Karagianni antigonialeka v3-4

Συνεντεύξεις με τις κυρίες Αντιγόνη και Αλεξάνδρα Καραγιάννη / Συντακτική και Φωτογραφική
Ομάδα Εργαστηρίου Πληροφορικής 56ου
Γυμνασίου Αθήνας / Σχολικά έτη: 2019-2021 -1-
Αμπελόκηποι Αθήνας
Συνέντευξη με τις κυρίες
Αντιγόνη και Αλεξάνδρα
Καραγιάννη
(πρώην κάτοικοι του συνοικισμού «Γηροκομείου». Η κυρία Αντιγόνη ήταν
ιδιοκτήτρια της ταβέρνας «Πιπεριά»)
56ο
Γυμνάσιο Αθήνας
Συντακτική και Φωτογραφική ομάδα Εργαστηρίου Πληροφορικής
Σχολικά έτη: 2019-2021

Οι κυρίες Αντιγόνη και Αλεξάνδρα Καραγιάννη έμεναν στους Αμπελόκηπους για
μεγάλο διάστημα και η κυρία Αντιγόνη είχε, για μια περίοδο 25 ετών περίπου, την
ταβέρνα «Πιπεριά» που ήταν στη γωνία των οδών Πανόρμου και Άρτης.
1η συνέντευξη: 07/08/2020, 2η συνέντευξη: 02/09/2020
1η συνέντευξη: 07/08/2020
Ερωτήσεις:
[56ο] Καλησπέρα σας. Σας ευχαριστούμε πολύ που δεχθήκατε να μας
δώσετε συνέντευξη σπίτι σας. Πώς βρεθήκατε στους Αμπελόκηπους;
[κυρία Αντιγόνη Καραγιάννη Α.Κ.] Εμείς είμαστε από Μακεδονία. Μέναμε
για ένα διάστημα στο Παλιό Ψυχικό. Στη συνέχεια μετακομίσαμε στην
Πανόρμου και Άρτης. Νοικιάσαμε το μαγαζί το οποίο είχε πίσω δωμάτιο,
χολ, κουζίνα, όλα και μπροστά ήταν το μαγαζί. Το νοικιάσαμε όλο μαζί.
Έτσι, μεταφερθήκαμε και εμείς. Μείναμε εμείς στο πίσω μέρος και
μπροστά ήταν το μαγαζί. Μετά φύγαμε από εκεί και «ανοίξαμε» όλο το
μαγαζί. Νοικιάσαμε λίγο πιο κάτω, στην Άρτης, και το κάναμε όλο μαγαζί
ώστε να «δουλέψει» περισσότερο. Δουλέψαμε περίπου 25 χρόνια εκεί.
[56ο] Από πότε μέχρι πότε;
[Α.Κ.] Το 1966 το «ανοίξαμε». Ήταν έτοιμο το μαγαζί αυτό από τους
πρόσφυγες που το είχαν πρώτα. Αυτοί που το είχαν ανοίξει το είχαν κάνει
αρχικά στα παλιά σπιτάκια/ παράγκες που υπήρχαν και είχαν ούζο,
σουτζούκι, παστουρμά... Όταν μεταφέρθηκαν στα καινούρια προσφυγικά
συνέχισαν το μαγαζί τους. Το είχε η Παρασκευή Ροπαλίδου. «Έφυγε» και
στη συνέχεια το πούλησαν οι κληρονόμοι. Έτσι το αγοράσαμε εμείς και το

δουλέψαμε μέχρι το 1988 περίπου που το κλείσαμε. Δεν θυμάμαι τώρα
ακριβώς. Έγινε διαπλάτυνση στην Πανόρμου. Έγινε διαπλάτυνση και έτσι
πήραν/ κατεδάφισαν «εμάς». Δεν κατεδαφίστηκε όλο το «μπλοκ»/
συγκρότημα κατοικιών παρά μόνο τα δύο πρώτα σπίτια. Ισόγειο και
όροφος. Ο δρόμος πήρε μέρος της πρασιάς αλλά και του οικήματος. Μας
έμεινε μόνο λίγος χώρος, ακάλυπτος. Τέλος πάντων. Εκείνος πάει....Το
κατάστημα καταστράφηκε κατά την διαπλάτυνση. Έγινε αναγκαστική
απαλλοτρίωση. Μας κατέθεσαν κάποια χρήματα στο Παρακαταθηκών και
Δανείων. Κάτι ψίχουλα.
Στη διαπλάτυνση της Πανόρμου έγινε αναγκαστική απαλλοτρίωση στα
προσφυγικά κτήρια που ήταν αναγκαία για τον δρόμο. Τα υπόλοιπα
προσφυγικά δεν πειράχθηκαν.
[56ο] Πόσα και ποια ήταν τα μέλη της οικογένειάς σας;
[Α.Κ.] Τέσσερα άτομα ήμασταν. Δύο κόρες και εμείς. Ο άνδρας μου
Κωνσταντίνος Καραγιάννης, εγώ, η Αντιγόνη Καραγιάννη, εμείς τότε
παίρναμε το επίθετο του συζύγου, και δύο κόρες, η Αλεξάνδρα και η
Αναστασία. Το δικό μου επίθετο ήταν Γώσση.
[56ο] Πότε γεννηθήκατε;
[Α.Κ.] Εγώ γεννήθηκα στις 25 Μαρτίου του 1936. Ο άνδρας μου το 1929. Η
μεγάλη μας κόρη Αλεξάνδρα το 1962 και η μικρότερη Αναστασία το 1963.
[56ο] Που μένατε ακριβώς όταν ήρθατε στην Αττική;
[Α.Κ.] Αρχικά μέναμε Πανόρμου. Μετά νοικιάσαμε στη Λαρίσης και
κατόπιν στο Παλαιό Ψυχικό. Στη συνέχεια βρέθηκε το μαγαζί αυτό που
νοικιαζόταν, αφού έφυγε το ζευγάρι που το είχε, και το νοίκιασε ο
αδελφός της κυρίας του ζευγαριού. Στη συνέχεια εμείς το αγοράσαμε. Το
λειτουργήσαμε, το «ανοίξαμε» αφού μεγάλωσε η δουλειά. Δεν είχαμε χώρο
πού να τους βάλουμε.

[56ο] Τι φαγητό είχατε;
[Α.Κ.] Είχαμε μπακαλιάρο τηγανητό με σκορδαλιά. Μπριζόλες...
[κυρία Αλεξάνδρα Καραγιάννη Αλ.Κ.] Λίγα πράγματα. Το μενού ήταν
συγκεκριμένο λίγο πολύ. Μπακαλιάρο σκορδαλιά, συκώτι, μπριζόλα,
κεφτεδάκια...
[Α.Κ.] Δεν είχαμε πολλά πράγματα. Και το βράδυ τελείωναν όλα. Δεν είχε
να μας μείνουν τα φαγητά για την επόμενη ημέρα. Εξάλλου ο μπακαλιάρος
άμα μείνει δεν τρώγεται την επόμενη ημέρα. Εμείς είχαμε βαρελίσιο κρασί
από τα Σπάτα. Το φέρναμε μούστο και με τη βοήθεια του οινολόγου μας
το κάναμε κρασί. Γι' αυτό είχαμε και πολλή δουλειά. Πηγαίναμε στον
οινολόγο το δείγμα του μούστου, όταν το φέρναμε από τα Σπάτα, μας
έλεγε τι ακριβώς πρέπει να κάνουμε και το φτιάχναμε μόνοι μας το κρασί.
[Αλ.Κ.] Οι πιο πολλοί ερχόντουσαν για το κρασί. Ήταν βαρελίσιο πολύ
καλό κρασί. Βασικά ερχόντουσαν για να πιουν κρασί και να το
συνοδεύσουν με μεζέ ακούγοντας μουσική. Έχω ακούσει τόσο ρεμπέτικο
μέσα στο μαγαζί που το βαρέθηκε η ψυχή μου. Μεγαλώσαμε μέσα στο
μαγαζί. Αυτό ήταν το μόνο άκουσμα που ήξερα. Τα ρεμπέτικα.
[56ο] Είχατε μουσικούς στο μαγαζί ή ερχόντουσαν και έπαιζαν μόνοι τους
λόγω του κρασιού, του μεζέ και της ατμόσφαιρας;
[Α.Κ.] Έμαθαν το μαγαζί και ερχόντουσαν. Όσοι γνώριζαν κάποιο όργανο,
μπουζούκι, τουμπερλέκι, κιθάρα κλπ, ερχόντουσαν με παρέα και
τραγουδούσαν και περνούσαν ωραία. Οι περισσότεροι ήταν φοιτητές.
Κανόνιζαν την ημέρα και μεταξύ τους. Δηλαδή έλεγαν ότι εμείς θα
ερχόμαστε κάθε Τετάρτη. Μην έρθει άλλος. Δε χωράμε όλοι. Τις άλλες
μέρες ερχόντουσαν άλλοι. Είχαν μοιράσει τις ημέρες. Ερχόντουσαν και
έπαιζαν τις ημέρες που είχαν κανονίσει. Μαζί τους και η παρέα τους και
όποιοι άλλοι ήταν στο μαγαζί. Υπήρχαν πελάτες τακτικοί. Πελάτες ήταν ο
Χρόνης Εξαρχάκος, ο Βασίλης Ξενάκης...

[Αλ.Κ.] Ο οποίος Εξαρχάκος
[https://el.wikipedia.org/wiki/Χρόνης_Εξαρχάκος], ερχόταν στο μαγαζί,
φτώχεια καταραμένη, για να τον κεράσουν και να φάει. Ήταν πολύ
φτωχός ο κακομοίρης.
[Α.Κ.] Ερχόντουσαν δικηγόροι, γιατροί, που ήταν και τα νοσοκομεία
κοντά. Ερχόντουσαν για το κρασί. Έπαιρναν και στα σπίτια τους.
Φτιάχναμε τόνους κρασί. Είχαμε πολλά βαρέλια, καμιά 20αριά. Βέβαια
τότε το βάρος το μετρούσαμε σε οκάδες. Το κάθε βαρέλι έπαιρνε 1100
οκάδες [1410,2 κιλά]. Μας τελείωνε και παραγγέλναμε και άλλο. Ο
Βασίλης Ξενάκης δεν είχε τίποτα. Ήταν λίγο κοντούλης, έβαζε το
μπουζούκι πάνω του και ερχόταν αρκετά συχνά και έπαιζε. Του έλεγαν να
πει και ένα τραγουδάκι. Έλεγε όσο μπορούσε ο κακομοίρης. Του έδιναν
όλοι από κάτι για χαρτζιλίκι. Μερικοί τον πείραζαν κιόλας και νευρίαζε.
Του έλεγαν ότι δεν ήξερε καλά το τραγούδι ή ότι δεν έπαιζε καλά και
αυτός εκνευριζόταν. Νευρίαζε. Έπαιζε το μπαγλαμαδάκι του,
τραγουδούσε, μάζευε και λίγα λεφτά, άλλες φορές περισσότερα, άλλες
καθόλου. Τον θυμάμαι πάρα πολύ καλά. Ήταν χαρακτηριστική φιγούρα.
Αφού τον πείραζαν ότι δεν ξέρει να παίζει και νευρίαζε. μετά του έλεγαν
ότι τον αγαπάνε και τον άφηναν να παίξει ό.τι αυτός ήθελε. Θυμάμαι που
έπαιζε το «κάτω στα λεμονάδικα», «όσοι έχουνε πολλά λεφτά» κλπ.

Εικόνα 1: Ο ρεμπέτης Βασίλης Ξενάκης ενώ παίζει μπουζούκι, τραγουδά και χορεύει στην ταβέρνα
«Πιπεριά». Οι φωτογραφίες είναι από: https://archive.org/details/panosdiakakis_gmail_20150403
(ψηφιοποίηση ΕΡΤ)
[Αλ.Κ.] Ήταν παρεΐστικο. Σαν οικογενειακό. Γνωριζόντουσαν μεταξύ τους.
Λόγω της διαρρύθμισης του μαγαζιού ήταν όλοι μια παρέα. Ήταν κοντά
κοντά ο ένας δίπλα στον άλλο. Γινόντουσαν μια παρέα.
Εικόνα 2: Όλοι γινόντουσαν μια παρέα
[Α.Κ.] Αφού να φανταστείτε, όταν δεν είχε καρέκλα να κάτσουν κάποιοι,
έβγαζαν τα σκουπίδια από τους τενεκέδες που ήταν έξω στον συνοικισμό,
άδειαζαν τα σκουπίδια και ερχόντουσαν μέσα για να κάτσουν
χρησιμοποιώντας τον ντενεκέ για καρέκλα. «Έ, κυρ Αντιγόνη, ήρθαμε!».
«Πού να σας βάλω να καθίσετε, ρε Χριστιανοί μου; Εγώ σας αγαπάω
όλους, σας έχω σαν παιδιά μου, αλλά δεν χωράμε...». Κάθε Δευτέρα
ερχόντουσαν μπουζουξήδες που δούλευαν σε άλλα μαγαζιά και έκλειναν
εκείνη την ημέρα για να ξεκουραστούν. Έτσι, κάθε Δευτέρα ερχόντουσαν
στο μαγαζί μας. Θυμάμαι ότι έναν τον έλεγαν «Μητσάρα». Ήταν ένα ψηλό
παιδί.. Θα έχει μεγαλώσει και αυτός τώρα. Ήταν λίγο πιο μικρός από
εμένα. Εγώ είμαι 83. Αυτός θα είναι γύρω στα 80.

[56ο] Οι γονείς σας, όπως μας είπατε, καταγόντουσαν από την Μακεδονία;
Εσείς πού μεγαλώσατε και πήγατε σχολείο;
[Α.Κ.] Εγώ γεννήθηκε και μεγάλωσα έξω από την Πτολεμαΐδα σε ένα
χωριό, την Ασβεστόπετρα
[https://el.wikipedia.org/wiki/Ασβεστόπετρα_Κοζάνης]. Εκεί γεννήθηκα
και μεγάλωσα. Από το ίδιο χωριό και ο άντρας μου. Η μητέρα μου ήταν
από την Βλάστη [https://el.wikipedia.org/wiki/Βλάστη]. Είναι ένα πολύ
ωραίο χωριό. Γύρω γύρω είναι βουνά και στη μέση είναι αυτό. Ένα
εκπληκτικό μέρος. Κάθε Δεκαπενταύγουστο γίνεται ο «Τρανός χορός»
[https://www.kathimerini.gr/1014852/gallery/politismos/xoros/zwh-
8anatos-tranos-xoros]. Ντύνονται με φορέματα μακριά, όπως φορούσαν
παλιά και έρχονται από την Αμερική... από παντού για να πάρουν μέρος.
Κάθε χρόνο γίνεται το πανηγύρι αυτό στη Βλάστη για μέρες.
[56ο] Πότε ήρθατε εσείς στην Αθήνα;
[Α.Κ.] Το 1958 πρέπει να ήταν. Είχε έρθει πρώτα ο άντρας μου για δουλειά
εδώ. Μετά έφερε και εμένα και παραμείναμε εδώ.
[56ο] Τα πράγματα, τουλάχιστον όταν είχατε και το μαγαζί και μένατε
δίπλα, θα ήταν πολύ καλά.
[Α.Κ.] Ναι, έτσι ήταν. Επειδή το μαγαζί πήγαινε πολύ καλά το «ανοίξαμε»
για να έχει μεγαλύτερη χωρητικότητα και εμείς πήγαμε πιο κάτω στην
οδό Άρτης. Εκεί νοικιάσαμε σπίτι και μέναμε σε ένα από τα διώροφα
προσφυγικά σπίτια που υπήρχαν. Υπήρχαν αρκετά, αλλά
κατεδαφίστηκαν. Όπως είπαμε έμειναν κάποια λίγα στην Πανόρμου όπου
έχουν γίνει, τα περισσότερα, μπαράκια. Όλα αυτά ήταν μέρος του
προσφυγικού συνοικισμού «Γηροκομείου».
[56ο] Η περιοχή των προσφυγικών του Γηροκομείου ήταν μεγάλη; Είχε
σειρές με πολλά προσφυγικά σπιτάκια;

[Α.Κ.] Ναι. Μέχρι την Λαρίσης. Μερικά έχουν μείνει ακόμα και έχουν γίνει
μαγαζιά. Πιο πίσω από εμάς έγινε μαγαζί πάλι γιατί είχαν πάρει μόνο τα
μπροστινά σπιτάκια για την διαπλάτυνση της Πανόρμου. Κηφισίας και
Πανόρμου τα πρώτα σπιτάκια. Τα υπόλοιπα έχουν μείνει. Έχουν γίνει
μπαράκια τώρα. Το μαγαζί μας ήταν αμέσως μετά την τράπεζα που
υπάρχει τώρα [Alpha Bank] στην Κηφισίας και Πανόρμου.
Εικόνα 3:Η ταβέρνα βρισκόταν μπροστά από το σημείο που είναι τώρα το club «Le Roi» στην οδό Πάνορμου
117Β. Ήταν συνέχεια του κτηρίου που κατεδαφίστηκε για να γίνει διαπλάτυνση της Πανόρμου.
Εικόνα 4: Το club «Le Roi» μέσα από το https://www.google.gr/maps

[56ο] Θυμόσαστε αν οι κάτοικοι του συνοικισμού Γηροκομείου έβγαιναν
στις πόρτες των σπιτιών για να καθίσουν και να συζητήσουν και με τους
γείτονες;
[Α.Κ.] Ναι. Είχε δύο σκαλοπάτια για να μπουν μέσα, για τα διώροφα
μιλάω. Όλοι καθόντουσαν έξω τα βράδια. Συζητούσαν...
[56ο] Το ταβερνάκι δεν είχε δύο σκαλοπάτια, όπως φαίνεται από παλιές
φωτογραφίες…
[Α.Κ.] Το ταβερνάκι είχε την πρασιά λίγο ανεβασμένη. Από το πλάι
πήγαινες χωρίς σκαλοπάτι, χωρίς τίποτε.
Όταν δόθηκαν τα μπροστά που είναι τώρα η τράπεζα και έφυγαν πρώτα
εκείνοι και μετά εμείς, έλεγαν «χάσαμε τη χαρά μας», επειδή σε αυτούς
έδωσαν διαμερίσματα. Στα σπιτάκια έβγαιναν έξω, μιλούσαν,
γνωριζόντουσαν με τους γειτόνους τους... Άλλοι ερχόντουσαν στο μαγαζί
για να πιουν κάτι αλλά οι περισσότεροι καθόντουσαν στα σκαλιά των
σπιτιών τους και συζητούσαν.
[56ο] Τα παιδιά πού πήγαν σχολείο;
[Α.Κ.] Στα σχολεία στην Αχαΐας.
[56ο] Μάλιστα. Επομένως θα ρωτήσουμε τώρα την κόρη σας για το
σχολείο. Θυμάστε κάτι από το σχολείο; Σε ποιο πήγατε;
[Αλ.Κ.] 18ο ή 19ο. Δεν είμαι σίγουρη.
[Α.Κ.] Στο 19ο.
[56ο] Ήταν άλλα σχολεία εκεί κοντά;
[Α.Κ.] Υπήρχε και ένα νηπιαγωγείο αλλά δεν πήγαν τα παιδιά, γιατί δεν
είχαν πολλές θέσεις. Ήταν το Χριστοδουλάκειο επί της Κηφισίας
[Κηφισίας 128], δίπλα στην Βιοιατρική [Κηφισίας 132]. Ο σταθμός

υπάρχει ακόμα. Είναι απέναντι από το Γηροκομείο. Εκεί πήγαιναν τα
παιδιά της περιοχής. Λειτουργεί ακόμα. Τα παιδιά μου πήγαν απευθείας
στην Πρώτη Δημοτικού.
[56ο] Τι θυμάστε από το Δημοτικό σχολείο;
[Αλ.Κ.] Πολύ λίγα πράγματα. Θυμάμαι τη διαδρομή από την Πανόρμου
μέχρι το Δημοτικό που πήγαινα με τα πόδια. Θυμάμαι ότι όλα τα σπίτια
της Άρτης, όπως πήγαινα στο σχολείο, ήταν όλα προσφυγικά. Δε θυμάμαι
να υπήρχαν πολυκατοικίες. Στη συνέχεια, που συνέχιζε ο δρόμος για να
βγούμε στην Αχαΐας [Αώου], υπήρχαν μονοκατοικίες, κάποιες από αυτές
υπάρχουν ακόμα. Θυμάμαι ότι πίσω από τον «Δαναό», μέχρι πίσω από τον
ΟΤΕ, τη Λουίζης Ριανκούρ, ήταν χωράφια χωρίς κτίσματα. Εκεί υπήρξαν
και κάποιες παράγκες. Τώρα πώς έγινε αυτό δεν το γνωρίζω....
[Α.Κ.] Ναι, όταν ήρθαν οι πρόσφυγες τους είχαν βάλει σε άλλες παράγκες...
[56ο] Αρχικά είχαν χτιστεί ξύλινες παράγκες οι οποίες, σε μεγάλο βαθμό,
κάηκαν σε πυρκαγιές που έγιναν το 1927 και το 1930. Στην αρχή τους
είχαν δώσει ακόμα και σκηνές, όπως μας είχε αναφέρει ο θείος μιας πρώην
μαθήτριας του σχολείου μας [η μητέρα του κυρίου Πολίτη μέσω της
εγγονής του και μαθήτριάς μας Μαρισίνης τη Σχολική Χρονιά: 2014-2015].
«(…) Όταν η ΠΕΡΑ ΚΛΟΥΜΠ πήρε το πρωτάθλημα Τουρκίας, η ομάδα πήγε να
παίξει ένα διεθνές παιχνίδι στη Γαλλία και εκεί ο παππούς μου με κάποιους από
την ομάδα ζήτησε πολιτικό άσυλο…. Μείνανε μερικούς μήνες στην Γαλλία και στο
μεταξύ προέκυψε η Μικρασιατική καταστροφή και όλη η οικογένεια έφυγε από
την Πόλη και ήρθαν Αθήνα, στην περιοχή των Αμπελοκήπων, όπου μοιράστηκαν
αρχικά σκηνές για τους πρόσφυγες. Ομοίως ήρθε και ο παππούς Αθήνα από την
Γαλλία και όλη η οικογένεια όπως και άλλοι πρόσφυγες έμειναν στα προσφυγικά
της Πανόρμου τα οποία άρχισαν σιγά σιγά να οικοδομούνται. (…) » ] Υπήρχαν
και οικογένειες που έφτιαξαν μόνοι τους παράγκες, όπως έγινε, σύμφωνα
με όσα μας έχουν αναφέρει και στους προσφυγικούς συνοικισμούς Νέα
Ανατολή και Κουντουριώτικα.

[Α.Κ.] Ναι, τα διώροφα έγιναν μετά. Μπορεί να έμεναν αρχικά σε παράγκες
και φεύγοντας για τα διώροφα, άλλοι από νησιά και από άλλες περιοχές
που βρέθηκαν στην περιοχή, να μπήκαν μέσα. Θυμάμαι κάτι καλυβάκια
που υπήρχαν στη σειρά όπου έμενε μέσα κόσμος. Πίσω από τον «Δαναό»
ήταν αυτά πριν κατασκευαστεί η πολυκατοικία στο ισόγειο της οποίας
είναι ο κινηματογράφος «Δαναός». Επίσης, υπήρχαν τουαλέτες του Δήμου
όπου πήγαιναν όλοι αυτοί εκεί.
[Αλ.Κ.] Θυμάμαι και κάποιους άλλους, όπως τη Φωφώ που έλεγες, που
ήρθε από την Κωνσταντινούπολη και έμενε σε κάτι δωματιάκια. Ήταν
δωματιάκια, δωματιάκια όπου έμεναν πρόσφυγες. Θα προσπαθήσω να
βρω την Ιωάννα μήπως θυμάται κάτι περισσότερο. Η Ιωάννα Ιγγλέση
έμενε στο ίδιο «μπλοκ» / συγκρότημα με εμάς στο προτελευταίο διώροφο.
Ήταν κόρη του Λευτέρη και της Πόπης. Εγώ έχω τις εικόνες των σπιτιών
του συνοικισμού που έμενε ο Νικολάκης ο Φτουφτού, η Ανάστω. Αυτά
ήταν πολύ ωραία σπίτια και είχαν και αυλή.
[Α.Κ.] Όλα είχαν πίσω και ακάλυπτο χώρο. Και εμείς είχαμε στο πίσω
μέρος ακάλυπτο χώρο. Έβγαιναν όλοι και έβαζαν σχοινάκια και άπλωναν
τα ρούχα τους. Τα σπίτια ήταν σαν ένα Γ και στο πίσω μέρος ήταν ο
ακάλυπτος χώρος. Τώρα μερικοί έκαναν και παρανομίες και έχτιζαν και
κάτι στον ακάλυπτο. Έμενε όμως πίσω χώρος.
[Αλ.Κ.] Ναι. Θα ρωτήσω την Ιωάννα αν έχει φωτογραφίες γιατί θα ήταν
καλύτερο από την περιγραφή.
[Α.Κ.] Μακάρι, αλλά δύσκολο. Τότε δεν υπήρχαν και φωτογραφικές
μηχανές. Ποιος θα τις έβγαζε; Τώρα, στο μαγαζί και τράβηξαν 3-4
φωτογραφίες. Δεν είχε πολύς κόσμος φωτογραφικές μηχανές.
[56ο] Από το σχολείο όμως, τι θυμάστε;
[Αλ.Κ.] Θυμάμαι τα σκαλοπάτια που ανέβαινες για να μπεις στις τάξεις.
Είχε μια μεγάλη πόρτα για να μπεις. Αν θυμάμαι καλά νομίζω ότι ήμουν

στις κάτω αίθουσες, δεν ανέβαινα στις πάνω. Θα έρθω και στο σχολείο να
δω τι θα θυμηθώ από κοντά.
[56ο] Φυσικά, όποτε θέλετε.
[Α.Κ.] Εμείς είχαμε πρασιά μπροστά στο μαγαζί με μουριές. Είχε πρασιά
μεγάλη και βγάζαμε τραπέζια το καλοκαίρι έξω στην πρασιά. Είχε τρία
μέτρα πρασιά…
[56ο] Ήταν πολλές μουριές;
[Α.Κ.] Ήταν μια από εκεί και δύο από εδώ. Δύο από την πλευρά της Άρτης
και μια από την άλλη πλευρά της Πανόρμου. Αυτή ήταν σαν ομπρέλα.
[56ο] Μάλιστα. Μετά το Δημοτικό σε ποιο Γυμνάσιο πήγατε;
[Αλ.Κ.] Εγώ ήρθα εδώ πάνω στο Ψυχικό.
[56ο] Μέσα στην τάξη, στο Δημοτικό, ήσασταν αρκετά παιδιά; Θυμάστε
αριθμό;
[Αλ.Κ.] Δεν είμαι σίγουρη...
[Α.Κ.] Καμιά 25αριά.
[56ο] Σας άρεσε κάτω το προαύλιο; Παίζατε με τα άλλα παιδιά;
[Α.Κ.] Είχε μεγάλο προαύλιο.
[Αλ.Κ.] Ναι. Για τα δικά μου τα μάτια τότε ήταν πολύ μεγάλο. Έτσι το
θυμάμαι. Είχε και ένα μικρότερο. Υπήρχαν σκαλάκια που τα συνέδεαν.
[56ο] Πράγματι. Το έχουμε δει σε παλιά σχέδια και φωτογραφίες. Τώρα
δεν υπάρχουν.

Εικόνα 5: Τομή όπου φαίνονται στα δεξιά οι σκάλες που συνέδεαν τις δύο αυλές.
Εικόνα 6: Κάτοψη όπου διακρίνονται οι σκάλες στα αριστερά
Εικόνα 7: Από το αρχείο του κ. Στέλιου
Ρετσίλα. Πρόσκοποι στα σκαλοπάτια που
συνέδεαν τις δύο αυλές
Ποια ήταν τα παιχνίδια σας;
[Αλ.Κ.] Θυμάμαι ότι παίζαμε αρκετό κυνηγητό. Παίζαμε σχοινάκι, κουτσό...
[56ο] Είχατε δάσκαλο, δασκάλα; Θυμάστε τα ονόματά τους
[Αλ.Κ.] Δασκάλα είχα αλλά δεν θυμάμαι το όνομά της. Θυμάμαι ότι ήταν
αυστηρή.
[56ο] Από διάβασμα, πώς πήγαιναν τα πράγματα;
[Α.Κ.] Καλή ήταν.
[Αλ.Κ.] Το σχολείο δεν πρέπει να μου άρεσε ιδιαίτερα. Η δασκάλα που είχα
ήταν και αυστηρή. Δε θυμάμαι για βέργα βέβαια αλλά ήταν αρκετά
αυστηρή.

[56ο] Είχε συσσίτια στο σχολείο;
[Αλ.Κ.] Δεν θυμάμαι. Δεν νομίζω ότι είχε.
[Α.Κ.] Όχι, δεν έδιναν κάτι.
[56ο] Σκανταλιές κάνατε;
[Αλ.Κ.] Πολλές. Ναι ήμουν ζωηρή.
[Α.Κ.] Θυμάμαι μια φορά που η κόρη μου η μικρή παρεξηγήθηκε με μια
συμμαθήτρια της τη Μάντω και την έσπρωξε. Γενικά ήταν ήρεμη η μικρή
μου, αλλά δεν ήθελε και να την ενοχλούν. Η Μάντω είπε στους δασκάλους
ότι την χτύπησε η Καραγιάννη. Η δασκάλα φώναξε την Αλεξάνδρα γιατί
αυτή ήταν η ζωηρή και θεώρησε ότι αυτή έσπρωξε την Μάντω. Η
Αλεξάνδρα είπε ότι δεν την πείραξε και η Μάντω είπε «Όχι αυτή η
Καραγιάννη, η άλλη!».
[56ο] Είχατε επιστάτη στο σχολείο;
[Αλ.Κ.] Δε θυμάμαι.
[56ο] Το σχολείο είχε κυλικείο; Ψωνίζατε από εκεί; Αγόραζαν τα παιδιά;
[Αλ.Κ.] Δε θυμάμαι, αλλά θα πρέπει. Θυμάμαι ότι με το χαρτζιλίκι αγόραζα
κουλουράκια.
[Α.Κ.] Τους έδινα λεφτά κάθε μέρα για να πάρουν ό,τι θέλουν.
[56ο] Όταν τελειώνατε το σχολείο, πηγαίνατε σπίτι;
[Αλ.Κ.] Κατευθείαν, ποδαράτο.
[Α.Κ.] Δεν ήταν και μακριά.
[Αλ.Κ.] Το μόνο στέκι τότε ήταν το μπασκετάκι στην Αργολίδος. Υπάρχει
ακόμα. Η παιδική χαρά.

[56ο] Τα παιδιά στο σχολείο ήταν στην ίδια κατάσταση ή υπήρχαν παιδιά
που ξεχώριζαν π.χ. οικονομικά;
[Αλ.Κ.] Δεν θυμάμαι κάτι τέτοιο, αν δηλαδή υπήρχαν μαθητές που ήταν σε
πολύ διαφορετική οικονομική κατάσταση από τους άλλους.
[56ο] Στο σχολείο γίνονταν διακρίσεις ανάμεσα στα παιδιά; Υπήρχαν
παιδιά που τα κορόιδευαν;
[Αλ.Κ.] Δεν νομίζω να γινόταν μπούλινγκ την εποχή εκείνη.
[56ο] Τον χειμώνα στα διώροφα έκανε κρύο;
[Α.Κ.] Ναι, έκανε λίγο κρύο.
[56ο] Ηλεκτρικό πάντως υπήρχε, έτσι δεν είναι;
[Α.Κ.] Ναι, ναι, βέβαια. Υπήρχε. Από τότε που χτίστηκαν αυτά υπήρχε
ρεύμα. Τα σπίτια αυτά ήταν πολύ στέρεα. Όταν έγινε ο σεισμός το 1980
ήρθαμε να μείνουμε εδώ και εμείς. Είχαμε μετακομίσει από την περιοχή.
Είχαμε, όμως, το μαγαζί. Τα σπίτια αυτά που έγιναν τότε ήταν πολύ
στέρεα. Όταν έγινε η κατεδάφιση φάνηκαν τα πολλά σίδερα που είχαν. Οι
μπουλντόζες δυσκολευόντουσαν να τα γκρεμίσουν.
[56ο] Λέτε για τα διώροφα προσφυγικά;
[Α.Κ.] Και για το μαγαζί που κατεδάφισαν. Ο άνδρας μου πήγαινε κάθε
μέρα εκεί. Δεν μπορούσε να το ξεχάσει. Του έλεγα «Πού πας χριστιανέ
μου;» Μου έλεγε «Να πάω να σου ψωνίσω ό,τι θες και θα πάω κάτω». «Να
σου δώσω και ένα σκαμνί για να καθίσεις απέξω. Το μαγαζί πάει,
κατεδαφίστηκε. Τι θέλεις και πηγαίνεις τώρα; Έφυγε, τελείωσε». Αλλά
ήταν καλοχτισμένα. Ήταν σαν βίλες τότε αυτά, σε σχέση με τα υπόλοιπα.
[56ο] Για ζέστη τι είχατε;
[Α.Κ.] Εμείς είχαμε μια σόμπα κινητή πετρελαίου.

[56ο] Νερό είχε το σπίτι;
[Α.Κ.] Ναι, είχε.
[56ο] Θέλατε να αλλάξετε γειτονιά; Πώς σας φάνηκε;
[Α.Κ.] Είχαμε αγοράσει το σπίτι μας εδώ από πριν. Όταν κατεδαφίστηκε
το σπίτι στην Άρτης πήγαμε και μείναμε, για ένα εξάμηνο περίπου, κάπου
αλλού, μέχρι να ολοκληρωθεί το σπίτι μας εδώ. Τα παιδιά μας ήδη
ερχόντουσαν στο Νέο Ψυχικό για το Γυμνάσιο.
[56ο] Επομένως δεν αναγκαστήκατε να αλλάξετε γειτονιά. Το είχατε
αποφασίσει να φύγετε.
[Α.Κ.] Αναγκαστήκαμε. Όταν θέλαμε να αγοράσουμε σπίτι, τα σπίτια στην
περιοχή εκεί ήταν πιο ακριβά. Χτιζόταν πολυκατοικία ακριβώς απέναντι
από το μαγαζί μας, αλλά τα διαμερίσματα ήταν πολύ πιο ακριβά από τις
τιμές των διαμερισμάτων εδώ. Έτσι καταλήξαμε σε αυτήν τη γειτονιά.
Βέβαια, όσο δουλεύαμε το μαγαζί είχα μεγάλη διαδρομή. Από εδώ να πάω
κάτω, να γυρίσω το μεσημέρι, να ξαναπάω το απόγευμα και να
ξαναγυρίσω την άλλη μέρα το πρωί!
[56ο] Εδώ το σπίτι σας πότε το πήρατε;
[Α.Κ.] Το 1977 το αγοράσαμε. Το 1978 ήταν έτοιμο και μετακομίσαμε εδώ.
[56ο] Επομένως, από το 1978 και μέχρι την κατεδάφιση του μαγαζιού
πηγαινοερχόσασταν από την Κουσιανόφσκυ στην Πανόρμου.
[Α.Κ.] Ναι. Πήγαινα το πρωί, ερχόμουν το μεσημέρι για να τους φέρω
φαγητό....
[56ο] Πηγαίνατε από το πρωί στην «Πιπεριά».

[Α.Κ.] Εννιά το πρωί πήγαινα. Έκανα αρχικά τα ψώνια. Πήγαινα στον
χασάπη, στον μανάβη, στον φούρνο κλπ, ώστε να πάρω όλα τα ψώνια που
χρειαζόμασταν και να τα πάω στο μαγαζί. Έντεκα το πρωί ερχόντουσαν
από τον Δήμο οδοκαθαριστές και έτρωγαν. Έπρεπε να τα έχω έτοιμα.
[56ο] Ψωνίζατε από τη γειτονιά και φτιάχνατε το φαγητό της ταβέρνας;
[Α.Κ.] Ναι. Μερικές φορές πήγαινα και στην Αθηνάς, στην αγορά, κυρίως
για μπακαλιάρο... Κάποιοι από τους οδοκαθαριστές είχαν φαγητό μαζί
τους σε κατσαρολάκια. Άλλοι παράγγελναν φαγητό. Έπιναν και λίγο
κρασάκι. Έντεκα με δώδεκα είχαν διάλειμμα για κολατσιό. Έτσι ήταν από
τον Δήμο. Αυτοί ήταν οι οδοκαθαριστές της περιοχής. Υπήρχε και ένας
επιστάτης που τους επέβλεπε ώστε να μην κάνουν και κοπάνα. 11 με 12
πάντως ήταν η ώρα του φαγητού.
[56ο] Μετά φέρνατε έτοιμο το φαγητό στο σπίτι;
[Α.Κ.] Ναι, έτοιμο το έφερνα. Ερχόμουν σπίτι από την ταβέρνα γύρω στις
τρεις το μεσημέρι, ξεκουραζόμουν και στις έξι έφευγα ξανά για το μαγαζί.
Στις αρχές το κλείναμε γύρω στις 12. Μετά καθόμασταν και πιο αργά.
Σταμάτησε και ο άντρας μου από την πρωινή δουλειά.
[56ο] Ο άνδρας σας πού δούλευε;
[Α.Κ.] Στις οικοδομές δούλευε. Ήταν μαραγκός οικοδομών. Τα
απογεύματα ερχόταν στο μαγαζί. Όταν σταμάτησε ήμασταν και οι δύο
εκεί. Πήγαινα πάλι εγώ το πρωί στις εννιά για τα ψώνια και ερχόταν και
εκείνος μετά. Το μεσημέρι φέρναμε το φαγητό για τα παιδιά. Όταν
πήγαινα στο μαγαζί έκανα ένα τέταρτο. Όταν γύριζα έκανα είκοσι λεπτά
γιατί έχει και λίγο ανηφορίτσα. Το περπάτημα κάνει καλό...
[56ο] Το περπάτημα και η γυμναστική κάνουν καλό.
[Α.Κ.] Όλα καλό μου έκαναν. Πήγα 83 ετών και είμαι καλά. Επομένως, όλα
καλά ήταν. Μου άρεσε η δουλειά. Διασκέδαζα κιόλας. Δεν κουραζόμουν.

[56ο] Φτιάχνατε το φαγητό και ακούγατε και μουσική. Σας άρεσαν τα
ρεμπέτικα;
[Α.Κ.] Ναι, ναι, ναι. Μου άρεσαν πάρα πολύ. Τραγουδούσα κιόλας μαζί
τους. Μου είπε μια φορά ο κουνιάδος μου που ήρθε «Από ζόρι
τραγουδάς;». «Τι ζόρι λες; Διασκεδάζω εδώ κιόλας βγάζοντας και τα
χρήματα που χρειαζόμαστε».
[Αλ.Κ.] Αυτές τις κασέτες από το μαγαζί πού τις έχουμε; Έχει μείνει
τίποτα;
[Α.Κ.] Μια σακούλα πρέπει να υπάρχει κάπου.
[56ο] Βάζατε και κασέτες;
[Αλ.Κ.] Ναι. Κάποιες φορές «βαριά και ασήκωτα».
[Α.Κ.] Όταν δεν ήταν κανένας να παίξει βάζαμε κασέτες με τα ρεμπέτικα
στο κασετόφωνο.
[Αλ.Κ.] Θα πάω να κοιτάξω στο σπίτι της μαμάς. Οι κασέτες είχαν
ρεμπέτικα και ζεϊμπέκικα. Θα δω αν υπάρχουν και σε τι κατάσταση είναι.
[Α.Κ.] Κρατήσαμε μερικές. Αρκετές χάλασαν με την χρήση και τις
πετάξαμε.
[56ο] Είχατε φίλους εδώ όταν ήρθατε ή διαλέξατε την περιοχή στην τύχη;
[Α.Κ.] Είχαμε μια θεία, μακρινή συγγενής ήταν. Το 1941 που έπεσε η πείνα
εδώ στην Αθήνα ήρθαν στο χωριό, στην Ασβεστόπετρα. Η πεθερά μου
τους είχε τρία με τέσσερα χρόνια μαζί τους για να μην πεθάνουν από την
πείνα. Η θεία έπαιρνε και πράγματα και έστελνε στην Αθήνα για τα
αδέλφια της. Μετά την απελευθέρωση κράτησαν επαφή. Κάθε καλοκαίρι
έρχονταν αυτή με τον άντρα της. Μετά ήρθαμε εμείς εδώ. Μας
υποστήριξαν. Εμένα με αγαπούσαν πάρα πολύ αν και ήταν συγγενείς του
άντρα μου. Έμεναν απέναντι από το ΙΚΑ στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας.

[56ο] Μάλιστα. Τηλέφωνα στον συνοικισμό υπήρχαν; Ήταν εύκολο να έχει
κάποιος;
[Α.Κ.] Εμείς τότε είχαμε βάλει στο μαγαζί. Μόνο στο μαγαζί. Όταν ήρθαμε
εδώ δεν είχαμε στην αρχή. Ήταν δύσκολο παρά το γεγονός ότι ο άντρας
μου είχε πρόβλημα με την καρδιά του και ένα τηλέφωνο θα ήταν χρήσιμο
στο σπίτι. Επειδή όμως είχαμε τηλέφωνο στο μαγαζί, αν και το τηλέφωνο
αυτό ήταν στο όνομά μου και το μαγαζί θέλει ένα 15λεπτο περπάτημα από
το σπίτι, δεν μας το ενέκριναν στην αρχή. Δεν ήταν εύκολο να βάλει
κάποιος τηλέφωνο εκείνη την εποχή. Ήταν αρκετά δύσκολο. Είχαμε μείνει
πάρα πολλά χρόνια στο σπίτι μας εδώ χωρίς τηλέφωνο. Το τηλέφωνο
συνδέθηκε λίγο πριν κατεδαφιστεί το μαγαζί. Εδώ ήταν πιο δύσκολο να
μπει τηλέφωνο. Εκεί στην Πανόρμου ήταν πιο εύκολο. Όταν
κατεδαφίστηκε το μαγαζί, εμείς πουλήσαμε το νούμερο του τηλεφώνου.
Το κτήριο που ήταν τα γραφεία της Πέρα Κλουμπ επί της Πανόρμου, όταν
μετακόμισε, το είχε πάρει κάποιος και πουλούσε σκυλιά. Σε αυτόν
πουλήσαμε το τηλέφωνο γιατί δεν μπορούσε να βάλει.
[56ο] Πού ακριβώς ήταν τότε τα γραφεία της Πέρα Κλουμπ;
[Α.Κ.] Δίπλα από το μαγαζί μας στην Πανόρμου υπήρχε ένα πρώην μαγαζί
που ήταν κλειστό. Δίπλα από αυτό ήταν τα γραφεία της Πέρα Κλουμπ
πάνω στην Πανόρμου επίσης.
[56ο] Ποια ήταν τα τοπόσημα της περιοχής που μένατε;
[Α.Κ.] Εμείς γνωρίζαμε την περιοχή μας και το σπίτι της θείας που ήταν
απέναντι από το ΙΚΑ. Δεν είχαμε χρόνο να κάνουμε κάτι άλλο. Ήμασταν
στη δουλειά όλη μέρα από το πρωί ως το βράδυ και από το βράδυ ως το
πρωί.
[56ο] Υπήρχαν κάποια νεοκλασικά, ωραία σπίτια στην περιοχή;
[Α.Κ.] Όχι, δεν θυμάμαι.

[56ο] Ποια εποχή θα προτιμούσατε; Την τωρινή ή την εποχή εκείνη;
[Α.Κ.] Τότε ήμασταν νέοι και περνούσαμε καλά. Και τώρα καλά είναι,
αλλά τώρα μεγαλώσαμε και είναι διαφορετικά.
[56ο] Μπορείτε να μας πείτε με σειρά πού έχετε μείνει από όταν ήρθατε
στην Αθήνα και γιατί κάνατε τόσες αλλαγές σπιτιών;
[Α.Κ.] Στην αρχή μείναμε στην Πανόρμου για δύο περίπου χρόνια, μεταξύ
1958-1960. Μετά πήγαμε λίγο πιο πάνω στη Λαρίσης. Στη συνέχεια
μεταφερθήκαμε στο Παλαιό Ψυχικό για καλύτερα. Η κυρία που το είχε
έμενε μόνη της σε ένα άλλο σπίτι. αλλά έδωσε το σπίτι που μας νοίκιαζε σε
μια ανιψιά της που είχε πάρει μετάθεση από τις Σέρρες. Έπρεπε λοιπόν να
φύγουμε από εκεί. Από εκεί πήγαμε στο μαγαζί το 1966. Αρχικά το
νοικιάζαμε και μετά το αγοράσαμε. Στην αρχή μέναμε σε δωμάτια του
σπιτιού, δηλαδή σπίτι και μαγαζί στον ίδιο χώρο, αλλά τελικά νοικιάσαμε
για σπίτι στην Άρτης, ώστε να «μεγαλώσουμε» το μαγαζί. Το 1977
αγοράσαμε το σπίτι εδώ και μένουμε από το 1978. Μέχρι να μπορούμε να
μπούμε μέσα στο νέο μας σπίτι μείναμε, για ένα εξάμηνο περίπου, στη
Σεβαστουπόλεως, απέναντι από το νοσοκομείο Ερυθρός Σταυρός. Να
βρεις να νοικιάσεις σπίτι δεν ήταν εύκολο μετά τα 2 παιδιά. Πριν τα
παιδιά εντάξει. Μετά σε σπίτια που θέλαμε να νοικιάσουμε δε μας έβαζαν
μέσα λόγω των παιδιών. Οι πολυκατοικίες ήταν καινούριες και όσοι
νοίκιαζαν προτιμούσαν άτομα χωρίς παιδιά. Εμείς ψάχναμε σε
πολυκατοικίες κοντά στο μαγαζί αλλά δεν νοίκιαζαν τα διαμερίσματα σε
οικογένειες με παιδιά. Τελικά νοικιάσαμε στην Άρτης, σε διώροφο
προσφυγικό, στον Α' όροφο.
[56ο] Στην Άρτης πότε πήγατε;

[Α.Κ.] Μετά από περίπου δύο χρόνια, 1968-1969. Το μαγαζί πήγαινε πολύ
καλά, δε χωρούσαν οι πελάτες και έτσι το «ανοίξαμε» για να έχει
περισσότερο χώρο.
[56ο] Σήμερα πώς σας φαίνεται εκεί η περιοχή;
[Α.Κ.] Τώρα εκεί δεν είναι να μείνεις. Ακριβώς απέναντι από δικό μας το
μαγαζί έγινε πολυκατοικία. Μου λέει ένας κύριος που δουλεύει στην
Τράπεζα και τον γνωρίζουμε, του Λαούδη ο γαμπρός, «Δε φεύγαμε και
εμείς από εδώ; Δεν μπορείς να κοιμηθείς τα βράδια. Ζούγκλα είναι. Τα
μαγαζιά είναι ανοιχτά στην Πανόρμου μέχρι αργά, γίνεται φασαρία». Εκεί
υπήρχε προσφυγικό κτήριο το οποίο δόθηκε αντιπαροχή για να γίνει
πολυκατοικία.
[56ο] Τι θα θέλατε για την περιοχή; Τι νομίζετε ότι θα μπορούσε να
αλλάξει;
[Α.Κ.] Τι να σας πω. Δεν ξέρω τι θα μπορούσε να αλλάξει. Όλα τα
προσφυγικά που έχουν μείνει έχουν γίνει από σπίτια μαγαζιά, μπαρ.
Τελείωσε. Παλαιότερα είχε ακουστεί ότι θα τα έπαιρναν για να γίνει
πάρκο. αλλά δεν νομίζω ότι πρόκειται να γίνει κάτι. Δεν το βλέπω. Εμάς
μας είχε μείνει λίγο ακάλυπτος χώρος από το μαγαζί. Το πουλήσαμε. Το
είχε πάρει κάποιος μηχανικός. Ο γιος του ήταν πολιτικός μηχανικός. Είχε
πει ότι θα τα αγόραζε ένα ένα για να κάνει κάτι που ήθελε, αλλά τελικά
δεν του βγήκε. Αρκετοί δεν πούλησαν τον δικό τους χώρο και παρέμεινε
έτσι η υπόθεση.
[56ο] Έχετε κάποια πολύ δυνατή ανάμνηση από το παρελθόν, κάτι που να
σας έχει μείνει πάρα πολύ έντονα στη μνήμη σας;
[Α.Κ.] Η γειτονιά. Οι καθημερινές αναμνήσεις, οι άνθρωποι. Δυστυχώς
αρκετοί έχουν φύγει από τη ζωή. Παλαιότερα πήγαινα τακτικά για καφέ,
επίσκεψη, αλλά τώρα δεν έχει μείνει κάποια από τις φίλες μου.

[56ο]Τώρα να ρωτήσουμε για διασκεδάσεις. Εκτός από τα ρεμπέτικα και
τα ζεϊμπέκικα του μαγαζιού κάνατε κάτι άλλο;
[Α.Κ.] Έλεγε ο άντρας μου καμιά φορά, αφού είχαμε κλείσει το μαγαζί στις
μια το πρωί, να πάμε κάτω στην Πατησίων που έχει ένα καλό μαγαζί. Του
λέω «Ρε Κώστα, πού να πάμε. Αφού το πρωί έχουμε πάλι δουλειά. Μέχρι
τώρα σε μαγαζί ήμασταν. Πού θέλεις να με κουβαλήσεις; Να πάμε σπίτι
μας να δούμε τα παιδιά μας. Τι κάνουν.» Ήθελε να πάει στον Κόρο. Ο
Κόρος [https://el.wikipedia.org/wiki/Γιώργος_Κόρος] έπαιζε βιολί και
ήταν πάρα πολύ καλός. Αυτός έπαιζε στην Ομόνοια. Ήταν το καλύτερο
βιολί. Μας είχε πάρει και ένας πατριώτης από την Θεσσαλονίκη για να
πάμε. Μετά τη δουλειά δεν ήθελα να πάω κάπου αλλού.
[56ο] Τα παιδιά έμεναν μόνα τους;
[Α.Κ.] Ναι, είχαν μεγαλώσει βέβαια. Είχαμε το μυαλό μας εδώ. Τους είχαμε
πει να έχουν κλειστή την πόρτα του διαμερίσματος ώσπου να
επιστρέψουμε. Πώς να διασκεδάζεις και τα παιδιά σου να είναι μόνα τους
στο σπίτι. Δεν ήταν όμως τόσο δύσκολες καταστάσεις, όπως είναι τώρα
που μπαίνουν κλέφτες στο σπίτι. Δεν είχε τέτοια πράγματα. Βέβαια,
πάντα υπάρχει λίγος φόβος. Δεν μπορούσαμε όμως να κάνουμε αλλιώς.
Έπρεπε να δουλέψουμε.
[56ο] Τι θυμόσαστε από την «Πιπεριά»;
[Α.Κ.] Η «Πιπεριά» που λένε, στη μεγάλη πρασιά μπροστά είχε ένα δέντρο
που τα φύλλα του ήταν σαν της πιπεριάς. Έβγαζε ένα κόκκινο
«γρομπαλάκι» σαν πιπεριά. Δεν ήταν πιπεριά αλλά είχε το φύλλο της.
Αυτό το δέντρο ήταν πολλών ετών και είχε κάνει και κουφάλα. Πάνω
πάνω από το μεγάλο αυτό δέντρο είχαν κρεμασμένο τον Διογένη, αυτόν
που είχαμε μετά εμείς στην ταβέρνα. Το δέντρο αυτό έκανε και πολύ ίσκιο.
Πέρασε μια μέρα ένα φορτηγό και το χτύπησε κατά λάθος. Το δέντρο

έπεσε. Στην ταβέρνα όμως έμεινε το όνομα «Πιπεριά», λόγω αυτού του
δέντρου. Η πιπεριά ήταν από την πλευρά που ήταν η μια μουριά στην
Πανόρμου. Στο σημείο εκείνο ήταν παλιά και οι «πειρατές» με τα ταξί.
Έπιναν το καφεδάκι τους το πρωί και αυτοί στην «Πιπεριά».
[Αλ.Κ.] Να και οι κασέτες. Κάποιες είναι «κομμένες». Δεν ξέρω ποιες από
αυτές θα παίζουν κανονικά.
[56ο] Αυτές τις ηχογραφούσατε στο μαγαζί από αυτούς που
τραγουδούσαν ή τις είχατε φτιάξει από επιλογές τραγουδιών σε κάποιο
μαγαζί;
[Α.Κ.] Έτοιμες τις είχαμε πάρει αυτές.
[Αλ.Κ.] Δεν πρέπει να έχει γίνει κάποια ζωντανή ηχογράφηση στο μαγαζί.
[Α.Κ.] Όχι. Όταν δεν υπήρχε ζωντανή μουσική, χρησιμοποιούσαμε το
κασετόφωνο. Είχαμε μια σειρά κασέτες με επιλεγμένα τραγούδια και
βάζαμε. Αυτές τις είχαμε στην ταβέρνα για τις περιπτώσεις που δεν ήταν
κάποιοι που θα έπαιζαν ζωντανά τραγούδια.
[Αλ.Κ.] Πάρτε κάποιες από τις κασέτες, αν και φαίνονται ταλαίπωρες. Αν
μπορούν να ψηφιοποιηθούν, έχει καλώς.
[Α.Κ.] Διαφορετικά πετάξτε τες. Από την πολλή χρήση αυτές χαλάνε.
Εικόνα 8: Κασέτες με ρεμπέτικα και ζεϊμπέκικα της «Πιπεριάς»
[56ο] Είχατε όμως συχνά ζωντανή μουσική στο μαγαζί, έτσι δεν είναι;
[Α.Κ.] Ναι. Κάθε μέρα είχαμε φοιτητές στο μαγαζί. Ήταν γεμάτο. Τρώγανε
εκεί, γιατί είχαμε καλές τιμές, και διασκέδαζαν. Σου έλεγαν. Αν πάω στο

μαγειρείο για να φάω, θα φάω και θα φύγω. Στην ταβέρνα εδώ θα φάω,
θα πιω και το κρασάκι μου, θα παίξω και την κιθάρα μου, το
μπαγλαμαδάκι μου κλπ και θα διασκεδάσω. Και θα φάω και θα
διασκεδάσω. Επομένως τους συνέφερε. Έπαιζαν, τραγουδούσαν,
χορεύανε. Γι' αυτό είχαμε και πολλή δουλειά. Άρεσε και σε εμάς αυτό που
κάναμε. Το κάναμε με ευχαρίστηση. Τα τραπέζια της ταβέρνας ήταν
ξύλινα και οι καρέκλες ψάθινες.
[56ο] Το μαγαζί πόσα δωμάτια είχε;
[Α.Κ.] Δύο είχε. Ένα κεντρικό και ένα άλλο που ανοίξαμε αργότερα. Αυτό
είχε τοίχο. Τον γκρεμίσαμε και βάλαμε μια ντάνα βαρέλια πάνω και μια
ντάνα βαρέλια κάτω και ό,τι χώρος έμεινε χρησιμοποιήθηκε για τραπέζια.
Δίπλα ήταν η κουζίνα και το μπάνιο. Η κουζίνα είχε έναν πάγκο μεγάλο.
Ήταν μακρόστενη. Εκεί μέσα είχαμε πετρογκάζ. Εγώ μαγείρευα και έβαζα
στον πάγκο. Τα έπαιρνε ο άντρας μου και τα σερβίριζε. Είχαμε κάποια
στιγμή και μια κοπέλα, φοιτήτρια, που βοηθούσε στο σερβίρισμα.
[56ο] Υπήρχαν άτομα που ερχόντουσαν τακτικά από τον συνοικισμό;
[Α.Κ.] Από παντού μας ερχόντουσαν. Ερχόντουσαν από την Καλλιθέα, από
πολλά μέρη. Από τον συνοικισμό του Γηροκομείου ερχόντουσαν και
πολλοί για να πάρουν κρασάκι σε νταμιτζάνες για το σπίτι τους. Δίναμε
και έξω. Άρεσε το βαρελίσιο κρασί μας. Είχαμε και τακτικούς θαμώνες από
την περιοχή. Υπήρχε ένας άλλος που ερχόταν τακτικά και έπαιζε, αλλά
τώρα δε θυμάμαι το όνομά του. Ήταν πολύ καλός μουσικός. Ένας άλλος, ο
Μητσάρας, έπαιζε καλό μπουζούκι για το κέφι του. Κάποια στιγμή όμως
έπιασε δουλειά κάπου στην Αθήνα και δούλευε εκεί. Τον χάσαμε. Χάσαμε
και όλους τους παλιούς και δεν μπορείς να ρωτήσεις να μάθεις.

Εικόνα 9: Στην ταβέρνα ερχόντουσαν φοιτητές αλλά και μεγαλύτεροι για να παίξουν μουσική, να φάνε και να
τραγουδήσουν μαζί με τις παρέες τους και τους υπόλοιπυος πελάτες του μαγαζιού.
[56ο] Πότε σταματήσετε να δουλεύετε στο μαγαζί; Όταν γκρεμίστηκε ή
από πριν;
[Α.Κ.] Πιο πριν σταματήσαμε. 1987-1988; Ο άνδρας μου ήθελε να
συνεχίσουμε με το μαγαζί. Εγώ όμως είχα κουραστεί. Αφού είχαμε
τακτοποιήσει τα παιδιά μας, τα παντρέψαμε, αποκτήσαμε και σπίτι για να
μένουμε, δε χρειαζόταν να κάνουμε κάτι άλλο. Του έλεγαν και οι άλλοι
«Κώστα, άμα το κλείσεις θα πεθάνεις. Εσένα η ζωή σου εδώ είναι» Όμως
και εμείς μέχρι πότε θα δουλεύαμε από το πρωί ως το βράδυ. Να μην
είμαστε και πλεονέκτες. Ας δουλέψουν και άλλοι. Το νοικιάσαμε σε
κάποιον. Αυτός ήταν με μια Κύπρια. Αυτή η κακομοίρα μαγείρευε, δούλευε
όλη την ημέρα μέσα, ενώ αυτός όλη την μέρα έπινε μπύρες. Μας φέσωσε
κιόλας. Ήρθε και η μπουλντόζα και τα πήρε όλα μαζί. Τελειώσαμε με το
μαγαζί ολοκληρωτικά.
[56ο] Θυμόσαστε κάτι για την Πέρα Κλουμπ, μιας και τα γραφεία της ήταν
κοντά στο μαγαζί σας;
[Α.Κ.] Μια με δύο φορές την εβδομάδα έκαναν συνάντηση, συγκέντρωση
στο γραφείο τους και συζητούσαν για τα θέματα της ομάδας. Πάνω στην

Πανόρμου, μετά το μαγαζί μας ήταν του κυρ Μήτσου, που ήταν κλειστό
και εγκαταλελειμμένο και μετά τα γραφεία της Πέρα Κλουμπ. Κάποια
στιγμή μετακόμισε τα γραφεία της η Πέρα Κλουμπ και ο χώρος που
άδειασε χρησιμοποιήθηκε από αυτόν που πουλούσε σκυλιά και του
πουλήσαμε, αργότερα, τον αριθμό τηλεφώνου του μαγαζιού. Μετά από
την Πανόρμου δεν γνωρίζω πού μετέφερε η ομάδα της Πέρα Κλουμπ τα
γραφεία της.
[56ο] Σας ευχαριστούμε πάρα πολύ για τη συνέντευξη και τις πληροφορίες
που μας δώσατε. Θα επικοινωνήσουμε για να βρεθούμε ξανά. Να είστε
καλά.
[Α.Κ.] Καλό σας βράδυ. Θα συνεχίσουμε την επόμενη φορά.
2η συνέντευξη: 02/09/2020
[56ο] Καλησπέρα σας. Ευχαριστούμε που μας δεχθήκατε ξανά στο σπίτι
σας. Κυρία Αλεξάνδρα, θα θέλαμε να σας κάνουμε τις ερωτήσεις που μας
είχε απαντήσει η μητέρα σας, όταν εσείς είχατε φύγει για να βρείτε παλιές
κασέτες, αλλά να δούμε και τις λεζάντες των φωτογραφιών μαζί με την
μητέρα σας.
[Αλ.Κ.] Ευχαρίστως. Θα τη φωνάξω μετά.
[56ο] Ποια ήταν τα τοπόσημα της περιοχής που μένατε; Αναφερόμαστε
για την περίοδο που ήσασταν στους Αμπελοκήπους.
[Αλ.Κ.] Αυτό που θυμάμαι ως σημείο συνάντησης ήταν η παιδική χαρά
στην Αργολίδος. Εκεί συναντιόμασταν.
[56ο] Υπήρχαν κάποια νεοκλασικά, ωραία σπίτια στην περιοχή;

[Αλ.Κ.] Αυτά τα κτήρια που έβρισκα ενδιαφέροντα ήταν τα προσφυγικά.
Πηγαίνοντας στο σχολείο, στην Αώου, υπήρχαν κάποιες μονοκατοικίες
αλλά δεν θυμάμαι κάτι που να μου είχε κάνει εντύπωση.
Εικόνα 10: Κτήρια στην Αώου που δεν έχουν δοθεί ως αντιπαροχή για να κατασκευαστούν πολυκατοικίες
[56ο] Ποια εποχή θα προτιμούσατε; Την τωρινή ή την εποχή εκείνη;
[Αλ.Κ.] Θα προτιμούσα την τότε εποχή. Θεωρώ ότι ήταν καλύτερα. Βέβαια
τότε ήμουν πιτσιρίκα, διασκεδάζαμε και περνούσαμε όμορφα.
[56ο] Σήμερα πώς σας φαίνεται εκεί η περιοχή;
[Αλ.Κ.] Εμένα δεν μου αρέσει έτσι όπως είναι η περιοχή. Δεν είναι
«ορίτζιναλ». Δεν είναι οι εικόνες που θυμάμαι. Τα μαγαζιά δεν ήταν έτσι.
Έχουν κάτι το ψεύτικο. Θυμάμαι ένα κουρείο που ήταν στην Πανόρμου,
στη σειρά των κτηρίων, όπως ήταν και το δικό μας μαγαζί. Ήταν
περιποιημένο, με άσπρα και μαύρα πλακάκια κάτω, ήταν «αυθεντικό».
Έτσι, τουλάχιστον, το βλέπω εγώ.
[56ο] Έχετε κάποια πολύ δυνατή ανάμνηση από το παρελθόν, κάτι που να
σας έχει μείνει πάρα πολύ έντονα στη μνήμη σας;
[Αλ.Κ.] Δε θυμάμαι κάτι πολύ έντονο. Αυτό που θυμάμαι είναι τα
προσφυγικά διώροφα κτήρια της περιοχής. Έχω ακόμα εικόνες από τα
προσφυγικά, τις ξεχωριστές πόρτες που είχαν για τα σπίτια του ισογείου
και αυτές που οδηγούσαν στον πρώτο όροφο. Στα δικά μου τα μάτια ήταν
πολύ ιδιαίτερα. Τα πίσω είχαν και κάποια αυλίτσα, κάποια είχαν
σκαλάκια, μερικά είχαν μπαλκόνι. Δεν ήταν κλασική πολυκατοικία που

έχει τα διαμερίσματα. Φαινόντουσαν όλα ίδια αλλά είχαν και κάτι που τα
ξεχώριζε.
[56ο]Τώρα να ρωτήσουμε για διασκεδάσεις. Εκτός από τα ρεμπέτικα και
τα ζεϊμπέκικα του μαγαζιού κάνατε κάτι άλλο;
[Αλ.Κ.] Στις μικρές ηλικίες πηγαίναμε στην παιδική χαρά. Όταν
μεγαλώσαμε πηγαίναμε στην «Ρετρό», σε ντίσκο, στο «Φλο καφέ» δίπλα
στην Plaza 1&2, στις καφετέριες της περιοχής. Στο Δημοτικό, εκτός από
την παιδική χαρά, παίζαμε στη γειτονιά με φίλους σκοινάκι, κρυφτό.
[56ο] Τι θυμόσαστε από την «Πιπεριά»; Βοηθούσατε;
[Αλ.Κ.] Ναι, βέβαια. Βοηθούσα και εγώ. Έχω πλύνει πιάτα, ποτήρια, αλλά
και έχω σερβίρει πελάτες στο μαγαζί. Δούλευα για χαρτζιλίκι. Θυμάμαι
από το μαγαζί ότι οι άνθρωποι διασκέδαζαν. Πράγματι διασκέδαζαν. Δεν
ερχόντουσαν για να φάνε, να ακούσουν μουσική, να περάσει η ώρα και να
επιστρέψουν στο σπίτι τους. «Να φάμε και να φύγουμε». Το
ευχαριστιόντουσαν. Τραγουδούσαν και διασκέδαζαν. Δεν άκουγαν απλά
παθητικά τη μουσική, αλλά ήταν όλοι τους ενεργοί. Έπιναν κρασί,
έτρωγαν τον μεζέ τους, άκουγαν μουσική και τραγουδούσαν. Αρκετές
φορές ερχόντουσαν παρέες, αλλά ακόμα και αν δεν ήσουν μέλος της
παρέας, έτσι όπως ήταν τα τραπεζάκια και η διαρρύθμιση του μαγαζιού,
γινόσουν μέρος της. Συναντούσαν ανθρώπους που τους είχαν ξαναδεί.
Ήταν θαμώνες. Υπήρχαν κάποιες μόνιμες φιγούρες στο μαγαζί όπου
σηκωνόντουσαν να χορέψουν, χαιρέταγαν τα παιδιά που ερχόντουσαν
συχνά στο μαγαζί και γενικά υπήρχε μια οικειότητα. Ήταν σαν guest stars
του μαγαζιού. Έμεναν κοντά, ερχόντουσαν σχεδόν κάθε μέρα… Γνώριζαν
κόσμο, γνώρισαν κόσμο στο μαγαζί, και ήταν σα να τους υποδέχονταν οι
ίδιοι στο μαγαζί. Τους καλωσόριζαν. Δεν ήσουν «άγνωστος» στο μαγαζί.
Και αυτός που ερχόταν για πρώτη φορά έμπαινε γρήγορα στο κλίμα της

παρέας. Έτσι θυμάμαι το κλίμα της ταβέρνας όσο ήμουν και εγώ εκεί.
Πολύ ζεστό και παρεΐστικο.
[56ο] Πολύ ωραία. Σας ευχαριστούμε πολύ. Τώρα να δούμε και τις
φωτογραφίες μαζί και με την μητέρα σας για να γράψουμε τις κατάλληλες
λεζάντες.
[Αλ.Κ.] Ναι, φυσικά.
[Α.Κ.] Ναι.

Συνεντεύξεις με τις κυρίες Αντιγόνη και Αλεξάνδρα Καραγιάννη / Συντακτική και Φωτογραφική Ομάδα Εργαστηρίου Πληροφορικής 56ου
Γυμνασίου Αθήνας /
Σχολικά έτη: 2019-2021 -30-
Παράρτημα. Φωτογραφίες
Εικόνα 11: Μια από τις δύο κορνίζες του μαγαζιού που έχουν διασωθεί. Είναι από άρθρο που έχει γραφθεί στο περιοδικό «ΕΝΑ» ή στην εφημερίδα «ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ». Στα αριστερά
είναι ο Κωνσταντίνος Καραγιάννης με τον δημοσιογράφο. Στα δεξιά πελάτες της ταβέρνας. Πάνω αριστερά, στην πρόσοψη του βαρελιού διακρίνεται και η άλλη διασωθείσα κορνίζα
από το μαγαζί.

Σχολικά έτη: 2019-2021 -31-
Εικόνα 12: Η φωτογραφία ήταν πάνω σε ένα από τα βαρέλια του μαγαζιού. Στη
φωτογραφία είναι ο Διογένης ο Κυνικός (ή Κύων), γνωστός κι ως ο Διογένης ο Σινωπεύς.
Ήταν Έλληνας φιλόσοφος, που γεννήθηκε στη Σινώπη του Πόντου περίπου το 412 π.Χ. και
θεωρείται ο κυριότερος εκπρόσωπος της Κυνικής Φιλοσοφίας. Λέγεται ότι μια φορά
άναψε, μέρα μεσημέρι, έναν λύχνο και κρατώντας τον, γύριζε στης αγοράς τους δρόμους.
Όταν δε, ρωτήθηκε γιατί το κάνει αυτό, έδωσε τη γνωστή περίφημη απάντησή του:
«Άνθρωπον ζητώ». [https://el.wikipedia.org/wiki/Διογένης_ο_Κυνικός]
Εικόνα 13: Φωτογραφίες από το μαγαζί.
Αριστερά και στην φωτογραφία πάνω δεξιά ο Κώστας
Καραγιάννης. Στα αριστερά του είναι ο Αντώνης που
δούλευε στο Νοσοκομείο του Ερυθρού Σταυρού.

Σχολικά έτη: 2019-2021 -32-
Εικόνα 14: Η φωτογραφία είναι μέσα από την ταβέρνα στην βασική αίθουσα. Στο φόντο ο Κώστας Καραγιάννης. Πίσω φαίνεται η καμάρα που ανοίχθηκε για επέκταση του χώρου της
ταβέρνας
Εικόνα 15: Εδώ φαίνεται η καμάρα που έγινε στη θέση του τοίχου που υπήρχε καθώς
και οι ντάνες με τα βαρέλια κρασί.
Εικόνα 16: Εδώ χορεύουν. Από αριστερά είναι ο Κώστας Καραγιάννης, στο κέντρο είναι ο
Κώστας από την Ήπειρο που δούλευε σε τράπεζα στην Κηφισίας. Ο Κώστας ήταν κάθε βράδυ
στο μαγαζί, αφού δούλευε πρωινός στην τράπεζα.

Σχολικά έτη: 2019-2021 -33-
Εικόνα 17: Η είσοδος της ταβέρνας. Μπροστά είναι η οδός Πανόρμου. Χαρακτηριστική είναι η μουριά στα αριστερά. Η «πιπεριά», όπου έδωσε και το όνομα στην ταβέρνα, ήταν έξω
από το παράθυρο που φαίνεται στα δεξιά της φωτογραφίας. Η φωτογραφία είναι από: https://archive.org/details/panosdiakakis_gmail_20150403 (ψηφιοποίηση ΕΡΤ). Αυτό είναι το
παράθυρο του δωματίου που είχαν οι παλιοί ένοικοι. Η οικογένεια Καραγιάννη «άνοιξε» τον τοίχο για να μεγαλώσει τον χώρο της ταβέρνας.

Σχολικά έτη: 2019-2021 -34-
Εικόνα 18: Η φωτογραφία είναι από τη σελίδα https://www.facebook.com/ATHENS.THROUGH.TIME/photos/a.176908198988216/402904553055245[(https://scontent.fath7-
1.fna.fbcdn.net/v/t1.0-9/526088_402904553055245_1690616919_n.jpg?_nc_cat=106&_nc_sid=cdbe9c&_nc_ohc=mj2R0UTeSVgAX-A9U6V&_nc_ht=scontent.fath7-
1.fna&oh=2509cefaefdabb01f39364f194c43041&oe=5F54215A, αρχείο του Γεώργιου Μπακούρου]. Τη φωτογραφία ψηφιοποίησε η κυρία Λίζα Κουτσαπλή και δημοσιεύθηκε στη σελίδα
της κυρίας Δέσποινας Δρεπανιά «Η ΑΘΗΝΑ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΧΡΟΝΟ».

Σχολικά έτη: 2019-2021 -35-
Εικόνα 19: Πανόρμου 113 «Mikel» στο βάθος και προσφυγικές διώροφες κατοικίες. Η ταυτοποίηση έγινε με βάση την πολυκατοικία με το βελάκι

Σχολικά έτη: 2019-2021 -36-
Εικόνα 20: Με κόκκινο στην αριστερή φωτογραφία είναι το μέρος του κτηρίου που κατεδαφίστηκε για να γίνει η διαπλάτυνση της Πανόρμου. Στα δεξιά διακρίνεται το μέρος του
κτηρίου που έχει απομείνει. Στο ισόγειο στην αριστερή φωτογραφία έμενε η οικογένεια Καραγιάννη. Η πρώτη πόρτα από τα αριστερά, της ασπρόμαυρης φωτογραφίας, οδηγούσε
στην οικία/ μαγαζί και στη συνέχεια μόνο ταβέρνα της οικογένειας Καραγιάννη. Στη διπλανή πόρτα υπήρχαν τα σκαλάκια που οδηγούσαν απευθείας στον πρώτο όροφο.
Εικόνα 21: Από την Κηφισίας βλέπουμε τα δύο πρώτα «μπλοκ»/ συγκροτήματα κατοικιών του συνοικισμού. Έχουν ήδη κατασκευαστεί πολυκατοικίες πίσω από τα προσφυγικά.

Σχολικά έτη: 2019-2021 -37-
Εικόνα 22: Φωτογραφίες από τα προσφυγικά της Πανόρμου. Οι κάτω είναι από βιβλίο αρχιτέκτονα. Η πάνω αριστερά από Μελέτη του Τμήματος Παραδοσιακών Κτηρίων και
Μνημείων της Διεύθυνσης Μελετών του Δήμου Αθηναίων και η πάνω δεξιά από εργασία του τμήματος αρχιτεκτόνων του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας.

Σχολικά έτη: 2019-2021 -38-
Εικόνα 23: Από Χριστουγεννιάτικη εκδήλωση στο «Χριστοδουλάκειο» Νηπιαγωγείο Εικόνα 24: Αλεξάνδρα (στα δεξιά) και Αναστασία Καραγιάννη στο «Χριστοδουλάκειο»
Εικόνα 25: Από Χριστουγεννιάτικη εκδήλωση στο «Χριστοδουλάκειο» Νηπιαγωγείο
Εικόνα 26: Απαγγελία ποιήματος σε εκδρομή με το 19ο Δημοτικό Σχολείο Αθήνας

Σχολικά έτη: 2019-2021 -39-
Να ευχαριστήσουμε πάρα πολύ τις κυρίες Αντιγόνη και Αλεξάνδρα Καραγιάννη για τις πληροφορίες και τις φωτογραφίες
που μας παραχώρησαν για τις ανάγκες των εργασιών μας.
Επίσης, τον κύριο Μπερούκα για τις διαδικτυακές διευθύνσεις που μας έστειλε σχετικές με τον συνοικισμό συμβάλλοντας
στην καλύτερη τεκμηρίωση της εργασίας μας:
 http://www.arch.uth.gr/uploads/pages/198/files/syllabus.pdf?fbclid=IwAR3MX6qta337azPqMnbf5g3USwcNB-
JSdoLrAOkKZwRzYXzEBcKLXj3lq2E
 https://www.youtube.com/watch?v=aZ0ZEsNkpdg&t=678s&fbclid=IwAR2xuH0_M4Npl9Af_6kctGgidMTe4OGRS4Mtnr
CWMCy3ikv2O-QP0rtJArQ
56ο
Γυμνάσιο Αθήνας
Συντακτική και Φωτογραφική ομάδα Εργαστηρίου Πληροφορικής
Σχολικά έτη: 2019-2021

Karagianni antigonialeka v3-4

Karagianni antigonialeka v3-4

More Related Content

What's hot

Similar to Karagianni antigonialeka v3-4

More from Tassos Karampinis

Karagianni antigonialeka v3-4