Pera club - kalogeratos

Συνέντευξη με τον κύριο Γεράσιμο Καλογερόπουλο την 1/4/2016 στα γραφεία της ομάδας
ΠΕΡΑ ΚΛΟΥΜΠ. Συντακτική και Φωτογραφική ομάδα του Εργαστηρίου Πληροφορικής. [1]
Συνέντευξη με τον
κύριο Καλογεράτο Γεράσιμο
(πρώην πρόεδρο της ομάδας
Πέρα Κλουμπ
και για 50 περίπου χρόνια μέλος
της)
56ο
Γυμνάσιο Αθήνας
Συντακτική και Φωτογραφική ομάδα Εργαστηρίου Πληροφορικής
Σχολικό έτος: 2015-2016

[56ο
] Τι θα μπορούσατε να μας πείτε για την ιστορία της ομάδας, σύμφωνα με
αυτά που γνωρίζετε;
[Γεράσιμος Καλογεράτος] Η Πέρα Κλουμπ είναι
ένας σύλλογος που η καταγωγή του είναι από την
Κωνσταντινούπολη. Ιδρύθηκε το 1924 από
πρόσφυγες που έμεναν στην περιοχή του
Γηροκομείου, στην περιοχή του Ερυθρού Σταυρού,
στα προσφυγικά. Το 1924 ιδρύθηκε και το 1927
μπήκε στην ΕΠΟ, σαν επίσημο σωματείο, και
έπαιζε στα πρωταθλήματα τότε της ένωσης
Αθηνών. Γράφθηκε στην ΕΠΣΑ, ένωση Αθηνών,
και στην ΕΠΟ σαν ομοσπονδία. Από την Πέρα Κλουμπ έχουν περάσει πολλοί
ποδοσφαιριστές, που έπαιξαν και στην εθνική, όπως είναι ο Γιώργος Πετρίδης
που έπαιξε στην ΑΕΚ και στην εθνική, οι αδελφοί Σπετσαρία στον ΠΑΟ, ο
Σκόρδας στον Απόλλωνα Αθηνών, ο Βαβανέλος στον Αστέρα Αθηνών και
στον ΠΑΟ κ.α. που έπαιξαν και στην Α’ εθνική. Για την νεότερη ιστορία έχω να
σας πω το εξής. Η Πέρα Κλουμπ είχε την φήμη του αριστερού σωματείου και
εγώ προσωπικά σαν Καλογεράτος μπήκα στην Πέρα Κλουμπ το 1961, με
Πρόεδρο τότε τον ‍Ζοριάνο τον Θανάση, τον Σταύρο τον Σκουτέλη, τον
Κυριάκο Χάλαρη. Στο συμβούλιο τότε ήταν ακόμα… μου διαφεύγουν κάποια
ονόματα. Το 1963 με τον Γιώργο Παπανδρέου, φτιάξαν εργατικές κατοικίες
στον Άγιο Σώστη, και πολλοί από τους πρόσφυγες που είχαν έρθει από την
Κωνσταντινούπολη μεταστεγάστηκαν εκεί, στον Άγιο Σώστη. Η Πέρα Κλουμπ
έμεινε εδώ, στην περιοχή μας, συμμετέχοντας στα πρωταθλήματα μέχρι το
1967. Το 1967 η δικτατορία ορισμένα σωματεία τα υποχρέωσε να
συγχωνευθούν. Όποιο σωματείο δεν ήθελε να κάνει συγχώνευση διελύθη.
Εμείς κάναμε συγχώνευση τότε, με μια ομάδα που ήταν στην περιοχή μας,
τον Φειδιππίδη Αμπελοκήπων, ο οποίος είχε και αυτός τα ίδια χρώματα,
κίτρινο και μαύρο. Όμως, το καταστατικό μας παρέμεινε στην ΕΠΟ και στη
γενική γραμματεία σε αδράνεια. Οπότε, όποια σωματεία είχαν διαλυθεί και το
καταστατικό τους ήταν σε αδράνεια, μετά το 1974, με τη μεταπολίτευση,
ξανάφτιαξαν τα σωματεία τους με την παλιά τους ονομασία, κρατώντας τα ίδια
μητρώα που είχαν. Εμείς που είχαμε κάνει συγχώνευση με τον Φειδιππίδη και
είχαμε ονομάσει την ομάδα Βυζάντιο, δεν πήραμε το καταστατικό από την

ΕΠΟ να το ενεργοποιήσουμε και να παραμείνει η ιστορία με έτος ιδρύσεως το
1924 και το 1927 να είναι στην κατηγορία, στην ΕΠΟ, ως επίσημο σωματείο
πλέον, αλλά φτιάχνοντας τη συγχώνευση με το Φειδιππίδη ονομάσαμε την
ομάδα Βυζάντιο και θεωρείται λοιπόν ότι το 1968 ιδρύθηκε νέο σωματείο με
ονομασία Βυζάντιο. Οπότε, πλέον, τα χαρτιά στην ΕΠΟ, και στο πρωτοδικείο
που πάμε, μας φέρνουν ότι ιδρυθήκαμε το 1968, που κάναμε την
συγχώνευση.
Ξέχασα να σας πω, ότι το 1967 έδιωξαν το παλιό συμβούλιο και φώναξαν
εμένα μαζί με τον Αρλέτη Κωνσταντίνο, ο οποίος ήταν εδώ στην γειτονιά και
είχε ένα κουρείο, και μας έδωσαν την ομάδα. Μας είπαν ότι έδιωξαν τους
παλιούς που ήταν κομμουνιστές, μιάσματα τους έλεγαν τότε και μας είπαν να
πάει Πρόεδρος ο Αρλέτης, γραμματέας εσύ και θα βάλουμε και άλλα δύο –
τρία άτομα. Εγώ τότε, μετά τη συγχώνευση ακριβώς, επειδή το 1968
παντρεύτηκα και το 1969 γεννήθηκε το πρώτο παιδί, και επειδή ο Αρλέτης,
εμένα προσωπικά, δεν με θεωρούσε δικό του άνθρωπο, αλλά ήμουν του
Σκουτέλη και του Χάλαρη γνωστός και φίλος, δεν με ήθελε. Το κατάλαβα και
εγώ και παραιτήθηκα. Σταμάτησα να ασχολούμαι ενεργά με την Πέρα
Κλουμπ. Μέχρι το 1974 που ήρθε η μεταπολίτευση. Το 1974, μαζευτήκανε
πάλι ο Γεωργιάδης, Σκουτέλης, Χάλαρης και όλοι αυτοί που τους είχαν διώξει
και ζήτησαν από τον Αρλέτη την ομάδα πίσω. Δεν μπορούσε να κάνει κάτι
άλλο ο Αρλέτης, έδωσε την ομάδα πίσω, και την πήραμε σαν Πέρα Κλουμπ –

που την έλεγαν τότε Βυζάντιο - με πρόεδρο τον Σκουτέλη και γραμματέα
εμένα. Όταν βγάζαμε, πλέον, ανακοινώσεις σαν Βυζάντιο πήγαινες να δώσεις
έναν λαχνό και κανένας δεν έπαιρνε. Έλεγαν ότι εμείς ξέρουμε μόνο την Πέρα
Κλουμπ και δεν ξέρουμε κανένα Βυζάντιο. Με την πίεση των μελών της
γειτονιάς κλπ κάναμε μια συνέλευση, σε ένα καφενεδάκι εδώ κοντά, και
μετονομάσαμε το Βυζάντιο σε Πέρα Κλουμπ. Έτσι φαίνεται και στα χαρτιά μας
πλέον, ότι η Πέρα Κλουμπ, προήρθε από την μετονομασία του Βυζαντίου που
δημιουργήθηκε από τη συγχώνευση της Πέρα Κλουμπ με τον Φειδιππίδη.
Αυτό έγινε το 1975-1976. Τότε ψηφίστηκε ένας νόμος, ο 75/75, που
απαγόρευαν να είναι μέσα στα Διοικητικά Συμβούλια άνθρωποι που είχαν
συνεργαστεί με την Χούντα. Έφυγε, έτσι, ο Αρλέτης τελείως από τον σύλλογο
και κάναμε νέες εκλογές σαν σωματείο Πέρα Κλουμπ, με νέα άτομα μέσα,
όπως ο Σπύρος Διαμαντόπουλος, ο Χάλαρης, εγώ, ο Γιώργος Ταγματάρχης..
Επτά άτομα ήμασταν ως συμβούλιο. Άρχισε πάλι η ομάδα με Πρόεδρο τον
Διαμαντόπουλο. Εγώ, πολλά χρόνια, κράτησα την θέση του Γραμματέα,
ανεξάρτητα αν με φωνάζουν Πρόεδρο και Πρόεδρο. Με φωνάζουν γιατί εγώ
ήμουν αυτός που κινούμουν. Πήγαινα στις κληρώσεις των διαιτητών, πήγαινα
σε όλους τους αγώνες με τα παιδιά μαζί και ακόμα με φωνάζουν Πρόεδρο.
Γεγονός, όμως, είναι ότι τα περισσότερα χρόνια τα πέρασα σαν Γραμματέας.
Πρόεδρος έκατσα τα τελευταία χρόνια, μετά την παραίτηση του κυρίου
Πετράκη. Η ομάδα έπαιζε μεταξύ τρίτης κατηγορίας και δεύτερης. Μιλάμε για
τα τοπικά πρωταθλήματα, όπου υπάρχει η πρώτη, η δεύτερη και η τρίτη
κατηγορία. Κυρίως παίζαμε/ παίζουμε στην γ’ κατηγορία γιατί αντικειμενικός
μας σκοπός είναι η διαπαιδαγώγηση των παιδιών παρά τα οφίτσια, να πάμε
μεγάλη κατηγορία κλπ. Επίσης, τα οικονομικά ήταν δύσκολα και
συντηρούσαμε τον σύλλογο από τις συνδρομές των μελών, από τις γειτονιές,
τα καταστήματα...Βγάζαμε 1000 ημερολόγια και τα μοιράζαμε με στόχο να μας
βοηθήσει ο κόσμος. Μετά τον Σπύρο Διαμαντόπουλο, πρόεδρος της ομάδας
έγινε ο Γιώργος Πετράκης που έκατσε ένα δυο χρόνια. Μετά έγινα εγώ για
δύο χρόνια και στη συνέχεια, μέχρι το 2007, έκατσε ο Περράκης ο Χρήστος.
Με τον Διαμαντόπουλο η ομάδα αναγνωρίστηκε στην ΕΠΣΑ, στην ΕΠΟ κλπ,
μάλιστα έγινε και σύμβουλος στην ΕΠΟ ο Διαμαντόπουλος, ενώ με τον
Περράκη η Πέρα Κλουμπ αναγνωρίστηκε από πάρα πολύ κόσμο. Να
σκεφθείτε ότι κόψαμε πίτα και είχαμε 500 άτομα. Έχουμε τις δημοσιεύσεις.

Επειδή η αίτηση για γήπεδο εδώ δεν έγινε εφικτή, παρά τις προσπάθειες που
κάναμε, επί προεδρίας Διαμαντόπουλου, πήγαμε στα Τουρκοβούνια που
είχαν φτιάξει ένα γήπεδο. Υπήρχε μια μάντρα πάνω στα Τουρκοβούνια επί
επταετίας, Αυγερινός λεγόταν αν δεν κάνω λάθος, και είχαν φτιάξει ένα
γήπεδο εκεί που τώρα είναι το θέατρο, το Αττικό άλσος, το πάνω μέρος και
όχι το κάτω. Με τη βοήθεια ενός μηχανικού και με τον Διαμαντόπουλο
Πρόεδρο και εμένα ως Γραμματέα, φτιάξαμε ένα γήπεδο για την γειτονιά και
το πήγαμε στο Υπουργείο. Ο χώρος αυτός, όμως, ανήκε στο Υπουργείο
Δημοσίων Έργων. Όταν πήγαμε στον κύριο Παπαναστασίου, που ήταν
Πρόεδρος στον Πανελλήνιο και μετά είχε πάει στη Γενική Γραμματεία
Αθλητισμού και πήγαμε και τον ζητήσαμε, όπως και ο Κουλούρης ο ίδιος, μας
είπαν να αποδεσμεύσουμε τον χώρο από το άλλο Υπουργείο που ανήκει και
θα σας φτιάξουμε. Επήγαμε λοιπόν, σε κάποια Παπαϊωάννου Λίτσα, την
οποία δεν θα ξεχάσω ποτέ μου, ήταν στην οδό Αγησιλάου τα γραφεία τότε του
Υπουργείου, η οποία όταν της μίλαγες ότι θα φτιάξεις γήπεδο ποδοσφαίρου,
«σηκωνόντουσαν οι τρίχες της κεφαλής της». Ανένδοτη. Αυτή ήταν και η αιτία
που δεν έγινε το γηπεδάκι αυτό. Τώρα φτιάξαν ένα γηπεδάκι μπάσκετ, είναι
θέατρο. Τώρα το έχουν κλείσει γιατί πρώτα έμπαιναν μέσα πρεζάκηδες,
ζευγαράκια με αυτοκίνητα… Η κυρία Μπακογιάννη, σαν Δήμαρχος Αθηναίων
έφτιαξε το γήπεδο στην Κυψέλη, την Αλεπότρυπα, που χρησιμοποιούμε και
εμείς, και μας έταξε ότι θα έφτιαχνε γρήγορα γήπεδο και στην περιοχή μας.
Μαζί με τον Εθνικό Ελληνορώσων διεκδικούσαμε ένα γήπεδο μέσα στη Σχολή
Χωροφυλακής που έκαναν προπόνηση οι χωροφύλακες. Εκεί που είναι το
Υπουργείο Δημοσίας Τάξεως, όπως μπαίνουμε μέσα αριστερά. Δεν μας το
έδωσαν. Τώρα κατάντησε να είναι παρκινγκ των αυτοκινήτων αστυνομικών
κλπ. Ένας άλλος χώρος που μας είχαν τάξει, από τον Δήμο πάλι, ήταν ο

χώρος που βρίσκονταν δίπλα από τα νοσοκομεία 301… στη Μεσογείων.
Ήταν το φυτώριο του Δήμου Αθήνας. Τελικά, είπαν να μην χαλάσουν το
φυτώριο του Δήμου Αθήνας και δεν έγινε. Απέναντι, ήταν ένας μεγάλος χώρος
που τον είχαμε διεκδικήσει, όπου είχαν φτιάξει και ένα γηπεδάκι μικρό και
έπαιζαν, εκεί στα σύνορα με τον Δήμο Ζωγράφου, στο Γουδή, το οποίο το
κατήργησαν και έκαναν το κολυμβητήριο που είναι εκεί τώρα. Το δε μπροστά
από το κολυμβητήριο το έκαναν πάρκο του στρατού. Οπότε, εξαλείφτηκαν
όλοι οι υποψήφιοι χώροι για δημιουργία γηπέδου κοντά στην έδρα μας.
Δυστυχώς, για τον ερασιτεχνικό αθλητισμό, καμιά ομοσπονδία δεν
ενδιαφέρθηκε και κανείς υπουργός αθλητισμού δεν ενδιαφέρθηκε. Ούτε και οι
πρώην, ούτε και οι τωρινοί. Το λέω αυτό, γιατί όλοι έχουν τάξει αλλά κανείς
δεν έχει εφαρμόσει αυτά τα πράγματα. Κάποτε, επί Προεδρίας δικιάς μου και
του Καρά και του Διαμαντόπουλου μας έδιναν επιχορήγηση 1.000.000
δραχμές το χρόνο. Φτάσαμε στα 1000 € και τώρα τίποτα, μιας και έχουν
σταματήσει οι επιχορηγήσεις των ερασιτεχνικών σωματείων από την Πολιτεία.
Δεν δίνει τίποτα. Άμα υπάρχει κανένας άνθρωπος που θέλει να κάνει το κέφι
του, και γίνεται Πρόεδρος ή Γραμματέας κάνοντας το «κέφι» του, είναι καλά.
Όπως ο σημερινός μας Πρόεδρος που βάζει γύρω στις 5000 € από την τσέπη
του για να κρατήσει τον σύλλογο. Μόνο έτσι μπορούν, πλέον, να κρατηθούν οι
σύλλογοι. Από τη γειτονιά μας, τους Αμπελοκήπους, δυστυχώς, έφυγε ο
Κρόνος που πήγε στην Κυψέλη, έφυγε η Άμυνα Αμπελοκήπων και πήγε στην
Ανθούσα, έφυγε ο Εθνικός Ελληνορώσων και έγινε κάποιο άλλο σωματείο
κάπου στα Μελίσσια, δεν ξέρω ακριβώς, και δεν έχει μείνει σωματείο εδώ,
εκτός από την Πέρα Κλουμπ και τον Αθλητικό Όμιλο Αμπελοκήπων, ο οποίος
διεσπάστη σε δύο σωματεία, στο μπάσκετ και στο ποδόσφαιρο. Άλλη
διοίκηση στο μπάσκετ και άλλη στο ποδόσφαιρο. Παλιά ήταν Ένωση
Αμπελοκήπων και έχει παίξει και στην Α’ κατηγορία. Τώρα, όμως, έγινε ο
Αθλητικός Όμιλος Αμπελοκήπων σε μπάσκετ και ποδόσφαιρο. Είμαστε με
τους Αμπελοκήπους στην ίδια κατηγορία. Ευτυχώς που είμαστε αγαπημένοι
και δεν βγάζουμε τα μάτια μας, γιατί οι περισσότεροι σύλλογοι που είναι στην
ίδια περιοχή, στην ίδια γειτονιά, βγάζουν τα μάτια τους.
Πάμε τώρα στα τελευταία γεγονότα. Το 1997 εμείς διεκδικούσαμε την άνοδο
στην Β’ κατηγορία με μια ομάδα «Άτλας Θυμαρακίου». Μας είχαν κερδίσει 2-0
εκεί και τους κερδίσαμε εδώ 1-0 και με διαφορά τερμάτων ανέβηκαν αυτή

στην Β’ κατηγορία. Ένας επαγγελματίας, ο οποίος είχε μια εταιρεία, την
Πράξις, και ήταν τροφοδότης πλοίων, με πετρέλαια κλπ, ήρθε και μας είπε ότι
ο παππούς του είναι από την Πόλη, ότι αγαπάει την Πέρα Κλουμπ, ότι λέγεται
Κυριαζής και ότι θέλει να την πάρει. Του είπαμε ότι «την ομάδα την θέλεις,
αλλά πρέπει να μας πεις τις βάσεις, πώς σκέφτεσαι για την ομάδα». Για να
μην τα πολυλογούμε, μας έπεισε και σαν συμβούλιο, πολύ από εμάς είχαμε
κουραστεί, ο Περράκης είχε κουραστεί, εγώ είχα κουραστεί, είχα μεγαλώσει.
Σκεφθείτε, από το 1961 μέχρι το 2007, 40 και χρόνια, στην Πέρα Κλουμπ.
Δώσαμε την ομάδα. Κάναμε συμβούλια, κάναμε γενικές συνελεύσεις Βγήκε
Πρόεδρος αυτός, και ενώ είχαμε συζητήσει στο συμβούλιο να είμαι
γραμματέας εγώ, έβαλε τη γυναίκα του. Αποτέλεσμα ήταν ότι, με δόλιο τρόπο,
ενώ είχαμε τα γραφεία εδώ, μπήκε ένα βράδυ μέσα επήρε τα βιβλία όλα και
εξαφανίστηκε. Μέχρι που έδωσε την εντολή σε αυτήν που μας νοίκιαζε το
σπίτι, να το ξενοικιάσει. Περνάει ένας από εκεί, το βλέπει και έρχεται και μου
λέει. Ενοικιαστήριο υπάρχει στα γραφεία. Μετά που δώσαμε την ομάδα ο
Χρήστος Περράκης είχε φύγει. Έτσι ήρθαν σε εμένα και μου είπαν για το
ενοικιαστήριο. Την παίρνω εγώ τηλέφωνο και μου λέει ότι ο Κυριαζής της είπε
ότι θα το ξενοικιάσει. Της λέω, όχι, κράτησέ το, θα το πληρώνουμε εμείς.
Εκείνον τον χρόνο η ομάδα έπαιζε στο Φάληρο και εγώ, εδώ, προσωπικά,
κράτησα έναν χρόνο το μπάσκετ. Βέβαια, λόγω των οικονομικών, δεν
μπορούσε να περπατήσει έτσι το θέμα. Αυτός δεν έδινε λεφτά για το μπάσκετ
καθόλου. Πήγε την ομάδα ποδοσφαίρου στο Φάληρο γιατί, όπως είπε,
υπάρχουν πολλοί πολίτες εκεί που θα μπορούσαν να την υποστηρίξουν. Εκεί,
όμως, υπήρχε μια άλλη ομάδα, η Κοψαχείλα [Ποδοσφαιρικός Αθλητικός
Όμιλος Κοψαχείλας], και πήγαιναν εκεί. Δεν είχαμε κόσμο πλέον ως ομάδα.
Δεν δουλεύαμε ούτε σαν συμβούλιο. Δεν έκανε ποτέ συνελεύσεις, δεν έδινε
ποτέ βιβλία, δεν έκλεινε ποτέ ταμείο. Ο πρόεδρος τότε ο Κυριαζής, που είχε
τα γραφεία του στη Βουλιαγμένης και η βάση της εταιρείας του ήταν στη
Σιγκαπούρη, έλειπε αρκετά από την Ελλάδα και είχε βάλει ως εκπρόσωπο
τον πατέρα του. Ο πατέρας του είχε ένα δωματιάκι στο Φάληρο και είχε κάνει
εκεί τα γραφεία της Πέρα Κλουμπ. Δεν έκανε ποτέ συνελεύσεις, δεν ήξερε
κανείς τίποτα. Η αλήθεια είναι ότι αυτός δεν είχε ακαδημίες, δεν είχε μικρά
παιδιά. Έβαζε, μόνο, λεφτά κάθε χρόνο και η Πέρα Κλουμπ ανέβηκε στην Α’
κατηγορία Αθηνών και στη συνέχεια στη Δ’ Εθνική. Διεκδικούσε άνοδο μαζί με

τον Απόλλωνα Αθηνών στην Γ’ Εθνική. Όμως, η ΕΠΟ λέει στα σωματεία:
«Δεν επιτρέπεται να παίζετε στην Εθνική και να μην έχετε ακαδημίες. Να μην
έχετε παιδική ομάδα ή εφηβική ομάδα». Αυτός δεν είχε καθόλου. Με την
απειλή της διαγραφής από τα μητρώα της ΕΠΟ κλπ, έκανε μια συγχώνευση
με την Κηπούπολη Περιστερίου. Ονομάστηκε η ομάδα Πέρα Κλουμπ
Κηπούπολης. Έπαιξαν έναν χρόνο εκεί. Ήταν η τελευταία χρονιά στην Δ’
Εθνική. Παίζουν λοιπόν στην Κηπούπολη και φωνάζει ο κόσμος εκεί
«Κηπούπολη, Κηπούπολη». Αφού αυτοί που πήγαιναν στο γήπεδο ήταν οι
Κηποπουλιώτες. Λέει τότε ο πατέρας του Κυριαζή, που ως Αντιπρόεδρος
εκτελούσε χρέη Προέδρου, ότι η ομάδα λέγεται Πέρα Κλουμπ και όχι
Κηπούπολη. Ο Κυριαζής λέει στον πατέρα του να πάει την ομάδα πίσω στο
Φάληρο. Παίρνει όσα παιδιά ήταν δικά του και τον προπονητή και επιστρέφει
στο Φάληρο. Τον άλλο χρόνο δεν δηλώνει συμμετοχή και πέφτει μια
κατηγορία. Πέφτει από την Δ’ Εθνική στην Α’ Αθήνας. Τον επόμενο χρόνο δεν
δηλώνει, πάλι, συμμετοχή και πέφτει στην Β’ Αθήνας με την απειλή της
διαγραφής. Το μαθαίνουμε στη γειτονιά. Ήρθε ένα παιδί από εδώ, ο Φίλης ο
Βασίλης, μαζί με τον Σπυριδόπουλο τον Γιάννη, με παίρνουνε και μένα και
πάμε στο Φάληρο για να φέρουμε πίσω την ομάδα πριν διαλυθεί τελείως.
Τους λέω ότι δεν είναι εύκολο. «Ποιος θα πάρει την ομάδα; Εδώ δεν
υπάρχουν μέλη, δεν υπάρχει τίποτα πλέον». «Όχι, θα τα κάνουμε όλα από
την αρχή». Εν πάση περιπτώσει, υπό την πίεση των πραγμάτων την
τελευταία μέρα που έπρεπε να δηλώσουμε συμμετοχή στα τοπικά
πρωταθλήματα οι ομάδες, πήρε ο Διαμαντόπουλος τον πρόεδρο Δημητρίου
της ΕΠΣΑ και μας βάλανε σε πρωτάθλημα, διαφορετικά θα είχαμε διαγραφεί
τελείως. Ξεκινήσαμε από την Γ’ κατηγορία Αθηνών με υλικό μηδέν. Τι να
κάνουμε, μαζέψαμε όσα πιτσιρίκια μπορούσαμε, Πρόεδρο είχαμε βάλει τον
Σπυριδόπουλο, και κρατήσαμε την ομάδα εδώ πέρα, στην Γ’ κατηγορία. Μετά
από ένα χρόνο υπήρχε μια αδιαφορία, γιατί ο μεν Μορφίδης, όπως εγώ
κατάλαβα, ήθελε την ομάδα προσωπική. Δηλαδή, να είναι ο γενικός
κουμανταδόρος. Συμβούλιο δεν ήθελε να κάνει, ήταν 2, 3 άτομα παλιοί
ποδοσφαιριστές που είχαν τον Μορφίδη προπονητή ήταν στο συμβούλιο…
Τσακώθηκαν τελικά, έγινε μια γενική συνέλευση όπου, τελικά, διαγράφη ο
Μορφίδης από την ΕΠΣΑ/ΕΠΟ. Στη συνέχεια έγιναν εκλογές και βγήκε

Πρόεδρος ο Θοδωρής Παυλόπουλος, ο οποίος την έχει την ομάδα του, μαζί
με τα αδέλφια του, και με τις προσπάθειες που κάνει την κρατάει.
[56ο
] Θα μπορούσατε να μας πείτε για την ίδρυση της ομάδας; Πότε ιδρύθηκε
και ποια είναι η σχέση της με την Κωνσταντινούπολη;
[Γεράσιμος Καλογεράτος] Η Πέρα Κλουμπ είναι ο παππούς της ΑΕΚ. Το 1922
η Πέρα Κλουμπ που έπαιζε στο πρωτάθλημα της Τουρκίας, και βγήκε
πρωταθλήτρια, πήγε στη Γαλλία να παίξει Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα. Τότε
λεγόταν Ευρωπαϊκό Κύπελλο και διεξήχθη στη Νίκαια της Γαλλίας. Η ομάδα
που πήγε στη Γαλλία δεν επέστρεψε στην Τουρκία. Έκατσαν ένα χρόνο εκεί.
Το 1924 γύρισαν στην Ελλάδα. Απ΄ όσο γνωρίζω και απ’ όσο έχω μάθει, ο
Καραγιάννης, ο Νεγρεπόντης έφτιαξαν την ΑΕΚ. Τα άλλα παιδιά, με
πρωτεργάτη τον Γρηγοριάδη και τον Καραγιάννη και τους άλλους που έμεναν
εδώ στα προσφυγικά, έφτιαξαν την Πέρα Κλουμπ εδώ στους Αμπελοκήπους,
στην περιοχή των προσφυγικών του Γηροκομείου. Δηλαδή, ήταν από την
Κηφισίας επάνω, αριστερά στην μάντρα του Γηροκομείου που είναι η Γενική
Κλινική, η Λουίζης Ριανκούρ. Να καταλάβετε ότι ήταν κλειστή αυτή η μάντρα,
όπως και η Πανόρμου. Το λεωφορείο τερμάτιζε στον σημερινό Σκλαβενίτη.
Είναι το παλιό τέρμα, όπως το λέει ακόμα η στάσις. Με αυτούς τους
ανθρώπους κρατιόταν το σωματείο. Έχουν περάσει πολλοί ποδοσφαιριστές,
όπως ο Γιώργος Πετρίδης, που έπαιξε στην ΑΕΚ και στην εθνική Ελλάδος, ο
Σκόρδας, που μετά έπαιξε στον Απόλλωνα, οι αδελφοί Σπετσαρία έπαιξαν
στην Προοδευτική και στον Παναθηναϊκό κα. Το μεγαλύτερο όνομα που είχε
βγει από την Πέρα εκεί, ήταν ο Λευτέρης που έπαιξε Εθνική Τουρκίας και
έμεινε εκεί.

Εμείς ενδιαφερόμασταν για τα παιδιά. Δεν τους δημιουργούσαμε πρόβλημα.
Όποιος ήθελε να πάρει μεταγραφή έφευγε και πήγαινε σε «μεγάλα»
σωματεία. Εμάς ο σκοπός μας ήταν η διαπαιδαγώγηση των παιδιών και αυτό
που η ομάδα έχει πετύχει μέχρι και σήμερα, από τότε που ιδρύθηκε μέχρι και
σήμερα, είναι ότι είναι αποδεκτή από όλα τα αθλητικά σωματεία, από την
Ένωση Αθηνών και από την ΕΠΟ. Δηλαδή, είναι από τα σωματεία που δεν
δημιουργεί επεισόδια. Μας σέβονται όλοι. Βέβαια, σε κάποιον αγώνα μπορεί
κάποτε να διαμαρτυρηθείς. Άλλο, όμως, είναι διαμαρτύρομαι και άλλο τα
σπάω όλα. Είμαστε με καλό όνομα. Όπου και να πας και να ρωτήσεις, θα
ακούσεις τα καλύτερα. Παλιοί αθλητές μας με βλέπουν στον δρόμο και μου
λένε «γεια σου Πρόεδρε».
Ξέχασα να σας πω ότι από το 2007 που έγινε αυτό με τον Κυριαζή, δεν
ανακατεύτηκα ξανά. Τόσο πολύ που δεν έχω πάει να δω την ομάδα ποτέ. Τα
τελευταία δυο τρία χρόνια, με τα παιδιά που έχουν αναλάβει την ομάδα και
είδα ότι αλλάξει το κλίμα, σκέφθηκα να πάω, αλλά λόγοι υγείας δεν μου το
επέτρεψαν. Οι ώρες που παίζουν είναι πολύ δύσκολες. Σάββατο και Κυριακή
τις ώρες που παίζουν δεν μπορώ να πάω. Χρειάζομαι ξεκούραση. Αν δεν
κοιμηθώ δύο ώρες το μεσημέρι, είμαι άρρωστος. Κάποτε η γυναίκα μου έλεγε
ότι «εγώ είμαι η χήρα της Κυριακής. Δεν σε βλέπω καθόλου». Αλλά και κάθε
μέρα. 7 με 3 στη ΔΕΗ, στη συνέχεια στις προπονήσεις της ομάδας. Μετά, θα
φέρεις τα ρούχα να τα πλύνουμε, να τα απλώσουμε στην ταράτσα. Μεγάλη
Παρασκευή άπλωνα και εγώ ρούχα στην ταράτσα της πολυκατοικίας. Ήμουν
και διαχειριστής. Τα ρούχα τα πλέναμε στο σπίτι. Κάποτε ήρθε κάποιος να
εξαγοράσει ένα παιχνίδι για να ανέβει κατηγορία. Μου λέει, θα σου δώσω 100
χιλιάδες. Του λέω ότι «100 χιλιάδες είναι ένα μηνιάτικο στη ΔΕΗ που παίρνω
αλλά ρε φίλε, αν μυρίσεις τα δάκτυλά μου μυρίζουν «καλτσίλας». Δεν
μπορώ». Πήγε στην ΕΠΣΑ και λέει: «Ρε σεις, όλους μπορώ να σας
εξαγοράσω αλλά τραβάω μια γραμμή και λέω πάνω από αυτή είναι ο
Καλογεράτος και από κάτω όλοι οι άλλοι». Αυτός έχει σταματήσει πλέον, αλλά
παλιά έκανε αυτήν τη δουλειά και μάλιστα, στο τέλος, κατηγορήθηκε. Δεν
μπορεί να βρεθεί άνθρωπος που να πει ότι εμείς πουλήσαμε αγώνα ή
αγοράσαμε αγώνα. Αυτή ήταν η αρχή μας, αυτή διατηρήσαμε και γι’ αυτό
έχουμε γίνει και αποδεκτοί στην περιοχή μας, στη γειτονιά. Αν πεις, πάω στο
παιδί μου στην Πέρα Κλουμπ, θα σου πουν: «Α, πολύ ωραία». Θυμάμαι σε

κάποια συγκέντρωση που κάναμε στον Πολιτιστικό Σύλλογο, με τον οποίο
συνεργαζόμαστε, και ήταν γύρω στα 200 άτομα, τους είπα ότι: «έχω ένα
παράπονο ως Πέρα Κλουμπ. Στέλνετε το παιδί σας να παίξει μπάλα ή να
παίξει μπάσκετ, δεν έχετε απορία να έρθετε να δείτε ποιοι είναι αυτοί που
διοικούν τον σύλλογο, ποιος είναι ο έφορος, ποιοι είναι αυτοί που μιλούν στα
παιδιά». Μου λένε: «κύριε Καλογεράτε, επειδή έχουμε μάθει και έχουμε
ρωτήσει στέλνουμε τα παιδιά και έχουμε το κεφάλι μας ήσυχο και δεν
ερχόμαστε να σας ενοχλήσουμε». Αυτή, εν ολίγοις, είναι η ιστορία της Πέρα
Κλουμπ. Εγώ μπήκα μέσα στην Πέρα Κλουμπ, τον Σεπτέμβριο του 1961 και
έφυγα μετά από 46 χρόνια, το 2007.
[56ο
] Έχετε κάποιες έντονες αναμνήσεις από τα χρόνια αυτά;
[Γεράσιμος Καλογεράτος] Κοιτάτε, οι αναμνήσεις είναι πολλές. Καταρχήν,
θυμάμαι έναν χορό που είχαμε κάνει κάποτε στην Πέρα Κλουμπ και είχαμε
800 άτομα. Καταρχήν, εμείς ως σωματείο είχαμε σαν αρχή το εξής. Το
σωματείο είναι σωματείο και τα πολιτικά πιστεύω του καθενός ήταν δικά του.
Μέσα στο σωματείο, μέσα στο γραφείο, μέσα στο πούλμαν κλπ δεν έφερνε
κανείς μας πολιτική εφημερίδα. Δεν μιλούσαμε ποτέ πολιτικά. Γι’ αυτό και
είμαστε αγαπημένοι. Υπήρχε άνθρωπος που ήταν οπαδός της χούντας. Μου
έλεγαν γιατί τον κάνω παρέα. Τους έλεγα, μα δεν μιλάμε πολιτικά. Ό, τι
συζητήσεις κάνουμε είναι μόνο για τον σύλλογο. Όταν κόβαμε πίτες,
καλούσαμε όλους τους Βουλευτές και τους Υπουργούς όλης της Α’ Αθήνας,
όλων των κομμάτων. Έβλεπες, τον Δήμαρχο τον Μπέη, τον σημερινό
πρόεδρο της Δημοκρατίας που είχε έρθει στην Πέρα Κλουμπ, την
Μπακογιάννη που είχε έρθει Δεν υπάρχει πολιτικός που να μην έχει περάσει
από την πίτα της Πέρα Κλουμπ. Μάλιστα, στα Νέα, ο αείμνηστος
δημοσιογράφος Χαραλαμπίδης έχει γράψει ολόκληρο άρθρο για το έργο της
Πέρα Κλουμπ. Ένας σύλλογος Γ’ κατηγορίας Αθηνών, τι έργο έχει προσφέρει.
Γι’ αυτό είμαστε και αγαπημένοι με όλον τον κόσμο. Δεν προκαλέσαμε
κανέναν. Τώρα, οι έντονες αναμνήσεις είναι αυτές. Όταν κάναμε τους χορούς,
τις πίτες. Στα παιχνίδια υπήρχε η χαρά, υπήρχε η στεναχώρια, υπήρχε η
έντασις, υπήρχε και ο σεβασμός. Στους αντιπάλους, όταν χάναμε, πηγαίναμε
στα αποδυτήρια και τους λέγαμε «Μάγκες, συγχαρητήρια. Μας κερδίσατε.
Μπράβο σας. Στο καλό». Και αυτό παρά το ότι υπήρχε ρατσισμός, ξέρετε

όπως τώρα γίνεται μεταξύ των λαών, μας έλεγαν τουρκόσπορους. Πήγαινες
να παίξεις και σου έλεγαν: «Άντε ρε τουρκοσπορίτες».
[56ο
] Οι άλλες ομάδες εδώ γύρω;
[Γεράσιμος Καλογεράτος] Δεν είχαμε πρόβλημα. Υπήρχε η αμοιβαία
αντιπαλότης. Πηγαίναμε να παίξουμε με τους Αμπελόκηπους. Είμαστε μισοί
Πέρα Κλουμπ, μισοί Αμπελόκηποι. Φωνάζουμε και υποστηρίζουμε τις ομάδες
μας στον αγώνα. Τελείωνε ο αγώνας και φεύγαμε μαζί. Πηγαίναμε στους
χορούς τους, έρχονταν στους δικούς μας. Το ίδιο και με το μπάσκετ.
Το μπάσκετ ιδρύθηκε με προεδρία δική μου. Είχαμε εδώ έναν Στεφανίδη,
γυμναστή σε σχολείο. Μου λέει, πρόεδρε έλα να φτιάξουμε ένα τμήμα
μπάσκετ. Να φτιάξουμε ένα τμήμα μπάσκετ αλλά πώς θα γίνει; Πηγαίνω και
ρωτάω και μου λένε ότι πρέπει να έχεις 20 αθλητές. Πού να τους βρούμε;
Πήραμε κάτι ποδοσφαιριστές και φτιάξαμε την ομάδα. Είχαμε και έναν
τερματοφύλακα που ήταν 1, 5 μέτρο. Του λέμε: «έλα να παίξεις μπάσκετ».
«Όχι, εγώ θέλω να γίνω σέντερ φορ» , αλλά τελικά συμφώνησε και του
κάναμε δελτίο και έπαιξε στη Δ’ κατηγορία μπάσκετ. Πήγαινε και έκανε
προπόνηση στου Ζωγράφου. Τον βλέπει εκεί κάποιος από τον Ηλυσιακό, ένα
από τα αδέλφια Σπανουδάκη, και του λένε: «έλα να κάνεις δελτίο». Μα δεν
μπορώ, έχω δελτίο στην Πέρα Κλουμπ τους λέει. Μα η Πέρα Κλουμπ δεν έχει
μπάσκετ του απαντούν. Έχει τους λέει. Δεν είχε παίξει ακόμα, αλλά είχε κάνει
δελτίο. Έρχονται και μας ζητούν τον Καρφόπουλο. Ρωτάω την ένωση της
Αθήνας αν μπορούμε να κάνουμε μεταγραφές. Μας λένε ότι εμείς δεν
μπορούμε αλλά να δώσετε μπορείτε. Έτσι, κανονίζουμε και έρχονται στο
γραφείο και τους λέμε ότι θέλουμε 1 εκατομμύριο σε ελληνικές δραχμές. Μας
έδωσαν 800 χιλιάδες δραχμές και έναν τερματοφύλακα και πήραμε 800
χιλιάδες δραχμές για τον Καρφόπουλο, ο οποίος έπαιξε Α’ εθνική. Το
κρατήσαμε το μπάσκετ, πήγαμε στην Α’ Αθήνας, αλλά με τον Κυριαζή που δεν
ήθελε καθόλου το μπάσκετ, το διαλύσαμε. Δεν υπήρχε Σαββατοκύριακο με
τον Γρηγοριάδη, τον Θόδωρο, τον αδελφό της Νίκης Γρηγοριάδη, του Πολίτη,
να μην είμαστε στο γήπεδο του μπάσκετ. Από το Σάββατο το πρωί στις 9
μέχρι το μεσημέρι στις 1, και την Κυριακή το ίδιο, με τα παιδάκια. Είμαι
ευτυχισμένος, όχι ευχαριστημένος, ευτυχισμένος, που σήμερα με συναντούν
παλικάρια στο δρόμο 30-32 ετών και με ρωτούν «κύριε Μάκη, τι κάνεις;».

Τους ρωτάω και εγώ πού βρίσκονται και τι κάνουν και μαθαίνω ότι είναι
γεωπόνοι, το ένα, το άλλο. Πολύ το χαίρομαι. Μπορώ δε να σας πω ότι
γλυτώσαμε, σαν σύλλογος, πολλά παιδιά από τα ναρκωτικά.
[56ο
] Παιδιά που τα πλησίασαν ή παιδιά που μπορεί να είχαν μπλέξει;
[Γεράσιμος Καλογεράτος] Και που τα πλησίασαν αλλά και που είχαν αρχίσει
να παίρνουν τη δόση τους. Κάνα χάπι. Μια φορά, θυμάμαι, κουβεντιάζαμε στο
γήπεδο με κάποια μικρά παιδιά. Τους ρωτάω: Έχει αμάξι ο πατέρας σας; Μου
λένε έχει. «Αν πάρω εγώ ένα καρφί και τραβήξω στο αμάξι μια γρατσουνιά τι
θα πείτε;» «Α, κύριε Μάκη, θα στεναχωρηθούμε και θα μαλώσουμε».
«Μπράβο. Εσείς γιατί το κάνετε σε άλλα αυτοκίνητα. Θα πρέπει να μάθετε
από τώρα που είστε μικρά παιδιά, να μην κάνετε ποτέ αυτό που δεν θέλετε να
σας κάνουν». Είναι σαν αρχή. Τους μάθαινα τους δρόμους για να μην
χάνονται. Στο δεξί χέρι οι ζυγοί στο αριστερό οι μονοί. Είμαι πολύ
ευχαριστημένος από αυτά που κάναμε. Βέβαια, έχουμε μεγάλη αποδοχή και
από τον κύριο Νίκο Παραδείση, με τον οποίο έχουμε συνεργαστεί και στους
προσκόπους κλπ, με τα φροντιστήρια Δουρέκα που μας βοηθούσαν πολύ…
Από το 2007 και μετά, όπου φύγαμε από εδώ, έγιναν πολυκατοικίες,
χαθήκαμε από την περιοχή, χάθηκαν οι γνωριμίες. Προσπαθούμε να τους
βρούμε και να τους κρατήσουμε.
[56ο
] Αυτό που είπατε για τον ρατσισμό ήταν από άλλες ομάδες της Αθήνας;
[Γεράσιμος Καλογεράτος] Ναι, βέβαια.

[56ο
] Παίζατε στην Αθήνα πιο πολύ;
[Γεράσιμος Καλογεράτος] Παίζαμε και στο Λαύριο τότε. Σε όλο το
λεκανοπέδιο. Παίζαμε Ελευσίνα… Με τις ομάδες δεν είχαμε πρόβλημα. Οι
φίλαθλοι, ή οπαδοί θα έλεγα καλύτερα, ήταν αυτοί που μας έβριζαν.
[56ο
] Η άλλη ομάδα με την οποία συγχωνευθήκατε ήταν και αυτή από
πρόσφυγες;
[Γεράσιμος Καλογεράτος] Ναι, και αυτή. Τώρα δεν υπάρχει. Την είχε κάνει ο
Ιορδάνης Μαυρόπουλος. Είχε αθλητικά είδη στην Κόνιαρη. Με όλους αυτούς
ήμασταν πολύ φίλοι. Αυτοί είχαν στέκι την Μεανδρουπόλεως προς τα κάτω.
Παίζαμε στο ίδιο γήπεδο.
[56ο
] Υπήρχε γήπεδο εκεί που είναι τώρα η Αγία Τριάδα;
[Γεράσιμος Καλογεράτος] Τότε υπήρχε ένα γήπεδο στο Διαβολόρεμα και
υπήρχε και ένα γήπεδο άλλο που το χρησιμοποιούσε κάποια ομάδα Βυζάντιο,
ανεξάρτητη από την ομάδα που προήλθε από την συγχώνευση Πέρα Κλουμπ
με Φειδιππίδη. Αυτοί τότε ήταν στα μαχαίρια. Αριστεροί και δεξιοί. Το μεν
Βυζάντιο ήταν στην Αγία Τριάδα προς τα κάτω και η Πέρα Κλουμπ ήταν στο
Διαβολόρεμα. Τότε τρωγόντουσαν. Αυτό που σας λέω τώρα ήταν πριν το
1950, 1955. Το Διαβολόρεμα είναι οι σημερινοί Ελληνορώσοι και ήταν το ρέμα
διαβολόρεμα ήταν το ρέμα που τώρα είναι η οδός Σεβαστοπούλου, γι’ αυτό
και την έλεγαν Διαβολόρεμα. Εκεί ήταν και το γήπεδο της Πέρα Κλουμπ.
Βέβαια, τώρα όλα αυτά έχουν καταπατηθεί, έχουν γίνει πολυκατοικίες, δεν
υπάρχει κανένας χώρος πλέον, τίποτα.
[56ο
] Υπάρχουν διαφορές στο ποδόσφαιρο τότε με το τώρα; Στο παρελθόν με
την τωρινή την εποχή;
[Γεράσιμος Καλογεράτος] Κοιτάξτε, διαφορές υπάρχουν. Καταρχήν, για μένα,
το ποδόσφαιρο χάλασε από την στιγμή που έγινε επαγγελματικό. Για
παράδειγμα, βλέπετε σήμερα να παίζει ο Ολυμπιακός, ο Παναθηναϊκός…
Βλέπεις ότι ο Ολυμπιακός στους 11 παίκτες έχει 2 Έλληνες και στους 16 έχει
3. Οι υπόλοιποι είναι ξένοι. Δεν παίζουν με την φανέλα και με την καρδιά,
όπως παλιά. Έπαιζε στον Ολυμπιακό και στην εθνική ο Μουράτης και έπαιξε
με «σπαμένο» κεφάλι στην Τουρκία και τον ονομάσανε μισούρι, ένα

καταδιωκτικό τότε. Αυτοί δεν υπάρχουν τώρα. Ο Παπαντωνίου που έπαιζε
στον Παναθηναϊκό. Ήταν παίκτες που έπαιζαν για τη φανέλα τους. Τα
σωματεία ήταν πιο πολύ αγαπημένα από σήμερα. Επηγαίναμε στου
Παναθηναϊκού το γήπεδο Παναθηναϊκοί και Ολυμπιακοί αγαπημένοι και
βλέπαμε το παιχνίδι. Αυτό άρχισε να χαλάει από την στιγμή που έγινε
επαγγελματικό. Μέχρι που έφτασαν στο σημείο να κοροϊδεύουν τον κόσμο,
όπως στους αγώνες κυπέλου Παναθηναϊκού – Ολυμπιακού που τα έληγαν
ισόπαλα ώστε να ξαναγίνονται οι αγώνες. Μέχρι που οι φίλαθλοι και των δύο
ομάδων ξήλωσαν μέχρι και τον τάπητα του γηπέδου του ΠΑΟ. Γιατί ο κόσμος
δεν δέχεται κοροϊδία. Από εκεί και πέρα, το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο είναι το
ίδιο. Μάλιστα, θα μπορούσα να πω ότι τώρα είναι καλύτερο για εμάς εδώ,
μιας και η Πέρα Κλουμπ δεν πάει ούτε στο Λαύριο να παίξει ούτε στον
Κουβαρά να παίξει ούτε στην Ραφήνα να παίξει όπου πήγαινες και δεν ήξερες
αν θα γυρίσεις πίσω. Τώρα εδώ παίζεις με τις ομάδες του κέντρου της
Αθήνας, να μαλώσεις, να ρίξεις μια κλωτσιά δεν είναι τίποτα μπροστά στα
αίσχη που γινόντουσαν εκτός π.χ. στην Ραφήνα. Θυμάμαι μια φορά στο 85 με
τον Παπαγιάννη. Χάναμε από την Ραφήνα με 3-0. Με δύο δικά του γκολ
μειώσαμε σε 3-2 και τελικά ισοφαρίσαμε με χατ τρικ του Παπαγιάννη σε 3-3.
Μπήκαν μέσα οι οπαδοί της Ραφήνας κυνήγησαν τον Παπαγιάννη, τον
χτύπησαν και τον έστειλαν στο νοσοκομείο. Ο αγώνας διακόπηκε και ο
διαιτητής το έληξε ως 3-2, μην καταμετρώντας το γκολ που βάλαμε και χωρίς
να αναφέρει τα γεγονότα.
Ο Παπαγιάννης ο Σούλης, παλιός ποδοσφαιριστής μας, πήγε στη Δόξα
Δράμας, στον Άρη Θεσσαλονίκης, έγινε σύμβουλος στην ΕΠΣΑ. Μεγάλος
ποδοσφαιριστής. Εγώ του έδωσα την μεταγραφή για τη Δόξα Δράμας σαν
γραμματέας. Έγινε Πρόεδρος του Ολυμπιακού Βόλου, στην ένωση
Μαγνησίας κλπ.
Τώρα τα περισσότερα παιδιά είναι 15-17 ετών. Εκεί βασίζεσαι. Μεταγραφές
δεν νομίζω να γίνονται. Αφήνει ένα σωματείο κάποιον ελεύθερο και πηγαίνει
σε ένα άλλο. Αφήνει η Πέρα Κλουμπ κάποιον και τον παίρνουν οι
Αμπελόκηποι. Αφήνουν οι Αμπελόκηποι κάποιον και τον παίρνει η Πέρα
Κλουμπ. Δεν υπάρχουν άλλες ομάδες εδώ κοντά. Όπως σας είπα. Ο Κρόνος
διαλύθηκε, ο Εθνικός Ελληνορώσων διαλύθηκε, η Άμυνα Αμπελοκήπων

διαλύθηκε, από τα γειτονικά μας σωματεία. Μείναμε μόνοι μας, δύο σωματεία
εδώ.
[56ο
] Τώρα παίζετε στην Κυψέλη; Εκεί θα είναι η έδρα σας;
[Γεράσιμος Καλογεράτος] Αν δεν φτιάξουμε γήπεδο εδώ, τι θα κάνουμε;
Παίζουμε στην Κυψέλη. Παλαιότερα παίζαμε στον Χολαργό, παίζαμε… όπου
μας ορίζανε.
[56ο
] Μπορείτε να μας πείτε κάτι για τα παιδικά σας χρόνια;
[Γεράσιμος Καλογεράτος] Λέει μια παροιμία ότι ο άνθρωπος αγωνίζεται για το
μέλλον αλλά ζει με τις αναμνήσεις του παρελθόντος. Εγώ έχω κρατήσει
κύπελλο σπίτι για να το θυμάμαι.
[56ο
] Εσείς πήγατε σχολείο στην περιοχή, μεγαλώσατε στους Αμπελοκήπους;
[Γεράσιμος Καλογεράτος] Όχι. Εγώ ήρθα εδώ το 1959 ως φαντάρος. Είμαι
Κεφαλλονίτης αλλά τόπος γεννήσεως η Αμαλιάδα. Είχα έναν μεγαλύτερο
αδελφό ο οποίος ήρθε στην Αθήνα και έφερε και εμένα. Το 1955, σε ηλικία 17
ετών περίπου, μπήκα στη ΔΕΗ. Έδωσα εξετάσεις. Πήγαινα σε μια σχολή,
στον Ήφαιστο, έδωσα εξετάσεις και πέρασα στην ΔΕΗ. Το 1959 πήγα
στρατιώτης και έμεινα εδώ. Έτσι γνωρίστηκα με τον Σκουτέλη, τον Χάλαρη,
εδώ στη γειτονιά, με τον Μπάμπη, τον Θύμιο που ήταν και πρόεδρος στον
πολιτιστικό σύλλογο. Μου είπε να μπω στην ομάδα κλπ. Τότε στους
στραβούς βασίλευε ο μονόφθαλμος. Είχα βγάλει το Γυμνάσιο, το σημερινό
Λύκειο. Γραμματέας. Δηλαδή, στα 46, 47 χρόνια που ήμουν στην ομάδα,
ήμουν, κυρίως, γραμματέας. Τα 10 ήμουν Πρόεδρος και τα υπόλοιπα
Γραμματέας. Γι’ αυτό και με ξέρει και πολύς κόσμος. Πήγαινα και στα γήπεδα,
στις κληρώσεις, με τα δελτία, στα σφραγίσματα αυτών, στις ενώσεις, στις
συνελεύσεις..
Μια φορά θυμάμαι, Πρόεδρος στην ΕΠΣ Αθηνών ήταν ο Βγενόπουλος, ο
παππούς του Βγενόπουλου που λέμε τώρα που ασχολείται με τις τράπεζες
κλπ. Είχε αθλητικά είδη. Τότε επιτρεπόταν να έχεις αθλητικά είδη και να είσαι
και παράγοντας. Μετά το 1975 καταργήθηκε. Είχαμε τότε γενική συνέλευση.
Μου λέει: «Κοίτα, την Τετάρτη θα έχουμε γενική συνέλευση. Να έρθεις και να
ψηφίσεις, ξέρεις τι να ψηφίσεις. Ναι, στην πρόταση του Βγενόπουλου».

Έρχομαι εγώ εδώ και το λέω στον Χάλαρη και στον Σκουτέλη που ήταν
αντίθετοι με τον Βγενόπουλο και μου λέει ο Χάλαρης, θα πάω εγώ κάτω στη
συνέλευση. «Εντάξει Κυριάκο, πιο μεγάλος είσαι, πιο παλιός είσαι, πήγαινε
εσύ». Πάει, λοιπόν, κάτω και όταν έρχεται η σειρά και φωνάζουν Πέρα
Κλουμπ, ακούγεται «Όχι». Δαγκώθηκε ο Βγενόπουλος. Πηγαίνω μετά από 2-
3 μέρες στην ΕΠΣΑ, με βλέπει και μου λέει «Θα σου σπάσω τα μούτρα, με
πούλησες κλπ». Του λέω και εγώ: «τι να κάνω; Γραμματέας είμαι, αυτοί
ήθελαν να έρθουν, τι να σου πω». Το θυμάμαι ακόμα και τώρα. Είχαμε
διάφορα. Και με διαιτητές είχαμε. Μας άλλαζαν διαιτητές. Στα ερασιτεχνικά
σωματεία υπήρχε, δεν θα πω βρωμιά, ίσχυε η γνωριμία. Είχες έναν διαιτητή
γνωστό, φίλο, δεν σήκωνε την σημαία, την κρατούσε κάτω. Πέσε στην
περιοχή για να σου δώσω πέναλτι. Υπήρχαν τέτοια τότε. Μπορεί να
υπάρχουν ακόμα.
[56ο
] Τους κυνηγούσαν τους διαιτητές μετά;
[Γεράσιμος Καλογεράτος] Κοιτάξτε, σας είπα και πάλι. Εμείς δεν είχαμε
κυνηγήσει ποτέ διαιτητή. Είμαστε το μόνο σωματείο στην Γ’ κατηγορία
Αθήνας, που επανέλαβε έναν αγώνα 3 φορές. Με τους διαιτητές. Παίζουμε
έναν αγώνα στο Φάληρο, με την ομάδα του Φαλήρου. Το Φάληρο είχε
ομαδάρα τότε. Πολύ καλούς παίκτες. Σφυρίζει ο διαιτητής στο 85 λεπτό λήξη.
Λέμε στα παιδιά να πάνε στο πούλμαν και να φύγουν γρήγορα. Φεύγει το
πούλμαν με τα παιδιά. Καταλαβαίνει ο διαιτητής, μετά από συζητήσεις, ότι έχει
κάνει λάθος και ζητάει να συνεχιστεί ο αγώνας. Τους λέω ότι οι παίκτες μας
έχουν φύγει. Του λέμε να γράψει ότι το ολοκλήρωσε στο 85. Το γράφει και
αυτός, τον τιμώρησαν και επανάληψη του παιχνιδιού. Δεύτερο παιχνίδι.
Διαιτητής ο Λανδράκης. Α’ εθνική έπαιξε. Επόπτης ο Μέγας. Και αυτός έπαιξε

στην Α’ εθνική. Ο Λανδράκης έγινε και Δήμαρχος Γλυφάδας. Κάνουν επίθεση,
σουτάρουν και η μπάλα βρέθηκε στα δίχτυα. Είχε πάει, όμως, απέξω, από την
εξωτερική πλευρά των δικτύων. Ο Λανδράκης λέει άουτ η μπάλα, ο επόπτης
τρέχει στην σέντρα. Τους βλέπουμε να κάνουν έντονες κινήσεις και να
μαλώνουν μεταξύ τους. Τελικά το κατακυρώνει. Ένσταση εμείς. Ζητάμε
ακύρωση αγώνα, γιατί κατακυρώθηκε τέρμα που ήταν άουτ, το οποίο δεν
επετεύχθη. Ο διαιτητής ανέφερε ότι ο επόπτης το υποστήριξε, αλλά αυτός
ήταν ο διαιτητής. Επανάληψη αγώνα. Τρίτη φορά. Έγραψαν τότε οι
εφημερίδες…. Τρίτο παιχνίδι. Παίζουμε ξανά στο Φάληρο. Κάτι σφυρίζει ο
διαιτητής και ο Διαμαντόπουλος λέει να πάρουμε την ομάδα και να φύγουμε.
Του λέω «Όχι Πρόεδρε. Η ομάδα δεν είναι δική σου, η ομάδα είναι της
γειτονιάς. Είμαστε όλοι μέλη της ομάδος. Έχουμε παράπονο, θα παίξουμε».
Τελικά, φάγαμε 5 γκολ και τελείωσε… Τρεις φορές παίξαμε το παιχνίδι. Μου
έδωσε συγχαρητήρια ο Πρόεδρος της ΕΠΣΑ, ο Τριβέλλας, γιατί δεν φύγαμε
από το γήπεδο. Είχε μάθει ότι ο Σπύρος ήθελε να πάρει την ομάδα και να
φύγει. Του λέω ότι η ομάδα δεν είναι ούτε του Σπύρου ούτε δική μου. Είχαμε
ένα γενικό αρχηγό που το όνομά του ήταν Ταγματάρχης. Όμως, αυτό ήταν
συνυφασμένο με την Χούντα. Όταν έλεγαν κάποιον Ταγματάρχη, οι άλλοι
νόμιζαν ότι αυτός ήταν στρατιωτικός. Είμαστε στο γήπεδο και παίζουμε με το
Μαρούσι στο Παπάγου. Ο Ταγματάρχης είναι στην εξέδρα. Ο
Διαμαντόπουλος είχε πάει και είναι σύμβουλος πλέον. Είμαι εγώ, εκείνη την
χρονιά, Πρόεδρος. Πετάγεται ο Ταγματάρχης και κάτι φωνάζει στον διαιτητή.
Ένας ποδοσφαιριστής που λεγόταν Μπάγιας στο Μαρούσι, ο οποίος είχε
παίξει και σε εμάς στο παρελθόν, του λέει «Πάψε, ρε Ταγματάρχη. Συνέχεια
φωνάζεις και βρίζεις». Χάνει το Μαρούσι. Πάνε στον Τριβέλλα που ήταν
Πρόεδρος και του λένε τι γίνεται. Επειδή έχει έναν Ταγματάρχη η Πέρα
Κλουμπ εκεί πέρα, επηρεάζει τους διαιτητές. Κάθε Πέμπτη γινόταν κλήρωση.
Πηγαίνω εγώ και μου λέει ο Τριβέλλας. «Έλα εδώ, Μάκη. Σε θέλω». Του λέω
τι θέλει, και μου απαντά. «Να, άκου τι λένε». Μου λένε λοιπόν: «Τι να σου
πούμε, ρε Μάκη; Επειδή εσείς έχετε έναν Ταγματάρχη να βρίζει τους διαιτητές
και να τους επηρεάζει…» Με πιάνουν τα γέλια. Με ρωτά ο Τριβέλλας. «Γιατί
γελάς;» Του λέω: «ξέρεις ποιος είναι ο Ταγματάρχης;» Μου λέει: «Όχι». «Ε»,
του λέω, «ο Ταγματάρχης είναι ο Γιώργος, ο Μπογιατζής που πίνατε μαζί με
τον Διαμαντόπουλο ούζα στο καφενείο». «Α, στο καλό», λέει και έδιωξε τον

άλλον, άρον άρον. Ήταν από αυτά που είχαν πλάκα. Η ουσία είναι ότι η Πέρα
Κλουμπ είναι ιδέα. Πιστεύω τώρα, τα νέα παιδιά που ήταν παλιά
ποδοσφαιριστές να φροντίσουν την ομάδα. Ο Πρόεδρος είχε επτά αγόρια και
ένα κορίτσι. Τα έξι έπαιξαν στην Πέρα Κλουμπ. Παυλοπουλαίοι. Και τώρα, αν
διαβάσετε τις συνθέσεις, Παυλόπουλος Γιώργος του Θανάση, Παυλόπουλος
Γιώργος του Θόδωρα. Τέλος πάντων. Καλά περάσαμε. Καλές αναμνήσεις
έχουμε. Δεν είχαμε κακίες, γι’ αυτό και εμένα προσωπικά όπως και τον
σύλλογο μας αγαπούν.
[56ο
] Εσείς έχετε παιδιά δικά σας που έπαιξαν στην ομάδα;
[Γεράσιμος Καλογεράτος] Να σας πω κάτι. Εγώ έχω δύο αγόρια. Ο ένας
γεννήθηκε το 1969, έχει την ίδια ηλικία με τον τωρινό Πρόεδρο της ομάδας
και ο άλλος το 1962. Σε όλα τα γήπεδα που πήγαινα έπαιρνα τα παιδιά μαζί
μου. Δεν ασχολήθηκε κανένα με το ποδόσφαιρο. Μόνο ο μικρός, επειδή ήταν
1,90, ασχολήθηκε με το μπάσκετ. Έπαιζε στα εφηβικά της Πέρα Κλουμπ. Ο
προπονητής που έκανε προπόνηση, κάποια στιγμή του λέει: «τρέχα,
Καλογεράτε, τρέχα λιγάκι πιο ζωηρά. Όχι επειδή είσαι γιός του Προέδρου να
λουφάρεις». Με το που έρχεται ο γιος μου σπίτι μου λέει: «τέρμα. Δεν
ξαναπηγαίνω για προπόνηση». Δεν ξαναέπαιξε. Του είπα να είναι στον
πάγκο, έστω ως έκτος. Δεν ήθελε. Μου λέει: «πατέρα, όλα έχουν μια αρχή και
ένα τέλος. Για μένα το μπάσκετ τελείωσε». Του το κοπανάω ακόμα.
[56ο
] Σας ευχαριστούμε πάρα πολύ για τον χρόνο σας.
[Γεράσιμος Καλογεράτος] Γράψτε και το κινητό μου. Αν θελήσετε κάτι άλλο και
μπορώ να σας βοηθήσω.
[56ο
] Ευχαριστούμε πολύ. Να είστε καλά.
[Γεράσιμος Καλογεράτος] Ευχαριστώ και εγώ. Γεια σας.

Παράρτημα – Φωτογραφίες από τα γραφεία της ομάδας
Εικόνα 1: Είσοδος των γραφείων της ομάδας Εικόνα 2: Είσοδος των γραφείων της ομάδας
Εικόνα 3: Βραβεία, έπαινοι, αναφορές στον τύπο Εικόνα 4: Κύπελλα, φωτογραφίες
Εικόνα 5: Κύπελλα, βραβεύσεις, φωτογραφίες Εικόνα 6: Φωτογραφίες παικτών της ομάδας
Εικόνα 7: Κύπελλα και βραβεύσεις
Εικόνα 8: Ενθύμια και λάβαρα

Εικόνα 9: Άποψη του χώρου των γραφείων της
ομάδας
Εικόνα 10: Στο γραφείο υπάρχει και πλυντήριο για
τις ανάγκες της ομάδας
Εικόνα 11: Στολή της ομάδας Εικόνα 12: Στολή της ομάδας
Ευχαριστούμε πολύ τον κύριο Γεράσιμο Καλογεράτο για τη συνέντευξη
που μας έδωσε καθώς και τον κύριο Θοδωρή Παυλόπουλο για την όλη
συνεργασία.
Συντακτική και φωτογραφική ομάδα εργαστηρίου Πληροφορικής
του 56ου
Γυμνασίου Αθήνας
Σχολικό έτος: 2015-2016

Pera club - kalogeratos

Pera club - kalogeratos

More Related Content

What's hot

Similar to Pera club - kalogeratos

More from 56ο Γυμνάσιο Αθήνας

Pera club - kalogeratos