SlideShare a Scribd company logo
ΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 22. ΙΩΣΗΦ ΗΓΙΑΣΜΕΝΟΥ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΚΑΙ ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ
ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 22.
Μνήμη του εν Αγίοις Πατρός ημών Ιωσήφ του ηγιασμένου, του Κρητός.
ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ.
Προσόμοια. Ήχος δ`. Ως γενναίον εν Μάρτυσι.
Το σεπτόν καταγώγιον, των χαρίτων του Πνεύματος. Μοναστών το καύχημα και απάνθισμα`
των Ιερέων το τίμιον, και θείον αγλάϊσμα, των Κρητών την καλλονήν` τον γενναίως
πατήσαντα, του αλάστορος, μεθοδίας απάσας εν αινέσει, Ιωσήφ τον θεοφόρον μελωδικώς
ευφημήσωμεν.
Τον ανδρείως μαράναντα, της σαρκός τα κινήματα` και ψυχήν ολόφωτον αναδείξαντα` τον
Ιωσήφ τον αοίδιμον, συμφώνως υμνήσωμεν, εκβοώντες προς αυτόν` μη ελλείπης τον
κύριον, ον ηγάπησας` ικετεύων απαύστως του δοθήναι` σωτηρίαν τοις εκ πόθου,
επιτελούσι την μνήμην σου.
Τα του κόσμου κατέλειπες, υπέρ κόσμου γενόμενος` άγγελος επίγειος, όθεν δέδειξαι` και
επουράνιος άνθρωπος, ζηλώσας τον ένδοξον, βίον τον αγγελικόν` και την άνω μητρόπολιν`
οικητήριον; Ειληφώς θεοφόρε μην ελλείπης` ικετεύειν τον Σωτήρα, υπέρ των πίστει
υμνούντων σε.
Έτερα, ήχος β`. Ποίοις ευφημιών στέμμασι.
Ποίοις ευφημιών στέμμασι, στεφανώσωμεν την θείαν κάραν; Ιωσήφ του θείου τρισμάκαρος,
την σεπτήν τω όντι και ένδοξον` και την παρ` Αγγέλων εστεμμένην` στεφάνω τριπλόκω
νίκης της ασκήσεως, της θείας ιερατείας και αθλήσεως, της νοητής, και Τριάδι παρεστώσαν
άληκτα, ην και πρεσβεύει διά παντός` ειρήνην δωρήσασθαι, τοις πόθω αυτόν γεραίρουσι.
Ποίοις οι ευτελείς χείλεσιν, επαινέσωμεν το θείον στόμα` τω Θεώ προσάξαν τον άπαυστον,
ύμνον τον σεπτόν και ουράνιον. Και υκμνολογήσαι τον Παρθένον` και φίλον και επιστήθιον
Απόστολον` εξ ου περ, και την σοφίαν εκληρώσατο, την νοητήν τε και θείαν` όθεν και της
δόξης κοινωνήσας της υπέρ νουν. Χριστόν ικετεύει νυν, σωτηρίαν ημίν δωρήσασθαι.
Ποία πνευματικά άσματα, νυν προσοίσομεν σοι επαξίως, πάτερ Ιωσήφ παναοίδιμε. Δόξα
ιερέων και καύχημα, τύπος και κανών των Μοναζόντων, ουκ έστιν εγκωμιάσαι σου τα
θαύματα, θαμβούσι, διόπερ νουν τε και διάνοιαν, των σων αγώνων οι κόποι` ων τας
αντιδώσεις, καθορώντες παρά Θεού` εν σοι μεγαλύνομεν, τον αξίως σε δοξάσαντα.
Δόξα. Ήχος πλ. Β.
Των ιερέων καλλονήν, και μοναζόντων τύπον, τον όντως ποιμενάρχην, και των πτωχών τον
δοτήρα τον εύσπλαγχνον` συνελθόντες ουν φιλέορτοι, ασματικοίς εγκωμίοις βοήσωμεν
άπαντες` χαίροις ο της εν Κρήτη φρουρός, και βάσις ασφαλής και μέγας αντιλήπτωρ`
χαίροις αστήρ φαεινότατε, ο τη πατρίδι Όσιε διαλάμψας ταίς χάρισι` χαίροις των
θλιβομένων χαρά και ευφροσύνη` και των εν ανάγκαις θερμότατος προστάτης` και νυν
πατέρων αγλάϊσμα, μη παύση πρεσβεύων Χριστώ τω Θεώ` υπέρ των πίστει και πόθω
τελούντων αεί, την σεβάσμιον και χαρμόσυνον μνήμην σου.
Και νυν. Θεοτοκίον.
Τις μη μακαρίσει σε, Παναγία Παρθένε; Τις μη ανυμνήσει σου τον αλόχευτον τόκον; Ο γαρ
αχρόνως εκ Πατρός εκλάμψας υιός μονογενής, ο αυτός εκ σου της Αγνής προήλθε,
αφράστως σαρκωθείς, φύσει Θεός υπάρχων, και φύσει γενόμενος άνθρωπος δι ημάς, ουκ
εις δυάδα προσώπων τεμνόμενος αλλ` εν δυάδι φύσεως ασυγχύτως γνωριζόμενος. Αυτόν
ικέτευε, σεμνή Παμμακάριστε, ελεηθήναι τας ψυχάς ημών.
Φως ιλαρόν. Προκείμενον. Αναγνώσματα.
Σοφία Σολομώντος
Δικαίων ψυχαί εν χειρί Θεού και ου μη άψηται αυτών βάσανος` έδοξαν εν οφθαλμοίς
αφρόνων τεθνάναι` και ελογίσθη κάθοδος η έξοδος αυτών και η αφ` ημών πορεία
σύντριμμα, οι δε εισίν εν ειρήνη` και γαρ εν όψει αυτών εάν κολασθώσιν, η ελπίς αυτών
αθανασίας πλήρης, και ολίγα παιδευθέντες μεγάλα ευργετιθήσονται` ότι ο Θεός επείρασεν
αυτούς, και εύρεν αυτούς αξίους εαυτού` ως χρυσόν εν χωνευτηρίων εδοκίμασεν αυτούς,
και ως ολοκάρπωμα θυσίας προσεδέξατο αυτούς, και εν καιρώ επισκοπής αυτών
αναλάμψουσι, και ως σπινθήρες εν καλάμι διαδραμούνται, κρινούσιν έθνη και κρατήσουσι
λαών, και οι πίστοι εν αγάπη προσμενούσιν αυτώ` ότι χάρις και έλεος εν τοις οσίοις αυτού,
και επισκοπή εν τοις εκλεκτοίς αυτού.
Σοφία Σολομώντος
Δίκαιοι εις τον αιώνα ζώσι` και εν Κυρίω ο μισθός αυτών, και η φροντίς αυτών παρά
Υψίστω` διά τούτο λήψονται το βασίλειον της ευπρεπείας, και το διάδημα του κάλους εκ
χειρός Κυρίου` ότι τη δεξία αυτού σκεπάσει αυτούς. Και τω βραχίονι υπερασπιεί αυτών.
Λήψεται πανοπλίαν τον ζήλον αυτού, και οπλοποιήσει την κτίσιν εις άμυνα εχθρών`
ενδύσεται θώρακα δικαιοσύνης, και περιθήσεται κόρυθα, κρίσιν ανυπόκριτον` λήψεται
ασπίδα ακαταμάχητον, οσιότητα` οξυνεί δε απότομον οργήν εις ρομφαίαν` συνεκπολεμήσει
δε αυτώ ο κόσμος επί τους παράφρονας` πορεύσονται εύστοχοι βολίδες αστραπών` και ως
από ευκύκλου τόξου των νεφών επισκοπών αλούνται` και εκ πετροβόλου θυμού πλήρεις
ριφίζονται χάλαζαι` αγανακτήσει κατ` αυτών ύδωρ θαλάσσης` ποταμοί δε συγκλύσουσιν
αποτόμως` αντιστήσεται αυτής πνεύμα δυνάμεως` και ως λαίλαψ εκλιμήσει αυτούς` και
ερημώσει πάσαν την γην ανομίαν, και η κακοπραγία περιστρέψει θρόνους δυναστών`
ακούσατε ουν βασιλείς και σύνεται` μάθετε δικασταί περάτων γης` ενωτίσασθε οι
κρατούντες πλήθους, και γεγαυρωμένοι επί όχλοις εθνών` ότι εδόθη παρά Κυρίου η
κράτησις ημών, και η δυναστεία παρά Υψίστου.
Σοφίας Σολομώντος το ανάγνωσμα. [Κεφ. Δ`. 7-16
Δίκαιος εάν φθάση τελευτήσαι, εν αναπαύσει έσται` γήρας γαρ τίμιον, ου το πολυχρόνιον,
ουδέ αριθμώ ετών μεμέτρηται` πολιά δε εστί φρόνησις ανθρώποις, και ηλικία γήρως βίος
ακηλίδωτος` ευάρεστος τω Θεώ γενόμενος ηγαπήθη, και ων μεταξύ αμαρτωλών μετετέθη,
ηρπάγη μη κακίαν αλλάξη σύνεσιν αυτού, ή δόλος απατήση ψυχήν αυτού. Βασκανίας γαρ
φαυλότητος αμαυροί τα καλά, κι ρεμβασμός επιθυμίας μεταλλεύει νουν άκακον` τελειωθείς
εν ολίγω επλήρωσε χρόνους μακρούς` αρεστή γαρ εν Κυρίω η ψυχή αυτού. Δια τούτο
έσπευσεν εκ μέσου πονηρίας` οι δε λαοί ιδόντες και μη νοήσαντες, μηδέ θέντες επί διανοία
το τοιούτον, ότι χάρις και έλεος εν τοις οσίοις αυτού, και επισκοπή εν τοις εκλεκτοίς αυτού.
Εις την λιτήν. Ήχος α`.
Την του αμέμπτου σου βίου λαμπρότητα, εθαύμασαν ορώσαι των Αγγέλων αι τάξεις, και
ανθρώπων τα πλήθη` και γαρ ων εν τω κόσμω` κόσμου ώφθης και σαρκός έξω μακάριε`
όθεν ανεδείχθης βροτός ουράνιος, και Άγγελος επίγειος` και νυν εν ουρανοίς συν Αγγέλοις
χορεύων μακάριε, πρεσβεύων υπέρ των τιμώντων σε.
Ήχος β`.
Σε τον θύτην και Όσιον Κυρίου` τον λύχνον τον φαεινότατον` τον εν τη Κρήτη λαμπρώς
εκλάμψαντα` ανευφημούντες πόθω δεόμεθα` μη παύση πρεσβεύειν υπέρ ημών των πιστώς
σου τελούντων το μνημόσυνον.
Ο αυτός.
Τις ισχύσει πρεπωδώς ανυμνήσαι σε πατήρ ημών; Τη δυνάμει γαρ του Σταυρού
περιφραχθείς, των δαιμόνων τας ενέδρας ουκ έπτηξας, αλλ` ακλινή γνώμη τούτων τας
φάλαγγας διώλεσας, και τελέσας σου οσίως τον δρόμον, εν ουρανοίς απολαύεις των
ποθουμένων σοι` διό παρρησίαν πεπλουτηκώς προς Χριστόν τον σε δοξάσαντα, αίτησαι
ιλασμόν αμαρτιών ταις ψυχαίς ημών.
Ήχος γ`.
Ως ιερεύς πανάριστος, και των Οσίων συνεφάμιλλος, εν Παραδείσω πάτερ διηνεκώς
αυλιζόμενος, τα των πόνων έπαθλα κομίζη, και ζωήν αντί θανάτου αίδιον εύρηκας` όθεν
και ημάς ως συμπαθής περιφρούρησον, εκ των κινδύνων λυτρούμενος, και εξ εχθρών
αοράτων, και πρέσβευε σωθήναι τας ψυχάς ημών.
Δόξα. Ήχος πλ. Α`.
Όσιε πάτερ, τας εντολάς του Κυρίου καλώς εκτελέσας` τον πλούτον γαρ σκορπίσας, και
ακτήμων γενόμενος` ήρας σου τον Σταυρόν, και ηκολούθησας Χριστώ` καθ` ημέραν
αποθνήσκων μακάριε όθεν πάσιν εβόας, ακολουθήσατε τω Χριστώ, και της σαρκός
πρόνοιαν μη ποιείσθε` μηδέν προτιμήσητε της ακολουθίας αυτού, ίνα όταν έλθη εν τη δόξη
αυτού, ευρήσητε ανάπαυσιν μετά πάντων των Αγίων` ων ταις ικεσίαις Χριστέ, φύλαξον και
σώσον τας ψυχάς ημών.
Και νυν. Ο αυτός. Θεοτοκίον.
Την ταχείαν σου σκέπην και την βοήθειαν, και το έλεος δείξον επί τους δούλους σου` και τα
κύματα Αγνή καταπράϋνον, των ματαίων λογισμών` και την πεσούσαν μου ψυχήν,
ανάστησον Θεοτόκε` οίδα γαρ, οίδα Παρθένε, ότι ισχύεις όσα και βούλοιο.
Στ. προσόμοια. Ήχος α`. Των ουρανίων ταγμάτων.
Σήμερον πόλις Ζακύνθου, χαίρει κατέχουσα, θήκην των σων λειψάνων, Ιωσήφ θεοφόρε` ην
και περικυκλούντες ψαλμοίς και ωδαίς` ανυμνούντες βοώμεν σοι` μη διαλείπης πρεσβεύων
υπέρ ημών, τον δοξάσαντα σε Κύριον.
Στ. Τίμιος εναντίον Κυρίου…
Τίμιος όντως εφάνη, εν σοι ο θάνατος` όσιος γαρ Κυρίου, ανεδείχθης παμμάκαρ` νεκρώσας
γαρ την σάρκα μελέτη αεί, του θανάτου εζώωσας` το πνεύμα όθεν οικήσας εν ουρανοίς,
των εν γη ημών νυν μέμνησον.
Στ. Δίκαιος ως φοίνιξ ανθήσει…
Ως φοίνιξ Πάτερ εν οίκω, Κυρίου ήνθησας` καρπούς τους ασυλήτους αρετών, αναθάλλων`
εις ύψος αναβάς δε, στεφάνω στεφθείς, αμαράντω ασκήσεως` και στεφηφόρος Κυρίω
παρεστηκώς, των τιμώντων σε μνημόνευε.
Δόξα. Ήχος πλ. Δ`.
Έχει μεν η θειοτάτη σου ψυχή και ένδοξος, Ιωσήφ αοίδιμε` τας ουρανίους μονάς
κατοικητήριον` ων το κάλλος ο υπερύμνητος Θεός` παρά των θείων γραφών ερμηνεύεται`
έχει δε και το πανθαύμαστον, και καρτερικώτατον σου σώμα τον Αποστολικόν τούτον ναόν
επί γης, άφθονον κρήνην, θαυμασίων, νοσημάτων αλεξιτήριον` ένθα προστέχοντες
θεραπείας αρυόμεθα` φρούρησον πανεύφημε, την σε εορτάζουσαν Ζάκυνθον, από
παντοίων πειρασμών` παρρησίαν έχων προς τον Χριστόν τον σε δοξάσαντα.
Και νυν. Θεοτοκίον, όμοιον.
Ανύμφευτε Παρθένε η τον Θεόν αφράστως συλλαβούσα σαρκί, Μήτηρ Θεού του Υψίστου,
σων ικετών παρακλήσεις δέχου Πανάμωμε, η πάσι χορηγούσα, καθαρισμόν των
πταισμάτων, νυν τας ημών ικεσίας προσδεχομένη δυσώπει σωθήναι πάντας ημάς.
Νυν απολύεις. Τρισάγιον.
Απολυτίκιον. Ήχος α`. Του λίθου σφραγισθέντος.
Των Κρητών τε τον γόνων και Ζακύνθου το καύχημα, των Πατέρων κλέος και δόξα Ιωσήφ
τον αοίδιμον` τιμήσωμεν εν ύμνοις οι πιστοί, ου δόξη αρρήτω η Τριάς, ετιμήσατο το σκήνος,
διασώσασα άφθορον. Δόξα τω αγιάσαντι αυτόν, δόξα τω στεφανώσαντι, δόξα τω
αναδείξαντι φρουρόν, και άμισθον πιστοίς, ιατρόν τποις κάμνουσι.
Και νυν. Θεοτοκίον.
Του Γαβριήλ φθεγξαμένου…
ΟΡΘΡΟΣ
Μετά την α` στιχολογίαν. Κάθισμα. Ήχος α`. Τον τάφον σου Σωτήρ.
Τον βίον επί γης, καθαρώς εκτελέσας` και Πνεύματος οφθείς καταγώγιον θείον` ως ήλιος
έλαμψας, εν τη Κρήτη μακάριε` των υμνούντων σου, ψυχάς και φρένας αυγάζων, την
πανσέβαστον, και παναγίαν σου μνήμην , Ιωσήφ αοίδιμε.
Δόξα. Όμοιον.
Εξήνθησας σεπτώς εν αυλαίς του Κυρίου, ως κρίνον ψαλμικώς τας ψυχάς καθηδύνον, των
πίστει εκτελούντων σου, την φωσφόρον πανήγυριν, και βοώντων σοι, ως παρρησίαν
πλουτίσας, προς τον Εύσπλαγχνον, μη επιλάθου παμμάκαρ, ημών των τιμώντων σε.
Και νυν. Θεοτοκίον.
Μητέρα σε Θεού, επιστάμεθα πάντες, Παρθένον αληθώς, και μετά τόκον φανείσαν, οι πόθω
καταφεύγοντες προς την σην αγαθότητα, σε γαρ έχομεν αμαρτωλοί προστασίαν, σε
κεκτήμεθα, εις πειορασμοίς σωτηρίαν, την μόνην Πανάμωμον.
Μετά την β` στιχολογίαν. Κάθισμα. Ήχος πλ. Α`. Τον συνάναρχον Λόγον.
Ανυμνήσωμεν πάντες τον Ιωσήφ τον κλεινόν` ως νεκρώσαντα πάσας τας ηδονάς των
παθών` τη εγκρατεία και στερρά υπομονή τη εαυτού, και καταισχύσαντα σφοδρώς, τον
αντίπαλον εχθρόν, και τούτου πάσας επάρσεις` και νυν πρεσβεύειν Κυρίω, ελεηθήναι τας
ψυχάς ημών.
Δόξα. Ήχος δ`. Ταχύ προκατάλαβε.
Ζωής εφιέμενος, της ακηράτου σοφέ, του κόσμου την τερπνότητα, ώσπερ επίβουλον,
παρείδες και σκύμβαλα` όθεν εν ευφροσύνη, Ιωσήφ θεοφόρε` ήλθες εν γυμνασίω
Δερμανάτου προθύμως, εν ω των μεμνημένων σου μέμνησω πάντοτε.
Και νυν. Θεοτοκίον.
Μαρία Θεόνυμφε, και παντευλόγητε, πιστών η αντίληψις, και προσφύγιον, προς σε
καταφεύγοντα, οίκτειρον με και σώσον, εξ εχθρών πολεμίων` λύτρωσαι με κινδύνων, και
παντοίας ανάγκης, ίνα υμνώ σεσωσμένος Σε την Πανάμωμον.
Μετά τον πολυέλεον. Ήχος πλ. Δ`. Την σοφίαν και λόγον.
Τους θορύβους του βίου καταλιπών, τον σταυρόν σου επ` ώμων αναλαβών, όλον
ανατέθηκας, σε αυτόν τω Κυρίω σου, και την σάρκα μισήσας, το πνεύμα ηγάπησας` και εν
κόσμω υπάρχων, τον κόσμον κατέιπες` όθεν ημφιάσω, θείαν αίγλην ως κόσμον, Ιωσήφ
παναοίδιμε, των Αγγέλων συνόμιλε, θεοφόρε Πατήρ ημών` πρέσβευε Χριστώ τω Θεώ, των
πταισμάτων άφεσιν δωρήσασθαι, τοις εορτάζουσι πόθω, την αγίαν μνήμην σου.
Δόξα. Όμοιον.
Των δαιμόνων το θράσος καταβαλών, και τελέσας τον βίον ασκητικώς, χοροίς
συνηρίθμησαι, μοναστών ιερώτατε, διηνεκώς απλέτου, φωτός εμφορούμενος, και της
σεπτής Τριάδος, την δόξαν θεώμενος` ης περ τους εν πίστει, εκτελούντας την θείαν, και
ένδοξον μνήμην σου, μετασχείν καθικέτευε` ίνα πάντες βοώμεν σοι` πρέσβευε Χριστώ τω
Θεώ των πταισμάτων άφεσιν δωρήσασθαι, τοις εορτάζουσι σοι πόθω την αγίαν μνήμην σου.
Και νυν. Θεοτοκίον.
Μη κενώσας τους κόλπους τους πατρικούς, ο Υίος σου ατρέπτως επί τους σους, νυν
κόλπους καθέζεται, αναπλάσαι βουλόμενος, το φθαρέν κακία, του όφεως Άχραντε, και του
Θεού εξώσθη, μακράν ως παρήκοον` όθεν συν Αγγέλοις, νυν αυλίζεται χαίρον, δοξάζον τον
Κύριον` διά τούτο βοώμεν Αγνή, πρέσβευε τω Σω Υιώ και Θεώ, των πταισμάτων δούνμαι
την συγχώρησιν, τοις πιστώς προσκυνούσι τον Άχραντον τόκον Σου.
Οι αναβαθμοί. Το α` αντίφωνο του δ` ήχου.
Προκείμενον.
Τίμιος εναντίον Κυρίου…
Στ. Τι ανταποδόσωμεν τω Κυρίω…
Πάσα πνοή. Ευαγγέλιον οσιακόν. Ο Ν ψαλμός.
Δόξα. Ταις του σου Οσίου
Και νυν. Ταις της Θεοτόκου…
Ιδιόμελον. Ήχος πλ. Β`. Στ.: Ελεήμον, ελέησον με ο Θεός…
Όσιε Πάτερ εκ βρέφους τον Κύριον καλώς ηγάπησας` και την των εντολών αυτού φύλαξιν,
σημείον αγάπης προς αυτόν ανέδειξας` μεθ ων και δι ων, ανέπτης προς ουρανόν` μετά
πάντων των Αγίων, Αυτόν δοξολογών` ον καθικέτευε σωθήναι τους υμνούντας σε.
Σώσον ο Θεός τον λαόν Σου…
Ο κανών της Θεοτόκου. Ποίημα Γεωργίου ιερέως του Παιδιώτου.
Ωδή α. ήχος δ`. Ανοίξω το στόμα μου.
Χαράς χαίρε πρόξενε, χαίρε Μαρία πανύμνητε, σεμνή χαίρε άσπιλε, χαίρε μητρόθεε, χαίρε
άφθορε, χαίρε ευλογημένη` χαίρε η τον Ύψιστον Θεόν γεννήσασα.
Χαίρε σοι προσφέρωμεν, οι γηγενείς μετά πίστεως` αεί χαίρε λέγοντες Θεοχαρίτωτε` χαίρε
καύχημα, πιστών χαίρε το κλέος` χαίρε η ανοίξασα πάλιν Παράδεισον.
Χαίρε θεία οίκησις, Τριάδος χαίρε αμίαντε` Πατρός χαίρε βούλησις, χαίρε Θεόνυμφε, χαίρε
σκήνωμα, Υιού Παρθενομήτωρ` χαίρε Κόρη, Πνεύματος η επιφοίτησις.
Χαίρε του Αγγέλου σοι, οι ευσεβείς ανακράζομεν` Θεού χαίρε ένδυμα, χαίρε Μητρόθεε`
χαίρε Άχραντε, Χριστόν χαίρε τεκούσα` χαίρε απειρόγαμε, χαίρε ανύμφευτε.
Ο κανών του Αγίου. Ο αυτός ειρμός. Ακροστοιχίς κατ` αλφάβητον.
Ανοίξω το στόμα μου, και πληρωθήσεται Πνεύματος` και λόγον και σύνεσιν, και νυν χαρίσαι
μοι` ου δυνήσομαι, τον Όσιον υμνείσαι. Ιωσήφ τον δίκαιον και παμμακάριστον.
Αγίως τον βίον σου, εν γη παμμάκαρ διήνυσας` και σταυρόν εβάστασας τον σον
πανεύφημε, και προσέδραμες, τω σω Κυρίω πάτερ` και κατηκολούθησας Αυτού ταις ίχνεσι.
Βασίλειον κράτος σε, μίαν αρχήν επιστάμεθα, Πατέρα τον Άναρχον, Υιόν συνάναρχον` το
πανάγιον και πάντες θείον Πνεύμα` πιστοί προσκυνήσωμεν και μεγαλύνωμεν.
Θεοτοκίον.
Γαστρί σου εβάστασας, τον βασιλέα της κτίσεως, Παρθένε θεόνυμφε και απεκύησας` τον
λυτρούμενον τον κόσμον της κατάρας` διό σε δοξάζομεν την υπερένδοξον.
Έτερος. Ήχος πλ. Δ`. Αρματηλάτην Φαραώ.
Της ουρανίου βασιλείας άξιος, οικήτωρ Πάτερ οφθείς, τω του Χριστού θρόνω, συν Αγγέλων
τάγμασι, παρισταμένος πάντοτε` φωτισμον μοι δοθήναι, σαις ικεσίαις αξίωσον, όπως
ευφημήσω την μνήμην σου.
Πάντα του βίου τα τερπνά εμίσησας, και ηκολούθησας, τω του Χριστού πόθω, ζέσει δε της
πίστεως προείλου την εγκράτειαν, και την σκληραγωγίαν, τας προσευχάς και τα δάκρυα`
μάκαρ Ιωσήφ παναοίδιμε.
Δόξα.
Τας πυριφλέκτους ηδονάς του σώματος, δρόσω κατέσβεσας` ασκητικών πόνων, όθεν σοι
ανέτειλε της απαθείας ήλιος, και υιόν σε ημέρας λαμπρότατον αναπέδειξε. Πάτερ Ιωσήφ
αξιάγαστε.
Και νυν.
Συ την αράν των προπατόρων έλυσας, και ευλογίαν ημίν, τον του Θεού Λόγον, εδωρήσω
τέξασα υπερφυώς Πανύμνητε` ον δυσώπει απαύστως, αμαρτημάτων την άφεσιν, δούναι
τοις πιστώς σε ευφημούσι σε.
Καταβασία. Χέρσον αβυσσοτόκον…
Ωδή γ`. Τους σους υμνολόγους Θεοτόκε.
Χαίρε των Αγγέλων χαρμοσύνη. Ανθρώπων ψυχών χαίρε ζωή` χαίρε πνοή της κτίσεως,
χαίρε του κόσμου σύστημα` χαίρε Θεού εξίλασμα, χαίρε πιστών το διάσωσμα.
Χαίρε προπατόρων αράς λύσις` της επαγγελίας χαίρε γη. Πατριαρχών το βλάστημα, χαίρε
Πατέρων άκουσμα` των Προφητών συμπέρασμα` χαίρε Δικαίων αγίασμα.
Χαίρε του Πατρός η θεία νύμφη. Υιού χαίρε νύμφη του Θεού` χαίρε η επισκίασις, του
παναγίου Πνεύματος, χαίρε η μόνη τέξασα, Εμμανουήλ τον Θεάνθρωπον.
Χαίρε ο Άγγελος εβόα, ελθών εν τη πόλει Ναζαρέτ` διό και οι ικέται σου, χαίρε Παρθένε
ψάλλομεν` χαίρε θεογεννήτρια, χαίρε απείρανδρε Δέσποινα.
Του Αγίου. Ο αυτός.
Δήμος ιερέων και Οσίων, ηθροίσθη κηδεύσαι το σεπτόν, σον σκήνος παμμακάριστε, ιάσεις
δε ο τάφος σου` τοις ασθενέσι δίδωσι, και ευρρωστίαν πανεύφημε.
Δεύτερον Ιώβ σε εν τοις άθλοις` γνωρίζομεν πάτερ Ιωσήφ, εχθρού γαρ δελεάσμασιν,
υπέμεινας μακάριε` και πειρασμοίς ανάλωτος, ως περ τις στύλος ακλόνητος.
Εν και τρία έστιν η θεότης. Πατήρ εν και ο Υιός, δυσί προσώποις έγνωσται, και Πνεύμα το
Πανάγιον, ιδού τα τρία εν εστί, μία ουσία και δύναμις.
Θεοτοκίον.
Ζάλην των κακών με περιέχει, και νυξ αμαρτίας Αγαθή, διό καθικετεύω σε, τα πάθη τα
ολέθρια, απενεκρώσαι Δέσποινα, ίνα υμνώ και δοξάζω σε.
Έτερος. Ο στερεώσας κατ` αρχάς.
Καλώς εκθρέψας Ιωσήφ, τους πενομένους εν Κρήτη, ώσπερ άλλος Ιωσήφ εν Αιγύπτω, όθεν
νυν εν ουρανοίς, των έργων την αντίδοσιν, εύρες τρυφάν πλουσίως μετ` ασωμάτων
Δυνάμεων.
Ενατενίζων ακλινώς, ταις του Κυρίου οσίως, παναοίδιμε θεόφρον ακτίσι` και του πόθου τε
τυχείν, ικέτευε εκάστοτε, όθεν και της ελπίδος, μετ` ευφροσύνης επέτυχες.
Δόξα.
Νηφαλεότητι νοός, των ουρανίων τα κάλλη, φαντασθείς ταις δε φροντίσιν ουδ` όλως,
ενεπάρης υλικαίς, πτεροίς δε κουφιζόμενος, ακτημοσύνης Πάτερ, όλος μετάρσιος γέγονας
Και νυν. Θεοτοκίον.
Σωτηριώδους δι ημάς, του Λόγου οικονομίας` φωτεινή συ Μητροπάρθενε πύλη, εγνωρίσθης
αληθώς, συ γαρ ημίν εισήγαγες, την νοητήν ακτίναν, της υπερθέου Θεότητος.
Καταβασία. Το στερέωμα, των επί σοι πεποιθότων…
Κάθισμα. Ήχος δ`. Ταχύ προκατάλαβε.
Ασκήσει εφαίδρυνας την ιεράν σου στολήν` και δώρον προσήνεξαι τω σαρκωθέντι Θεώ`
θυσίαν δε άμωμον, ώφθης πιστώς εκφέρων τω τιθέντι ως θύμα` όθεν χάριν εδέξω του
διώκειν τας νόσους, και λύειν αρρωστημάτων τους υμνούντας σε.
Δόξα. Ήχος α`. Τον τάφον σου Σωτήρ.
Ταπείνωσιν σοφέ ασπασάμενος όντως, νηστείαν προσευχήν, και πανύχιον στάσιν`
εγκράτειαν άμετρον, και συντόνω δεήσει σου, συ κατέπληξας των Ασωμάτων τας τάξεις,
Πάτερ Όσιε, υπέρ ημών τω Σωτήρι, δυσώπει θεόπνευστε.
Και νυν. Θεοτοκίον.
Μαρία καθαρόν, του Δεσπότου δοχείον` διάσωσον ημάς, εις φθοράν πεπτωκότας`
σπλαγχνίσθητι Δέσποινα, τους σους δούλους και όρεξον, την Πανάχραντον, σου δεξιάν και
εκ λάκκου, νυν ανάγαγε, της αγνωσίας Παρθένε, ημάς τους υμνούντας σε.
Ωδή δ`. Την ανεξιχνίαστον θείαν βουλήν.
Χαίρε η τεκούσα των πάντων Θεόν, χαίρε ουρανού το στερέωμα` χαίρε ηλίω η παρέχουσα
το φως, χαίρε σελήνη το φώτισμα, χαίρε των αστέρων αγλάϊσμα.
Χαίρε η διδούσα το φως εν πυρί, χαίρε η αέρα δροσίζουσα` χαίρε βεβαίως η κατέχουσα την
γην` χαίρε υδάτων σύστημα, χαίρε αρμονία του σύμπαντος.
Χαίρε ευδοκία ανάρχου Πατρός, χαίρε συνάναρχου Υιού αυτού, σκήνωσις θεία χαίρε σκίασις
φαιδρά, συναϊδίου Πνεύματος, χαίρε η Θεότητος έμπλεος.
Χαίρε Αρχαγγέλου η ζώσα φωνή, χαίρε Γαβριήλ θείον καύχημα, χαίρε Μαρία η τεκούσα τον
Χριστόν, Θεόν ομού και άνθρωπον, κεχαριτωμένη Πανάμωμε.
Του Αγίου. Ο καθήμενος εν δόξη.
Η δυάς νυν ανυμνείσθω, η Αγία και πάνσεπτος` η ιερωτάτη, συν τω Αποστόλω και κήρυκι,
τω Ιωάννη τω θείω Θεολόγω δε. Ιωσήφ δε ούτος, ο ιερός και σεβάσμιος.
Η του θείου Αποστόλου, Ιωάννου ευφραίνεται, Εκκλησία πάτερ, και ως θησαυρόν
ανεξάντλητον` την σην σορόν θεοφόρε ένδον έχουσα` ιαμάτων τε πάσι πιστοίς ρώσι
δίδουσα.
Θεός Άναρχος ο Λόγος, και ο Λόγος ην ο Θεός, και Θεός ο Λόγος, ευαγγελικώς
προϋπέγραψεν, ο ιερός Ιωάννης ο θαυμάσιος` συν Υιώ δε, τω μονογενή και τω Πνεύματι.
Θεοτοκίον.
Ιερείς Αρχιερείς τε, συν Οσίοις και Μάρτυσιν` Ιερομαρτύρων, θείων Γυναικών ο κατάλογος,
και Προφητών Αποστόλων και Δικαίων τε. Κόρη Δέσποινα υμνολογούμεν τον τόκον σου.
Έτερος. Συ μου Χριστέ Κύριος.
Συ την οδόν, στενήν την όντως εδάβισας` συ νηστεία, τη σάρκα εμάρανας, υπερφυώς όθεν
δυσμενών, στίφος κατεπλάγη, την ακλινή καρτερίαν σου, Αγγέλων δ` αι χορείαι, συν
ανθρώποις εβόων` τη δυνάμει σου δόξα φιλάνθρωπε.
Συ της ψυχής, ήρδευσας αύλακας Όσιε` και δακρύων, ρείθροις εγκατέσπειρας, των αρετών
σπόρον αληθώς` ον καλλιεργήσας, ασκητικοίς πόνοις ένδοξε` εδρέξω των δραγμάτων,
τους καρπούς αποθήκαις, ταις ασύλοις συγκλείσας πανένδοξε.
Δόξα.
Συ Ιωσήφ, έλαφος ώσπερ εδίψησας, ον εκ πόθου, Κύριον εζήτησας, μετά δακρύων και
στεναγμών, , και συντρετιμμένης καρδίας όντως τρισόλβιε` και υπέρ κόρον τούτου,
κορεσθείς αναμέλπεις, τη δυνάμει σου δόξα φιλάνθρωπε.
Και νυν.
Συ των πιστών, καύχημα πέλεις ανύμφευτε` Συ προστάτης, Συ και καταφύγιον Χριστιανών
τείχος και λιμήν` προς γαρ τον Υιόν Σου, εντεύξεις φέρεις Πανάμωμε` και σώζεις εκ
κινδύνων, τους εν πίστει και πόθω, Θεοτόκον Αγνή σε γινώσκοντας.
Καταβασία. Εκάλυψεν ουρανούς…
Ωδή ε. Εξέστη τα σύμπαντα.
Χαίρε Μητροπάρθενε, των Αποστόλων κήρυγμα, των Ιεραρχών χαίρε το κύδος` χαίρε
Μαρτύρων θάρσος το ένθεον` χαίρε των Οσίων καλλονή, χαίρε Υπεράγιον των Αγίων η
τέξασα.
Χαίρε πιστών στήριγμα, απίστων χαίρε κάθειρξις, χαίρε ευσεβούντων θεία σκέπη,
αμαρτανόντων χαίρε ανόρθωσις` χαίρε η ελπίς χριστιανών, χαίρε η κυήσασα, τον Σωτήρα
και Κύριον.
Χαίρε η κατέχουσα, Τριάδος το μυστήριον, χαίρε θείον όχημα Κυρίου` χαίρε Υψίστου
Πατρός το θέλημα, χαίρε ενδιαίτημα Υιού, χαίρε η του Πνεύματος, του Αγίου επέλευσις.
Χαίρε ο Αρχάγγελος, κομίζων προσεφώνει σοι, χαίρε το του Θεού ημών χωρίον` χαίρε
Κυρίου θρόνος ο έμψυχος` κεχαριτωμένη Μαριάμ, χαίρε ότι μετά σου έσται πάντων ο
Κύριος.
Του Αγίου. Ο αυτός.
Καλώς τον αγώνα σου, ετέλεσας μακάριε, πίστιν δε ετήρησας αμέμπτως` ιερουργήσας Θεώ
ως Άγγελος` όθεν συν Αγγέλοις κατοικείς, εις φως το ανέσπερον, Ιωσήφ παμμακάριστε.
Κηρύξας πανεύφημε, το θείον Ευαγγέλιον, έννομος ως όντως ιερεύς τε, , και πληρώτης τε
αυτού γενόμενος` όθεν και στεφάνων σε Χριστός, δε δισσώς κατέστεψεν, ώσπερ θύτην και
Όσιον.
Λαμπρύνεται πάντοτε, Τριάς η ομοούσιος, τρεις τας υποστάσεις συνεκφέρει, ουσίαν μίαν και
κυριότητα, Άναρχον Πατέρα συν Υιώ και τω θείω Πνεύματι, τούτην πάντες δοξάσομεν.
Θεοτοκίον.
Μαρία θεόνυμφε, του κόσμου το διάσωσμα, λύτρωσαι ημάς ταις σαις πρεσβείαις, εκ του
σκανδάλων του πολεμήτορος` ίνα σε δοξάζομεν Αγνή, και μακαριούσιν με, Θεοτόκε
πανύμνητε.
Έτερος. Ίνα τι με απώσω.
Ποίος νους ποία γλώσσα, σου τον υπερθαύμαστον βίον πανένδοξε, Ιωσήφ εξείπη` και την
πάντιμον και μακαρίαν ζωήν, ηνπερ παραδόξως, πόθω τρωθείς υπέρ Κυρίου` καρτερώς και
γενναίως διήνυσας.
Της τρυφής τον χειμάρρουν, εκπιών μακάριε, βλύζουσα δέδειξαι, κρήνη θείον ρείθρον,
κατανύξεως Πάτερ πανόλβιε` εξ ου οι πιόντες, εν ευφροσύνη ευφημούσι, τους ιδρώτας και
πόνους σου Όσιε.
Δόξα.
Μετ` Αγγέλων χορεύων, ` ων τον βίον Όσιε καλώς εζήλωσας` τον Θεόν πρεσβεύειν, μετ`
αυτών μη ελλείπεις εκάστοτε, όπως εν αινέσει, χαρμονικώς επιτελούντες` την σην μνήμην
αυτόν μεγαλύνομεν.
Και νυν. Θεοτοκίον.
Μητρική παρρησία, την προς τον Υιόν σου κεκτημένη Πάναγνε, συγγενούς προνοίας, της
ημών μη παρίδης δεόμεθα, ότι σε και μόνην, χριστιανοί προς τον Δεσπότην, ιλασμόν ευμενή
προβαλλόμεθα.
Καταβασία. Ως είδεν Ησαιας συμβολικώς…
Ωδή στ. Την θείαν και πάντιμον.
Χαίρε σοφίας η φρόνησις, χαίρε δικαιοσύνης ασφάλεια` χαίρε πανάρετε, χαίρε ανδρείας η
δύναμις, χαίρε της σωφροσύνης η σεμνοπρέπεια.
Χαίρε ελπίς ακαταίσχυντε, χαίρε απελπισμένων αντίληψις, χαίρε κραταίωμα, χαίρε της
πίστεως έρεισμα, χαίρε πολεμουμένων θεία βοήθεια.
Χαίρε Πατρός η απόφασις, χαίρε Υιού ο τόκος και Πνεύματος, χαίρε εκπλήρωσις, χαίρε
Τριάδος φανέρωσις` χαίρε παντός του κόσμου η ανακαίνισις.
Χαίρε Παρθένων ευπρέπεια, χαίρε του Γαβριήλ θείον πρόσφθεγμα` χαίρε ολόφωτε, χαίρε
βροτών αναγέννησις, χαίρε η των δαιμόνων κατεξολόθρευσις.
Του Αγίου. Ο αυτός.
Ναός εγένου μακάριε, του θείου και πανσέπτου τε Πνεύματος, βιώσας Όσιε, επί της ώσπερ
άσαρκος, διό συν Ασωμάτοις χοροίς ηρίθμησαι.
Ναός ο θείος πανόλβιε, του θείου Αποστόλου και κήρυκος, ον ελειτούργησας, νυν την σορόν
σου κατέχει γαρ, ην πάντες προσκυνούμεν κατασπαζόμενοι.
Ξένον βροτοίς το μυστήριον, Τριάδος της Αγίας γνωρίζεται, αλλ` αληθεία τε Πατήρ
αγέννητος πέφυκε, και συν Υιώ το Πνεύμα δοξολογήσωμεν.
Θεοτοκίον.
Όρος κατάσκιον Άχραντε, ο θείος Αββακούμ σε υπέγραψεν, λύπην κλεισμένην τε άλλος
Προφήτης εφώνησεν` ημείς δε Θεοτόκον πάντες κηρύττομεν.
Έτερος. Ιλάσθητι μοι Σωτήρ.
Συ φάλαγγας του εχθρού, πάσαν ανδρείαν ηφάνισας, ισχύϊ θεουργική, ρώννυμενος όθεν
σου, Άγγελοι εθαύμασαν, την ζωήν την θείαν, Ιωσήφ αειμακάριστε.
Ίνα βλαστήσας καλώς, ως ευθαλές κρίνον Όσιε, νυν ευωδίας πληρείς, την πόθω
κατέχουσαν, θήκην των λειψάνων σου, Ζάκυνθον συντήρει, ταις πρεσβείαις σου ακλόνητον.
Δόξα.
Θήκην λειψάνων των σων, Ζάκυνθος πόθω κατέχουσα, καυχάται διηνεκώς, σήμερον δε
ψάλλουσα, πιστώς περιπτύσσεται, ταύτην και δοξάζει, τον δοξάσαντα σε Κύριον.
Και νυν. Θεοτοκίον.
Ρυσθείημεν των δεινών, πταισμάτων ταις ικεσίαις σου, Θεογεννήτορ Αγνή, και τύχοιμεν
Πάναγνε, της θείας ελλάμψεως, του εκ σου αφράστως, σαρκωθέντος Υιού του Θεού.
Καταβασία. Εβόησε σοι…
Κοντάκιον. Ήχος δ`. Επεφάνης σήμερον.
Των πιστών προιστασαι και απαλάττεις, από πάσης θλίψεως ταις σαις πρεσβείαις προς
Θεόν` ω Ιωσήφ παναοίδιμε, κλέος και δόξα, Οσίων και καύχημα.
Ο οίκος.
Συ από βρέφους τω Θεώ καθιερώθης πάτερ, συ και τον σταυρόν σου αράμενος, τω υπέρ
ημών τυθέντι, ηκολούθησας, παρ` ουδενός των εν τω κόσμω κωλυόμενος Όσιε` πάντα γαρ
ως σκύμβαλα ηγήσω, και Χριστόν επόθησας, της εφέσεως δε τυχών, αντεδοξάσθης παρ`
αυτού, των θαυμάτων ταις επιλάμψεσι` και το διδώξαι πάντας βοάς σοι` κλέος και δόξα,
Οσίων καύχημα.
Τω αυτώ μηνί ΚΒ, μνήμη του Οσίου πατρός ημών Ιωσήφ, του ηγιασμένου, του
επονομαζομένου Σαμακού.
Στίχοι:
Ιωσήφ τον μέγιστον εν σωφροσύνη,
Υμνήσωμεν άπαντες λαοί αξίως.
Τον εν υστέροις εκλάμψαντα τοις χρόνοις,
Κάλλει διαπρέψαντα και ταπεινώσει.
Θησαυρόν ευρών και σκορπίσας τοις πάσι,
Κλήρον ουρανών αξίως εύρες μάκαρ.
Εικάδι Ιωσήφ θεορρήμων έκθανε δευτερίη.
Ούτος ο όσιος πατήρ ημών Ιωσήφ, ήτον γέννημα και θρέμμα της περιφήμου νήσου Κρήτης,
από ένα χωρίον Κεράμων καλούμενον, ευσεβών γονέων υιός, και ελθών εις ηλικίαν
δεκτικήν μαθήσεως, εδόθη από τους γονείς του εις έναν διδάσκαλον θεοσεβέστατον και
σεβάσμιον πνευματικόν Πατέρα, όπου εκατοικούσε εις ένα μονύδριον του Αγίου ενδόξου και
Πανευφήμου Αποστόλου και Ευαγγελιστού Ιωάννου του Θεολόγου, επονομαζόμενον παρά
τοις πολλοίς του Δερματάνου, κείμενον εις τα παραθαλάσσια εις την χώραν Χανδάκου, από
τον οποίον διδασκόμενος όχι μόνον τα γράμματα, αλλά και τα καλά και θεάρεστα ήθη,
έμαθεν εις ολίγον καιρόν όσα ήσαν αρκετά εις την σωτηρίαν του, και ούτως αναγινώσκων
καθ` εκάστην τα βιβλία της Εκκλησίας μας, εγνώρισε την πλάνην του κόσμου και
ματαιότητα, και μισήσας όλα τα προσωρινά και φθειρόμενα πράγματα του βίου τούτου,
εποθούσε τα αι΄πωνια κα άφθαρτα αγαθά του ουρανού` όθεν και εδόθη όλως δι όλου εις το
να αγωνίζεται με μεγάλην προθυμίαν εις τας εναρέτους πράξεις, είχε δε και εργόχειρον την
καλλιγραφίαν` οι δε γονείς αυτού βλέποντες την θεοσέβειαν και αρετήν του υιού τους,
μεγάλως ευφραίνοντο και εδόξαζον τον Θεόν. Αλλά και επειδή μετ` ολίγον καιρόν
ετελεύτησαν οι γονείς του, έγινεν ούτος κληρονόμος εις όλα τους τα υπάρχοντα, ωσάν όπου
άλλον τέκνον δεν είχον αλλ` όμως ο μακάριος δεν ενικήθη παντελώς από αυτά, και με όλον
όπου ήσαν αρκετά, αλλά με την βουλήν του πνευματικού του πατρός και διδασκάλου, τα
εδιαμοίρασεν όλα ελεημοσύνην εις τους φτωχούς, και μένοντας ελεύθερος από αυτά,
ευρίσκετο εις την υποταγήν του γέροντος του με μεγάλην ταπείνωσιν, και καταδαμάζοντας
το σώμα του με νηστεία υπέρμετρον, με αγρυπνίαν, με γονυκλισίας αμετρήτους, και με
προσευχήν αδιάλειπτον, ενίκα τας βίας της φύσεως με ολίγον ψωμί και νερόν, και με ολίγον
ύπνον, και απλώς ειπείν κάθε λογής άσκησιν και εγκράτειαν εμεταχειρίζετο, γενόμενος
όλως δι όλου σκεύος καθαρόν του Αγίου Πνεύματος` και το παράδοξον ήτον, ότι και με
όλον που ευρίσκετο εν τω μέσω της πόλεως και των θορύβων και ταραχών του κόσμου,
εκαταπάτησεν όμως όλας τας πανουργίας του δαίμονος, ώστε όπου και οι Ασώματοι Άγγελοι
εξεπλάγησαν.
Λοιπόν ο πνευματικός του πατήρ βλέποντας αυτόν όπου επρόκοπτεν ημέραν εξ ημέρας εις
τους αγώνας της ασκήσεως, και ανέβαινεν από αρετήν εις αρετήν, τον έκαμε καλόγηρον,
και τον ένδυσε το θείον και αγγελικόν σχήμα των μοναχών` και όχι μόνον τούτα, αλλά
δοκιμάσας αυτόν ικανόν καιρόν, έκρινε να τον ανεβάση και εις το αξίωμα της ιεροσύνης ως
άξιον πέμψας αυτόν διά γράμματος του εις τον Αρχιερέα του τόπου εκείνου` όστις ιδών
αυτόν, και θαυμάσας την σύνεσιν του, τα ήθη του, και την άκραν ταπείνωσιν, τον
εχειροτόνησε κατά τάξιν ιερέα μετά χαράς μεγάλης, και τον έστειλε πάλιν εις τον γέροντα
του` ο οποίος τον εδέχθη με πολλήν χαράν, και άμετρον ευφροσύνην, και διδάξας αυτόν
όλα τα επιτηδεύματα της ιεροσύνης, έπαυσεν αυτός της θείας ιερουργίας ως γέρων, και
άρχισε πλέον ο ιερός Ιωσήφ να εκτελή αμέμπτως και ιερώς την θείαν λειτουργίαν. Αλλά δεν
απέρασε πολύς καιρός εν τω μεταξύ, και ο πνευματικός του πατήρ, ασθενήσας ολίγον, και
γνωρίσας τον θάνατον του, επροσκάλεσε τον Όσιον Ιωσήφ, και του είπε ταύτα: εις εμένα
μεν, ώ τέκνον, έφθασεν ο καιρός της εμής τελευτής, και υπάγω εκεί όπου απολαμβάνει
κάθε ένας κατά τα έργα του` συ δε πρόσεχε καλώς, να φυλλάτης με πολλήν επιμέλειαν τον
εαυτόν σου και το ποίμνιον σου, διότι έχης να δώσης απολογίαν εις τον δίκαιον Κριτήν δι
αυτό` να προσεύχεσαι αδιαλείπτως` να απερνάς την ζωήν σου ήσυχον και αφιλόνικον` να
μην αφίνης ποτέ την Ακολουθίαν σου και τον κανόνα σου` να επιμελήσαι τους πτωχούς` να
βοηθής όσον δύνασαι τας χήρας, και τα ορφανά` να παρηγορής με κάθε λογής τρόπον
εκείνον όπου ευρίσκονται εις θλίψεις και εις συμφοράς` και εις καιρόν όπου εκτελείς την
θείαν λειτουργίαν, να έχης όλον τον νουν σου προσκολλημένον εις τον Θεόν τον μέγαν
Αρχιερέα. Κάμε ακόμη και την μικράν μου ταύτην παραγγελίαν, μοίρασαι εις τρία μερίδια τα
υπάρχοντα μου, και το ένα μερίδιον στείλε το εις το Άγιον Όρος του Άθωνος, το άλλο εις το
Άγιον Όρος του Σινά, και το εναπολειφθέν έχετο εις διατροφήν εδικήν σου` πλην από το
μέσον των δύο μεριδίων διάδος και εις τους ενδεείς και πτωχούς` ταύτα ειπών, και
ευξάμενος προς τον Θεόν υπέρ αυτού, απήλθε προς Κύριον.
Ο δε ιερός Ιωσήφ λυπηθείς πολλά διά την ορφάνιαν του πνευματικού του πατρός, και
κλαύσας επ` αυτόν όσον έπρεπε, τον εκήδευσεν ευλαβώς` έπειτα επήγε εις τους Αγίους
Τόπους, και προσκυνήσας αυτούς, εμοίρασεν τα υπάρχοντα του γέροντος του κατά την
εντολήν του, και ούτως υπέστρεψεν πάλιν εις την Κρήτην, εις το προρρηθέν μονύδριον του
Θεολόγου, και εκεί ηγωνίζετο πάλιν τους αγώνας της ασκήσεως με περισσοτέραν
προθυμίαν, μεταχειριζόμενος πάσαν θεάρεστον πράξιν, και προ πάντων την προς τον
πλησίον αγάπην, και ακολούθως την ελεημοσύνην, ώστε όπου εις ολίγας ημέρας έδωκεν εις
τους ενδεείς όλον το μερίδιον όπου του άφησεν ο γέροντας του εις διατροφήν εδικήν του,
και εκαταστάθη ύστερον τόσον πτωχός, όπου δεν είχε μήδε την καθημερινήν εκείνην ολίγην
τροφήν. Και πολλάκις επήγεναν πτωχοί εις αυτόν, ζητούντες ελεημοσύνην, και μη έχοντας
να τους δώση, ελυπείτο με υπερβολήν` αλλ` ο Κύριος ημών όπου ερευνά τας καρδίας των
ανθρώπων, βλέποντες αυτόν λυπούμενον, ενήργει διά της θείας του χάριτος, και
ευρίσκοντο ψωμία μέσα εις την σπυρίδα του Οσίου, και έδιδεν εις τους πτωχούς, και
ετρέφετο και αυτός` και ας μην απιστή τινάς εις τούτο, ότι ο Κύριος ημών ούτως είπεν εις
το θείον του Ευαγγέλιον: ``Αιτείται και δοθήσεται υμίν` ζητείται και ευρήσετε` κρούετε και
ανοιγήσεται υμίν``. Και πάλιν διά του Προφητάνακτος: ``Επίρριψον επί Κύριον την
μέριμναν σου, και Αυτός σε διαθρέψει``. Οπόταν δε ιερουργούσε ο μακάριος, τας
προσφοράς όπου του έφερναν, τας εμοίραζεν εις τους πτωχούς. Και πολλάκις επήγαινεν
νύχτα βαθείαν εις τας θύρας των πτωχών, και τους έρριπτε κρυφίως τα χρειαζόμενα, και με
πολλήν σπουδήν εγύριζεν οπίσω διά να μην τον ιδή τινάς` διότι μαθών από τον Κύριον, το:
``Μη γνώτω η αριστερά σου, τι ποιεί η δεξιά σου``, και το: ``Ο ελεών πτωχόν δανείζει
Θεόν``, δεν έπαυε από το να επιμελείται τους πτωχούς νύκτα και ημέραν` και πολλάκις
όπου δεν είχε τίποτα να τους δώση, εζήτα δανεικά και τους έδιδεν. Επισκέπτετο δε και τους
φυλακωμένους, και τους ασθενείς, μάλιστα τους λωβούς, και τους ενδείς έδιδε την
ελεημοσύνην` μαθών δε και από το ρητόν του Αποστόλου, όπου πρέπει να υποτασσώμεθα
εις τους άρχοντας του τόπου, και τους απέδιδε την πρέπουσαν τιμήν.
Έναν καιρόν κατά την σεβάσμιον εορτήν του ενδόξου Αποστόλου Ιωάννου του Θεολόγου,
επρόσφερον οι χριστιανοί εις τον ναόν του πλήθος πολύ προσφορών, τα οποία διεμοίρασεν
ο Όσιος όλα εις τους πτωχούς, και το εσπέρας την αυτήν ημέραν δεν είχεν ουδεμίαν, αλλά
από άλλον επήρεν ολίγο ψωμί και έφαγεν. Άλλο τε συνέβη εν τη τοιαύτη εορτή, να
προσφέρουν οι χριστιανοί εις τον ναόν, λαμπάδας και θυμιάματα και άλλα τοιαύτα πολλά,
προσφοράν δε μηδεμίαν` και όταν έφθασεν ο καιρός της Θείας Λειτουργίας, βλέποντας ο
διορισμένος υπηρέτης, πως δεν έχουν προσφοράν, εις το να εκτελέσουν την Θείαν
Μυσταγωγίαν, επήγεν εις τον Όσιον, και του λέγει: Πάτερ τίμιε, ο καιρός της Λειτουργίας
έφθασε, και προσφορά, δεν είναι, όθεν πρόσταξον με τι να κάμω. Και εκείνος του απεκρίθη
κατά την Αβραμιαίαν εκείνην φωνήν και πίστιν: ``Θεός όψεται εαυτώ προσφοράν, τέκνον,
εις θυσίαν εαυτού`` και μετ` ολίγον του λέγει, έμβα τέκνον, εις το Άγιον Βήμα, και
στοχάσου εις το δεξιόν σου μέρος, και θέλεις εύρη το ζητούμενον, με την χάριν του Χριστού
μου` και εμβαίνοντας ο διακονητής εις το Άγιον Βήμα, και στραφείς προς το μέρος το δεξιόν
αυτού, βλέπει, ώ του θαύματος, όχι μίαν μόνην προσφοράν, αλλά πολλάς, μεγάλας τε και
καλάς σωρευμένας, και με μεγάλην φωνήν εκήρυττε εις τους παρόντας το γενόμενον` ο δε
Όσιος επιτιμήσας αυτόν, και προστάζοντας τον να σιωπήση, άρχισε ευθύς να εκτελή την
θείαν λειτουργίαν, με αγαλλίασιν της ψυχής του, και με ευχαριστίαν προς τον Θεόν` αφού
δε ετελείωσε την λειτουργίαν, εδιαμοίρασε τας προσφοράς εκείνας εις τους πτωχούς,
καθώς είχε συνήθειαν να κάμνη πάντοτε, εις δόξαν Θεού του ποιήσαντος μεγάλα τε και
θαυμαστά, ένδοξα τε και εξαίσια, ων ουκ έστιν αριθμός.
Ούτος ο όσιος πατήρ ημών Ιωσήφ έχοντας χρείαν αναγκαίαν εις άλλον τόπον, εκίνησε να
υπάγη εις αυτόν, και απερνώντας από τας κατοικίας των Εβραίων, συνέβη να είναι εις τον
δρόμον μερικοί Εβραίοι, οι οποίοι εμετάγγιζαν κρασί από ένα αγγείον εις άλλο, και ιδόντες
αυτόν από μακράν, εβουλεύθησαν να τον περιπαίξουν, και με κοινήν γνώμην έλαβε ένας
από αυτούς ποτήριον εις τας χείρας του, και γεμίζοντας του κρασί, το έδωκεν εις τον Όσιον,
ειπών αυτώ: πίε Πάτερ το κρασί τούτο. Ο δε χωρίς καμμίαν συστολήν εδέχθη το ποτήριον εκ
της χειρός του Εβραίου, και σφραγίζοντας το με το σημείον του Τιμίου και Ζωοποιού
Σταυρού εν τω ονόματι του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, έπιεν εξ αυτού ολίγον, και το
επίλοιπον το έχυσε μέσα εις το αγγείον όπου ήτον όλον το κρασί` ιδόντες οι Εβραίοι το
γενόμενον, εφώναξαν κατά την συνήθειαν τους, και κάμνοντες ταραχήν μεγάλην, εζήτουν
από τον όσιον την τιμήν όλου του κρασίου, ωσάν όπου αδικήθησαν τάχα από αυτόν. ο δε
Άγιος περιπαίζοντας τους, φρονίμως και εις καιρόν αρμόδιον, έλεγε την αλήθειαν, ότι δεν
τους έκαμε καμμίαν ζημίαν, και δεν πρέπει να τον ζητούν τίποτε, αλλά μάλιστα να τον
ευχαριστούν ότι ευλόγησε το κρασί τους, επειδή αυτοί ήσαν αμέτοχοι από ευλογίαν. Λοιπόν
με το να έγινε μεγάλη φιλονεικία μεταξύ του Οσίου και των Εβραίων, επειδή
επαραστάθησαν εκεί χριστιανοί, και τον μεν δίκαιον ελευθέρωσαν από τας φωνάς και την
ταραχήν αυτών, εκείνους δε τους επερίπαιζαν καθώς έπρεπε` μη υποφέροντες εκείνοι τον
εμπαιγμόν, επρόσδαμον εις τον Δούκα της πόλεως εγκαλούντες τον Όσιον, πως τους
ηδίκησεν` ο δε Δουξ πέμψας επροσκάλεσεν αυτόν, κα τον ηρώτησε, διά ποίαν αιτίαν τον
εγκαλούν εκείνοι. Ο δε Άγιος απεκρίθη λέγων: εγώ απερνώντας από την στράταν,
απάντησα τους Εβραίους τούτους, όπου είχαν εκεί εις το τρίστατον ένα αγγείον γεμάτον
κρασί, και το έδωκαν εις τας χείρας μου λέγοντες, πίε το κρασί τούτο` εγώ δε το ποτήριον
δεξάμενος, δεν ηθέλησα να το γευθώ Ιουδαϊκώς, αλλά Χριστιανικώς` όθεν κατά Χριστόν
ευλογήσας αυτό και σφραγίζοντας το με το σημείο του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού, έπια
από αυτό όσον ήθελα, το δε επίλοιπον το έχυσα εις εκείνο το αγγείον, από το οποίον το
εύγαλαν. Λοιπόν η εδική σου αγχίνοια ας κρίνη, εάν έκαμα δικαίως, ή αδίκως το τοιούτον
έργον. Ακούσας ταύτα ο Εξουσιαστής, είπεν εις τους Εβραίους: δεν έπρεπε λοιπόν να
εγκαλήται τον τίμιον τούτον Πατέρα, επειδή εσείς μεν, διά να δείξετε τάχα αγάπην εις
αυτόν, τον εδεξιώθητε όπου απερνούσε εκείθεν, και του εδώκατε να πίη από το εδικόν σας
κρασί` αυτός δε, επειδή δεν ήτο δυνατόν να σας αντιδεξιωθή, με το να ήσθε αβάπτιστοι,
εδεξιώθη το κρασί όπου του εδώκατε από την ευλογίαν όπου είχε, και έπρεπε μάλιστα να
τον ευχαριστείτε διά τούτο, και όχι να τον εγκαλείται. Λάβετε λοιπόν το κρασί σας, και μην
ενοχλείτε παραλόγως τον Άγιον τούτον γέροντα. Οι δε Εβραίοι είπον, δεν ημπορούμεν κατ`
ουδένα τρόπον να λάβομεν το τοιούτον κρασί, ωσάν όπου εδέχθη χριστιανικήν σφραγίδα.
Τότε τους είπεν ο Δουξ: εσείς οι ίδιοι απεφασίσατε εναντίον σας, ότι με δίκαιον τρόπον
πρέπει να υστερηθήτε το τοιούτον κρασί, ωσάν όπου είστε υστερημένοι από την ευλογίαν
όπου εδόθη εις αυτόν. λοιπόν ας δοθή εις πτωχούς Χριστιανούς, χωρίς καμμίαν δόσιν ή
αντιμισθίαν, και ούτως εδόθη το κρασί εις πτωχούς χριστιανούς, εις δόξαν του Χριστού,
όπου νικά τους πανούργους με την ιδίαν πανουργίαν τους. Οι δε Εβραίοι έφυγον από το
κριτήριον σκυθρωποί και κατησχυμένοι διά την άκαρπον και βλαβεράν πονηρίαν τους. Είναι
και άλλα αξιοθαύμαστα του Οσίου κατορθώματα, τα οποία σιωπώμεν συντομίας χάριν.
Οσίως δε και θεαρέστως πολιτευόμενος ο Άγιος, ζήσας χρόνους επάνω των εβδομήκοντα,
και μικρόν νοσήσας, απήλθε προς Κύριον χαίρων και αγαλλόμενος, κατά το αμφια-1511
έτος, εν μηνί Ιανουαρίω κβ` 22. Συναθροισθέντες δε οι ιερείς της πόλεως και οι Άρχοντες
μεγαλοπρεπώς αυτόν κηδεύσαντες, τον ενταφίασαν εις τον προρρηθέντα ναόν. Χρόνου δε
παρελθόντος ικανού, διά θείας οπτασίας, ανεκομίσθη το πάντιμον αυτού λείψανον σώον και
ακέραιον, ευωδίαν πνευματικήν αναπέμπον, και μετετέθη εις ξύλινην λάρνακα μέσα εις τον
ναόν του Θεολόγου` και όλοι οι ασθενείς όπου προστέχουν εις αυτό μετά πίστεως
λαμβάνουν την ιατρείαν` ούτος γαρ οίδε Κύριος δοξάζει τους Αυτόν πιστώς δοξάζοντας. Εις
δε το αχξδ-1669` επειδή ήλθεν εκεί το ασεβέστατον γένος των Αγαρηνών , περνόντες αυτό
το σεβάσμιον λείψανον οι συγγενείς του, το έφεραν εις την Ζάκυνθον, εν μηνί Αυγούστω,
κθ`-29 κακεί το δοξάζει με θαύματα και σημεία ο Κύριος ο δοξάζων τους δούλους του,
φυλάττων και έως του νυν αυτό σώον και ακέραιον. Ταις αυτού Αγίαις πρεσβείαις ο Θεός
ελεήσαι και σώσαι ημάς. Αμήν.
Ωδή ζ`. Ουκ ελάτρευσαν.
Χαίρε Δέσποινα του κόσμου, χαίρε πάγκαλε, χαίρε παμπόθητε, χαίρε η πάντων ζωή` χαίρε
αδιάφθορε, χαίρε ακήρατε, χαίρε πάναγνε, χαίρε θεοβλαστούργητε, χαίρε μόνη Θεοτόκε.
Χαίρε κλίμαξ, χαίρε πύλη, χαίρε γέφυρα, χαίρε Παράδεισε, χαίρε λυχνία φωτός, χαίρε
στάμνε πάγχρυσε, χαίρε τροφή του παντός` χαίρε όσφρησις, χαίρε θυμιατήριον, χαίρε
εύοσμον Κυρίου.
Χαίρε τράπεζα ανάρχου του Γεννήτορος, χαίρε εστίασις του συνανάρχου Υιού` χαίρε η
επέλευσις Αγίου Πνεύματος` χαίρε ένδειξις μονάδος της Θεότητος, εν τρισί τοις χαρακτήρσι.
Χαίρε μόνη η εν μήτρα σου βαστάσασα, Αγγέλου ρήματι, τον των απάντων Θεόν` χαίρε η
κυήσασα τον Βασιλέα Χριστόν, χαίρε τρόφιμε, η γαλακτοτροφήσασα, την τροφήν πάσι
διδούντα.
Του Αγίου. Ο διασώσας εν πυρί.
Πράος γενόμενος σοφέ, Όσιος αμίαντος μάκαρ` και ποιμενάρχης αληθής` μελωδών καθ`
εκάστην τον ύμνον Θεώ` υπερύμνητε, ο των Πατέρων Κύριος, και Θεός ευλογητός ει.
Πραέων γη νυν κατοικείς, ως πραις τω κόσμω εφάνης` και Παραδείσου της τρυφής, συν
Αγγέλοις κραυγάζεις γηθόμενος` υπερύμνητε, ο των Πατέρων Κύριος, και Θεός ευλογητός
ει.
Ροώδης φύσις γηγενών, σε την παναγίαν Τριάδα, ανευφημούμεν οι πιστοί, τον Πατέρα, Υιόν
συν τω Πνεύματι μελωδούντες και λέγοντες` υπερύμνητε, ο των Πατέρων Κύριος, και Θεός
ευλογητός ει.
Θεοτοκίον.
Στάμνον χρυσήν και κιβωτόν, τράπεζαν και κλίνην και θρόνον` πύλην και όρος νοητόν, οι
Προφήται σε πάντες εκήρυξαν` αλλ` ημείς Θεοτόκον σε, οι πιστοί ομολογούμεν και
προσκυνούμεν.
Έτερος. Θεού συγκατάβασιν.
Ναός ιερώτατος του θείου Πνεύματος εχρημάτισας, τα δωρήματα τούτου, εν ση καρδία
εδέξω γαρ πάνσοφε, και διά τούτο εβόας γηθόμενος` ευλογητός ο Θεός, ο των Πατέρων
ημών.
Ως κτίσμα του Κτίστου σου, τας εντολάς θεόφρον ετήρησας` την γαρ όντως πτωχείαν, προς
το τυχείν πλουσιότητος ήσκησας, και τω Δεσπότη βοών ανεκραύγαζες` ευλογητός ο Θεός, ο
των Πατέρων ημών.
Δόξα.
Σε όντως εδόξασε, Τριάς η θεία Πάτερ πανάριστε αμοιβάς σοι πλουσίως, δωρησαμένη τω
ταύτην δοξάσαντι, και εκτενώς εκβοώντι και ψάλλοντι` ευλογητός ο Θεός, ο των Πατέρων
ημών.
Και νυν.
Σε πάντες κεκτήμεθα, καταφυγήν και τείχος αεί χριστιανοί διά γαρ σου σωθέντες, τω των
απάντων Θεώ πίστει μέλποντες` ευλογητός ο Θεός, ο των Πατέρων ημών.
Καταβασία. Σε τον εν πυρί δροσίσαντα…
Ωδή η`. Παίδας ευαγείς.
Χαίρε Μαριάμ, χαίρε Κυρία, των πάντων χαίρε Αγνή, χαίρε θεόλυπτε` χαίρε θεοείκελε,
χαίρε θεοδόξαστε` χαίρε θεοειδέστατε, χαίρε παντάπασα, των όλων χαίρε πάντιμε Κόρη`
χαίρε Παναγία, χαίρε θεοκυήτορ.
Χαίρε Ααρών η ράβδος, χαίρε η μόνη το άνθος χαίρε εξανθήσασα` χαίρε βάτε άφλεκτε`
χαίρε πλαξ θεόγραφε` χαίρε τόκος ο ένδροσος, χαίρε παγκόσμια, πορφύρα θεουφαντε
χαίρε, χαίρε θείε τόμε, χαίρε νεφέλη κουφή.
Χαίρε η σκηνή του μαρτυρίου, ην μόνη Τριάς Αγία κατεσκεύασε` χαίρε θρόνε έμψυχε, της
μιάς θεότητος` χαίρε Πατρός εγχείρημα, Πατρός το ύφασμα, και Πνεύματος τελείωμα θείον`
χαίρε το δοχείον των θείων χαρισμάτων.
Χαίρε η αμνάς η τετοκυια, αμνόν τον τας αμαρτίας του κόσμου αίροντα` χαίρε η
βαστάζουσα, εν χερσί τον Κύριον, χαίρε η διαθρέψασα, τον πάντας τρέφοντα. Αγγέλου
Γαβριήλ χαίρε κάλλος, χαίρε προστασία του γένους των ανθρώπων.
Του Αγίου. Λυτρωτά του παντός.
Των πεινώντων τροφή Πάτερ γέγονας, των εν θλίψεσι δε παραμύθιον` των εν ανάγκαις
Όσιε βοηθός και προστάτης, διό κραυγάζεις` πάντα τα έργα υμνείτε τον Κύριον.
Των Αγγέλων αι τάξεις εξέστησαν, πολιτείαν την σην μάκαρ βλέποντες` πως έτι μετά
σώματος, όστις άσαρκος μάκαρ, επολιτεύσω και εβόας` πάντα τα έργα υμνείτε τον Κύριον.
Ύμνος πρέπει η δόξα και άινεσις` του Πατρός, και Υιού, και του Πνεύματος` ως γαρ Πατήρ
δοξάζεται, ως Υιός προσκυνείται πίστει και πόθω, και το Πνεύμα υμνείται το Άγιον.
Θεοτοκίον.
Φως τεκούσα Παρθένε το άδυτον` φώτισον μου τον νουν και διάνοιαν, ίνα υμνώ σε
Δέσποινα, και βοώ σοι εκ πόθου` χαίρε Μαρία, Παναγία Παρθένε Θεόνυμφε.
Έτερος. Επταπλασίως κάμινον.
Συ τον αγώνα ένδοξε, τον καλόν ετελείωσας, συ και την πίστιν καθαρώς ετήρησας, τον
δρόμον διήνυσας, τον των Οσίων Όσιε, όθεν μοναζόντων, ανεδείχθης ακρότης, βοών
αδιαλείπτως` Ιερείς ευλογείτε, λαός υπερυψούτε εις πάντας τους αιώνας.
Εν μέσου κόσμου όσιε, καθαρώς όντως έζησας` όθεν συν ανθρώποις Άγγελοι εθαύμασαν,
ορώντες ως άσαρκον, επί της γης βιώσαντα, θάμβει δε τω Κτίστη ανεβόων συμφώνως` σοι
δόξα όντως πρέπει τω των όλων Δεσπότη, ον και δοξολογούμεν εις πάντας τους αιώνας.
Δόξα.
Την της Τριάδος έλλαμψιν, κεκτημένως πανόλβιε, ταύτην υμνολόγεις, γηθοσύνως πάντοτε,
και πόθω εδόξαζες, και πίστει ανεκραύγαζες` σε δοξολογούμεν και πιστώς προσκυνούμεν
την μίαν εν ουσία και τριττήν εν προσώποις` ομολογουμένην, εις πάντας τους αιώνας.
Και νυν.
Εν τη ση μήτρα ώκησεν, ο ασώματος Κύριος` σάρκα εκ των σων αγνών αιμάτων πάνσεμνε,
αφύρτως λαβόμενος, σε Θεοτόκον έδειξεν` ην ανευφημούντες ευλαβώς σοι βοώμεν` μη
παύση ικετεύειν υπέρ των σε τιμώντων, και πιστώς προσκυνούντων τον άχραντον σου
τόκον.
Καταβασία. Αστέγκτω πυρί ενωθέντες…
Ωδή θ`. Άπας γηγενής.
Χαίρε του Αδάμ η θεία ανάκλησις, χαίρε της Εύας χαρά, χαίρε η κατάλυσις, της αμαρτίας
χαίρε της λύπης φθορά. Χαίρε η περιφέρεια της σωστικής κιβωτού` χαίρε ρίζα Ιεσσαί
απότιστος` βασιλέως Δαβίδ χαίρε θύγατερ.
Χαίρε κορωνίς, Ανάκτων στεφάνωμα, χαίρε διάδημα` χαίρε εγκαλλώπισμα, αρρήτου
κάλλους χαίρε οχύρωμα` χαίρε θυσιαστήριον της Εκκλησίας Χριστού` χαίρε δόξα, ιερέων
εύκλεια, χαίρε βάσις πιστών, χαίρε σύστημα.
Χαίρε η λαμπάς, Πατρός απαυγάσματος η πνευματέμφθορος, χαίρε χώρα εύφορε, η
εκβλαστήσασα τον καρπόν της ζωής, χαίρε αήρ πανεύκρατε πνευματοκίνητε, χαίρε οίκε
θεοκατασκεύαστε, του Πατρός, και Υιού, και του Πνεύματος.
Χαίρε του Θεού, ναός ο πανάγιος, Αγγέλων αίνεσις` ύμνος Αρχαγγέλων τε, Αρχών το άσμα
και σεμνολόγημα` εξουσιών δυνάμεων, κυριοτήτων τε` και των θρόνων, Χερουβίμ και
Σεραφίμ` και ημών των πιστών καταφύγιον.
Του Αγίου. Ο αυτός.
Χαίρων την οδόν, παμμάκαρ διήνυσας, την στενωτάτην τε` και συναυλιζόμενος, αυλων
όντως χοροίς πανόλβιε` παρεστηκώς τω θρόνω τε του Βασιλέως Χριστού` τούτου Πάτερ
πρέσβευε δεόμεθα, λυτρωθήναι κινδύνων τους δούλους σου.
Χαίρων κατοικείς, τα άνω βασιλεία και παρισταμένω συμβασιλεύεις νυν` τω παμβασιλεί
Θεώ, αυτόν δυσώπει τους εκτελούντας σου, το ιερόν μνημόσυνον εκ πόθου όσιε`
λυτρωθήναι εκ παντοίων θλίψεων της άνω τυχείν και βασιλείας τε.
Ψάλλοντες πιστοί, τας χείρας κροτήσωμεν και ανυμνήσωμεν` ασιγήτοις στόμασιν την
παναγίαν τριάδα άπαντες` την εν μονάδι φαίνουσα εις τρία πρόσωπα` εννοούντες, ταύτην
αδιαίρετον` και ασύγχητον μένουσα άτμητον.
Θεοτοκίον.
Ω Μήτερ Αγνή, του Λόγου γεννήτρια Παρθένε Άχραντε` γη η αγεώργητος, τον θείον
άσταχυν η βλαστήσασα, τον τα του κόσμου αίροντα πταίσματα άπαντα` τούτον Κόρη,
πρέσβευε δεόμεθα` του σωθήναι ημάς τους υμνούντας σε.
Έτερος. Εξέστη επί τούτω ο ουρανός.
Εξέστησαν Αγγέλων αι στρατιαί` καθορώσαι το ένδοξον βίον σου, ον επί γης, Πάτερ
ετελείωσας καθαρώς` συ γαρ εν θνητώ σώματι, έσχες Ασωμάτων διαγωγήν` οις νυν και
συναγάλλει` συν τούτοις μη ελλείπης, υπέρ ημών πρεσβεύειν πάντοτε.
Εν γη νυν των πραέων μάκαρ οικών, ως πραυς τε και άκακος Όσιε, σους υμνητάς` φρούρει
σαις δεήσεσιν, εκ παντός, ανιαρού συπτώματος, έχεις γαρ αξίαν προς τον Θεόν` ως Όσιος
ως θύτης, ως όντως θεοφόρος, ως μοναζόντων ακροθίνιον.
Δόξα.
Ως έχων παρρησίαν προς τον Θεόν, μη ελλείπης εκάστοτε πρεσβεύειν υπέρ ημών, των
επιτελούντων χαρμονικώς, την ένδοξον και πάντιμον, μνήμην σου παμμάκαρ επιτυχείν`
λύτρου των επταισμένων` και εν ημέρα δίκης, εν δεξιά μερίδι τάξασθαι.
Και νυν. Θεοτοκίον.
Ωράθης, ω Παρθένε Μήτηρ Θεού, υπέρ φύσιν τεκούσα εν σώματι, , τον αγαθόν Λόγον εκ
καρδίας την εαυτού, ον ο Πατήρ ηρεύξατο, πάντων προ αιώνων ως αγαθός` ον νυν και των
σωμάτων, επέκεινα νοούμεν, ει και το σώμα περιβέβληται.
Καταβασία. Εν νόμω σκιά και γράμματι…
Εξαποστειλάριον. Γυναίκες ακουτίσθητε.
Κινήσεις τας του σώματος, ως ρυπαράς εξέφυγας` και έξω κόσμου εγένου, εν κόσμω ων και
ηύξησας, ψυχής σου την λαμπρότητα, και δόξαν την ουράνιον, επλούτησας αοίδιμε, διό μη
παύση πρεσβεύειν, υπέρ ημών Θεοφόρε.
Έτερον.
Τον Ιωσήφ τον δίκαιον, και λειτουργόν πανάριστον, υπέρμαχον τον εν Κρήτη, Ζακύνθου τε
τον προστάτην, τον τους πτωχούς εκθρέψαντα, πιστώς ανευφημήσωμεν` ος γαρ ημάς εκ
θλίψεως, και εν νυκτί και ημέρα, πάσης ανάγκης λυτρούται.
Θεοτοκίον. Όμοιον.
Χαίρε όρος κατάσκιον` ο Αββακούμ εώρακε, γέφυρα κλίμαξ και θρόνε, παλάτιον Βασιλέως,
κλίνη πορφυρόστρωτε` Παντάνασσα πανύμνητε` στάμνε και κούφη νεφέλη, χαίρε
Βασίλισσα κόσμου, χαίρε η Μήτηρ Κυρίου.
Αίνοι. Ήχος πλ. Δ`. Ω του παραδόξου θαύματος.
Πάτερ Ιωσήφ πανένδοξε, συ την οδόν την στενήν, επαξίως εβάδισας, όθεν τέλους έτυχες,
της ζωής της αμείνονος, μετά δικαίων απάντων Όσιε` μεθ` ων δυσώπει τους ευφημούντας
σου, μνήμην κληρώσασθαι, λύσιν τε και άφεσιν αμαρτιών, όπως ευφημούντες σε, Θεόν
δοξάζομεν.
Πάτερ Ιωσήφ αοίδιμε, συ ταις δακρύων πηγαίς, την ψυχήν απεκαθάρησας, και δοχείον
άμωμον, απετέλεσας Όσιε` Πνεύματος θείου, ω συνιπτάμενος, βλέπεις την τούτου θείαν
λαμπρότητα` ης επαξίως νυν, απολαύσας μέμνησο των επί γης, σου την παναοίδιμον,
μνήμην τελούντων πιστώς.
Πάτερ Ιωσήφ αείμνηστε, αναπτερώσας τον νουν, προς Θεόν διά πίστεως, το του κόσμου
άστατον, εβδελύξω γενόμενος` υπέρ τον κόσμον ζέσει αράμενος, σταυρόν σου όθεν και
ηκολούθησας, πόθω τω Κτίστη σου` ου και της λαμπρότητος εμφορηθείς, ης περ και ημάς
τυχείν Πάτερ ικέτευε.
Άλλος Ιωσήφ γεγένησαι, ως σιτοδότης το πριν` Ιωσήφ παμμακάριστε διαθρέψας πένητας,
και τον άρτον σου δέδωκας` διό αυλίζη εν ουρανίοις μοναίς, συν τοις Αγγέλοις
ενδιατώμενος` όθεν τους πόθω σου, εκτελούντες πάντοτε την ιεράν, μνήμην σου μακάριε,
σώσαι πρεσβείαις σου.
Δόξα. Ήχος πλ. Β`.
Τον επί γης Άγγελον, και ουρανοίς άνθρωπον Θεού, των ιερέων το καύχημα, και των Οσίων
το σεμνολόγημα` και των Κρητών το εγκαλλώπισμα, Ιωσήφ τον αοίδιμον πιστώς
εγκωμιάσωμεν` πεφυτευμένος γαρ εν τω οίκω Κυρίου, εξήνθησε δικαίως` αρετάς αντί
καρπών προσφέρων τω Δεσπότη` όθεν εν σκηναίς ουρανίοις αναπαυόμενος μετά πάντων
των Αγγέλων` πρεσβεύει του σωθήναι τας ψυχάς ημών, των υμνούντων αυτόν το ιερόν
μνημόσυνον.
Και νυν. Θεοτοκίον.
Θεοτόκε συ ει η άμπελος η αληθινή, η βλαστήσασα τον καρπόν της ζωής` σε ικετεύομεν,
πρέσβευε Δέσποινα, μετά του Οσίου, και πάντων των Αγίων, ελεηθήναι τας ψυχάς ημών.
Δοξολογία μεγάλη.
ΜΕΓΑΛΥΝΑΡΙΑ.
Τους επιτελούντας την ιεράν, μνήμην σου ατρώτους, διαφύλαττε σαις ευχαίς, έχων
παρρησίαν, προς τον Θεόν παμμάκαρ, ω Ιωσήφ Οσίων, φαιδρόν αγλάϊσμα.
Χαίροις ο της Κρήτης θείος βλαστός, χαίροις ο Ζακύνθου απροσμάχητος βοηθός, Ιωσήφ το
κλέος, Οσίων και η δόξα, ημάς τους σε τιμώντας δεινών περίσωζε.
ΠΑΡΑΚΛΗΣΙΣ.
Μετά το Κύριε εκέκραξα, και το Θεός Κύριος, τροπάρια, ήχος δ`.
Οι υπ` οδύνων χαλεπών κατεχόμενοι, και συμφορών, και ασθενείαις τρυχόμενοι, μετά
κλαυθμών στενάζοντες εκ βάθους ψυχής, δράμωμεν δακρύοντες Ιωσήφ τω τεμένει,
κράζοντες εκ πίστεως, ιατρέ των νοσούντων, ταις σαις πρεσβείαις μάκαρ προς Θεόν, ρύσαι
ημάς ποικίλων κακώσεων.
Δόξα. Και νυν. Θεοτοκίον.
Ου σιωπήσομεν ποτέ Θεοτόκε…
Ο Ν ψαλμός.
Ο κανών. Ήχος πλ. Δ`.
Α` ωδή. Υγράν διοδεύσας.
Ιωσήφ τρισμάκαρ συ εκτενώς, δέησιν προσάγων, μη ελλείπης τω Λυτρωτή, πρεσβεύων
κινδύνων διασώσαι, τους αδιστάκτω τη πίστει τιμώντας σε.
Η θεία σορός σου Πάτερ πιστοίς, βρύει τας ιάσεις, προσιούσι τω ναώ, και πάθη ψυχών τε
και σωμάτων, ως ιατρός θεραπεύεις πανάριστος.
Νοσούσαν μου ίασαι την ψυχήν, Ιωσήφ τρισμάκαρ, των νοσούντων ο ιατρός, και βαίνειν τας
τρίβους του Κυρίου, ση μεσιτεία παμμάκαρ ενίσχυσον.
Θεοτοκίον.
Δυσώπει Παρθένε τον σον Υιόν, συν τω Ιωσήφ τε` νεκρωθείσαν μου την ψυχήν, ως πάλαι
εζώουτον της χήρας, υιόν αυτού θείω προστάγματι.
Ωδή γ`. Ουρανίας αψίδος.
Έχοντες σε προστάτην, προς τον Θεόν Άγιε, οι ορθοδοξούντες, τιμώμεν και ικετεύομεν.
Πάτερ αοίδιμε, τους σε πιστώς ευφημούντας, πειρασμών απάλλαξον τη μεσιτεία σου.
Ικετεύομεν Πάτερ, τας της ψυχής ίασαι, πάθη και τα τραύματα ταύτης, τάχος θεράπευσον,
των ευφημούντων σε, και γεραιρόντων εκ πόθου, μοναζόντων καύχημα, Ιωσήφ Άγιε.
Ευμενή σε προστάτην, προς τον Θεόν όσιε, πάντες προβαλλόμεθα Πάτερ, Ιωσήφ δίκαιε,
καθικετεύοντες, πειρατηρίων παντοίων, λυτρωθήναι άπαντας τη μεσιτεία σου.
Θεοτοκίον.
Παναγία Παρθένε, τον Λυτρωτήν τέξασα, λύτρωσαι παντοίων κινδύνων τους σοι
προστρέχοντας, και ανυμνούντας σε, Θεοκυήτορ Μαρία, των πιστών βοήθεια, μόνη
Πανύμνητε.
Διάσωσον, τη ση πρεσβεία, σους δούλους Ιωσήφ μάκαρ, εκ παντός κινδύνου, και θλίψεως,
σε γαρ έσομεν, προς τον Κύριον πρέσβυν.
Επίβλεψον εν ευμενεία…
Κάθισμα. Ήχος β`. Τα άνω ζητών.
Προστάτης θερμός υπάρχεις ω αοίδιμε, τοις πόθω τω σω τεμένει προσπελάζουσι, και
πιστώς γεραίρουσι, και βοώσι σοι πανσεβάσμιε εκ των κινδύνων λύτρωσαι ημάς, ως μέγας
ημών φύλαξ και πρόμαχος.
Ωδή γ`. Εισακήκοα Κύριε.
Ιωσήφ θεοφόρε, λύτρωσαι κινδύνων τους σε γεραίροντας, και προστρέχοντας τη σκέπη
σου, όπως σε απαύστως μακαρίζομεν.
Ικετεύομεν όσιε, την νενεκρωμένην ψυχήν ημών ζώοσον, και ανάστησον πρεσβείαις σου, εκ
βυθού θανούσα απογνώσσεως.
Ον επόθησας Όσιε, σάρκα δι ον έτηξας καθικέτευε, τοις υμνούσι σε δωρήσασθαι, των
πλημμελημάτων την συγχώρησιν.
Θεοτοκίον.
Ταις Μητρός σου δεήσεσι, και του σου Οσίου Κύριε δώρησαι, ταις ικέταις σου την άφεσιν,
των πλημμελημάτων Υπεράγαθε.
Ωδή ε`. Εξέστη τα σύμπαντα.
Ιωσήφ του Οσίου, ταις πανευπροσδέκτοις ο Θεός δεήσεσι, σκότους εξωτέρους, και γεένης
τους δούλους σου λύτρωσαι` και της βασιλείας των ουρανών αξίωθήναι, καταξίωσον μόνε
μακρόθυμε.
Παρεστώς τη Τριάδι, πάτερ παμμακάριστε Ιωσήφ Άγιε, υπέρ των σων δούλων, καθικέτευε
ταύτην, ρυσθήναι πάντας, βιωτικών πειρατηρίων, τους προστρέχοντας πίστει τη σκέπη σου.
Αναιμάκτους θυσίας, λειτουργών προσέφερες Θεώ τρισόλβιε, ιερεύς υπάρχων, του Υψίστου
Ιωσήφ αοίδιμε, αλλά τούτον Πάτερ, εκδυσωπών μη διαλείπης, υπέρ πάντων των πίστει
τιμώντων σε.
Θεοτοκίον.
Θεοτόκε Παρθένε, καύχημα και στήριγμα πιστών Πανάμωμε, η Θεογεννήτωρ, και της
κτίσεως πάσης Βασίλισσα, τους υμνολογούντας τον Σον Υιόν, λύτρωσαι πάσης, επηρείας
δεινού πολεμήτορος.
Ωδή στ`. Ιλάσθητι μοι Σωτήρ.
Η ση παμμάκαρ ψυχή, τους ουρανούς εγκατώκησε, το σώμα σου δε τη γη, υπάρχον εξαίσια,
τελεί τα τεράστια, ψυχών και σωμάτων, θεραπεύον τα νοσήματα.
Σαις ευπροσδέκτοις ευχαίς, συντήρει μάκαρ σεβάσμιε, τους πόθω ειλικρινεί, ψυχής τε
αγνότητι, τιμώντας σε ένδοξε, και προσκαλουμένους, σου την άμαχον αντίληψιν.
Μεσίτην προς Θεόν, σε ευμενή προβαλλόμεθα, ω ιερέ Ιωσήφ, υπάρχεις γαρ στήριγμα, και
καύχημα Όσιε, των πιστών και κλέος, ημών Πάτερ παναοίδιμε.
Θεοτοκίον.
Η βάτος τω Μωϋσή, σε προετύπου σου γαρ ο Λυτρωτής, τεχθείς ως ηυδόκησε, διέσωσεν
Άχραντε, τους προσκαλουμένος, σου την άμαχον βοήθεια.
Διάσωσον…
Άχραντε…
Κοντάκιον. Ήχος β`. Προστασία των Χριστιανών.
Οι ποθούντες των ασθενειών αναρρώσασθαι, του Ιωσήφ τω σεπτώ τεμένει προσδράμωμεν,
και εγγίζοντες ευλαβώς αυτού τη θεία σορώ, μετά πόθου κράξωμεν αυτώ` ως εκ Θεού
χάριν λαβών τους νοσούντας ιάσασθαι, τάχυνον εξελέσθαι, παντοίων πειρατηρίων, και των
εχθίστων δυσμενών, τους εν πίστει ανυμνούντας σε.
Οι Αναβαθμοί. Το α` αντίφωνον του δ` ήχου.
Προκείμενον.
Τίμιος εναντίον Κυρίου, ο θάνατος του Οσίου Αυτού.
Στ.: Εσκόρπισεν, έδωκε τοις πένησι, η δικαιοσύνη αυτού μένει εις τον αιώνα του αιώνος.
Ευαγγέλιον, εις Όσιον.
Δόξα. Ταις του σου Οσίου…
Και νυν. Ταις της Θεοτόκου…
Ιδιόμελον. Ήχος πλ. Β`. Τριήμερος ανέστης Χριστέ. Στ.: Ελεήμον, ελέησον με ο Θεός…
Προσπίπτωμεν σοι Κύριε, βοώντες το ημάρτομεν, μη παρίδης, αλλ` οικτείρησον ημάς,
πιστώς προσπεφευγότας, τη σκέπη σου και σώσον, Ιωσήφ ταις παρακλήσεσι.
Σώσον ο Θεός τον λαόν Σου…
Ωδή ζ`. Οι εκ της Ιουδαίας.
Των Αγγέλων υπάρχων, ισοστάσιος όντως πάτερ τρισόλβιε, Ιωσήφ θεοφόρε, εκλύτρωσαι
κινδύνων τους εν πίστει κραυγάζοντας` ο των Πατέρων ημών, Θεός ευλογητός ει.
Αμυθήτους αγώνας, επί γης ηγωνίσω Ιωσήφ Όσιε, και νυν ταις ουρανίαις, συνών
χοροστασίαις, περιφρούρει τους μέλποντας` ο των Πατέρων ημών, Θεός ευλογητός ει.
Σε αυτόν τω Κυρίω, προσενήνοχας Πάτερ θύμα ευπρόσδεκτον, Ιωσήφ αγγελόφρον` και νυν
μη διαλείπης, εποπτεύων τους μέλποντας` ο των Πατέρων ημών, Θεός ευλογητός ει.
Θεοτοκίον.
Πανύμνητε Παρθένε, η Θεόν σαρκωθέντα κόσμον κυήσασα, παντοίων αλγηδόνων,
απάλλαξον τους πίστει, τω Υιώ σου κραυγάζοντας` ο των Πατέρων ημών, Θεός ευλογητός
ει.
Ωδή η`. Τον Βασιλέα των ουρανών.
Τη ση πρεσβεία, ταις των ψυχών αρρωστίαις, των σε τιμώντων θεραπεύεις τρισμάκαρ, όθεν
σε τιμώμεν Ιωσήφ θεοφόρε.
Προς τον Δεσπότην σε προβάλλοντες πρέσβυν, από κινδύνων εκλυτρούμεθα μάκαρ, σαις
πανευπροσδέκτοις προς τον Θεόν πρεσβείαις.
Τα της ψυχής μου αποκάθαρον πάθη, ση μεσιτεία θεοφόρε τρισμάκαρ, όπως δε γεραίρω, ω
Ιωσήφ θεόφρον.
Θεοτοκίον.
Την εκτακείσαν αμαρτίαις ψυχήν μου, ση μεσιτεία καταδρόσισον Κόρη, όπως σε δοξάζω εις
πάντας τους αιώνας.
Ωδή θ`. Κυρίως Θεοτόκον.
Ειρήνην ουρανόθεν, Όσιε τρισμάκαρ, καταπεμφθήναι δυσώπει πανόλβιε, τοις καθαρά
διανοία σε μακαρίζουσιν.
Χαράς και ευφροσύνης, έμπλησον θεόφρον, τους προσιόντας τω θείω τεμένει σου, και τον
Δεσπότην αεί μεγαλύνουσιν.
Καταύγασον τας κόρας, μάκαρ της ψυχής μου, πεπωρωμένας και τρέχειν ενίσχυσον, προς
τρίβους θείας τον σε μακαρίζοντα.
Θεοτοκίον.
Την όντως Θεοτόκον, πάντες σε τιμώμεν, και ασιγήτως το χαίρε σοι κράζομεν` συ γαρ
εκύησας κόσμω την αγαλλίασιν.
Άξιον εστί. Και τα μεγαλυνάρια.
Χαίροις ο της Κρήτης γόνος λαμπρός, χαίροις Εκκλησίας, ο ασύλητος θησαυρός, χαίροις της
Ζακύνθου ο φύλαξ και προστάτης, ω Ιωσήφ τρισμάκαρ, πιστών το καύχημα.
Ζακυνθίων νήσος σκίρτα λαμπρώς, έχουσα το σκήνος, αγγελόφρνος Ιωσήφ, εν ταις του
ακολυθεια και παρακληση οσιου ιωσηφ του ηγιασμενου

More Related Content

What's hot

Θεολογία και Οικολογία
Θεολογία και ΟικολογίαΘεολογία και Οικολογία
Θεολογία και Οικολογία
Δήμητρα Τζίνου
 
Βαβυλώνια αιχμαλωσία β΄προφήτης Ιεζεκιήλ
Βαβυλώνια αιχμαλωσία β΄προφήτης ΙεζεκιήλΒαβυλώνια αιχμαλωσία β΄προφήτης Ιεζεκιήλ
Βαβυλώνια αιχμαλωσία β΄προφήτης Ιεζεκιήλdesphan
 
Apo To Tibet Sto Agion Oros 33 64
Apo To Tibet Sto Agion Oros 33 64Apo To Tibet Sto Agion Oros 33 64
Apo To Tibet Sto Agion Oros 33 64guest6da3ff
 
H προσευχή του Αγίου Εφραίμ του Σύρου
H προσευχή του Αγίου Εφραίμ του ΣύρουH προσευχή του Αγίου Εφραίμ του Σύρου
H προσευχή του Αγίου Εφραίμ του Σύρουtasosmat
 
4η ωρα εικονες σχετικες με την αγια γραφη
4η ωρα εικονες σχετικες με την αγια γραφη4η ωρα εικονες σχετικες με την αγια γραφη
4η ωρα εικονες σχετικες με την αγια γραφη
Ελενη Ζαχου
 
B 18 kapoios eysebhs kai o zakxaiosΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΞΕΥΓΕΝΗ)
B 18 kapoios eysebhs kai o zakxaiosΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΞΕΥΓΕΝΗ)B 18 kapoios eysebhs kai o zakxaiosΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΞΕΥΓΕΝΗ)
B 18 kapoios eysebhs kai o zakxaiosΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΞΕΥΓΕΝΗ)Ελενη Ζαχου
 
οι προφητείες
οι προφητείεςοι προφητείες
οι προφητείεςvaggeliskyriak
 
το μυστήριο-της-εξομολόγησης
το μυστήριο-της-εξομολόγησηςτο μυστήριο-της-εξομολόγησης
το μυστήριο-της-εξομολόγησηςtasosmat
 
κείμενα α΄ γυμνασίου θε3
κείμενα α΄ γυμνασίου θε3κείμενα α΄ γυμνασίου θε3
κείμενα α΄ γυμνασίου θε3
klery78
 
Ο σκοπός και το νόημα του ανθρώπου
Ο σκοπός και το νόημα του ανθρώπουΟ σκοπός και το νόημα του ανθρώπου
Ο σκοπός και το νόημα του ανθρώπου
Papanikolaou Dimitris
 
βαβυλώνια αιχμαλωσία α΄ προφήτης Ιερεμίας
βαβυλώνια αιχμαλωσία α΄ προφήτης Ιερεμίαςβαβυλώνια αιχμαλωσία α΄ προφήτης Ιερεμίας
βαβυλώνια αιχμαλωσία α΄ προφήτης Ιερεμίας
desphan
 
2.5 Η ΣΥΓΧΩΡΕΣΗ ΩΣ ΥΠΕΡΒΑΣΗ ΣΤΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟ
2.5 Η ΣΥΓΧΩΡΕΣΗ ΩΣ ΥΠΕΡΒΑΣΗ ΣΤΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟ2.5 Η ΣΥΓΧΩΡΕΣΗ ΩΣ ΥΠΕΡΒΑΣΗ ΣΤΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟ
2.5 Η ΣΥΓΧΩΡΕΣΗ ΩΣ ΥΠΕΡΒΑΣΗ ΣΤΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟ
Ελενη Ζαχου
 
3.2 β. ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ -ΥΠΕΡΒΑΣΗ ΣΤΕΡΕΟΤΥΠΩΝ
3.2 β. ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ -ΥΠΕΡΒΑΣΗ ΣΤΕΡΕΟΤΥΠΩΝ3.2 β. ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ -ΥΠΕΡΒΑΣΗ ΣΤΕΡΕΟΤΥΠΩΝ
3.2 β. ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ -ΥΠΕΡΒΑΣΗ ΣΤΕΡΕΟΤΥΠΩΝ
Ελενη Ζαχου
 
Δεκάλογος Α΄γυμνασίου
Δεκάλογος  Α΄γυμνασίουΔεκάλογος  Α΄γυμνασίου
Δεκάλογος Α΄γυμνασίου
desphan
 
2. Η ελπίδα των Χριστιανών
2. Η ελπίδα των Χριστιανών2. Η ελπίδα των Χριστιανών
2. Η ελπίδα των Χριστιανών
Papanikolaou Dimitris
 

What's hot (20)

1725
17251725
1725
 
I texni tis_sotirias
I texni tis_sotiriasI texni tis_sotirias
I texni tis_sotirias
 
Θεολογία και Οικολογία
Θεολογία και ΟικολογίαΘεολογία και Οικολογία
Θεολογία και Οικολογία
 
File
FileFile
File
 
Βαβυλώνια αιχμαλωσία β΄προφήτης Ιεζεκιήλ
Βαβυλώνια αιχμαλωσία β΄προφήτης ΙεζεκιήλΒαβυλώνια αιχμαλωσία β΄προφήτης Ιεζεκιήλ
Βαβυλώνια αιχμαλωσία β΄προφήτης Ιεζεκιήλ
 
Apo To Tibet Sto Agion Oros 33 64
Apo To Tibet Sto Agion Oros 33 64Apo To Tibet Sto Agion Oros 33 64
Apo To Tibet Sto Agion Oros 33 64
 
H προσευχή του Αγίου Εφραίμ του Σύρου
H προσευχή του Αγίου Εφραίμ του ΣύρουH προσευχή του Αγίου Εφραίμ του Σύρου
H προσευχή του Αγίου Εφραίμ του Σύρου
 
4η ωρα εικονες σχετικες με την αγια γραφη
4η ωρα εικονες σχετικες με την αγια γραφη4η ωρα εικονες σχετικες με την αγια γραφη
4η ωρα εικονες σχετικες με την αγια γραφη
 
B 18 kapoios eysebhs kai o zakxaiosΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΞΕΥΓΕΝΗ)
B 18 kapoios eysebhs kai o zakxaiosΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΞΕΥΓΕΝΗ)B 18 kapoios eysebhs kai o zakxaiosΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΞΕΥΓΕΝΗ)
B 18 kapoios eysebhs kai o zakxaiosΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΞΕΥΓΕΝΗ)
 
G sofronios b
G sofronios bG sofronios b
G sofronios b
 
οι προφητείες
οι προφητείεςοι προφητείες
οι προφητείες
 
το μυστήριο-της-εξομολόγησης
το μυστήριο-της-εξομολόγησηςτο μυστήριο-της-εξομολόγησης
το μυστήριο-της-εξομολόγησης
 
κείμενα α΄ γυμνασίου θε3
κείμενα α΄ γυμνασίου θε3κείμενα α΄ γυμνασίου θε3
κείμενα α΄ γυμνασίου θε3
 
Ο σκοπός και το νόημα του ανθρώπου
Ο σκοπός και το νόημα του ανθρώπουΟ σκοπός και το νόημα του ανθρώπου
Ο σκοπός και το νόημα του ανθρώπου
 
βαβυλώνια αιχμαλωσία α΄ προφήτης Ιερεμίας
βαβυλώνια αιχμαλωσία α΄ προφήτης Ιερεμίαςβαβυλώνια αιχμαλωσία α΄ προφήτης Ιερεμίας
βαβυλώνια αιχμαλωσία α΄ προφήτης Ιερεμίας
 
2.5 Η ΣΥΓΧΩΡΕΣΗ ΩΣ ΥΠΕΡΒΑΣΗ ΣΤΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟ
2.5 Η ΣΥΓΧΩΡΕΣΗ ΩΣ ΥΠΕΡΒΑΣΗ ΣΤΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟ2.5 Η ΣΥΓΧΩΡΕΣΗ ΩΣ ΥΠΕΡΒΑΣΗ ΣΤΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟ
2.5 Η ΣΥΓΧΩΡΕΣΗ ΩΣ ΥΠΕΡΒΑΣΗ ΣΤΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟ
 
3.2 β. ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ -ΥΠΕΡΒΑΣΗ ΣΤΕΡΕΟΤΥΠΩΝ
3.2 β. ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ -ΥΠΕΡΒΑΣΗ ΣΤΕΡΕΟΤΥΠΩΝ3.2 β. ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ -ΥΠΕΡΒΑΣΗ ΣΤΕΡΕΟΤΥΠΩΝ
3.2 β. ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ -ΥΠΕΡΒΑΣΗ ΣΤΕΡΕΟΤΥΠΩΝ
 
25121994
2512199425121994
25121994
 
Δεκάλογος Α΄γυμνασίου
Δεκάλογος  Α΄γυμνασίουΔεκάλογος  Α΄γυμνασίου
Δεκάλογος Α΄γυμνασίου
 
2. Η ελπίδα των Χριστιανών
2. Η ελπίδα των Χριστιανών2. Η ελπίδα των Χριστιανών
2. Η ελπίδα των Χριστιανών
 

Similar to ακολυθεια και παρακληση οσιου ιωσηφ του ηγιασμενου

ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΘΟΣ ΣΤΗΝ ΑΝΑΣΤΑΣΗ
ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΘΟΣ ΣΤΗΝ ΑΝΑΣΤΑΣΗΑΠΟ ΤΟ ΠΑΘΟΣ ΣΤΗΝ ΑΝΑΣΤΑΣΗ
ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΘΟΣ ΣΤΗΝ ΑΝΑΣΤΑΣΗΕλενη Ζαχου
 
14η γ υμνογραφια συναντηση στην τεχνη
14η γ υμνογραφια συναντηση στην τεχνη14η γ υμνογραφια συναντηση στην τεχνη
14η γ υμνογραφια συναντηση στην τεχνη
Ελενη Ζαχου
 
απο το παθος στην ανασταση
απο  το  παθος  στην  αναστασηαπο  το  παθος  στην  ανασταση
απο το παθος στην αναστασηΕλενη Ζαχου
 
ΑΝΑΣΤΑΣΙΜΟΙ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ
ΑΝΑΣΤΑΣΙΜΟΙ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣΑΝΑΣΤΑΣΙΜΟΙ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ
ΑΝΑΣΤΑΣΙΜΟΙ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ
Γιάννης Τιτομιχελάκης
 
-megales-ebdomadas-parousiase-3.ppt
-megales-ebdomadas-parousiase-3.ppt-megales-ebdomadas-parousiase-3.ppt
-megales-ebdomadas-parousiase-3.ppt
George Karas
 
-megales-ebdomadas-parousiase-3.ppt
-megales-ebdomadas-parousiase-3.ppt-megales-ebdomadas-parousiase-3.ppt
-megales-ebdomadas-parousiase-3.ppt
George Karas
 
Τα εγκώμια της Μεγάλης Παρασκευής
Τα εγκώμια της Μεγάλης ΠαρασκευήςΤα εγκώμια της Μεγάλης Παρασκευής
Τα εγκώμια της Μεγάλης Παρασκευής
Maria Loizou
 
Odiporiko megali evdomada
Odiporiko megali evdomadaOdiporiko megali evdomada
Odiporiko megali evdomada
Drosia Primary School
 
Η Θ. Λειτουργια του αγ. Ιωαννη Χρυσοστομου
Η Θ. Λειτουργια του αγ. Ιωαννη ΧρυσοστομουΗ Θ. Λειτουργια του αγ. Ιωαννη Χρυσοστομου
Η Θ. Λειτουργια του αγ. Ιωαννη ΧρυσοστομουΣάββας Παυλίδης
 
Leitoyrgia ioannou xrysostomou metafrasi
Leitoyrgia ioannou xrysostomou metafrasiLeitoyrgia ioannou xrysostomou metafrasi
Leitoyrgia ioannou xrysostomou metafrasi
Charalabossk Chakou
 
Sine data, sancti-auctores,_vetus_testamentum._psalterium,_gr
Sine data, sancti-auctores,_vetus_testamentum._psalterium,_grSine data, sancti-auctores,_vetus_testamentum._psalterium,_gr
Sine data, sancti-auctores,_vetus_testamentum._psalterium,_grΛόγοι πνευματικοί
 
αεγ β εν 5
αεγ β εν 5αεγ β εν 5
αεγ β εν 5
elenadamo
 
ΜΑΚΑΡΙΖΟΜΕΝ ΣΕ, ΘΕΟΤΟΚΕ ΑΓΝΗ, ΚΑΙ ΤΙΜΩΜΕΝ ΤΗΝ ΑΓΙΑΝ ΣΟΥ ΚΟΙΜΗΣΙΝ
ΜΑΚΑΡΙΖΟΜΕΝ ΣΕ, ΘΕΟΤΟΚΕ ΑΓΝΗ,  ΚΑΙ ΤΙΜΩΜΕΝ ΤΗΝ ΑΓΙΑΝ ΣΟΥ ΚΟΙΜΗΣΙΝΜΑΚΑΡΙΖΟΜΕΝ ΣΕ, ΘΕΟΤΟΚΕ ΑΓΝΗ,  ΚΑΙ ΤΙΜΩΜΕΝ ΤΗΝ ΑΓΙΑΝ ΣΟΥ ΚΟΙΜΗΣΙΝ
ΜΑΚΑΡΙΖΟΜΕΝ ΣΕ, ΘΕΟΤΟΚΕ ΑΓΝΗ, ΚΑΙ ΤΙΜΩΜΕΝ ΤΗΝ ΑΓΙΑΝ ΣΟΥ ΚΟΙΜΗΣΙΝ
ΠΑΖΛ ΕΠΙΛΟΓΕΣ
 

Similar to ακολυθεια και παρακληση οσιου ιωσηφ του ηγιασμενου (20)

ιεραρχες
ιεραρχεςιεραρχες
ιεραρχες
 
ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΘΟΣ ΣΤΗΝ ΑΝΑΣΤΑΣΗ
ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΘΟΣ ΣΤΗΝ ΑΝΑΣΤΑΣΗΑΠΟ ΤΟ ΠΑΘΟΣ ΣΤΗΝ ΑΝΑΣΤΑΣΗ
ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΘΟΣ ΣΤΗΝ ΑΝΑΣΤΑΣΗ
 
14η γ υμνογραφια συναντηση στην τεχνη
14η γ υμνογραφια συναντηση στην τεχνη14η γ υμνογραφια συναντηση στην τεχνη
14η γ υμνογραφια συναντηση στην τεχνη
 
Odoiporiko megalis evdomadas
Odoiporiko megalis evdomadasOdoiporiko megalis evdomadas
Odoiporiko megalis evdomadas
 
απο το παθος στην ανασταση
απο  το  παθος  στην  αναστασηαπο  το  παθος  στην  ανασταση
απο το παθος στην ανασταση
 
ΑΝΑΣΤΑΣΙΜΟΙ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ
ΑΝΑΣΤΑΣΙΜΟΙ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣΑΝΑΣΤΑΣΙΜΟΙ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ
ΑΝΑΣΤΑΣΙΜΟΙ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ
 
Xeretismoi tis panagias
Xeretismoi tis panagiasXeretismoi tis panagias
Xeretismoi tis panagias
 
Xeretismoi της Παναγίας
Xeretismoi της ΠαναγίαςXeretismoi της Παναγίας
Xeretismoi της Παναγίας
 
-megales-ebdomadas-parousiase-3.ppt
-megales-ebdomadas-parousiase-3.ppt-megales-ebdomadas-parousiase-3.ppt
-megales-ebdomadas-parousiase-3.ppt
 
-megales-ebdomadas-parousiase-3.ppt
-megales-ebdomadas-parousiase-3.ppt-megales-ebdomadas-parousiase-3.ppt
-megales-ebdomadas-parousiase-3.ppt
 
Akolouthia agioufanouriou
Akolouthia agioufanouriouAkolouthia agioufanouriou
Akolouthia agioufanouriou
 
Paraklitikos kanon agias_marinas
Paraklitikos kanon agias_marinasParaklitikos kanon agias_marinas
Paraklitikos kanon agias_marinas
 
Τα εγκώμια της Μεγάλης Παρασκευής
Τα εγκώμια της Μεγάλης ΠαρασκευήςΤα εγκώμια της Μεγάλης Παρασκευής
Τα εγκώμια της Μεγάλης Παρασκευής
 
Odiporiko megali evdomada
Odiporiko megali evdomadaOdiporiko megali evdomada
Odiporiko megali evdomada
 
Η Θ. Λειτουργια του αγ. Ιωαννη Χρυσοστομου
Η Θ. Λειτουργια του αγ. Ιωαννη ΧρυσοστομουΗ Θ. Λειτουργια του αγ. Ιωαννη Χρυσοστομου
Η Θ. Λειτουργια του αγ. Ιωαννη Χρυσοστομου
 
Leitoyrgia ioannou xrysostomou metafrasi
Leitoyrgia ioannou xrysostomou metafrasiLeitoyrgia ioannou xrysostomou metafrasi
Leitoyrgia ioannou xrysostomou metafrasi
 
Sine data, sancti-auctores,_vetus_testamentum._psalterium,_gr
Sine data, sancti-auctores,_vetus_testamentum._psalterium,_grSine data, sancti-auctores,_vetus_testamentum._psalterium,_gr
Sine data, sancti-auctores,_vetus_testamentum._psalterium,_gr
 
1726
17261726
1726
 
αεγ β εν 5
αεγ β εν 5αεγ β εν 5
αεγ β εν 5
 
ΜΑΚΑΡΙΖΟΜΕΝ ΣΕ, ΘΕΟΤΟΚΕ ΑΓΝΗ, ΚΑΙ ΤΙΜΩΜΕΝ ΤΗΝ ΑΓΙΑΝ ΣΟΥ ΚΟΙΜΗΣΙΝ
ΜΑΚΑΡΙΖΟΜΕΝ ΣΕ, ΘΕΟΤΟΚΕ ΑΓΝΗ,  ΚΑΙ ΤΙΜΩΜΕΝ ΤΗΝ ΑΓΙΑΝ ΣΟΥ ΚΟΙΜΗΣΙΝΜΑΚΑΡΙΖΟΜΕΝ ΣΕ, ΘΕΟΤΟΚΕ ΑΓΝΗ,  ΚΑΙ ΤΙΜΩΜΕΝ ΤΗΝ ΑΓΙΑΝ ΣΟΥ ΚΟΙΜΗΣΙΝ
ΜΑΚΑΡΙΖΟΜΕΝ ΣΕ, ΘΕΟΤΟΚΕ ΑΓΝΗ, ΚΑΙ ΤΙΜΩΜΕΝ ΤΗΝ ΑΓΙΑΝ ΣΟΥ ΚΟΙΜΗΣΙΝ
 

ακολυθεια και παρακληση οσιου ιωσηφ του ηγιασμενου

  • 1. ΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 22. ΙΩΣΗΦ ΗΓΙΑΣΜΕΝΟΥ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΚΑΙ ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 22. Μνήμη του εν Αγίοις Πατρός ημών Ιωσήφ του ηγιασμένου, του Κρητός. ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ. Προσόμοια. Ήχος δ`. Ως γενναίον εν Μάρτυσι. Το σεπτόν καταγώγιον, των χαρίτων του Πνεύματος. Μοναστών το καύχημα και απάνθισμα` των Ιερέων το τίμιον, και θείον αγλάϊσμα, των Κρητών την καλλονήν` τον γενναίως πατήσαντα, του αλάστορος, μεθοδίας απάσας εν αινέσει, Ιωσήφ τον θεοφόρον μελωδικώς ευφημήσωμεν. Τον ανδρείως μαράναντα, της σαρκός τα κινήματα` και ψυχήν ολόφωτον αναδείξαντα` τον Ιωσήφ τον αοίδιμον, συμφώνως υμνήσωμεν, εκβοώντες προς αυτόν` μη ελλείπης τον κύριον, ον ηγάπησας` ικετεύων απαύστως του δοθήναι` σωτηρίαν τοις εκ πόθου, επιτελούσι την μνήμην σου. Τα του κόσμου κατέλειπες, υπέρ κόσμου γενόμενος` άγγελος επίγειος, όθεν δέδειξαι` και επουράνιος άνθρωπος, ζηλώσας τον ένδοξον, βίον τον αγγελικόν` και την άνω μητρόπολιν` οικητήριον; Ειληφώς θεοφόρε μην ελλείπης` ικετεύειν τον Σωτήρα, υπέρ των πίστει υμνούντων σε. Έτερα, ήχος β`. Ποίοις ευφημιών στέμμασι. Ποίοις ευφημιών στέμμασι, στεφανώσωμεν την θείαν κάραν; Ιωσήφ του θείου τρισμάκαρος,
  • 2. την σεπτήν τω όντι και ένδοξον` και την παρ` Αγγέλων εστεμμένην` στεφάνω τριπλόκω νίκης της ασκήσεως, της θείας ιερατείας και αθλήσεως, της νοητής, και Τριάδι παρεστώσαν άληκτα, ην και πρεσβεύει διά παντός` ειρήνην δωρήσασθαι, τοις πόθω αυτόν γεραίρουσι. Ποίοις οι ευτελείς χείλεσιν, επαινέσωμεν το θείον στόμα` τω Θεώ προσάξαν τον άπαυστον, ύμνον τον σεπτόν και ουράνιον. Και υκμνολογήσαι τον Παρθένον` και φίλον και επιστήθιον Απόστολον` εξ ου περ, και την σοφίαν εκληρώσατο, την νοητήν τε και θείαν` όθεν και της δόξης κοινωνήσας της υπέρ νουν. Χριστόν ικετεύει νυν, σωτηρίαν ημίν δωρήσασθαι. Ποία πνευματικά άσματα, νυν προσοίσομεν σοι επαξίως, πάτερ Ιωσήφ παναοίδιμε. Δόξα ιερέων και καύχημα, τύπος και κανών των Μοναζόντων, ουκ έστιν εγκωμιάσαι σου τα θαύματα, θαμβούσι, διόπερ νουν τε και διάνοιαν, των σων αγώνων οι κόποι` ων τας αντιδώσεις, καθορώντες παρά Θεού` εν σοι μεγαλύνομεν, τον αξίως σε δοξάσαντα. Δόξα. Ήχος πλ. Β. Των ιερέων καλλονήν, και μοναζόντων τύπον, τον όντως ποιμενάρχην, και των πτωχών τον δοτήρα τον εύσπλαγχνον` συνελθόντες ουν φιλέορτοι, ασματικοίς εγκωμίοις βοήσωμεν άπαντες` χαίροις ο της εν Κρήτη φρουρός, και βάσις ασφαλής και μέγας αντιλήπτωρ` χαίροις αστήρ φαεινότατε, ο τη πατρίδι Όσιε διαλάμψας ταίς χάρισι` χαίροις των θλιβομένων χαρά και ευφροσύνη` και των εν ανάγκαις θερμότατος προστάτης` και νυν πατέρων αγλάϊσμα, μη παύση πρεσβεύων Χριστώ τω Θεώ` υπέρ των πίστει και πόθω τελούντων αεί, την σεβάσμιον και χαρμόσυνον μνήμην σου. Και νυν. Θεοτοκίον. Τις μη μακαρίσει σε, Παναγία Παρθένε; Τις μη ανυμνήσει σου τον αλόχευτον τόκον; Ο γαρ αχρόνως εκ Πατρός εκλάμψας υιός μονογενής, ο αυτός εκ σου της Αγνής προήλθε, αφράστως σαρκωθείς, φύσει Θεός υπάρχων, και φύσει γενόμενος άνθρωπος δι ημάς, ουκ εις δυάδα προσώπων τεμνόμενος αλλ` εν δυάδι φύσεως ασυγχύτως γνωριζόμενος. Αυτόν ικέτευε, σεμνή Παμμακάριστε, ελεηθήναι τας ψυχάς ημών. Φως ιλαρόν. Προκείμενον. Αναγνώσματα. Σοφία Σολομώντος Δικαίων ψυχαί εν χειρί Θεού και ου μη άψηται αυτών βάσανος` έδοξαν εν οφθαλμοίς αφρόνων τεθνάναι` και ελογίσθη κάθοδος η έξοδος αυτών και η αφ` ημών πορεία σύντριμμα, οι δε εισίν εν ειρήνη` και γαρ εν όψει αυτών εάν κολασθώσιν, η ελπίς αυτών
  • 3. αθανασίας πλήρης, και ολίγα παιδευθέντες μεγάλα ευργετιθήσονται` ότι ο Θεός επείρασεν αυτούς, και εύρεν αυτούς αξίους εαυτού` ως χρυσόν εν χωνευτηρίων εδοκίμασεν αυτούς, και ως ολοκάρπωμα θυσίας προσεδέξατο αυτούς, και εν καιρώ επισκοπής αυτών αναλάμψουσι, και ως σπινθήρες εν καλάμι διαδραμούνται, κρινούσιν έθνη και κρατήσουσι λαών, και οι πίστοι εν αγάπη προσμενούσιν αυτώ` ότι χάρις και έλεος εν τοις οσίοις αυτού, και επισκοπή εν τοις εκλεκτοίς αυτού. Σοφία Σολομώντος Δίκαιοι εις τον αιώνα ζώσι` και εν Κυρίω ο μισθός αυτών, και η φροντίς αυτών παρά Υψίστω` διά τούτο λήψονται το βασίλειον της ευπρεπείας, και το διάδημα του κάλους εκ χειρός Κυρίου` ότι τη δεξία αυτού σκεπάσει αυτούς. Και τω βραχίονι υπερασπιεί αυτών. Λήψεται πανοπλίαν τον ζήλον αυτού, και οπλοποιήσει την κτίσιν εις άμυνα εχθρών` ενδύσεται θώρακα δικαιοσύνης, και περιθήσεται κόρυθα, κρίσιν ανυπόκριτον` λήψεται ασπίδα ακαταμάχητον, οσιότητα` οξυνεί δε απότομον οργήν εις ρομφαίαν` συνεκπολεμήσει δε αυτώ ο κόσμος επί τους παράφρονας` πορεύσονται εύστοχοι βολίδες αστραπών` και ως από ευκύκλου τόξου των νεφών επισκοπών αλούνται` και εκ πετροβόλου θυμού πλήρεις ριφίζονται χάλαζαι` αγανακτήσει κατ` αυτών ύδωρ θαλάσσης` ποταμοί δε συγκλύσουσιν αποτόμως` αντιστήσεται αυτής πνεύμα δυνάμεως` και ως λαίλαψ εκλιμήσει αυτούς` και ερημώσει πάσαν την γην ανομίαν, και η κακοπραγία περιστρέψει θρόνους δυναστών` ακούσατε ουν βασιλείς και σύνεται` μάθετε δικασταί περάτων γης` ενωτίσασθε οι κρατούντες πλήθους, και γεγαυρωμένοι επί όχλοις εθνών` ότι εδόθη παρά Κυρίου η κράτησις ημών, και η δυναστεία παρά Υψίστου. Σοφίας Σολομώντος το ανάγνωσμα. [Κεφ. Δ`. 7-16 Δίκαιος εάν φθάση τελευτήσαι, εν αναπαύσει έσται` γήρας γαρ τίμιον, ου το πολυχρόνιον, ουδέ αριθμώ ετών μεμέτρηται` πολιά δε εστί φρόνησις ανθρώποις, και ηλικία γήρως βίος ακηλίδωτος` ευάρεστος τω Θεώ γενόμενος ηγαπήθη, και ων μεταξύ αμαρτωλών μετετέθη, ηρπάγη μη κακίαν αλλάξη σύνεσιν αυτού, ή δόλος απατήση ψυχήν αυτού. Βασκανίας γαρ φαυλότητος αμαυροί τα καλά, κι ρεμβασμός επιθυμίας μεταλλεύει νουν άκακον` τελειωθείς εν ολίγω επλήρωσε χρόνους μακρούς` αρεστή γαρ εν Κυρίω η ψυχή αυτού. Δια τούτο έσπευσεν εκ μέσου πονηρίας` οι δε λαοί ιδόντες και μη νοήσαντες, μηδέ θέντες επί διανοία το τοιούτον, ότι χάρις και έλεος εν τοις οσίοις αυτού, και επισκοπή εν τοις εκλεκτοίς αυτού. Εις την λιτήν. Ήχος α`. Την του αμέμπτου σου βίου λαμπρότητα, εθαύμασαν ορώσαι των Αγγέλων αι τάξεις, και ανθρώπων τα πλήθη` και γαρ ων εν τω κόσμω` κόσμου ώφθης και σαρκός έξω μακάριε`
  • 4. όθεν ανεδείχθης βροτός ουράνιος, και Άγγελος επίγειος` και νυν εν ουρανοίς συν Αγγέλοις χορεύων μακάριε, πρεσβεύων υπέρ των τιμώντων σε. Ήχος β`. Σε τον θύτην και Όσιον Κυρίου` τον λύχνον τον φαεινότατον` τον εν τη Κρήτη λαμπρώς εκλάμψαντα` ανευφημούντες πόθω δεόμεθα` μη παύση πρεσβεύειν υπέρ ημών των πιστώς σου τελούντων το μνημόσυνον. Ο αυτός. Τις ισχύσει πρεπωδώς ανυμνήσαι σε πατήρ ημών; Τη δυνάμει γαρ του Σταυρού περιφραχθείς, των δαιμόνων τας ενέδρας ουκ έπτηξας, αλλ` ακλινή γνώμη τούτων τας φάλαγγας διώλεσας, και τελέσας σου οσίως τον δρόμον, εν ουρανοίς απολαύεις των ποθουμένων σοι` διό παρρησίαν πεπλουτηκώς προς Χριστόν τον σε δοξάσαντα, αίτησαι ιλασμόν αμαρτιών ταις ψυχαίς ημών. Ήχος γ`. Ως ιερεύς πανάριστος, και των Οσίων συνεφάμιλλος, εν Παραδείσω πάτερ διηνεκώς αυλιζόμενος, τα των πόνων έπαθλα κομίζη, και ζωήν αντί θανάτου αίδιον εύρηκας` όθεν και ημάς ως συμπαθής περιφρούρησον, εκ των κινδύνων λυτρούμενος, και εξ εχθρών αοράτων, και πρέσβευε σωθήναι τας ψυχάς ημών. Δόξα. Ήχος πλ. Α`. Όσιε πάτερ, τας εντολάς του Κυρίου καλώς εκτελέσας` τον πλούτον γαρ σκορπίσας, και ακτήμων γενόμενος` ήρας σου τον Σταυρόν, και ηκολούθησας Χριστώ` καθ` ημέραν αποθνήσκων μακάριε όθεν πάσιν εβόας, ακολουθήσατε τω Χριστώ, και της σαρκός πρόνοιαν μη ποιείσθε` μηδέν προτιμήσητε της ακολουθίας αυτού, ίνα όταν έλθη εν τη δόξη αυτού, ευρήσητε ανάπαυσιν μετά πάντων των Αγίων` ων ταις ικεσίαις Χριστέ, φύλαξον και σώσον τας ψυχάς ημών. Και νυν. Ο αυτός. Θεοτοκίον. Την ταχείαν σου σκέπην και την βοήθειαν, και το έλεος δείξον επί τους δούλους σου` και τα κύματα Αγνή καταπράϋνον, των ματαίων λογισμών` και την πεσούσαν μου ψυχήν, ανάστησον Θεοτόκε` οίδα γαρ, οίδα Παρθένε, ότι ισχύεις όσα και βούλοιο. Στ. προσόμοια. Ήχος α`. Των ουρανίων ταγμάτων. Σήμερον πόλις Ζακύνθου, χαίρει κατέχουσα, θήκην των σων λειψάνων, Ιωσήφ θεοφόρε` ην
  • 5. και περικυκλούντες ψαλμοίς και ωδαίς` ανυμνούντες βοώμεν σοι` μη διαλείπης πρεσβεύων υπέρ ημών, τον δοξάσαντα σε Κύριον. Στ. Τίμιος εναντίον Κυρίου… Τίμιος όντως εφάνη, εν σοι ο θάνατος` όσιος γαρ Κυρίου, ανεδείχθης παμμάκαρ` νεκρώσας γαρ την σάρκα μελέτη αεί, του θανάτου εζώωσας` το πνεύμα όθεν οικήσας εν ουρανοίς, των εν γη ημών νυν μέμνησον. Στ. Δίκαιος ως φοίνιξ ανθήσει… Ως φοίνιξ Πάτερ εν οίκω, Κυρίου ήνθησας` καρπούς τους ασυλήτους αρετών, αναθάλλων` εις ύψος αναβάς δε, στεφάνω στεφθείς, αμαράντω ασκήσεως` και στεφηφόρος Κυρίω παρεστηκώς, των τιμώντων σε μνημόνευε. Δόξα. Ήχος πλ. Δ`. Έχει μεν η θειοτάτη σου ψυχή και ένδοξος, Ιωσήφ αοίδιμε` τας ουρανίους μονάς κατοικητήριον` ων το κάλλος ο υπερύμνητος Θεός` παρά των θείων γραφών ερμηνεύεται` έχει δε και το πανθαύμαστον, και καρτερικώτατον σου σώμα τον Αποστολικόν τούτον ναόν επί γης, άφθονον κρήνην, θαυμασίων, νοσημάτων αλεξιτήριον` ένθα προστέχοντες θεραπείας αρυόμεθα` φρούρησον πανεύφημε, την σε εορτάζουσαν Ζάκυνθον, από παντοίων πειρασμών` παρρησίαν έχων προς τον Χριστόν τον σε δοξάσαντα. Και νυν. Θεοτοκίον, όμοιον. Ανύμφευτε Παρθένε η τον Θεόν αφράστως συλλαβούσα σαρκί, Μήτηρ Θεού του Υψίστου, σων ικετών παρακλήσεις δέχου Πανάμωμε, η πάσι χορηγούσα, καθαρισμόν των πταισμάτων, νυν τας ημών ικεσίας προσδεχομένη δυσώπει σωθήναι πάντας ημάς. Νυν απολύεις. Τρισάγιον. Απολυτίκιον. Ήχος α`. Του λίθου σφραγισθέντος. Των Κρητών τε τον γόνων και Ζακύνθου το καύχημα, των Πατέρων κλέος και δόξα Ιωσήφ τον αοίδιμον` τιμήσωμεν εν ύμνοις οι πιστοί, ου δόξη αρρήτω η Τριάς, ετιμήσατο το σκήνος, διασώσασα άφθορον. Δόξα τω αγιάσαντι αυτόν, δόξα τω στεφανώσαντι, δόξα τω αναδείξαντι φρουρόν, και άμισθον πιστοίς, ιατρόν τποις κάμνουσι. Και νυν. Θεοτοκίον. Του Γαβριήλ φθεγξαμένου…
  • 6. ΟΡΘΡΟΣ Μετά την α` στιχολογίαν. Κάθισμα. Ήχος α`. Τον τάφον σου Σωτήρ. Τον βίον επί γης, καθαρώς εκτελέσας` και Πνεύματος οφθείς καταγώγιον θείον` ως ήλιος έλαμψας, εν τη Κρήτη μακάριε` των υμνούντων σου, ψυχάς και φρένας αυγάζων, την πανσέβαστον, και παναγίαν σου μνήμην , Ιωσήφ αοίδιμε. Δόξα. Όμοιον. Εξήνθησας σεπτώς εν αυλαίς του Κυρίου, ως κρίνον ψαλμικώς τας ψυχάς καθηδύνον, των πίστει εκτελούντων σου, την φωσφόρον πανήγυριν, και βοώντων σοι, ως παρρησίαν πλουτίσας, προς τον Εύσπλαγχνον, μη επιλάθου παμμάκαρ, ημών των τιμώντων σε. Και νυν. Θεοτοκίον. Μητέρα σε Θεού, επιστάμεθα πάντες, Παρθένον αληθώς, και μετά τόκον φανείσαν, οι πόθω καταφεύγοντες προς την σην αγαθότητα, σε γαρ έχομεν αμαρτωλοί προστασίαν, σε κεκτήμεθα, εις πειορασμοίς σωτηρίαν, την μόνην Πανάμωμον. Μετά την β` στιχολογίαν. Κάθισμα. Ήχος πλ. Α`. Τον συνάναρχον Λόγον. Ανυμνήσωμεν πάντες τον Ιωσήφ τον κλεινόν` ως νεκρώσαντα πάσας τας ηδονάς των παθών` τη εγκρατεία και στερρά υπομονή τη εαυτού, και καταισχύσαντα σφοδρώς, τον αντίπαλον εχθρόν, και τούτου πάσας επάρσεις` και νυν πρεσβεύειν Κυρίω, ελεηθήναι τας ψυχάς ημών. Δόξα. Ήχος δ`. Ταχύ προκατάλαβε. Ζωής εφιέμενος, της ακηράτου σοφέ, του κόσμου την τερπνότητα, ώσπερ επίβουλον,
  • 7. παρείδες και σκύμβαλα` όθεν εν ευφροσύνη, Ιωσήφ θεοφόρε` ήλθες εν γυμνασίω Δερμανάτου προθύμως, εν ω των μεμνημένων σου μέμνησω πάντοτε. Και νυν. Θεοτοκίον. Μαρία Θεόνυμφε, και παντευλόγητε, πιστών η αντίληψις, και προσφύγιον, προς σε καταφεύγοντα, οίκτειρον με και σώσον, εξ εχθρών πολεμίων` λύτρωσαι με κινδύνων, και παντοίας ανάγκης, ίνα υμνώ σεσωσμένος Σε την Πανάμωμον. Μετά τον πολυέλεον. Ήχος πλ. Δ`. Την σοφίαν και λόγον. Τους θορύβους του βίου καταλιπών, τον σταυρόν σου επ` ώμων αναλαβών, όλον ανατέθηκας, σε αυτόν τω Κυρίω σου, και την σάρκα μισήσας, το πνεύμα ηγάπησας` και εν κόσμω υπάρχων, τον κόσμον κατέιπες` όθεν ημφιάσω, θείαν αίγλην ως κόσμον, Ιωσήφ παναοίδιμε, των Αγγέλων συνόμιλε, θεοφόρε Πατήρ ημών` πρέσβευε Χριστώ τω Θεώ, των πταισμάτων άφεσιν δωρήσασθαι, τοις εορτάζουσι πόθω, την αγίαν μνήμην σου. Δόξα. Όμοιον. Των δαιμόνων το θράσος καταβαλών, και τελέσας τον βίον ασκητικώς, χοροίς συνηρίθμησαι, μοναστών ιερώτατε, διηνεκώς απλέτου, φωτός εμφορούμενος, και της σεπτής Τριάδος, την δόξαν θεώμενος` ης περ τους εν πίστει, εκτελούντας την θείαν, και ένδοξον μνήμην σου, μετασχείν καθικέτευε` ίνα πάντες βοώμεν σοι` πρέσβευε Χριστώ τω Θεώ των πταισμάτων άφεσιν δωρήσασθαι, τοις εορτάζουσι σοι πόθω την αγίαν μνήμην σου. Και νυν. Θεοτοκίον. Μη κενώσας τους κόλπους τους πατρικούς, ο Υίος σου ατρέπτως επί τους σους, νυν κόλπους καθέζεται, αναπλάσαι βουλόμενος, το φθαρέν κακία, του όφεως Άχραντε, και του Θεού εξώσθη, μακράν ως παρήκοον` όθεν συν Αγγέλοις, νυν αυλίζεται χαίρον, δοξάζον τον Κύριον` διά τούτο βοώμεν Αγνή, πρέσβευε τω Σω Υιώ και Θεώ, των πταισμάτων δούνμαι την συγχώρησιν, τοις πιστώς προσκυνούσι τον Άχραντον τόκον Σου. Οι αναβαθμοί. Το α` αντίφωνο του δ` ήχου. Προκείμενον. Τίμιος εναντίον Κυρίου… Στ. Τι ανταποδόσωμεν τω Κυρίω… Πάσα πνοή. Ευαγγέλιον οσιακόν. Ο Ν ψαλμός. Δόξα. Ταις του σου Οσίου Και νυν. Ταις της Θεοτόκου…
  • 8. Ιδιόμελον. Ήχος πλ. Β`. Στ.: Ελεήμον, ελέησον με ο Θεός… Όσιε Πάτερ εκ βρέφους τον Κύριον καλώς ηγάπησας` και την των εντολών αυτού φύλαξιν, σημείον αγάπης προς αυτόν ανέδειξας` μεθ ων και δι ων, ανέπτης προς ουρανόν` μετά πάντων των Αγίων, Αυτόν δοξολογών` ον καθικέτευε σωθήναι τους υμνούντας σε. Σώσον ο Θεός τον λαόν Σου… Ο κανών της Θεοτόκου. Ποίημα Γεωργίου ιερέως του Παιδιώτου. Ωδή α. ήχος δ`. Ανοίξω το στόμα μου. Χαράς χαίρε πρόξενε, χαίρε Μαρία πανύμνητε, σεμνή χαίρε άσπιλε, χαίρε μητρόθεε, χαίρε άφθορε, χαίρε ευλογημένη` χαίρε η τον Ύψιστον Θεόν γεννήσασα. Χαίρε σοι προσφέρωμεν, οι γηγενείς μετά πίστεως` αεί χαίρε λέγοντες Θεοχαρίτωτε` χαίρε καύχημα, πιστών χαίρε το κλέος` χαίρε η ανοίξασα πάλιν Παράδεισον. Χαίρε θεία οίκησις, Τριάδος χαίρε αμίαντε` Πατρός χαίρε βούλησις, χαίρε Θεόνυμφε, χαίρε σκήνωμα, Υιού Παρθενομήτωρ` χαίρε Κόρη, Πνεύματος η επιφοίτησις. Χαίρε του Αγγέλου σοι, οι ευσεβείς ανακράζομεν` Θεού χαίρε ένδυμα, χαίρε Μητρόθεε` χαίρε Άχραντε, Χριστόν χαίρε τεκούσα` χαίρε απειρόγαμε, χαίρε ανύμφευτε. Ο κανών του Αγίου. Ο αυτός ειρμός. Ακροστοιχίς κατ` αλφάβητον. Ανοίξω το στόμα μου, και πληρωθήσεται Πνεύματος` και λόγον και σύνεσιν, και νυν χαρίσαι μοι` ου δυνήσομαι, τον Όσιον υμνείσαι. Ιωσήφ τον δίκαιον και παμμακάριστον. Αγίως τον βίον σου, εν γη παμμάκαρ διήνυσας` και σταυρόν εβάστασας τον σον πανεύφημε, και προσέδραμες, τω σω Κυρίω πάτερ` και κατηκολούθησας Αυτού ταις ίχνεσι. Βασίλειον κράτος σε, μίαν αρχήν επιστάμεθα, Πατέρα τον Άναρχον, Υιόν συνάναρχον` το πανάγιον και πάντες θείον Πνεύμα` πιστοί προσκυνήσωμεν και μεγαλύνωμεν. Θεοτοκίον. Γαστρί σου εβάστασας, τον βασιλέα της κτίσεως, Παρθένε θεόνυμφε και απεκύησας` τον λυτρούμενον τον κόσμον της κατάρας` διό σε δοξάζομεν την υπερένδοξον. Έτερος. Ήχος πλ. Δ`. Αρματηλάτην Φαραώ. Της ουρανίου βασιλείας άξιος, οικήτωρ Πάτερ οφθείς, τω του Χριστού θρόνω, συν Αγγέλων τάγμασι, παρισταμένος πάντοτε` φωτισμον μοι δοθήναι, σαις ικεσίαις αξίωσον, όπως ευφημήσω την μνήμην σου. Πάντα του βίου τα τερπνά εμίσησας, και ηκολούθησας, τω του Χριστού πόθω, ζέσει δε της πίστεως προείλου την εγκράτειαν, και την σκληραγωγίαν, τας προσευχάς και τα δάκρυα` μάκαρ Ιωσήφ παναοίδιμε.
  • 9. Δόξα. Τας πυριφλέκτους ηδονάς του σώματος, δρόσω κατέσβεσας` ασκητικών πόνων, όθεν σοι ανέτειλε της απαθείας ήλιος, και υιόν σε ημέρας λαμπρότατον αναπέδειξε. Πάτερ Ιωσήφ αξιάγαστε. Και νυν. Συ την αράν των προπατόρων έλυσας, και ευλογίαν ημίν, τον του Θεού Λόγον, εδωρήσω τέξασα υπερφυώς Πανύμνητε` ον δυσώπει απαύστως, αμαρτημάτων την άφεσιν, δούναι τοις πιστώς σε ευφημούσι σε. Καταβασία. Χέρσον αβυσσοτόκον… Ωδή γ`. Τους σους υμνολόγους Θεοτόκε. Χαίρε των Αγγέλων χαρμοσύνη. Ανθρώπων ψυχών χαίρε ζωή` χαίρε πνοή της κτίσεως, χαίρε του κόσμου σύστημα` χαίρε Θεού εξίλασμα, χαίρε πιστών το διάσωσμα. Χαίρε προπατόρων αράς λύσις` της επαγγελίας χαίρε γη. Πατριαρχών το βλάστημα, χαίρε Πατέρων άκουσμα` των Προφητών συμπέρασμα` χαίρε Δικαίων αγίασμα. Χαίρε του Πατρός η θεία νύμφη. Υιού χαίρε νύμφη του Θεού` χαίρε η επισκίασις, του παναγίου Πνεύματος, χαίρε η μόνη τέξασα, Εμμανουήλ τον Θεάνθρωπον. Χαίρε ο Άγγελος εβόα, ελθών εν τη πόλει Ναζαρέτ` διό και οι ικέται σου, χαίρε Παρθένε ψάλλομεν` χαίρε θεογεννήτρια, χαίρε απείρανδρε Δέσποινα. Του Αγίου. Ο αυτός. Δήμος ιερέων και Οσίων, ηθροίσθη κηδεύσαι το σεπτόν, σον σκήνος παμμακάριστε, ιάσεις δε ο τάφος σου` τοις ασθενέσι δίδωσι, και ευρρωστίαν πανεύφημε. Δεύτερον Ιώβ σε εν τοις άθλοις` γνωρίζομεν πάτερ Ιωσήφ, εχθρού γαρ δελεάσμασιν, υπέμεινας μακάριε` και πειρασμοίς ανάλωτος, ως περ τις στύλος ακλόνητος. Εν και τρία έστιν η θεότης. Πατήρ εν και ο Υιός, δυσί προσώποις έγνωσται, και Πνεύμα το Πανάγιον, ιδού τα τρία εν εστί, μία ουσία και δύναμις. Θεοτοκίον. Ζάλην των κακών με περιέχει, και νυξ αμαρτίας Αγαθή, διό καθικετεύω σε, τα πάθη τα ολέθρια, απενεκρώσαι Δέσποινα, ίνα υμνώ και δοξάζω σε. Έτερος. Ο στερεώσας κατ` αρχάς. Καλώς εκθρέψας Ιωσήφ, τους πενομένους εν Κρήτη, ώσπερ άλλος Ιωσήφ εν Αιγύπτω, όθεν νυν εν ουρανοίς, των έργων την αντίδοσιν, εύρες τρυφάν πλουσίως μετ` ασωμάτων Δυνάμεων. Ενατενίζων ακλινώς, ταις του Κυρίου οσίως, παναοίδιμε θεόφρον ακτίσι` και του πόθου τε
  • 10. τυχείν, ικέτευε εκάστοτε, όθεν και της ελπίδος, μετ` ευφροσύνης επέτυχες. Δόξα. Νηφαλεότητι νοός, των ουρανίων τα κάλλη, φαντασθείς ταις δε φροντίσιν ουδ` όλως, ενεπάρης υλικαίς, πτεροίς δε κουφιζόμενος, ακτημοσύνης Πάτερ, όλος μετάρσιος γέγονας Και νυν. Θεοτοκίον. Σωτηριώδους δι ημάς, του Λόγου οικονομίας` φωτεινή συ Μητροπάρθενε πύλη, εγνωρίσθης αληθώς, συ γαρ ημίν εισήγαγες, την νοητήν ακτίναν, της υπερθέου Θεότητος. Καταβασία. Το στερέωμα, των επί σοι πεποιθότων… Κάθισμα. Ήχος δ`. Ταχύ προκατάλαβε. Ασκήσει εφαίδρυνας την ιεράν σου στολήν` και δώρον προσήνεξαι τω σαρκωθέντι Θεώ` θυσίαν δε άμωμον, ώφθης πιστώς εκφέρων τω τιθέντι ως θύμα` όθεν χάριν εδέξω του διώκειν τας νόσους, και λύειν αρρωστημάτων τους υμνούντας σε. Δόξα. Ήχος α`. Τον τάφον σου Σωτήρ. Ταπείνωσιν σοφέ ασπασάμενος όντως, νηστείαν προσευχήν, και πανύχιον στάσιν` εγκράτειαν άμετρον, και συντόνω δεήσει σου, συ κατέπληξας των Ασωμάτων τας τάξεις, Πάτερ Όσιε, υπέρ ημών τω Σωτήρι, δυσώπει θεόπνευστε. Και νυν. Θεοτοκίον. Μαρία καθαρόν, του Δεσπότου δοχείον` διάσωσον ημάς, εις φθοράν πεπτωκότας` σπλαγχνίσθητι Δέσποινα, τους σους δούλους και όρεξον, την Πανάχραντον, σου δεξιάν και εκ λάκκου, νυν ανάγαγε, της αγνωσίας Παρθένε, ημάς τους υμνούντας σε. Ωδή δ`. Την ανεξιχνίαστον θείαν βουλήν. Χαίρε η τεκούσα των πάντων Θεόν, χαίρε ουρανού το στερέωμα` χαίρε ηλίω η παρέχουσα το φως, χαίρε σελήνη το φώτισμα, χαίρε των αστέρων αγλάϊσμα. Χαίρε η διδούσα το φως εν πυρί, χαίρε η αέρα δροσίζουσα` χαίρε βεβαίως η κατέχουσα την γην` χαίρε υδάτων σύστημα, χαίρε αρμονία του σύμπαντος. Χαίρε ευδοκία ανάρχου Πατρός, χαίρε συνάναρχου Υιού αυτού, σκήνωσις θεία χαίρε σκίασις φαιδρά, συναϊδίου Πνεύματος, χαίρε η Θεότητος έμπλεος. Χαίρε Αρχαγγέλου η ζώσα φωνή, χαίρε Γαβριήλ θείον καύχημα, χαίρε Μαρία η τεκούσα τον Χριστόν, Θεόν ομού και άνθρωπον, κεχαριτωμένη Πανάμωμε. Του Αγίου. Ο καθήμενος εν δόξη. Η δυάς νυν ανυμνείσθω, η Αγία και πάνσεπτος` η ιερωτάτη, συν τω Αποστόλω και κήρυκι, τω Ιωάννη τω θείω Θεολόγω δε. Ιωσήφ δε ούτος, ο ιερός και σεβάσμιος. Η του θείου Αποστόλου, Ιωάννου ευφραίνεται, Εκκλησία πάτερ, και ως θησαυρόν
  • 11. ανεξάντλητον` την σην σορόν θεοφόρε ένδον έχουσα` ιαμάτων τε πάσι πιστοίς ρώσι δίδουσα. Θεός Άναρχος ο Λόγος, και ο Λόγος ην ο Θεός, και Θεός ο Λόγος, ευαγγελικώς προϋπέγραψεν, ο ιερός Ιωάννης ο θαυμάσιος` συν Υιώ δε, τω μονογενή και τω Πνεύματι. Θεοτοκίον. Ιερείς Αρχιερείς τε, συν Οσίοις και Μάρτυσιν` Ιερομαρτύρων, θείων Γυναικών ο κατάλογος, και Προφητών Αποστόλων και Δικαίων τε. Κόρη Δέσποινα υμνολογούμεν τον τόκον σου. Έτερος. Συ μου Χριστέ Κύριος. Συ την οδόν, στενήν την όντως εδάβισας` συ νηστεία, τη σάρκα εμάρανας, υπερφυώς όθεν δυσμενών, στίφος κατεπλάγη, την ακλινή καρτερίαν σου, Αγγέλων δ` αι χορείαι, συν ανθρώποις εβόων` τη δυνάμει σου δόξα φιλάνθρωπε. Συ της ψυχής, ήρδευσας αύλακας Όσιε` και δακρύων, ρείθροις εγκατέσπειρας, των αρετών σπόρον αληθώς` ον καλλιεργήσας, ασκητικοίς πόνοις ένδοξε` εδρέξω των δραγμάτων, τους καρπούς αποθήκαις, ταις ασύλοις συγκλείσας πανένδοξε. Δόξα. Συ Ιωσήφ, έλαφος ώσπερ εδίψησας, ον εκ πόθου, Κύριον εζήτησας, μετά δακρύων και στεναγμών, , και συντρετιμμένης καρδίας όντως τρισόλβιε` και υπέρ κόρον τούτου, κορεσθείς αναμέλπεις, τη δυνάμει σου δόξα φιλάνθρωπε. Και νυν. Συ των πιστών, καύχημα πέλεις ανύμφευτε` Συ προστάτης, Συ και καταφύγιον Χριστιανών τείχος και λιμήν` προς γαρ τον Υιόν Σου, εντεύξεις φέρεις Πανάμωμε` και σώζεις εκ κινδύνων, τους εν πίστει και πόθω, Θεοτόκον Αγνή σε γινώσκοντας. Καταβασία. Εκάλυψεν ουρανούς… Ωδή ε. Εξέστη τα σύμπαντα. Χαίρε Μητροπάρθενε, των Αποστόλων κήρυγμα, των Ιεραρχών χαίρε το κύδος` χαίρε Μαρτύρων θάρσος το ένθεον` χαίρε των Οσίων καλλονή, χαίρε Υπεράγιον των Αγίων η τέξασα. Χαίρε πιστών στήριγμα, απίστων χαίρε κάθειρξις, χαίρε ευσεβούντων θεία σκέπη, αμαρτανόντων χαίρε ανόρθωσις` χαίρε η ελπίς χριστιανών, χαίρε η κυήσασα, τον Σωτήρα και Κύριον. Χαίρε η κατέχουσα, Τριάδος το μυστήριον, χαίρε θείον όχημα Κυρίου` χαίρε Υψίστου Πατρός το θέλημα, χαίρε ενδιαίτημα Υιού, χαίρε η του Πνεύματος, του Αγίου επέλευσις. Χαίρε ο Αρχάγγελος, κομίζων προσεφώνει σοι, χαίρε το του Θεού ημών χωρίον` χαίρε Κυρίου θρόνος ο έμψυχος` κεχαριτωμένη Μαριάμ, χαίρε ότι μετά σου έσται πάντων ο
  • 12. Κύριος. Του Αγίου. Ο αυτός. Καλώς τον αγώνα σου, ετέλεσας μακάριε, πίστιν δε ετήρησας αμέμπτως` ιερουργήσας Θεώ ως Άγγελος` όθεν συν Αγγέλοις κατοικείς, εις φως το ανέσπερον, Ιωσήφ παμμακάριστε. Κηρύξας πανεύφημε, το θείον Ευαγγέλιον, έννομος ως όντως ιερεύς τε, , και πληρώτης τε αυτού γενόμενος` όθεν και στεφάνων σε Χριστός, δε δισσώς κατέστεψεν, ώσπερ θύτην και Όσιον. Λαμπρύνεται πάντοτε, Τριάς η ομοούσιος, τρεις τας υποστάσεις συνεκφέρει, ουσίαν μίαν και κυριότητα, Άναρχον Πατέρα συν Υιώ και τω θείω Πνεύματι, τούτην πάντες δοξάσομεν. Θεοτοκίον. Μαρία θεόνυμφε, του κόσμου το διάσωσμα, λύτρωσαι ημάς ταις σαις πρεσβείαις, εκ του σκανδάλων του πολεμήτορος` ίνα σε δοξάζομεν Αγνή, και μακαριούσιν με, Θεοτόκε πανύμνητε. Έτερος. Ίνα τι με απώσω. Ποίος νους ποία γλώσσα, σου τον υπερθαύμαστον βίον πανένδοξε, Ιωσήφ εξείπη` και την πάντιμον και μακαρίαν ζωήν, ηνπερ παραδόξως, πόθω τρωθείς υπέρ Κυρίου` καρτερώς και γενναίως διήνυσας. Της τρυφής τον χειμάρρουν, εκπιών μακάριε, βλύζουσα δέδειξαι, κρήνη θείον ρείθρον, κατανύξεως Πάτερ πανόλβιε` εξ ου οι πιόντες, εν ευφροσύνη ευφημούσι, τους ιδρώτας και πόνους σου Όσιε. Δόξα. Μετ` Αγγέλων χορεύων, ` ων τον βίον Όσιε καλώς εζήλωσας` τον Θεόν πρεσβεύειν, μετ` αυτών μη ελλείπεις εκάστοτε, όπως εν αινέσει, χαρμονικώς επιτελούντες` την σην μνήμην αυτόν μεγαλύνομεν. Και νυν. Θεοτοκίον. Μητρική παρρησία, την προς τον Υιόν σου κεκτημένη Πάναγνε, συγγενούς προνοίας, της ημών μη παρίδης δεόμεθα, ότι σε και μόνην, χριστιανοί προς τον Δεσπότην, ιλασμόν ευμενή προβαλλόμεθα. Καταβασία. Ως είδεν Ησαιας συμβολικώς… Ωδή στ. Την θείαν και πάντιμον. Χαίρε σοφίας η φρόνησις, χαίρε δικαιοσύνης ασφάλεια` χαίρε πανάρετε, χαίρε ανδρείας η δύναμις, χαίρε της σωφροσύνης η σεμνοπρέπεια. Χαίρε ελπίς ακαταίσχυντε, χαίρε απελπισμένων αντίληψις, χαίρε κραταίωμα, χαίρε της
  • 13. πίστεως έρεισμα, χαίρε πολεμουμένων θεία βοήθεια. Χαίρε Πατρός η απόφασις, χαίρε Υιού ο τόκος και Πνεύματος, χαίρε εκπλήρωσις, χαίρε Τριάδος φανέρωσις` χαίρε παντός του κόσμου η ανακαίνισις. Χαίρε Παρθένων ευπρέπεια, χαίρε του Γαβριήλ θείον πρόσφθεγμα` χαίρε ολόφωτε, χαίρε βροτών αναγέννησις, χαίρε η των δαιμόνων κατεξολόθρευσις. Του Αγίου. Ο αυτός. Ναός εγένου μακάριε, του θείου και πανσέπτου τε Πνεύματος, βιώσας Όσιε, επί της ώσπερ άσαρκος, διό συν Ασωμάτοις χοροίς ηρίθμησαι. Ναός ο θείος πανόλβιε, του θείου Αποστόλου και κήρυκος, ον ελειτούργησας, νυν την σορόν σου κατέχει γαρ, ην πάντες προσκυνούμεν κατασπαζόμενοι. Ξένον βροτοίς το μυστήριον, Τριάδος της Αγίας γνωρίζεται, αλλ` αληθεία τε Πατήρ αγέννητος πέφυκε, και συν Υιώ το Πνεύμα δοξολογήσωμεν. Θεοτοκίον. Όρος κατάσκιον Άχραντε, ο θείος Αββακούμ σε υπέγραψεν, λύπην κλεισμένην τε άλλος Προφήτης εφώνησεν` ημείς δε Θεοτόκον πάντες κηρύττομεν. Έτερος. Ιλάσθητι μοι Σωτήρ. Συ φάλαγγας του εχθρού, πάσαν ανδρείαν ηφάνισας, ισχύϊ θεουργική, ρώννυμενος όθεν σου, Άγγελοι εθαύμασαν, την ζωήν την θείαν, Ιωσήφ αειμακάριστε. Ίνα βλαστήσας καλώς, ως ευθαλές κρίνον Όσιε, νυν ευωδίας πληρείς, την πόθω κατέχουσαν, θήκην των λειψάνων σου, Ζάκυνθον συντήρει, ταις πρεσβείαις σου ακλόνητον. Δόξα. Θήκην λειψάνων των σων, Ζάκυνθος πόθω κατέχουσα, καυχάται διηνεκώς, σήμερον δε ψάλλουσα, πιστώς περιπτύσσεται, ταύτην και δοξάζει, τον δοξάσαντα σε Κύριον. Και νυν. Θεοτοκίον. Ρυσθείημεν των δεινών, πταισμάτων ταις ικεσίαις σου, Θεογεννήτορ Αγνή, και τύχοιμεν Πάναγνε, της θείας ελλάμψεως, του εκ σου αφράστως, σαρκωθέντος Υιού του Θεού. Καταβασία. Εβόησε σοι… Κοντάκιον. Ήχος δ`. Επεφάνης σήμερον. Των πιστών προιστασαι και απαλάττεις, από πάσης θλίψεως ταις σαις πρεσβείαις προς Θεόν` ω Ιωσήφ παναοίδιμε, κλέος και δόξα, Οσίων και καύχημα. Ο οίκος. Συ από βρέφους τω Θεώ καθιερώθης πάτερ, συ και τον σταυρόν σου αράμενος, τω υπέρ
  • 14. ημών τυθέντι, ηκολούθησας, παρ` ουδενός των εν τω κόσμω κωλυόμενος Όσιε` πάντα γαρ ως σκύμβαλα ηγήσω, και Χριστόν επόθησας, της εφέσεως δε τυχών, αντεδοξάσθης παρ` αυτού, των θαυμάτων ταις επιλάμψεσι` και το διδώξαι πάντας βοάς σοι` κλέος και δόξα, Οσίων καύχημα. Τω αυτώ μηνί ΚΒ, μνήμη του Οσίου πατρός ημών Ιωσήφ, του ηγιασμένου, του επονομαζομένου Σαμακού. Στίχοι: Ιωσήφ τον μέγιστον εν σωφροσύνη, Υμνήσωμεν άπαντες λαοί αξίως. Τον εν υστέροις εκλάμψαντα τοις χρόνοις, Κάλλει διαπρέψαντα και ταπεινώσει. Θησαυρόν ευρών και σκορπίσας τοις πάσι, Κλήρον ουρανών αξίως εύρες μάκαρ. Εικάδι Ιωσήφ θεορρήμων έκθανε δευτερίη. Ούτος ο όσιος πατήρ ημών Ιωσήφ, ήτον γέννημα και θρέμμα της περιφήμου νήσου Κρήτης, από ένα χωρίον Κεράμων καλούμενον, ευσεβών γονέων υιός, και ελθών εις ηλικίαν δεκτικήν μαθήσεως, εδόθη από τους γονείς του εις έναν διδάσκαλον θεοσεβέστατον και σεβάσμιον πνευματικόν Πατέρα, όπου εκατοικούσε εις ένα μονύδριον του Αγίου ενδόξου και Πανευφήμου Αποστόλου και Ευαγγελιστού Ιωάννου του Θεολόγου, επονομαζόμενον παρά τοις πολλοίς του Δερματάνου, κείμενον εις τα παραθαλάσσια εις την χώραν Χανδάκου, από τον οποίον διδασκόμενος όχι μόνον τα γράμματα, αλλά και τα καλά και θεάρεστα ήθη, έμαθεν εις ολίγον καιρόν όσα ήσαν αρκετά εις την σωτηρίαν του, και ούτως αναγινώσκων καθ` εκάστην τα βιβλία της Εκκλησίας μας, εγνώρισε την πλάνην του κόσμου και ματαιότητα, και μισήσας όλα τα προσωρινά και φθειρόμενα πράγματα του βίου τούτου, εποθούσε τα αι΄πωνια κα άφθαρτα αγαθά του ουρανού` όθεν και εδόθη όλως δι όλου εις το να αγωνίζεται με μεγάλην προθυμίαν εις τας εναρέτους πράξεις, είχε δε και εργόχειρον την καλλιγραφίαν` οι δε γονείς αυτού βλέποντες την θεοσέβειαν και αρετήν του υιού τους, μεγάλως ευφραίνοντο και εδόξαζον τον Θεόν. Αλλά και επειδή μετ` ολίγον καιρόν ετελεύτησαν οι γονείς του, έγινεν ούτος κληρονόμος εις όλα τους τα υπάρχοντα, ωσάν όπου άλλον τέκνον δεν είχον αλλ` όμως ο μακάριος δεν ενικήθη παντελώς από αυτά, και με όλον όπου ήσαν αρκετά, αλλά με την βουλήν του πνευματικού του πατρός και διδασκάλου, τα εδιαμοίρασεν όλα ελεημοσύνην εις τους φτωχούς, και μένοντας ελεύθερος από αυτά,
  • 15. ευρίσκετο εις την υποταγήν του γέροντος του με μεγάλην ταπείνωσιν, και καταδαμάζοντας το σώμα του με νηστεία υπέρμετρον, με αγρυπνίαν, με γονυκλισίας αμετρήτους, και με προσευχήν αδιάλειπτον, ενίκα τας βίας της φύσεως με ολίγον ψωμί και νερόν, και με ολίγον ύπνον, και απλώς ειπείν κάθε λογής άσκησιν και εγκράτειαν εμεταχειρίζετο, γενόμενος όλως δι όλου σκεύος καθαρόν του Αγίου Πνεύματος` και το παράδοξον ήτον, ότι και με όλον που ευρίσκετο εν τω μέσω της πόλεως και των θορύβων και ταραχών του κόσμου, εκαταπάτησεν όμως όλας τας πανουργίας του δαίμονος, ώστε όπου και οι Ασώματοι Άγγελοι εξεπλάγησαν. Λοιπόν ο πνευματικός του πατήρ βλέποντας αυτόν όπου επρόκοπτεν ημέραν εξ ημέρας εις τους αγώνας της ασκήσεως, και ανέβαινεν από αρετήν εις αρετήν, τον έκαμε καλόγηρον, και τον ένδυσε το θείον και αγγελικόν σχήμα των μοναχών` και όχι μόνον τούτα, αλλά δοκιμάσας αυτόν ικανόν καιρόν, έκρινε να τον ανεβάση και εις το αξίωμα της ιεροσύνης ως άξιον πέμψας αυτόν διά γράμματος του εις τον Αρχιερέα του τόπου εκείνου` όστις ιδών αυτόν, και θαυμάσας την σύνεσιν του, τα ήθη του, και την άκραν ταπείνωσιν, τον εχειροτόνησε κατά τάξιν ιερέα μετά χαράς μεγάλης, και τον έστειλε πάλιν εις τον γέροντα του` ο οποίος τον εδέχθη με πολλήν χαράν, και άμετρον ευφροσύνην, και διδάξας αυτόν όλα τα επιτηδεύματα της ιεροσύνης, έπαυσεν αυτός της θείας ιερουργίας ως γέρων, και άρχισε πλέον ο ιερός Ιωσήφ να εκτελή αμέμπτως και ιερώς την θείαν λειτουργίαν. Αλλά δεν απέρασε πολύς καιρός εν τω μεταξύ, και ο πνευματικός του πατήρ, ασθενήσας ολίγον, και γνωρίσας τον θάνατον του, επροσκάλεσε τον Όσιον Ιωσήφ, και του είπε ταύτα: εις εμένα μεν, ώ τέκνον, έφθασεν ο καιρός της εμής τελευτής, και υπάγω εκεί όπου απολαμβάνει κάθε ένας κατά τα έργα του` συ δε πρόσεχε καλώς, να φυλλάτης με πολλήν επιμέλειαν τον εαυτόν σου και το ποίμνιον σου, διότι έχης να δώσης απολογίαν εις τον δίκαιον Κριτήν δι αυτό` να προσεύχεσαι αδιαλείπτως` να απερνάς την ζωήν σου ήσυχον και αφιλόνικον` να μην αφίνης ποτέ την Ακολουθίαν σου και τον κανόνα σου` να επιμελήσαι τους πτωχούς` να βοηθής όσον δύνασαι τας χήρας, και τα ορφανά` να παρηγορής με κάθε λογής τρόπον εκείνον όπου ευρίσκονται εις θλίψεις και εις συμφοράς` και εις καιρόν όπου εκτελείς την θείαν λειτουργίαν, να έχης όλον τον νουν σου προσκολλημένον εις τον Θεόν τον μέγαν Αρχιερέα. Κάμε ακόμη και την μικράν μου ταύτην παραγγελίαν, μοίρασαι εις τρία μερίδια τα υπάρχοντα μου, και το ένα μερίδιον στείλε το εις το Άγιον Όρος του Άθωνος, το άλλο εις το Άγιον Όρος του Σινά, και το εναπολειφθέν έχετο εις διατροφήν εδικήν σου` πλην από το μέσον των δύο μεριδίων διάδος και εις τους ενδεείς και πτωχούς` ταύτα ειπών, και ευξάμενος προς τον Θεόν υπέρ αυτού, απήλθε προς Κύριον. Ο δε ιερός Ιωσήφ λυπηθείς πολλά διά την ορφάνιαν του πνευματικού του πατρός, και κλαύσας επ` αυτόν όσον έπρεπε, τον εκήδευσεν ευλαβώς` έπειτα επήγε εις τους Αγίους Τόπους, και προσκυνήσας αυτούς, εμοίρασεν τα υπάρχοντα του γέροντος του κατά την
  • 16. εντολήν του, και ούτως υπέστρεψεν πάλιν εις την Κρήτην, εις το προρρηθέν μονύδριον του Θεολόγου, και εκεί ηγωνίζετο πάλιν τους αγώνας της ασκήσεως με περισσοτέραν προθυμίαν, μεταχειριζόμενος πάσαν θεάρεστον πράξιν, και προ πάντων την προς τον πλησίον αγάπην, και ακολούθως την ελεημοσύνην, ώστε όπου εις ολίγας ημέρας έδωκεν εις τους ενδεείς όλον το μερίδιον όπου του άφησεν ο γέροντας του εις διατροφήν εδικήν του, και εκαταστάθη ύστερον τόσον πτωχός, όπου δεν είχε μήδε την καθημερινήν εκείνην ολίγην τροφήν. Και πολλάκις επήγεναν πτωχοί εις αυτόν, ζητούντες ελεημοσύνην, και μη έχοντας να τους δώση, ελυπείτο με υπερβολήν` αλλ` ο Κύριος ημών όπου ερευνά τας καρδίας των ανθρώπων, βλέποντες αυτόν λυπούμενον, ενήργει διά της θείας του χάριτος, και ευρίσκοντο ψωμία μέσα εις την σπυρίδα του Οσίου, και έδιδεν εις τους πτωχούς, και ετρέφετο και αυτός` και ας μην απιστή τινάς εις τούτο, ότι ο Κύριος ημών ούτως είπεν εις το θείον του Ευαγγέλιον: ``Αιτείται και δοθήσεται υμίν` ζητείται και ευρήσετε` κρούετε και ανοιγήσεται υμίν``. Και πάλιν διά του Προφητάνακτος: ``Επίρριψον επί Κύριον την μέριμναν σου, και Αυτός σε διαθρέψει``. Οπόταν δε ιερουργούσε ο μακάριος, τας προσφοράς όπου του έφερναν, τας εμοίραζεν εις τους πτωχούς. Και πολλάκις επήγαινεν νύχτα βαθείαν εις τας θύρας των πτωχών, και τους έρριπτε κρυφίως τα χρειαζόμενα, και με πολλήν σπουδήν εγύριζεν οπίσω διά να μην τον ιδή τινάς` διότι μαθών από τον Κύριον, το: ``Μη γνώτω η αριστερά σου, τι ποιεί η δεξιά σου``, και το: ``Ο ελεών πτωχόν δανείζει Θεόν``, δεν έπαυε από το να επιμελείται τους πτωχούς νύκτα και ημέραν` και πολλάκις όπου δεν είχε τίποτα να τους δώση, εζήτα δανεικά και τους έδιδεν. Επισκέπτετο δε και τους φυλακωμένους, και τους ασθενείς, μάλιστα τους λωβούς, και τους ενδείς έδιδε την ελεημοσύνην` μαθών δε και από το ρητόν του Αποστόλου, όπου πρέπει να υποτασσώμεθα εις τους άρχοντας του τόπου, και τους απέδιδε την πρέπουσαν τιμήν. Έναν καιρόν κατά την σεβάσμιον εορτήν του ενδόξου Αποστόλου Ιωάννου του Θεολόγου, επρόσφερον οι χριστιανοί εις τον ναόν του πλήθος πολύ προσφορών, τα οποία διεμοίρασεν ο Όσιος όλα εις τους πτωχούς, και το εσπέρας την αυτήν ημέραν δεν είχεν ουδεμίαν, αλλά από άλλον επήρεν ολίγο ψωμί και έφαγεν. Άλλο τε συνέβη εν τη τοιαύτη εορτή, να προσφέρουν οι χριστιανοί εις τον ναόν, λαμπάδας και θυμιάματα και άλλα τοιαύτα πολλά, προσφοράν δε μηδεμίαν` και όταν έφθασεν ο καιρός της Θείας Λειτουργίας, βλέποντας ο διορισμένος υπηρέτης, πως δεν έχουν προσφοράν, εις το να εκτελέσουν την Θείαν Μυσταγωγίαν, επήγεν εις τον Όσιον, και του λέγει: Πάτερ τίμιε, ο καιρός της Λειτουργίας έφθασε, και προσφορά, δεν είναι, όθεν πρόσταξον με τι να κάμω. Και εκείνος του απεκρίθη κατά την Αβραμιαίαν εκείνην φωνήν και πίστιν: ``Θεός όψεται εαυτώ προσφοράν, τέκνον, εις θυσίαν εαυτού`` και μετ` ολίγον του λέγει, έμβα τέκνον, εις το Άγιον Βήμα, και στοχάσου εις το δεξιόν σου μέρος, και θέλεις εύρη το ζητούμενον, με την χάριν του Χριστού μου` και εμβαίνοντας ο διακονητής εις το Άγιον Βήμα, και στραφείς προς το μέρος το δεξιόν
  • 17. αυτού, βλέπει, ώ του θαύματος, όχι μίαν μόνην προσφοράν, αλλά πολλάς, μεγάλας τε και καλάς σωρευμένας, και με μεγάλην φωνήν εκήρυττε εις τους παρόντας το γενόμενον` ο δε Όσιος επιτιμήσας αυτόν, και προστάζοντας τον να σιωπήση, άρχισε ευθύς να εκτελή την θείαν λειτουργίαν, με αγαλλίασιν της ψυχής του, και με ευχαριστίαν προς τον Θεόν` αφού δε ετελείωσε την λειτουργίαν, εδιαμοίρασε τας προσφοράς εκείνας εις τους πτωχούς, καθώς είχε συνήθειαν να κάμνη πάντοτε, εις δόξαν Θεού του ποιήσαντος μεγάλα τε και θαυμαστά, ένδοξα τε και εξαίσια, ων ουκ έστιν αριθμός. Ούτος ο όσιος πατήρ ημών Ιωσήφ έχοντας χρείαν αναγκαίαν εις άλλον τόπον, εκίνησε να υπάγη εις αυτόν, και απερνώντας από τας κατοικίας των Εβραίων, συνέβη να είναι εις τον δρόμον μερικοί Εβραίοι, οι οποίοι εμετάγγιζαν κρασί από ένα αγγείον εις άλλο, και ιδόντες αυτόν από μακράν, εβουλεύθησαν να τον περιπαίξουν, και με κοινήν γνώμην έλαβε ένας από αυτούς ποτήριον εις τας χείρας του, και γεμίζοντας του κρασί, το έδωκεν εις τον Όσιον, ειπών αυτώ: πίε Πάτερ το κρασί τούτο. Ο δε χωρίς καμμίαν συστολήν εδέχθη το ποτήριον εκ της χειρός του Εβραίου, και σφραγίζοντας το με το σημείον του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού εν τω ονόματι του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, έπιεν εξ αυτού ολίγον, και το επίλοιπον το έχυσε μέσα εις το αγγείον όπου ήτον όλον το κρασί` ιδόντες οι Εβραίοι το γενόμενον, εφώναξαν κατά την συνήθειαν τους, και κάμνοντες ταραχήν μεγάλην, εζήτουν από τον όσιον την τιμήν όλου του κρασίου, ωσάν όπου αδικήθησαν τάχα από αυτόν. ο δε Άγιος περιπαίζοντας τους, φρονίμως και εις καιρόν αρμόδιον, έλεγε την αλήθειαν, ότι δεν τους έκαμε καμμίαν ζημίαν, και δεν πρέπει να τον ζητούν τίποτε, αλλά μάλιστα να τον ευχαριστούν ότι ευλόγησε το κρασί τους, επειδή αυτοί ήσαν αμέτοχοι από ευλογίαν. Λοιπόν με το να έγινε μεγάλη φιλονεικία μεταξύ του Οσίου και των Εβραίων, επειδή επαραστάθησαν εκεί χριστιανοί, και τον μεν δίκαιον ελευθέρωσαν από τας φωνάς και την ταραχήν αυτών, εκείνους δε τους επερίπαιζαν καθώς έπρεπε` μη υποφέροντες εκείνοι τον εμπαιγμόν, επρόσδαμον εις τον Δούκα της πόλεως εγκαλούντες τον Όσιον, πως τους ηδίκησεν` ο δε Δουξ πέμψας επροσκάλεσεν αυτόν, κα τον ηρώτησε, διά ποίαν αιτίαν τον εγκαλούν εκείνοι. Ο δε Άγιος απεκρίθη λέγων: εγώ απερνώντας από την στράταν, απάντησα τους Εβραίους τούτους, όπου είχαν εκεί εις το τρίστατον ένα αγγείον γεμάτον κρασί, και το έδωκαν εις τας χείρας μου λέγοντες, πίε το κρασί τούτο` εγώ δε το ποτήριον δεξάμενος, δεν ηθέλησα να το γευθώ Ιουδαϊκώς, αλλά Χριστιανικώς` όθεν κατά Χριστόν ευλογήσας αυτό και σφραγίζοντας το με το σημείο του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού, έπια από αυτό όσον ήθελα, το δε επίλοιπον το έχυσα εις εκείνο το αγγείον, από το οποίον το εύγαλαν. Λοιπόν η εδική σου αγχίνοια ας κρίνη, εάν έκαμα δικαίως, ή αδίκως το τοιούτον έργον. Ακούσας ταύτα ο Εξουσιαστής, είπεν εις τους Εβραίους: δεν έπρεπε λοιπόν να εγκαλήται τον τίμιον τούτον Πατέρα, επειδή εσείς μεν, διά να δείξετε τάχα αγάπην εις αυτόν, τον εδεξιώθητε όπου απερνούσε εκείθεν, και του εδώκατε να πίη από το εδικόν σας
  • 18. κρασί` αυτός δε, επειδή δεν ήτο δυνατόν να σας αντιδεξιωθή, με το να ήσθε αβάπτιστοι, εδεξιώθη το κρασί όπου του εδώκατε από την ευλογίαν όπου είχε, και έπρεπε μάλιστα να τον ευχαριστείτε διά τούτο, και όχι να τον εγκαλείται. Λάβετε λοιπόν το κρασί σας, και μην ενοχλείτε παραλόγως τον Άγιον τούτον γέροντα. Οι δε Εβραίοι είπον, δεν ημπορούμεν κατ` ουδένα τρόπον να λάβομεν το τοιούτον κρασί, ωσάν όπου εδέχθη χριστιανικήν σφραγίδα. Τότε τους είπεν ο Δουξ: εσείς οι ίδιοι απεφασίσατε εναντίον σας, ότι με δίκαιον τρόπον πρέπει να υστερηθήτε το τοιούτον κρασί, ωσάν όπου είστε υστερημένοι από την ευλογίαν όπου εδόθη εις αυτόν. λοιπόν ας δοθή εις πτωχούς Χριστιανούς, χωρίς καμμίαν δόσιν ή αντιμισθίαν, και ούτως εδόθη το κρασί εις πτωχούς χριστιανούς, εις δόξαν του Χριστού, όπου νικά τους πανούργους με την ιδίαν πανουργίαν τους. Οι δε Εβραίοι έφυγον από το κριτήριον σκυθρωποί και κατησχυμένοι διά την άκαρπον και βλαβεράν πονηρίαν τους. Είναι και άλλα αξιοθαύμαστα του Οσίου κατορθώματα, τα οποία σιωπώμεν συντομίας χάριν. Οσίως δε και θεαρέστως πολιτευόμενος ο Άγιος, ζήσας χρόνους επάνω των εβδομήκοντα, και μικρόν νοσήσας, απήλθε προς Κύριον χαίρων και αγαλλόμενος, κατά το αμφια-1511 έτος, εν μηνί Ιανουαρίω κβ` 22. Συναθροισθέντες δε οι ιερείς της πόλεως και οι Άρχοντες μεγαλοπρεπώς αυτόν κηδεύσαντες, τον ενταφίασαν εις τον προρρηθέντα ναόν. Χρόνου δε παρελθόντος ικανού, διά θείας οπτασίας, ανεκομίσθη το πάντιμον αυτού λείψανον σώον και ακέραιον, ευωδίαν πνευματικήν αναπέμπον, και μετετέθη εις ξύλινην λάρνακα μέσα εις τον ναόν του Θεολόγου` και όλοι οι ασθενείς όπου προστέχουν εις αυτό μετά πίστεως λαμβάνουν την ιατρείαν` ούτος γαρ οίδε Κύριος δοξάζει τους Αυτόν πιστώς δοξάζοντας. Εις δε το αχξδ-1669` επειδή ήλθεν εκεί το ασεβέστατον γένος των Αγαρηνών , περνόντες αυτό το σεβάσμιον λείψανον οι συγγενείς του, το έφεραν εις την Ζάκυνθον, εν μηνί Αυγούστω, κθ`-29 κακεί το δοξάζει με θαύματα και σημεία ο Κύριος ο δοξάζων τους δούλους του, φυλάττων και έως του νυν αυτό σώον και ακέραιον. Ταις αυτού Αγίαις πρεσβείαις ο Θεός ελεήσαι και σώσαι ημάς. Αμήν. Ωδή ζ`. Ουκ ελάτρευσαν. Χαίρε Δέσποινα του κόσμου, χαίρε πάγκαλε, χαίρε παμπόθητε, χαίρε η πάντων ζωή` χαίρε αδιάφθορε, χαίρε ακήρατε, χαίρε πάναγνε, χαίρε θεοβλαστούργητε, χαίρε μόνη Θεοτόκε. Χαίρε κλίμαξ, χαίρε πύλη, χαίρε γέφυρα, χαίρε Παράδεισε, χαίρε λυχνία φωτός, χαίρε στάμνε πάγχρυσε, χαίρε τροφή του παντός` χαίρε όσφρησις, χαίρε θυμιατήριον, χαίρε εύοσμον Κυρίου. Χαίρε τράπεζα ανάρχου του Γεννήτορος, χαίρε εστίασις του συνανάρχου Υιού` χαίρε η επέλευσις Αγίου Πνεύματος` χαίρε ένδειξις μονάδος της Θεότητος, εν τρισί τοις χαρακτήρσι. Χαίρε μόνη η εν μήτρα σου βαστάσασα, Αγγέλου ρήματι, τον των απάντων Θεόν` χαίρε η κυήσασα τον Βασιλέα Χριστόν, χαίρε τρόφιμε, η γαλακτοτροφήσασα, την τροφήν πάσι
  • 19. διδούντα. Του Αγίου. Ο διασώσας εν πυρί. Πράος γενόμενος σοφέ, Όσιος αμίαντος μάκαρ` και ποιμενάρχης αληθής` μελωδών καθ` εκάστην τον ύμνον Θεώ` υπερύμνητε, ο των Πατέρων Κύριος, και Θεός ευλογητός ει. Πραέων γη νυν κατοικείς, ως πραις τω κόσμω εφάνης` και Παραδείσου της τρυφής, συν Αγγέλοις κραυγάζεις γηθόμενος` υπερύμνητε, ο των Πατέρων Κύριος, και Θεός ευλογητός ει. Ροώδης φύσις γηγενών, σε την παναγίαν Τριάδα, ανευφημούμεν οι πιστοί, τον Πατέρα, Υιόν συν τω Πνεύματι μελωδούντες και λέγοντες` υπερύμνητε, ο των Πατέρων Κύριος, και Θεός ευλογητός ει. Θεοτοκίον. Στάμνον χρυσήν και κιβωτόν, τράπεζαν και κλίνην και θρόνον` πύλην και όρος νοητόν, οι Προφήται σε πάντες εκήρυξαν` αλλ` ημείς Θεοτόκον σε, οι πιστοί ομολογούμεν και προσκυνούμεν. Έτερος. Θεού συγκατάβασιν. Ναός ιερώτατος του θείου Πνεύματος εχρημάτισας, τα δωρήματα τούτου, εν ση καρδία εδέξω γαρ πάνσοφε, και διά τούτο εβόας γηθόμενος` ευλογητός ο Θεός, ο των Πατέρων ημών. Ως κτίσμα του Κτίστου σου, τας εντολάς θεόφρον ετήρησας` την γαρ όντως πτωχείαν, προς το τυχείν πλουσιότητος ήσκησας, και τω Δεσπότη βοών ανεκραύγαζες` ευλογητός ο Θεός, ο των Πατέρων ημών. Δόξα. Σε όντως εδόξασε, Τριάς η θεία Πάτερ πανάριστε αμοιβάς σοι πλουσίως, δωρησαμένη τω ταύτην δοξάσαντι, και εκτενώς εκβοώντι και ψάλλοντι` ευλογητός ο Θεός, ο των Πατέρων ημών. Και νυν. Σε πάντες κεκτήμεθα, καταφυγήν και τείχος αεί χριστιανοί διά γαρ σου σωθέντες, τω των απάντων Θεώ πίστει μέλποντες` ευλογητός ο Θεός, ο των Πατέρων ημών. Καταβασία. Σε τον εν πυρί δροσίσαντα… Ωδή η`. Παίδας ευαγείς. Χαίρε Μαριάμ, χαίρε Κυρία, των πάντων χαίρε Αγνή, χαίρε θεόλυπτε` χαίρε θεοείκελε, χαίρε θεοδόξαστε` χαίρε θεοειδέστατε, χαίρε παντάπασα, των όλων χαίρε πάντιμε Κόρη` χαίρε Παναγία, χαίρε θεοκυήτορ.
  • 20. Χαίρε Ααρών η ράβδος, χαίρε η μόνη το άνθος χαίρε εξανθήσασα` χαίρε βάτε άφλεκτε` χαίρε πλαξ θεόγραφε` χαίρε τόκος ο ένδροσος, χαίρε παγκόσμια, πορφύρα θεουφαντε χαίρε, χαίρε θείε τόμε, χαίρε νεφέλη κουφή. Χαίρε η σκηνή του μαρτυρίου, ην μόνη Τριάς Αγία κατεσκεύασε` χαίρε θρόνε έμψυχε, της μιάς θεότητος` χαίρε Πατρός εγχείρημα, Πατρός το ύφασμα, και Πνεύματος τελείωμα θείον` χαίρε το δοχείον των θείων χαρισμάτων. Χαίρε η αμνάς η τετοκυια, αμνόν τον τας αμαρτίας του κόσμου αίροντα` χαίρε η βαστάζουσα, εν χερσί τον Κύριον, χαίρε η διαθρέψασα, τον πάντας τρέφοντα. Αγγέλου Γαβριήλ χαίρε κάλλος, χαίρε προστασία του γένους των ανθρώπων. Του Αγίου. Λυτρωτά του παντός. Των πεινώντων τροφή Πάτερ γέγονας, των εν θλίψεσι δε παραμύθιον` των εν ανάγκαις Όσιε βοηθός και προστάτης, διό κραυγάζεις` πάντα τα έργα υμνείτε τον Κύριον. Των Αγγέλων αι τάξεις εξέστησαν, πολιτείαν την σην μάκαρ βλέποντες` πως έτι μετά σώματος, όστις άσαρκος μάκαρ, επολιτεύσω και εβόας` πάντα τα έργα υμνείτε τον Κύριον. Ύμνος πρέπει η δόξα και άινεσις` του Πατρός, και Υιού, και του Πνεύματος` ως γαρ Πατήρ δοξάζεται, ως Υιός προσκυνείται πίστει και πόθω, και το Πνεύμα υμνείται το Άγιον. Θεοτοκίον. Φως τεκούσα Παρθένε το άδυτον` φώτισον μου τον νουν και διάνοιαν, ίνα υμνώ σε Δέσποινα, και βοώ σοι εκ πόθου` χαίρε Μαρία, Παναγία Παρθένε Θεόνυμφε. Έτερος. Επταπλασίως κάμινον. Συ τον αγώνα ένδοξε, τον καλόν ετελείωσας, συ και την πίστιν καθαρώς ετήρησας, τον δρόμον διήνυσας, τον των Οσίων Όσιε, όθεν μοναζόντων, ανεδείχθης ακρότης, βοών αδιαλείπτως` Ιερείς ευλογείτε, λαός υπερυψούτε εις πάντας τους αιώνας. Εν μέσου κόσμου όσιε, καθαρώς όντως έζησας` όθεν συν ανθρώποις Άγγελοι εθαύμασαν, ορώντες ως άσαρκον, επί της γης βιώσαντα, θάμβει δε τω Κτίστη ανεβόων συμφώνως` σοι δόξα όντως πρέπει τω των όλων Δεσπότη, ον και δοξολογούμεν εις πάντας τους αιώνας. Δόξα. Την της Τριάδος έλλαμψιν, κεκτημένως πανόλβιε, ταύτην υμνολόγεις, γηθοσύνως πάντοτε, και πόθω εδόξαζες, και πίστει ανεκραύγαζες` σε δοξολογούμεν και πιστώς προσκυνούμεν την μίαν εν ουσία και τριττήν εν προσώποις` ομολογουμένην, εις πάντας τους αιώνας. Και νυν. Εν τη ση μήτρα ώκησεν, ο ασώματος Κύριος` σάρκα εκ των σων αγνών αιμάτων πάνσεμνε, αφύρτως λαβόμενος, σε Θεοτόκον έδειξεν` ην ανευφημούντες ευλαβώς σοι βοώμεν` μη παύση ικετεύειν υπέρ των σε τιμώντων, και πιστώς προσκυνούντων τον άχραντον σου
  • 21. τόκον. Καταβασία. Αστέγκτω πυρί ενωθέντες… Ωδή θ`. Άπας γηγενής. Χαίρε του Αδάμ η θεία ανάκλησις, χαίρε της Εύας χαρά, χαίρε η κατάλυσις, της αμαρτίας χαίρε της λύπης φθορά. Χαίρε η περιφέρεια της σωστικής κιβωτού` χαίρε ρίζα Ιεσσαί απότιστος` βασιλέως Δαβίδ χαίρε θύγατερ. Χαίρε κορωνίς, Ανάκτων στεφάνωμα, χαίρε διάδημα` χαίρε εγκαλλώπισμα, αρρήτου κάλλους χαίρε οχύρωμα` χαίρε θυσιαστήριον της Εκκλησίας Χριστού` χαίρε δόξα, ιερέων εύκλεια, χαίρε βάσις πιστών, χαίρε σύστημα. Χαίρε η λαμπάς, Πατρός απαυγάσματος η πνευματέμφθορος, χαίρε χώρα εύφορε, η εκβλαστήσασα τον καρπόν της ζωής, χαίρε αήρ πανεύκρατε πνευματοκίνητε, χαίρε οίκε θεοκατασκεύαστε, του Πατρός, και Υιού, και του Πνεύματος. Χαίρε του Θεού, ναός ο πανάγιος, Αγγέλων αίνεσις` ύμνος Αρχαγγέλων τε, Αρχών το άσμα και σεμνολόγημα` εξουσιών δυνάμεων, κυριοτήτων τε` και των θρόνων, Χερουβίμ και Σεραφίμ` και ημών των πιστών καταφύγιον. Του Αγίου. Ο αυτός. Χαίρων την οδόν, παμμάκαρ διήνυσας, την στενωτάτην τε` και συναυλιζόμενος, αυλων όντως χοροίς πανόλβιε` παρεστηκώς τω θρόνω τε του Βασιλέως Χριστού` τούτου Πάτερ πρέσβευε δεόμεθα, λυτρωθήναι κινδύνων τους δούλους σου. Χαίρων κατοικείς, τα άνω βασιλεία και παρισταμένω συμβασιλεύεις νυν` τω παμβασιλεί Θεώ, αυτόν δυσώπει τους εκτελούντας σου, το ιερόν μνημόσυνον εκ πόθου όσιε` λυτρωθήναι εκ παντοίων θλίψεων της άνω τυχείν και βασιλείας τε. Ψάλλοντες πιστοί, τας χείρας κροτήσωμεν και ανυμνήσωμεν` ασιγήτοις στόμασιν την παναγίαν τριάδα άπαντες` την εν μονάδι φαίνουσα εις τρία πρόσωπα` εννοούντες, ταύτην αδιαίρετον` και ασύγχητον μένουσα άτμητον. Θεοτοκίον. Ω Μήτερ Αγνή, του Λόγου γεννήτρια Παρθένε Άχραντε` γη η αγεώργητος, τον θείον άσταχυν η βλαστήσασα, τον τα του κόσμου αίροντα πταίσματα άπαντα` τούτον Κόρη, πρέσβευε δεόμεθα` του σωθήναι ημάς τους υμνούντας σε. Έτερος. Εξέστη επί τούτω ο ουρανός. Εξέστησαν Αγγέλων αι στρατιαί` καθορώσαι το ένδοξον βίον σου, ον επί γης, Πάτερ ετελείωσας καθαρώς` συ γαρ εν θνητώ σώματι, έσχες Ασωμάτων διαγωγήν` οις νυν και συναγάλλει` συν τούτοις μη ελλείπης, υπέρ ημών πρεσβεύειν πάντοτε.
  • 22. Εν γη νυν των πραέων μάκαρ οικών, ως πραυς τε και άκακος Όσιε, σους υμνητάς` φρούρει σαις δεήσεσιν, εκ παντός, ανιαρού συπτώματος, έχεις γαρ αξίαν προς τον Θεόν` ως Όσιος ως θύτης, ως όντως θεοφόρος, ως μοναζόντων ακροθίνιον. Δόξα. Ως έχων παρρησίαν προς τον Θεόν, μη ελλείπης εκάστοτε πρεσβεύειν υπέρ ημών, των επιτελούντων χαρμονικώς, την ένδοξον και πάντιμον, μνήμην σου παμμάκαρ επιτυχείν` λύτρου των επταισμένων` και εν ημέρα δίκης, εν δεξιά μερίδι τάξασθαι. Και νυν. Θεοτοκίον. Ωράθης, ω Παρθένε Μήτηρ Θεού, υπέρ φύσιν τεκούσα εν σώματι, , τον αγαθόν Λόγον εκ καρδίας την εαυτού, ον ο Πατήρ ηρεύξατο, πάντων προ αιώνων ως αγαθός` ον νυν και των σωμάτων, επέκεινα νοούμεν, ει και το σώμα περιβέβληται. Καταβασία. Εν νόμω σκιά και γράμματι… Εξαποστειλάριον. Γυναίκες ακουτίσθητε. Κινήσεις τας του σώματος, ως ρυπαράς εξέφυγας` και έξω κόσμου εγένου, εν κόσμω ων και ηύξησας, ψυχής σου την λαμπρότητα, και δόξαν την ουράνιον, επλούτησας αοίδιμε, διό μη παύση πρεσβεύειν, υπέρ ημών Θεοφόρε. Έτερον. Τον Ιωσήφ τον δίκαιον, και λειτουργόν πανάριστον, υπέρμαχον τον εν Κρήτη, Ζακύνθου τε τον προστάτην, τον τους πτωχούς εκθρέψαντα, πιστώς ανευφημήσωμεν` ος γαρ ημάς εκ θλίψεως, και εν νυκτί και ημέρα, πάσης ανάγκης λυτρούται. Θεοτοκίον. Όμοιον. Χαίρε όρος κατάσκιον` ο Αββακούμ εώρακε, γέφυρα κλίμαξ και θρόνε, παλάτιον Βασιλέως, κλίνη πορφυρόστρωτε` Παντάνασσα πανύμνητε` στάμνε και κούφη νεφέλη, χαίρε Βασίλισσα κόσμου, χαίρε η Μήτηρ Κυρίου. Αίνοι. Ήχος πλ. Δ`. Ω του παραδόξου θαύματος. Πάτερ Ιωσήφ πανένδοξε, συ την οδόν την στενήν, επαξίως εβάδισας, όθεν τέλους έτυχες, της ζωής της αμείνονος, μετά δικαίων απάντων Όσιε` μεθ` ων δυσώπει τους ευφημούντας σου, μνήμην κληρώσασθαι, λύσιν τε και άφεσιν αμαρτιών, όπως ευφημούντες σε, Θεόν δοξάζομεν. Πάτερ Ιωσήφ αοίδιμε, συ ταις δακρύων πηγαίς, την ψυχήν απεκαθάρησας, και δοχείον άμωμον, απετέλεσας Όσιε` Πνεύματος θείου, ω συνιπτάμενος, βλέπεις την τούτου θείαν λαμπρότητα` ης επαξίως νυν, απολαύσας μέμνησο των επί γης, σου την παναοίδιμον, μνήμην τελούντων πιστώς.
  • 23. Πάτερ Ιωσήφ αείμνηστε, αναπτερώσας τον νουν, προς Θεόν διά πίστεως, το του κόσμου άστατον, εβδελύξω γενόμενος` υπέρ τον κόσμον ζέσει αράμενος, σταυρόν σου όθεν και ηκολούθησας, πόθω τω Κτίστη σου` ου και της λαμπρότητος εμφορηθείς, ης περ και ημάς τυχείν Πάτερ ικέτευε. Άλλος Ιωσήφ γεγένησαι, ως σιτοδότης το πριν` Ιωσήφ παμμακάριστε διαθρέψας πένητας, και τον άρτον σου δέδωκας` διό αυλίζη εν ουρανίοις μοναίς, συν τοις Αγγέλοις ενδιατώμενος` όθεν τους πόθω σου, εκτελούντες πάντοτε την ιεράν, μνήμην σου μακάριε, σώσαι πρεσβείαις σου. Δόξα. Ήχος πλ. Β`. Τον επί γης Άγγελον, και ουρανοίς άνθρωπον Θεού, των ιερέων το καύχημα, και των Οσίων το σεμνολόγημα` και των Κρητών το εγκαλλώπισμα, Ιωσήφ τον αοίδιμον πιστώς εγκωμιάσωμεν` πεφυτευμένος γαρ εν τω οίκω Κυρίου, εξήνθησε δικαίως` αρετάς αντί καρπών προσφέρων τω Δεσπότη` όθεν εν σκηναίς ουρανίοις αναπαυόμενος μετά πάντων των Αγγέλων` πρεσβεύει του σωθήναι τας ψυχάς ημών, των υμνούντων αυτόν το ιερόν μνημόσυνον. Και νυν. Θεοτοκίον. Θεοτόκε συ ει η άμπελος η αληθινή, η βλαστήσασα τον καρπόν της ζωής` σε ικετεύομεν, πρέσβευε Δέσποινα, μετά του Οσίου, και πάντων των Αγίων, ελεηθήναι τας ψυχάς ημών. Δοξολογία μεγάλη. ΜΕΓΑΛΥΝΑΡΙΑ. Τους επιτελούντας την ιεράν, μνήμην σου ατρώτους, διαφύλαττε σαις ευχαίς, έχων παρρησίαν, προς τον Θεόν παμμάκαρ, ω Ιωσήφ Οσίων, φαιδρόν αγλάϊσμα.
  • 24. Χαίροις ο της Κρήτης θείος βλαστός, χαίροις ο Ζακύνθου απροσμάχητος βοηθός, Ιωσήφ το κλέος, Οσίων και η δόξα, ημάς τους σε τιμώντας δεινών περίσωζε.
  • 25. ΠΑΡΑΚΛΗΣΙΣ. Μετά το Κύριε εκέκραξα, και το Θεός Κύριος, τροπάρια, ήχος δ`. Οι υπ` οδύνων χαλεπών κατεχόμενοι, και συμφορών, και ασθενείαις τρυχόμενοι, μετά κλαυθμών στενάζοντες εκ βάθους ψυχής, δράμωμεν δακρύοντες Ιωσήφ τω τεμένει, κράζοντες εκ πίστεως, ιατρέ των νοσούντων, ταις σαις πρεσβείαις μάκαρ προς Θεόν, ρύσαι ημάς ποικίλων κακώσεων. Δόξα. Και νυν. Θεοτοκίον. Ου σιωπήσομεν ποτέ Θεοτόκε… Ο Ν ψαλμός. Ο κανών. Ήχος πλ. Δ`. Α` ωδή. Υγράν διοδεύσας. Ιωσήφ τρισμάκαρ συ εκτενώς, δέησιν προσάγων, μη ελλείπης τω Λυτρωτή, πρεσβεύων κινδύνων διασώσαι, τους αδιστάκτω τη πίστει τιμώντας σε. Η θεία σορός σου Πάτερ πιστοίς, βρύει τας ιάσεις, προσιούσι τω ναώ, και πάθη ψυχών τε και σωμάτων, ως ιατρός θεραπεύεις πανάριστος. Νοσούσαν μου ίασαι την ψυχήν, Ιωσήφ τρισμάκαρ, των νοσούντων ο ιατρός, και βαίνειν τας τρίβους του Κυρίου, ση μεσιτεία παμμάκαρ ενίσχυσον. Θεοτοκίον. Δυσώπει Παρθένε τον σον Υιόν, συν τω Ιωσήφ τε` νεκρωθείσαν μου την ψυχήν, ως πάλαι εζώουτον της χήρας, υιόν αυτού θείω προστάγματι. Ωδή γ`. Ουρανίας αψίδος. Έχοντες σε προστάτην, προς τον Θεόν Άγιε, οι ορθοδοξούντες, τιμώμεν και ικετεύομεν. Πάτερ αοίδιμε, τους σε πιστώς ευφημούντας, πειρασμών απάλλαξον τη μεσιτεία σου. Ικετεύομεν Πάτερ, τας της ψυχής ίασαι, πάθη και τα τραύματα ταύτης, τάχος θεράπευσον, των ευφημούντων σε, και γεραιρόντων εκ πόθου, μοναζόντων καύχημα, Ιωσήφ Άγιε. Ευμενή σε προστάτην, προς τον Θεόν όσιε, πάντες προβαλλόμεθα Πάτερ, Ιωσήφ δίκαιε, καθικετεύοντες, πειρατηρίων παντοίων, λυτρωθήναι άπαντας τη μεσιτεία σου. Θεοτοκίον. Παναγία Παρθένε, τον Λυτρωτήν τέξασα, λύτρωσαι παντοίων κινδύνων τους σοι προστρέχοντας, και ανυμνούντας σε, Θεοκυήτορ Μαρία, των πιστών βοήθεια, μόνη
  • 26. Πανύμνητε. Διάσωσον, τη ση πρεσβεία, σους δούλους Ιωσήφ μάκαρ, εκ παντός κινδύνου, και θλίψεως, σε γαρ έσομεν, προς τον Κύριον πρέσβυν. Επίβλεψον εν ευμενεία… Κάθισμα. Ήχος β`. Τα άνω ζητών. Προστάτης θερμός υπάρχεις ω αοίδιμε, τοις πόθω τω σω τεμένει προσπελάζουσι, και πιστώς γεραίρουσι, και βοώσι σοι πανσεβάσμιε εκ των κινδύνων λύτρωσαι ημάς, ως μέγας ημών φύλαξ και πρόμαχος. Ωδή γ`. Εισακήκοα Κύριε. Ιωσήφ θεοφόρε, λύτρωσαι κινδύνων τους σε γεραίροντας, και προστρέχοντας τη σκέπη σου, όπως σε απαύστως μακαρίζομεν. Ικετεύομεν όσιε, την νενεκρωμένην ψυχήν ημών ζώοσον, και ανάστησον πρεσβείαις σου, εκ βυθού θανούσα απογνώσσεως. Ον επόθησας Όσιε, σάρκα δι ον έτηξας καθικέτευε, τοις υμνούσι σε δωρήσασθαι, των πλημμελημάτων την συγχώρησιν. Θεοτοκίον. Ταις Μητρός σου δεήσεσι, και του σου Οσίου Κύριε δώρησαι, ταις ικέταις σου την άφεσιν, των πλημμελημάτων Υπεράγαθε. Ωδή ε`. Εξέστη τα σύμπαντα. Ιωσήφ του Οσίου, ταις πανευπροσδέκτοις ο Θεός δεήσεσι, σκότους εξωτέρους, και γεένης τους δούλους σου λύτρωσαι` και της βασιλείας των ουρανών αξίωθήναι, καταξίωσον μόνε μακρόθυμε. Παρεστώς τη Τριάδι, πάτερ παμμακάριστε Ιωσήφ Άγιε, υπέρ των σων δούλων, καθικέτευε ταύτην, ρυσθήναι πάντας, βιωτικών πειρατηρίων, τους προστρέχοντας πίστει τη σκέπη σου. Αναιμάκτους θυσίας, λειτουργών προσέφερες Θεώ τρισόλβιε, ιερεύς υπάρχων, του Υψίστου Ιωσήφ αοίδιμε, αλλά τούτον Πάτερ, εκδυσωπών μη διαλείπης, υπέρ πάντων των πίστει τιμώντων σε. Θεοτοκίον. Θεοτόκε Παρθένε, καύχημα και στήριγμα πιστών Πανάμωμε, η Θεογεννήτωρ, και της κτίσεως πάσης Βασίλισσα, τους υμνολογούντας τον Σον Υιόν, λύτρωσαι πάσης, επηρείας δεινού πολεμήτορος. Ωδή στ`. Ιλάσθητι μοι Σωτήρ. Η ση παμμάκαρ ψυχή, τους ουρανούς εγκατώκησε, το σώμα σου δε τη γη, υπάρχον εξαίσια,
  • 27. τελεί τα τεράστια, ψυχών και σωμάτων, θεραπεύον τα νοσήματα. Σαις ευπροσδέκτοις ευχαίς, συντήρει μάκαρ σεβάσμιε, τους πόθω ειλικρινεί, ψυχής τε αγνότητι, τιμώντας σε ένδοξε, και προσκαλουμένους, σου την άμαχον αντίληψιν. Μεσίτην προς Θεόν, σε ευμενή προβαλλόμεθα, ω ιερέ Ιωσήφ, υπάρχεις γαρ στήριγμα, και καύχημα Όσιε, των πιστών και κλέος, ημών Πάτερ παναοίδιμε. Θεοτοκίον. Η βάτος τω Μωϋσή, σε προετύπου σου γαρ ο Λυτρωτής, τεχθείς ως ηυδόκησε, διέσωσεν Άχραντε, τους προσκαλουμένος, σου την άμαχον βοήθεια. Διάσωσον… Άχραντε… Κοντάκιον. Ήχος β`. Προστασία των Χριστιανών. Οι ποθούντες των ασθενειών αναρρώσασθαι, του Ιωσήφ τω σεπτώ τεμένει προσδράμωμεν, και εγγίζοντες ευλαβώς αυτού τη θεία σορώ, μετά πόθου κράξωμεν αυτώ` ως εκ Θεού χάριν λαβών τους νοσούντας ιάσασθαι, τάχυνον εξελέσθαι, παντοίων πειρατηρίων, και των εχθίστων δυσμενών, τους εν πίστει ανυμνούντας σε. Οι Αναβαθμοί. Το α` αντίφωνον του δ` ήχου. Προκείμενον. Τίμιος εναντίον Κυρίου, ο θάνατος του Οσίου Αυτού. Στ.: Εσκόρπισεν, έδωκε τοις πένησι, η δικαιοσύνη αυτού μένει εις τον αιώνα του αιώνος. Ευαγγέλιον, εις Όσιον. Δόξα. Ταις του σου Οσίου… Και νυν. Ταις της Θεοτόκου… Ιδιόμελον. Ήχος πλ. Β`. Τριήμερος ανέστης Χριστέ. Στ.: Ελεήμον, ελέησον με ο Θεός… Προσπίπτωμεν σοι Κύριε, βοώντες το ημάρτομεν, μη παρίδης, αλλ` οικτείρησον ημάς, πιστώς προσπεφευγότας, τη σκέπη σου και σώσον, Ιωσήφ ταις παρακλήσεσι. Σώσον ο Θεός τον λαόν Σου… Ωδή ζ`. Οι εκ της Ιουδαίας. Των Αγγέλων υπάρχων, ισοστάσιος όντως πάτερ τρισόλβιε, Ιωσήφ θεοφόρε, εκλύτρωσαι κινδύνων τους εν πίστει κραυγάζοντας` ο των Πατέρων ημών, Θεός ευλογητός ει.
  • 28. Αμυθήτους αγώνας, επί γης ηγωνίσω Ιωσήφ Όσιε, και νυν ταις ουρανίαις, συνών χοροστασίαις, περιφρούρει τους μέλποντας` ο των Πατέρων ημών, Θεός ευλογητός ει. Σε αυτόν τω Κυρίω, προσενήνοχας Πάτερ θύμα ευπρόσδεκτον, Ιωσήφ αγγελόφρον` και νυν μη διαλείπης, εποπτεύων τους μέλποντας` ο των Πατέρων ημών, Θεός ευλογητός ει. Θεοτοκίον. Πανύμνητε Παρθένε, η Θεόν σαρκωθέντα κόσμον κυήσασα, παντοίων αλγηδόνων, απάλλαξον τους πίστει, τω Υιώ σου κραυγάζοντας` ο των Πατέρων ημών, Θεός ευλογητός ει. Ωδή η`. Τον Βασιλέα των ουρανών. Τη ση πρεσβεία, ταις των ψυχών αρρωστίαις, των σε τιμώντων θεραπεύεις τρισμάκαρ, όθεν σε τιμώμεν Ιωσήφ θεοφόρε. Προς τον Δεσπότην σε προβάλλοντες πρέσβυν, από κινδύνων εκλυτρούμεθα μάκαρ, σαις πανευπροσδέκτοις προς τον Θεόν πρεσβείαις. Τα της ψυχής μου αποκάθαρον πάθη, ση μεσιτεία θεοφόρε τρισμάκαρ, όπως δε γεραίρω, ω Ιωσήφ θεόφρον. Θεοτοκίον. Την εκτακείσαν αμαρτίαις ψυχήν μου, ση μεσιτεία καταδρόσισον Κόρη, όπως σε δοξάζω εις πάντας τους αιώνας. Ωδή θ`. Κυρίως Θεοτόκον. Ειρήνην ουρανόθεν, Όσιε τρισμάκαρ, καταπεμφθήναι δυσώπει πανόλβιε, τοις καθαρά διανοία σε μακαρίζουσιν. Χαράς και ευφροσύνης, έμπλησον θεόφρον, τους προσιόντας τω θείω τεμένει σου, και τον Δεσπότην αεί μεγαλύνουσιν. Καταύγασον τας κόρας, μάκαρ της ψυχής μου, πεπωρωμένας και τρέχειν ενίσχυσον, προς τρίβους θείας τον σε μακαρίζοντα. Θεοτοκίον. Την όντως Θεοτόκον, πάντες σε τιμώμεν, και ασιγήτως το χαίρε σοι κράζομεν` συ γαρ εκύησας κόσμω την αγαλλίασιν. Άξιον εστί. Και τα μεγαλυνάρια. Χαίροις ο της Κρήτης γόνος λαμπρός, χαίροις Εκκλησίας, ο ασύλητος θησαυρός, χαίροις της Ζακύνθου ο φύλαξ και προστάτης, ω Ιωσήφ τρισμάκαρ, πιστών το καύχημα. Ζακυνθίων νήσος σκίρτα λαμπρώς, έχουσα το σκήνος, αγγελόφρνος Ιωσήφ, εν ταις του