμετάλλευση των ξένων ιδιοκτητών μηχανών. Με ομόφωνηγνώμη των κατοίκων της Αγχιάλου η επιτροπή παράγγειλε στο Λονδίνο,μέσω των αδελφών Τζων Γκλαβάνη, αλωνιστική μηχανή τύπου «Μάρσαλ»,η οποία συμφωνά με την μαρτυρία του κ. Κ. Εμμανουηλίδη υπήρχε ως το1956 και εξυπηρετούσε τους Αγχιαλίτες γεωργούς. Η μηχανή αγοράστηκε20.000 χρυσές δραχμές, με τον όρο η εξόφληση να γίνει σε τέσσεριςετήσιες δόσεις.Η Ν. Αγχίαλος κατά το 1950 δεν διέθετε κτίριο για το Κοινοτικό Γραφείο,τον Αστυνομικό Σταθμό και την Αγροτολέσχη. Για να αποφύγει ηΚοινότητα τα ενοίκια, ανέλαβε την ανοικοδόμηση ενός μεγάλου κτιρίουπρος την παραλία, ανάμεσα στο σπίτι του Π. Λασκαράκη και το Λιμανάκι.Η θεμελίωση έγινε το 1953. Κοντά στο κοινοτικό κτίριο προς το Λιμανάκι,θεμελιώθηκε το κτίριο του αστυνομικού σταθμού τον Αύγουστο του 1954,από εισπράξεις μεγάλου χορού που έγινε στην πλατεία.
  11. 11. Οι Αγχιαλίτες, που αγαπούσαν την μάθηση, έκτισαν το 1910, μεκληροδότημα του Συγγρού, το πρώτο Δημοτικό Σχολείο, για ναμορφώσουν τα παιδιά τους. Καταστράφηκε όμως στο Β’ ΠαγκόσμιοΠόλεμο. Το έκαψαν οι Ιταλοί το 1943. Με έρανο που έγινε το 1950το Σχολείο ξαναχτίστηκε και έγινε καλύτερο, με λουτρά για τουςμαθητές. Εφοδιάστηκε επίσης με όργανα φυσικής, χημείας,ανθρωπολογίας, ραδιόφωνο, βιβλιοθήκη κ.α. Αυτά με χρήματα πουείχαν συγκεντρώσει οι Αγχιαλίτες που ζούσαν στην Αμερική.Ο κήπος του Σχολείου χρησίμευσε για την εκπαίδευση των μαθητώνκαι μαθητριών στην κηπουρική, παρασκευή φυτωρίων κ.α. Αγχιαλίτεςδάσκαλοι που δίδαξαν στο σχολείο μέχρι το 1956 περίπου ήταν οι: Μ.Τσιτσίνιας μέχρι το 1934, Α. Καλιατζόγλου μέχρι το 1948, Κ.Εμμανουηλίδης, Στ. Κόκκινος από το 1949, Καλιρρόη Διονυσίου(Μαυρομάτη), Χαρίκλεια Μαυρομάτη, Αποστολία θ. Αγγελίδη,Γλυκερία Δ. Ξανθούλη (1953-55), Πελαγία Γ. Μαυρατζά. Επίσηςδίδαξαν οι Κ. Πριάκος, Ι. Σπυριδάκης, Ν. Σαφαρίκας, Χ. Αναγνώστου,Π. Διονυσίου, Κ. Κρίκος, Μ. Μπουρδάρα, Π.Σαρρή.
  12. 12. Κατά το 1955 άρχισε να επεκτείνεται το δίκτυο ηλεκτροφωτισμού σεόλη την περιοχή από το θερμοηλεκτρικό εργοστάσιο Αλιβερίου τηςΔΕΗ. Τότε σταδιακά αποκτούν όλα τα σπίτια της Νέας Αγχιάλου ρεύμακαι στη συνέχεια τα πρώτα ραδιόφωνα γίνονται η αγαπημένη συντροφιάτων Αγχιαλιτών.Την ίδια εποχή (1935) στην περιοχή της Νέας Αγχιάλου άρχισε νακατασκευάζεται το αεροδρόμιο (111ΠΜ), στην κατασκευή του οποίουεργάστηκαν πολλοί ξένοι και ντόπιοι εργατοτεχνίτες. Το αεροδρόμιοσυντέλεσε στην ανάπτυξη της Αγχιάλου οικονομικά και κοινωνικά. Το1955 επίσης, το καλοκαίρι λειτούργησαν στη Νέα Αγχίαλο 3κινηματογράφοι το ΜΟΝ ΣΙΝΕ, το ΕΛΛΗΝΙΣ και το ΡΕΞ. Το ΜΟΝΣΙΝΕ έκλεισε το 1956.Το 1952 με την φροντίδα του αρμοδίου υπουργείου λειτούργησε σχολήοικοδόμων για να μάθουν οι νέοι Αγχιαλίτες την τέχνη του οικοδόμου,αλλά και του μαραγκού. Η διδασκαλία είχε διάρκεια τρεις μήνες και στοτέλος των μαθημάτων το υπουργείο δώριζε τα χρησιμότερα εργαλεία.Σκοπός ήταν να μάθουν να ανοικοδομούν μόνοι τους τα σπίτια, τουςστάβλους, τους αχυρώνες.
  13. 13. Το 1952 με υπόδειξη της αμερικανικής αποστολήςσυστήθηκε στην Νέα Αγχίαλο όπως και σε άλλες αγροτικέςκωμοπόλεις Αγροτολέσχη. Στη λέσχη συμμετείχαν νέοι καινέες της Νέας Αγχιάλου. Οι νέοι διδάσκονταν ότι είχε σχέσημε τη δενδροκομία, την αμπελουργία, τον εμβολιασμό αγρίωνδέντρων, τα συστηματικά κλαδέματα και όσον αφορά τηγεωργία γενικά ότι είχε σχέση με το όργωμα, τη σπορά και τηλίπανση. Διδασκαλία γινόταν από τον κοινοτικό γεωπόνοΓεώργιο Αγγελή. Οι νέες διδάσκονταν από την Αγχιαλίτισσαδασκάλα Γερακίνα Βίγλα ότι είχε σχέση με τη φροντίδα τουνοικοκυριού, κοπτική, ράψιμο, αργαλειό, κέντημα, μαγειρική,κονσέρβες, εργόχειρα και για πολλά από αυτά βραβεύτηκαν.Πολλοί μεσήλικες Αγχιαλίτες και Αγχιαλίτισσες έχουνευχάριστες αναμνήσεις από τη συμμετοχή τους στιςδραστηριότητες της Αγροτολέσχης.
  14. 14. Εκτός από τους κατοίκους που ήταν εγκατεστημένοι ωςκαλλιεργητές στην περιοχή του τσιφλικιού, μετά τηνεγκατάσταση των Αγχιαλιτών από το 1920 περίπου άρχισε ηεγκατάσταση πολλών ανθρώπων από το εσωτερικό τηςΘεσσαλίας. Όλοι οι κάτοικοι εργάστηκαν σκληρά και σιγά σιγάπέτυχαν την οικονομική και κοινωνική τους αναβάθμιση.Εκτός από τη φιλεργατικότητα, τους Αγχιαλίτες διέκρινε ηπροοδευτική νοοτροπία και η αγάπη στις εορταστικέςεκδηλώσεις.Οι Αγχιαλίτες τιμούν όλες τις εορτές της Εκκλησίας , αλλάιδιαίτερα και παραδοσιακά του Αγίου Αθανασίου στις 18Ιανουαρίου, κατά την οποία ο συνεταιρισμός γιορτάζει καιοργανώνει εκδήλωση στην οποία συμμετέχουν οι κάτοικοι καιοι αρχές.
  15. 15. Παραδοσιακό κέρασμα είναι το λουκούμι. Του ΑγίουΤρύφωνα, 1η Φεβρουαρίου, κατά την οποία γιορτάζουν οιαμπελουργοί. Του Αγίου Παντελεήμονα, 27 Ιουλίου. Οεορτασμός γίνεται στο εκκλησάκι λίγο έξω από το χωριό,όπου παλιά οι κάτοικοι πήγαιναν με τα πόδια.Οι γυναίκες γιορτάζουν την Τετάρτη μετά την καθαρήδευτέρα τα Τρίμερα. Λαϊκή γιορτή, παλιό θρακιώτικο έθιμο.Της Αναλήψεως, ο εσπερινός γίνεται με λαμπρότητα στομικρό εκκλησάκι, κάτω στην παραλία. Το εκκλησάκι ηΑνάληψη του Σωτήρας κατασκευάστηκε το 1955, όμοιο μετην εκκλησία της Παναγίας της παλιάς Αγχιάλου.
  16. 16. Οι κάτοικοι εκτός από ιδιοκτήτες καλλιεργητές, ελεύθεροι εργάτες καιτεχνίτες, ασχολήθηκαν και με τα γράμματα και διακρίθηκαν σε πολλούςκαι διάφορους τομείς των επιστημών. Σήμερα μάλιστα οι γονείςεπιδιώκουν με κάθε τρόπο να μορφώσουν τα παιδιά τους με αποτέλεσμανα υπάρχει έλλειψη εργατικών χεριών.Η οικονομία της Αγχιάλου έχει χαρακτήρα αγροτικό και αστικό. Είναιανεπτυγμένη η γεωργία και παράλληλα το εμπόριο και η βιοτεχνία. Ταχαρακτηριστικά της περιοχής της Αγχιάλου ευνοούν τη μεγαλύτερηανάπτυξη της οικονομίας σε πολλούς τομείς.Η Ν. Αγχίαλος είναι απλωμένη κατά μήκος του Παγασητικού κόλπου μελόφους στην είσοδο του Βόλου, δίπλα στην Εθνική οδό, με πυκνήσυγκοινωνία, με εύφορα εδάφη, με εμπορικές και τουριστικέςεπιχειρήσεις.
  17. 17. Σύμφωνα με ιστορικές μαρτυρίες αλλά και την προφορική παράδοση, οιΑγχιαλίτες της Π. Αγχιάλου και της Ν. Αγχιάλου συμμετείχαν στουςπολεμικούς αγώνες του Ελληνικού Έθνους. Η Π. Αγχίαλος έλαβε μέροςστον αγώνα του 1821 για την απελευθέρωση από τους Τούρκους. θύματου αγώνα αυτού και ο Μητροπολίτης Ευγένιος Καραβιάς, ο οποίοςαπαγχονίστηκε μαζί με τον Πατριάρχη Γρηγόριο Ε’. Πολλοί Αγχιαλίτεςεπίσης συμμετείχαν στους Ελληνοτουρκικούς πολέμους το 1886 και το1897 καθώς και στον Μακεδόνικο αγώνα. Κατά τους πολέμους του 1912ως το 1922 οι Αγχιαλίτες από τη Ν. Αγχίαλο στρατεύτηκαν στον Ελληνικόστρατό, πολέμησαν πολλά χρόνια και πολλοί έχασαν τη ζωή τους. ΣτηνΑλβανία επίσης, το 1940, πολλοί Αγχιαλίτες πολέμησαν και αρκετοίέχασαν τη ζωή τους. Δυναμική ήταν η συμμετοχή των Αγχιαλιτών καιστην Εθνική Αντίσταση.Τους πρώτους μήνες του 1943 κατασκήνωσαν ανταρτικά σώματα σταβουνά της Όθρυος (Γούρας) και του Μαυροβουνίου (καρά=ντάου) μεαρχηγούς το Διονύσιο Διάκο κ.α. Από το 1941 έως τις αρχές του 1943υπήρχε ένα τμήμα καραμπινιέρηδων, το οποίο αποσύρθηκε διότι η δύναμητους ήταν μικρή και υπήρχε ο κίνδυνος των ανταρτών.
  18. 18. Στις 25 Μαρτίου 1943 ένα απόσπασμα ανταρτώνκατασκήνωσε στα βουνά της Νέας Αγχιάλου.Αποτελούνταν από 40 με 50 άντρες με αρχηγό το Διάκο.Σκοπός της κατασκηνώσεώς τους ήταν η καταστροφή μενάρκες του δημόσιου δρόμου και η καταστροφή τωνγεφυριών, για να εμποδίσουν την διάβαση πολεμοφοδίωνπρος το Νότο.Στις 18 Απριλίου 1943 κανονιοφόρο πλοία από τον Βόλοκατέστρεψαν τα πλοία που ήταν προσαραγμένα στο λιμάνι τηςΝέας Αγχιάλου. Στις 20 βομβάρδισαν και τη Νέα Αγχίαλο.Πέντε ημέρες αργότερα, στις 25 Απριλίου, οι αντάρτες,γνωρίζοντας ότι θα γίνει επιδρομή Ιταλών, αποσύρθηκαν σταβουνά της Γούρας. Δεν ειδοποίησαν όμως τους κατοίκους γιανα μην τους πανικοβάλλουν.
  19. 19.  Στις 27 Απριλίου δόθηκε από τον Διοικητή (Κομαντάντ) του Βόλου η διαταγήγια την πυρπόληση του χωριού. Οι Ιταλοί, για να πραγματοποιήσουν το σχέδιο τους, χωρίστηκαν σε ομάδες καιη κάθε ομάδα ανέλαβε κι από μια συνοικία. Ήταν μεθυσμένοι κι ό,τι έβλεπανμπροστά τους το κατέστρεφαν. Αυτή η μαρτυρία διασώθηκε από τις πληροφορίες που έδωσε η ηλικιωμένηΕλένη Χρυσού Στάθη, η οποία ήταν κατάκοιτη και τυφλή, γι’ αυτό και τηνμετέφεραν στο διπλανό σπίτι του Γιάννη Κων/νου Αιμωνιώτη. Στη συνέχεια πήρανό,τι βρήκαν μέσα στο σπίτι και στο τέλος το έκαψαν. Από τα 700 πέτρινα σπίτια τα650 έγιναν στάχτη σε μία μέρα. Οι Ιταλοί κατέστρεψαν ακόμη και το εξατάξιο δημοτικό σχολείο που είχε κτιστείμε δωρεά του Συγγρού το 1910. Στις 20 Απριλίου τον 1943 οι τοίχοι του σχολείουκατατρυπήθηκαν από σφαίρες. Οκτώ ημέρες αργότερα, 28 Απριλίου, το κτίριοπαραδόθηκε στις φλόγες καθώς έφευγαν οι Ιταλοί. Χάρη όμως στον έρανο του Βασιλέως Παύλου, το σχολείο ξαναχτίστηκε το1950. Εφοδιάσθηκε με όργανα Φυσικής, Πειραματικής Χημείας, Ανθρωπολογίας,καθώς και με ραδιόφωνο. Οι Αγχιαλίτες που ζούσαν στην Αμερική συγκέντρωσανχρήματα και αγόρασαν βιβλιοθήκη και άλλο εξοπλισμό απαραίτητο για το σχολείο.Σήμερα η Νέα Αγχίαλος σύμφωνα με τα στοιχεία της τελευταίας απογραφής έχειπλυθησμό 7.423 κατοίκους και τον Αύγουστο του 1994 ανακηρύχθηκε Δήμος. Ηεδαφική επικράτεια του Δήμου είναι πολύ εκτεταμένη με σύνολο έκτασης 47.806στρέμματα.
  20. 20.  Τα τελευταία χρόνια είναι σε εξέλιξη η προσπάθεια για τηντουριστική αξιοποίηση και ανάδειξη των πλεονεκτημάτων της ΝέαςΑγχιάλου, με παράλληλο σεβασμό τόσο στην παράδοση όσο και στηνπροστασία του φυσικού και οικιστικού περιβάλλοντος. Οι πλούσιες φυσικές ομορφιές της περιοχής, σε συνδυασμό με τηνπολιτιστική κληρονομιά και τον πλούτο των αρχαιολογικών ευρημάτων,προσελκύουν κάθε χρόνο χιλιάδες τουρίστες και επισκέπτες. Η παραλία της Νέας Αγχιάλου, με την μοναδική μαύρη άμμο, με τααναπτυξιακά έργα και τις παρεμβάσεις υποδομής που έγιναν,αναδείχθηκε σε χώρο όχι μόνο για θαλάσσια μπάνια, αλλά και γιααναψυχή και περίπατο των κατοίκων και των επισκεπτών μας. Οι πανέμορφες ακρογιαλιές και η καθαρή θάλασσα στη Νέα Αγχίαλοκαι στους κοντινούς παραθαλάσσιους οικισμούς, προκαλούν τοκαλοκαίρι τον καθένα για μια δροσιστική βουτιά στα γαλάζια νερά τουΠαγασητικού κόλπου. Η φυσική θέση της Νέας Αγχιάλου δίπλα στον εθνικό οδικό άξοναΑθηνών - Θεσσαλονίκης, η λειτουργία του αεροδρομίου και η μικρήαπόσταση από το Βόλο, την καθιστούν ιδανικό τόπο όχι μόνο γιατουρισμό και εκδρομές, αλλά και για τη διοργάνωση σημαντικώνσυνεδρίων και άλλων εκδηλώσεων.
  21. 21. Πηγή: http://neaanchialos.gr

×