You and I

1,172 views

Published on

0 Comments
0 Likes
Statistics
Notes
  • Be the first to comment

  • Be the first to like this

No Downloads
Views
Total views
1,172
On SlideShare
0
From Embeds
0
Number of Embeds
18
Actions
Shares
0
Downloads
0
Comments
0
Likes
0
Embeds 0
No embeds

No notes for slide

You and I

  1. 1. ProloogHet had niet lang geduurd voor Jessica haar water werd gebroken. Het gelukkon voor Jessica en Simon niet meer op, er werd een kerngezond kindje inhet midden geboren. Het was een meisje die de naam Emily mee kreeg, echtzo’n schatje!
  2. 2. Als peuter was Emily vooral leerrijk. Eerste stapjes zetten en eerste woordjespraten was voor haar heel vreemd maar het waren vooral fantastischeervaringen. Evenals voor het klein meisje zelf als voor haar fiere ouders.
  3. 3. Maar de tijden van een vrolijk, lief meisje waren snel voorbij. Emily wasiemand van acht jaar maar gedroeg zich snel als iemand van zestien. Of deouders daar zorgen over maakten? Natuurlijk, wat dacht je anders zelf?
  4. 4. Kleine meisjes konden wel makkelijk snel groot worden, dat gelde ook voorEmily. Als tiener van zeventien wist Emily meteen wat ze wou: achter haardromen jagen en dus in aanbieding komen in de muziekwereld.
  5. 5. Natuurlijk stonden haar ouders Jessica en Simon achter haar droom in demuziekwereld en wouden haar een handje helpen. “Lieverd, we hebbenfantastisch nieuws!”
  6. 6. En als Emily te horen kreeg dat ze literatuur mocht studeren in deuniversiteit, kon ze wel uit het dak gaan. Met die specialisatie kon je overalterecht, ook in de muziekwereld.
  7. 7. “Oh, mama, papa!” schreeuwde Emily dolblij en vooral emotioneel, “dit isecht awesome! Echt bedankt!” Ze vloog snel in de armen van haar moeder.Zo’n bedankwoordje van hun dochter deed Jessica en Simon echt deugd…
  8. 8. Volgend weekend was het eindelijk zover: de taxi stond voor de deur omEmily naar het universiteit te brengen. Het meisje – of beter: jongedame –zelf zat te popelen om een nieuw leven te beginnen. “Here i come!”
  9. 9. Volgend weekend was het eindelijk zover: de taxi stond voor de deur omEmily naar het universiteit te brengen. Het meisje – of beter: jongedame –zelf zat te popelen om een nieuw leven te beginnen. “Here i come!”
  10. 10. Update 1Emily zette voor het eerst haar stap in haar nieuw huisje in Academie deKeizer. Tevreden keek ze rond in het huisje. “Klein maar gezellig.” knikte zegoedkeurend. Hiermee kon ze zeker vier jaar door.
  11. 11. Na de hele rondleiding van haar huis vond ze één ding grappig, dat haarbureau met een modern computer midden in de keuken stond.Waarschijnlijk omdat er elders geen plaats meer was maar dat stoorde Emilyniet en zonder zorgen begon ze aan een paper over boeken.
  12. 12. Op het eigenste moment hoorde Emily ineens luide muziek afspelen tot inhaar huis. “Wat is dat toch voor zooi?” gromde ze en zocht uit van waar diemuziek kwam. Natuurlijk van haar buur.
  13. 13. Daar liet Emily natuurlijk niet bij. Ze hoorde graag muziek maar voorlopigwou ze haar paper nu afmaken. “Ik ga mijn buur maar eens een bezoekjebrengen.” dacht ze bij zichzelf. Het duurde niet lang om naar het huisjehierlangs te lopen.
  14. 14. Emily haar buur, blijkbaar ook een vrouw, moest zonodig haar paper makenmet een luide muziek erbij. Wanneer ze iemand op de deur hoorde kloppen,wist ze meteen dat iemand dit niet duldde. “Het is niet waar.” mompelde devrouw.
  15. 15. De vrouw opende de voordeur en er stond een ruig geklede persoon voorhaar neus. “En voor wat is het?” mompelde ze ongeïnteresseerd. “Ik ben jenieuwe buurvrouw, Emily Somers.” stelde Emily zich voor, “en ik wil jevragen jouw muziek wat zachter te zetten. Ik ben aan mijn paper bezig, wilje dat weten.”
  16. 16. “Oh, je bent de eerste die dat beleefd vraagt.” grinnikte de vrouw, “ik zalmijn muziek zachter zetten dan.” Emily glimlachte, dat was ook de eerstekeer dat iemand van het eerste keer zoiets zou doen. “Bedankt.”
  17. 17. “Mijn naam is Liselot Loix. Maar geef toe, Emily, we zijn allebei toe aan eenpauze?” Emily dacht heel diep na. Eigenlijk was ze hier niet zo lang hier enmoest ze niet met een volle laag aan haar studies beginnen. “Oké, dat klinktgoed.” ging Emily in op Liselot haar aanbod.
  18. 18. Even later nodigde Liselot Emily uit op de koffie. Toen Emily het huis vanhaar buurvrouw verkende, zag ze maar één basiskleur: roze. “Het is heelgezellig.” vond ze, ook al was dit niet echt haar stijl. “Vind ik ook, anders hebik mijn huis zo niet ingericht.” gniffelde Liselot en bood Emily een zitplaatsaan.
  19. 19. “Vertel eens, Emily, uit welke buurt kom je?” opende Liselot het echtgesprek. “Uit Nemea.” vertelde Emily vol trots. Ja, eigenlijk was ze best trotsdat ze haar jeugd in die buurt door had gebracht. “Oh, dat is een toeval!”keek Liselot verrassend toe, “ik kom ook uit Nemea! Heb je dan niet inNemeacollege gezeten?”
  20. 20. Emily knikte zeker. “Jij ook dan? Oh, dan heb ik je nooit tegen gekomen.”Liselot lachte zachtjes. Best gênant dat je iemand tegenkwam die blijkbaarbij jou op school had gezeten en dat je die nooit had gekend.
  21. 21. “Ah, wat raar maar wat maakt het nu uit?” hield Emily haar schouders op,alsof ze wou zeggen dat er niets gebeurd was, “wat voor specialisatie doe jeen in welk jaar zit je nu?”
  22. 22. “Eerste jaar literatuur.” antwoordde Emily, gewoon helemaal kort en klaar.Liselot voelde dat haar neus afgebeten werd. “Oh, ik doe nu biologie en zitin het tweede jaar. Oké, normaal moet ik in het derde zitten maar ik hebpech gehad.”
  23. 23. Veel tijd bleef er niet over om verder gezellig te babbelen, binnen een uurmoest Emily in het college zijn. “Nog veel plezier in je college.” lachte Liselot,nadat ze een kus gaf op Emily haar wang. “Dat zal niet mankeren.” grijnsdeEmily.
  24. 24. Met een knoop in haar maag verliet Emily het huis van haar buurvrouwLiselot. Ze had nochtans toch het gevoel dat ze Liselot van ergens kendemaar van wat… dat was een raadsel.
  25. 25. Met een knoop in haar maag verliet Emily het huis van haar buurvrouwLiselot. Ze had nochtans toch het gevoel dat ze Liselot van ergens kendemaar van wat… dat was een raadsel.
  26. 26. Update 2Emily werd met de dagen gekker. Na één week op de universiteit kon ze nietmeer. Paar dagen volgde ze colleges, ze had al de hele universiteitsbuurtverkent…
  27. 27. Maar zonder resultaat. Emily wou echt iets met muziek doen: zingen, op dedrums spelen, gitaar spelen. Haar huisje was verdorie te klein voor zoveelinstrumenten en die colleges van haar gingen alleen maar over boeken.Echt, Emily had wel iets meer verwacht…
  28. 28. Ineens zag Emily iemand voorbij haar huis wandelen en vervolgens aan hetmuurtje leunen. Blijkbaar ook iemand die zich verveelde. Emily dacht erzeker aan om een babbeltje mee te slaan. Met knikkende knieën – ze wasnooit goed geweest in sociale contacten – stond ze achter die iemand, eenstudent met blond haar.
  29. 29. “Nou, kan ik je helpen?” vroeg Emily, met een stotterstem. Ze kon zichzelfwel slaan. Wat een domme streek om te stotteren. “Oh nee, hoor.” schuddede jongen zijn hoofd, “ik kom alleen hier voor wat frisse lucht.” Emily leundeook aan het muurtje naast de jongen. “Het stoort toch niet dat ik met jouwil praten?” vroeg ze.
  30. 30. “Ach, totaal niet joh.” lachte de jongen weg, “mijn naam is Anthony Sterling.Jij?” Toch nog iemand die met haar wou praten en dat het niet erg vond.“Emily Somers.” stelde ze zich voor, “welk specialisatie doe je?”
  31. 31. “Oh, ik wil doorbreken in de muziekwereld en doe literatuur, in het eerstejaar, samen met een paar vrienden.” Emily slaakte iets en haar mond vielopen. “Oh, meen je dat? Ik doe ook literatuur en ook in het eerste jaar.Waarom heb ik je nooit gezien in de colleges?”
  32. 32. “Dat interesseerde me totaal niet. Terwijl de colleges lopen, speel ik watmuziek met mijn band.” vertelde Anthony, “zonder zangeres.” voegde hijfluisterend aan toe. Emily trok zo’n grote ogen. Zat Anthony in een band dienog een lid ontbrak? Ze voelde wat interesse op brokkelen. “Ik wil wel naarjouw band komen kijken.”
  33. 33. Anthony deinsde van het muurtje overeind. “Meen je dat echt? Ik bedoel,we zijn niet echt professionals.” Emily hield haar schouders op, alsof dat nietzo erg was. “Ik wil ook doorbreken in de muziekwereld, desnoods met jullieallemaal. Ik wil jullie een kans geven en helpen.”
  34. 34. Anthony voelde zich geflatteerd. Iemand die het talent in zijn band wouzien, iemand die hun naar de top wou helpen. “Oh, ik wil je niettegenhouden, Emily.” lachte hij verlegen en duwde een briefje in haarhanden, “kom morgenmiddag om twee uur naar die plek.”
  35. 35. Update 3De volgende dag nam Anthony de nieuweling Emily mee naar zijn band, ‘TheRockers’ heette de band. Mason – de drummer – en Amanda – de gitarist –stonden in Emily haar zicht, ze voelde haar hart kloppen in haar keel enbibberde van top tot teen; zo zenuwachtig was ze.
  36. 36. “Mannen, geef Emily een kans. Jullie zien toch dat ze ervaring heeft?” pordeAnthony zijn bandmaten aan. Emily bloosde, dat was één van de mooistecomplimenten dat ze ooit gekregen had. Maar ze zei niets…
  37. 37. “Maar we zoeken een zangeres.” ging Amanda er tegen op. Anthony lachtespottend. “Slimmie, waarvoor denk je dat ik Emily heb meegenomen?”Mason daarentegen lachte uitbundig, tot Amanda een schouderstoot gaf.“Oh, sorry dan. Emily, neem je plaats.” Amanda wees haar naar demircofoon… “ik heb zelf al een liedje!”
  38. 38. Fed up with your indigestion. Swallow words one by one. Your folks got high at a quarter to five.Don’t you feel you’re growing up undone.
  39. 39. Nothing but the local DJ. He said he had some songs to play.What went down from this fooling around. Gave hope and a brand new day.
  40. 40. Imagine all the girls, Ah ah, ah, ah, ah, ah, ah, ah. And the boys, Ah ah, ah, ah, ah, ah, ah, ah. And the strings,Eee, eee, eee, eee, eee, eee, eee, eee.
  41. 41. And the drums, the drums, the drums, the drums, the drums, the drums, the drums, the drums, the drums, the drums, the drums, the drums.
  42. 42. Na een tijdje had Emily afgerond en zette de microfoon terug op zijn plaats.Er waren wat starende ogen die naar haar richtten. “En?” wou Emily hetweten.
  43. 43. “Gelukkig ben je op tijd.” vond Amanda, “of anders hadden we nooit zo’nzangtalent gekend.” Emily bloosde en glimlachte, wat geen goedecombinatie was. “Bedankt.”
  44. 44. De meisjes kibbelden vooral, terwijl de mannen naar de meisjes staarden.“Een knap meisje, Anthony.” stootte Mason hem aan. Anthony schrok enkeek geschrokken naar Mason. “Euh, ja ja.” stotterde hij, terwijl Masonheimelijk lachte.
  45. 45. Later was vandaag de laatste college van dit semester. Op het laatste minuutzei mevrouw Symons: “Iedereen naar buiten en veel succes met deexamens!” en in geen tijd was iedereen weg, alleen Emily werd tegengehouden. “Emily, ik hoor dat je veel bezig bent met muziek?”
  46. 46. “Dat is geen leugen.” grijnsde Emily tevreden, tevreden en blij omdat zeeindelijk non-stop met muziek kon werken in de band ‘The Rockers’.
  47. 47. “En…” Mevrouw Symens ging van de tafel en ging korter bij Emily staan, zeleunde met twee handen aan haar tafel, “je denkt dat je met je specialisatieiets meer over muziek kan bijleren?”
  48. 48. Emily slikte door haar keel wanneer ze de blik in de ogen van Symens zag.Het leek alsof dat mens haar levend wou opvreten. “Euh, het is te zeggen…”stotterde Emily, “ik dacht dat. Pas op, ik zeg niet dat die lessen over boekenniet interessant zijn.”
  49. 49. “Wat dacht je wat ik ging zeggen? Dat je hier op het verkeerd adres bent?”grinnikte mevrouw Symons en vond dat Emily klonk alsof haar laatste uurgeslagen was, “natuurlijk niet. Je bent goed bezig, al zijn de lessen niet watje gehoopt had.”
  50. 50. Emily zuchtte diep en was opgelucht. Ze dacht écht dat mevrouw Symonshet tegenovergestelde ging zeggen. “Echt waar? Bedankt!” lachte Emily,“mag ik nu gaan of ga je me nog meer laten schrikken?” Mevrouw Symonsschudde lachend haar hoofd. “Nee, ga maar. Nog veel succes!”
  51. 51. Emily zuchtte diep en was opgelucht. Ze dacht écht dat mevrouw Symonshet tegenovergestelde ging zeggen. “Echt waar? Bedankt!” lachte Emily,“mag ik nu gaan of ga je me nog meer laten schrikken?” Mevrouw Symonsschudde lachend haar hoofd. “Nee, ga maar. Nog veel succes!”
  52. 52. Update 4De examens kwamen steeds met de dagen dichter. Alle studenten in degemeenschap studeerden volop, zoals bij Liselot en Emily. Alleen Emilyprobeerde de leerstof te begrijpen maar zat de hele tijd met Anthony inhaar kop, wat was hij toch aantrekkelijk…
  53. 53. Liselot snapte niet wat met haar buurmeisje aan de hand was. In plaats vande boeken te overlopen, zat ze de hele tijd te zingen en te lachen. Met wat?“Ben je wel aan het leren?” vroeg Liselot.
  54. 54. Maar Emily had de vraag niet gehoord, ze bleef steeds dromen overAnthony. Tot Liselot haar vraag op een luidere toon zette. “Emily!” Emilyschrok uit haar gedachten en draaide zich onmiddellijk naar Liselot. “Scheelter iets?”
  55. 55. “Euh… niets, niets.” stamelde Emily beschaamd en pakte meteen haar boekvan Frans, “niets speciaals.” Liselot grijnsde, ze geloofde niet dat er nietswas. “Zit je met…” De rest van de vraag hoorde Emily niet want ze zag ietsverschrikkelijks…
  56. 56. Emily zag haar droomprins Anthony en hij was niet zomaar alleen, hij was ingezelschap met een Italiaanse schone. Emily voelde tranen in haar ogenprikken, was dit wat ze wou?
  57. 57. Liselot zag meteen dat er iets aan de hand was, legde de werkboeken aan dekant en ging dicht naast Emily zitten. “Wat is er gebeurd?” klonk Liselot volmedelijden en sloeg haar arm rond Emily haar nek. Emily zelf had moeiteom te vertellen…
  58. 58. Update 5Het was zes uur ‘s ochtends, Jessica was klaar om te vertrekken richtingAcademie de Keizer. De academiebuurt lag niet naast de deur, daaromvertrok Jessie vrij vroeg.
  59. 59. Voor dringende redenen nodigde Emily haar moeder zogezegd uit. Meernog, ze had dringend raad van haar moeder nodig. Meer wist Jessica niets…en ze wou nog meer dingen te weten komen.
  60. 60. Jessica vond dit allemaal zo eigenaardig, Emily die haar moeder dringendwou zien en niet zomaar, het klonk zo dringend. Jessica brandde zo vannieuwsgierigheid.
  61. 61. En Jessica wist het meteen van het moment dat ze Emily zag. Emily had geenenkele fut meer sinds ze wist dat Anthony een vriendin had. “Je moet jeherpakken.” vond Jessica.
  62. 62. “Ik weet het, mama.” zuchtte Emily maar eigenlijk verstond ze haar moederniet helemaal, ze dacht toch bij Anthony in gedachten.
  63. 63. Jessica stelde voor om een boterham klaar te maken. Emily vond dat haarmoeder teveel betuttelt maar haar tegenhouden zou toch niet veel uithalen.Ze gaf Jessica dus haar zin.
  64. 64. Even later zag Emily haar moeder in zicht komen, met een bord boterham.“En daarbij, schat…” begon Jessica, “je moet dit overzetten. Overmorgen zijner al examens en ik denk niet dat je geleerd hebt.”
  65. 65. Jessica legde het bord boterham op bed en kwam bij Emily zitten. Emily woualles geven in haar examens, dat ze tenminste door kon geraken. Maar nee,ze kwam op een dag Anthony tegen, Anthony met een ander meisje… Danhad ze zin in niets. “Ik heb al geleerd.” mompelde Emily.
  66. 66. “Wie is die jongen uitgerekend?” wou Jessica weten. De enige wat ze wist,dat Emily liefdesverdriet had maar wie zat er nog achter? “Anthony, debassist van mijn muziekgroep.” Jessica trok grote ogen, ze wist niet dat haardochter in een muziekgroep zat. Ach, dat verbaasde haar eigenlijk niet,Emily hield zoveel van muziek.
  67. 67. “En dat is dus pijnlijk, als je elke repetitie naar hem moet zien.” Emily hieldhaar schouders op. Voor een belangrijk moment – Emily haar examens, likeduh – moest er altijd iets gebeuren en natuurlijk, vlak voor kreeg zeliefdesverdriet. Waarom viel ze altijd op verkeerde mannen?
  68. 68. Update 6Op een dag was het zover: de grote examens. Emily had ondanks haar groteliefdesverdriet toch geprobeerd om te leren. Maar wanneer een blad volexamenvragen voor haar neus lag, had ze de fut niet meer voor…
  69. 69. Emily was afgeleid door haar buren, die ook over hun examens zwoegen.Zelfs Anthony, die dezelfde specialisatie als zij deed. Wel heel erg jammer,dat dé jongen in dezelfde klas zat en dat je vaker afgeleid werd.
  70. 70. “Zet hem over!” dacht Emily bij zich, “hij is je niet waard. Je moet aanandere dingen denken.” Ze draaide zich weer om naar haar blad. Ze hadgeprobeerd alle vragen te beantwoorden maar paar lijntjes stonden nogopen. Emily dacht nog heel hard na, zodat er toch iets binnen zou schieten.
  71. 71. Iets voor de middag waren alle examens afgelopen. Iedereen die deexamens meemaakten, konden punten verdienen. Wie niet, kregen sowiesoeen nul en moesten hun semester of jaar overdoen. Emily brachtonmiddellijk bezoek bij haar buurvrouw Liselot, die daarnet ook examenshad gehad.
  72. 72. “Och, echt waar. Ik hoop dat ik door ben.” hoopte Liselot hard. Emily kendehet gevoel dat Liselot had. “Ik hoop het voor je, Liselot.” zei Emily, “maar ikmoet ook aan mij denken hè.” Liselot schudde opeens haar hoofd en stakhaar wijsvinger op, alsof er haar iets binnen was geschoten. “Oh, hoe is metde zaak Anthony?”
  73. 73. “Nog altijd niet opgelost.” zuchtte Emily, “maar wel beter dan gisteren.”Liselot lachte, ze was blij om dit te horen. “Je hebt toch wel geleerd voor jeexamens en op al je examenvragen geantwoord?” Emily hield haarschouders op. “Gelukkig heb ik op de meeste vragen geantwoord.” zei ze. Zobabbelde de meiden nog een dag lang…
  74. 74. Tot het te laat werd en buiten de donkere wolken kwamen. De meestestudenten gingen nog na feestjes om het einde van de examen te vieren,onder andere Liselot ging naar één van die feestjes. Alleen Emily had erhelemaal geen zin in een feestje, ondanks dat ze altijd voor een feestje tevinden was maar vandaag niet…
  75. 75. “Emily…” “Ja, Anthony?”Anthony streelde opeens over haar wang. Emily voelde meer warmte in haaren haar wangen werden meer roder dan ooit. “Dit ga je onder donderen.Maar ik heb gevoelens voor je.”
  76. 76. “Dat kan niet…” vond Emily, “ik bedoel, je bent toch al bezet?” Anthony hieldjammerend zijn schouders op. “Was, Emily, was. Het ging al een hele tijdmoeilijk en vonden het beste om als vrienden uit elkaar te gaan.”
  77. 77. Emily kon wel rond de wereld dansen van geluk. Anthony had gevoelens voorhaar en het was nog wederzijds ook! Dus wat restte er nog?Opeens hield Anthony haar kin vast, een poging tot een kus…
  78. 78. Maar het mocht niet baten, het was slecht een droom. Wanneer Emily doorhet raam naar buiten zag, was het nog steeds donker maar de zon stond welop punt om te schijnen.
  79. 79. Emily klopte hard met haar hand op haar bed. Ze hoopte dat haar droomooit kon uitkomen maar… ze had Anthony en dat meisje ‘zonder naam’gezien, ze leken wel écht verliefd op elkaar en het zag er niet naar uit dat zeuit elkaar zou gaan, op dit moment zeker niet.
  80. 80. Moeizaam werd Emily wakker en maakte zachte voetstappen, op weg naarde badkamer om een ontspannend bubbelbad te nemen. Dat was het enigedat ze op dat moment nodig had…
  81. 81. Voor de rest van de dag had Emily niet veel te doen. Ze herinnerde zich nogdat ze repetitie met haar muziekgroep had. Ook dat sloeg Emily over, ze hadtotaal geen zin om Anthony te zien. Met een zwart oversized truitje,kleurrijke legging en bruine laarzen aan plofte zich neer op de bank…
  82. 82. En ging op televisie een goede film zien. Emily had even tijd voor zichzelfalleen nodig, zonder alle andere studenten rond zich. Veel tijd had ze nietom de film uit te kijken, de telefoon ging…
  83. 83. ~
  84. 84. Om op de goede resultaten te vieren, bedacht Emily een zeer leuke plan. Zehield een hoop hout bij elkaar om een kampvuur van te maken. Daar zou hetgezellig babbeltje samen met Liselot plaatsvinden.
  85. 85. En dat het gezellig was, moest het geen twee keer gevraagd worden. Demeisjes amuseerden zich rot. “Nog een semestertje en we raken door hetvolgende jaar.” zei Liselot, waarbij Emily gniffelde. “Als je niet nog een keerblijft zitten.” Liselot lachte, groen.
  86. 86. “Weet je, Emily. Ik blijf toch steeds bij dat ik je van ergens ken.” vond Liselot,“maar ik kan me toch niet steeds herinneren.” Dit vond Emily allemaalmysterieus. Zouden ze in de vroegere jaren contact hebben gehad? Daarwist noch Emily noch Liselot niets meer van.
  87. 87. “Is die herinnering plots weggevallen?” vroeg Emily, “of is er iets gebeurd?”Liselot knikte zeker. “Dat zal het zijn. Twee jaar geleden heb ik eenhersenschudding gehad nadat ik van de trap ben gevallen. Sommige dingenweet ik niet meer.”
  88. 88. “Ik ben nog steeds benieuwd.” Emily brandde van nieuwsgierigheid. Diegedachte al alleen bleef haar wakker houden. Van waar kende Liselot haar?“Ik eigenlijk ook.”
  89. 89. Het werd al heel snel bedtijd, evenals voor Emily als voor Liselot. Liselotdommelde heerlijk in slaap, toen flashte er een beeld langs haar zicht, eenflashback naar haar verleden…
  90. 90. Het klein meisje – Liselot genaamd – zag haar vader Nathan en een vrouw –Jessica – in zicht. Het leek het meisje dat de twee volwassenen perfect metelkaar konden vonden.
  91. 91. Liselot mocht boffen met haar eigen poppenhuis. De dochter van Jessica –Emily – speelde ook heel graag met de poppenhuis. Daar had Liselot totaalgeen problemen mee, eigenlijk was Emily een vriendin voor haar.
  92. 92. Update 7Amanda luierde in de zitzak, met een sigaret tussen haar vingers. Vandaagwas normaal een repetitiedag, veertien dagen voor hun optreden in debibliotheek. Hun zangeres Emily kwam niet opdagen en dat was niet deeerste keer.
  93. 93. “Ik zie die Emily niet zoveel.” zuchtte Mason, die aan de muur hing, ook meteen sigaret tussen zijn vingers.Amanda zuchtte mee, nog dieper dan hem. Ze mocht Emily wel maar waszeer teleurgesteld in haar. Misschien had Emily niet veel tijd maar kon zedan tenminste niet bellen?“Niet gedacht van die lekkere chick…” fluisterde Mason stil.
  94. 94. Dat hoorde Amanda en absoluut zon dit haar niet. Alhoewel ze Mason eendikke sukkel vond, kriebelde er gevoelens in haar voor hem op.“Hou je bakkes even.” gromde Amanda,“en bel haar liever op. Als ze haar telefoon zal oppakken althans…” voegdeze in fluistertoon aan toe.
  95. 95. Mason mopperde en liep naar de telefoon. Alhoewel Mason de stoere manwas, had hij zelf ook gevoelens. Ja, die gevoelens voor Amanda maar Masongeloofde dat hij ‘die stoere playboy’ was. Iedere keer als Amanda hemuitkafferde, dat kwetste hem – hij liet dat nooit zien. De enige waar Masonzin in had, is goede harde seks met Amanda… of met een ander…
  96. 96. “Ik denk er niet aan!” werd er door de telefoon geschreeuwd.Emily voelde haar kwaadheid opborrelen. Haar muziekgroepje vroeg om tekomen repeteren. Ja, hallo? Wat als ze Anthony zag?“Waar denk je daar niet aan? Hallo, Emily, het is repetitie en binnen tweeweken is er optreden. We zullen ons belachelijk maken zonder zangeres.”
  97. 97. Daar had Mason ergens gelijk in. Zolang Anthony daar rondliep, wou Emilyhaar kop niet laten zien. Haar gevoelens voor hem waren sterk en stel jevoor dat ze op een moment begon te flippen…“Ik kan gewoon niet komen, Mason. Sorry.”“En waarom? Heb je schrik van ons? Of van Amanda. Och, maak je geenzorgen. Ze heeft wel eens een grote mond, je moet haar kennen.”
  98. 98. “Het gaat me niet om jullie…” Emily zuchtte diep.Zou ze Mason vertellen over Anthony? Was Mason wel betrouwbaar?“Is er iets persoonlijks?” vroeg hij aan de lijn.Emily slikte hoorbaar. Mason wreef er nog diep in. Ze kon niet liegen, datkon gewoonweg niet.“Kan je dan even tot hier komen, Mason?”
  99. 99. “Ah?” klonk hij verbaasd. Waarschijnlijk had Mason niet verwacht dat Emilyhem zou ‘uitnodigen’.Voor haar stond er niets anders op dan hem uitnodigen. “Er is inderdaad ietspersoonlijks, ja. Maar ben jij te vertrouwen?”“Ja natuurlijk! Mij kan je alles vertellen, meid! Moet ik nu afkomen?”Emily knikte zeker. Op elk moment kon Mason er zijn…
  100. 100. Zie je nou wel. Emily had de ritssluiting van haar broek net toe en er werdmeteen gebeld aan de deur. In een looppas stapte ze naar de deur enopende het. Mason stond daar voor haar neus, met een spannendejeansbroek en een open blouse aan.“Je zal een serieuze uitleg moeten hebben, Emily Somers.”
  101. 101. “Een serieuze uitleg heb ik. Als mijn uitleg niet serieus genoeg voor jou is?”Mason glimlachte ongemakkelijk. “Het moet niet serieus zijn, schatje. Ikmoet wel een uitleg hebben, dat wel.”Emily kreeg een warm gevoel. Noemde Mason haar nou ‘schatje’?“Euh… kom binnen, het is nogal frisjes buiten.”
  102. 102. “En als dat niet warm genoeg is…” Mason pakte Emily in één beweging vasten knuffelde haar. Hij wreef overal aan haar lichaam.Het voelde goed aan, vond Emily, maar dit kon niet…
  103. 103. Langzaam liet Emily zijn warmend lijf los en keek in zijn ogen.“Het is lief dat je me zo wil troosten maar ga je niet te ver?”Mason grijnsde. “Een man gaat nooit te ver. Weet je wat je nodig hebt,Emily?”
  104. 104. Emily wist niet wat Mason precies wou zeggen, tot hij haar weer passioneelvastpakte en zijn lippen op de hare drukte. Zijn handen gingen overalnaartoe, van Emily’s top tot net onder haar kont.
  105. 105. Dit wou Emily niet. Ze probeerde Mason langzaam weg te duwen. Dat wouhij niet toelaten en werd nog een tikkeltje bruter waarbij ze hem harderwegduwde.“Wat krijg je nu, chick?” kraamde hij verontwaardigd uit.“Dit is toch niet wat ik nodig heb. Of toch niet van jou. Sorry.” zei ze.
  106. 106. Mason had echt geen zin om daar tegen in te gaan. Hij had al meermaalsmeegemaakt dat vrouwen hem niet moesten maar dat hij daar niet naarluisterde en ze vervolgens toch aan zijn vinger had gebonden. Zoals debuitenwereld dat noemde: verkracht.“Oké, ik respecteer het.” Mason legde zijn hand op Emily haar schouder,vriendschappelijk bedoeld,“wat is jouw uitleg?”
  107. 107. Emily stelde hem nog een keer voor om binnen te gaan, aangezien buitennogal te fris was om te babbelen. Daar ging Mason zeker op in.
  108. 108. Mason bewonderde Emily’s huisje waarin ze verbleef tot ze afgestudeerdwas.“Het is gezellig. Nu weet ik waarom je van onze repetities wegblijft.” Hijbedoelde dit grappig maar als dit Emily’s reden was…“Nee, dat wil ik niet zeggen.” grinnikte ze.
  109. 109. “Jouw uitleg.” herhaalde Mason nog eens.Emily zuchtte diep en nam ook haar plek op de zetel, om beter haar verhaalover Anthony te doen.“Wel ja. We kennen Anthony Sterling. Voor mij was hij meteen desympathiekste…”
  110. 110. Mason onderbrak haar snel. “En ik dan? Ben ik niet sympathiek?”Emily schudde snel haar hoofd.“Dat ben je ook, Mason. Ik ben nu over Anthony bezig.”Mason liet zijn schouders zakken. “Oké, sorry dan.” mompelde hij.
  111. 111. “Nou ja, Anthony oogt iets heel speciaals, ik was meteen verkocht doorhem. Raad eens hoe ik te weten ben gekomen dat hij een lief heeft? Hijzoende haar, recht voor mijn neus.”Mason trok grote ogen. “Awh… niet fijn als je zo iets te weten moet komen.”“Nee.” gromde Emily kort, “het is fucking pijnlijk.”
  112. 112. “Nu snap ik waarom je niet naar onze repetities komt, je wil Anthony hetliefst niet tegen het lijf komen. Maar toch, ik zeg nu dat je opnieuw moetkomen.”Emily schrok en ging er snel tegen in. “Ik wil hem niet meer zien!”schreeuwde ze paniekerig en vervolgens sloeg ze haar hand op haar gezicht.“Ik snap het maar als je weg blijft, zal iedereen denken dat je schrik hebtvoor hem. Dat wil je toch niet?”
  113. 113. Daar had Mason eigenlijk een punt, dat kon Emily concluderen.“Ach oké. Ik kom pas morgen terug.”Mason lachte tevreden. “Dat is goed, chick. Laat zien dat je sterk bent.”
  114. 114. Update 8Emily stond de volgende dag verlangend in de repetitieruimte, waar ze alweken niet meer geweest was. Het deed haar deugd om de leden – buitenhaar ‘prins’ Anthony dan – te zien, ook al had ze Mason gisteren gezien.“Is Anthony hier?”
  115. 115. “Euh, nee. Ik heb hem sinds gisteren niet meer gezien.” vertelde Amanda,“het ziet er niet echt naar uit dat hij vandaag ook gaat komen.”Emily zuchtte opgelucht. Zolang hij niet in haar buurt was, kon ze op haargemak repeteren. Met hem in de buurt zou ze zich ongemakkelijk voelen,“ja, Emily. Ik weet het.”
  116. 116. Emily keek Amanda verward aan. Hoe kwam dat Amanda… Oh ja, Masonhad het verteld.“Mason.” gromde Emily. Waarbij Amanda lacht.“Ah, er is geen gevaar hoor. Als je Mason vertrouwt, kan je me ookvertrouwen.”De meisjes lachten dan vrolijk.
  117. 117. Maar een echt ‘meisjesgesprek’ was er niet meer toen Mason op datmoment binnenviel.“Emily! Ben blij dat je hier bent!”Dan viel ze juist in zijn armen, waarbij Amanda minachtend keek. Waarommoest Mason alle vrouwen versieren? Ze voelde jaloezie opkomen.
  118. 118. Mason merkte Amanda op. “Scheelt er iets?”Ze trok een geschrokken gezicht en schudde haar hoofd.“Euh… niets hoor. Ik dacht ineens aan iets.” Snel ging ze achter haar gitaarstaan,“Anthony komt toch niet. Zullen we zonder hem repeteren!” stelde Amandavoor. Mason ging akkoord en Emily ook, en hoe!
  119. 119. Now and then I think of when we were togetherLike when you said you felt so happy you could die Told myself that you were right for me But felt so lonely in your companyBut that was love and its an ache I still rememberYou can get addicted to a certain kind of sadness Like resignation to the end Always the end
  120. 120. So when we found that we could not make sense Well you said that we would still be friends But Ill admit that I was glad that it was over But you didnt have to cut me off Make out like it never happened And that we were nothing And I dont even need your love But you treat me like a stranger
  121. 121. And that feels so rough You didnt have to stoop so low Have your friends collect your records And then change your number I guess that I dont need that thoughNow youre just somebody that I used to knowNow youre just somebody that I used to knowNow youre just somebody that I used to know
  122. 122. Now and then I think of all the times you screwed me over But had me believing it was always something that Id done And I dont wanna live that way Reading into every word you say You said that you could let it goAnd I wouldnt catch you hung up on somebody that you used to know... But you didnt have to cut me off Make out like it never happened
  123. 123. And that we were nothing And I dont even need your love But you treat me like a stranger And that feels so rough You didnt have to stoop so low Have your friends collect your records And then change your number I guess that I dont need that thoughNow youre just somebody that I used to know
  124. 124. Somebody! (I used to know)Somebody! (Now your just somebody) That I used to know Somebody! (I used to know) Somebody! Now your just somebody that I used to know
  125. 125. (I used to know)(That I used to know) (I used to know) Somebodyyyyy
  126. 126. Amanda legde haar gitaar aan de kant en gaf de zangeres Emily een highfive.“Goed gedaan! Dat is lang geleden dat ik zoiets goeds heb horen zingen!”Emily voelde zich gecomplimenteerd, dat was lang geleden.“Ik wil Anthony niet kraken maar… zullen we zonder bassist op de plankenkomen? Teveel klanken in een lied is ook niet goed.”
  127. 127. Amanda keek haar even raar aan. Zonder bassist? Gedurende hunstudentenleven zat Anthony in ‘The Rockers’, de groep zou totaal anders zijnzonder hem… maar toch…“Je hebt gelijk. Emily, je bent een muziekkenner!”Emily lachte heimelijk. Trots op wat ze had gedaan… ze zou hem tenminstenooit meer terug zien.
  128. 128. Update 9Isabella tikkelde vrolijk op het toetsenbord, ze maakte haar paper af. Deandere keer voelde ze aan haar buik en keek tevreden naar.
  129. 129. Ze herinnerde zich dat Anthony naar televisie aan het kijken was. De laatstetijd was hij vervelend, hij kreeg onlangs het nieuws van zijn band dat hij nietveel kwam opdagen. Dat betekende dat Anthony eventueel eruit zouliggen…
  130. 130. Isabella vond het fijn dat Anthony het liefst alle dagen bij haar wou zijn. Tochvond ze dat hij aan zijn vrienden van de band moest denken. Er was tochéén ding die hem zou tegenhouden en ze had een dubbel gevoel: blij enbang.
  131. 131. “Misschien moet ik dat op een passionele manier vertellen.”Isabella wist wat ze wilde. Ze sloot haar paper op haar laptop af en rendemeteen naar de badkamer. Even later schitterde haar beste lingerie op haarlijf. Ze keek naar haar buikje, die dikker was dan anders.
  132. 132. Als een model liep ze de trap af en ging op Anthony zijn schoot zitten.Geërgerd begon hij te mopperen.“Schat, ga eens aan de kant, ik kan de tv niet zien.”Isabella giechelde.
  133. 133. “Komaan, ben je zo slechtgezind?” Isabella sloot haar armen om Anthonyzijn nek. Vervolgens keek ze ongeïnteresseerd naar de televisie.“Mijn vrienden die mij laten stikken…” bromde Anthony.“Maak je niet zo druk, ze veranderen vroeg of laat van gedacht. Er is geenbetere bassist dan jij.”
  134. 134. “Jij hebt gemakkelijk praten.” Verder keek Anthony nog naar tv maar Isabellaging er niet op in en draaide zijn gezicht naar haar richting toe.“Ik heb iets te vertellen, iets heel leuks.”“Ja, dat zal wel. Heeft Amanda of Mason gebeld?”
  135. 135. Isabella zuchtte diep. Kon Anthony aan niets anders denken? De enige wathij nodig had, was afleiding.“Was dat maar waar. Nee, iets veel beters.”“Oh ja?” In afwachting keek Anthony nog verder tv, wat Isabella ergerde.“Ik ben zwanger…”
  136. 136. Anthony was in zijn leven nog nooit zo geschrokken en stond recht.Natuurlijk besefte hij niet dat Isabella nog op zijn schoot zat dus ze gleed terplekke van zijn schoot af en boem, op de grond!
  137. 137. “Oh, sorry!” Anthony stak zijn hand uit om Isabella recht te helpen,“het was echt maar echt de bedoeling niet.”Gelukkig kon Isabella zelfstandig rechtstaan, ondanks ze veel pijn had.“Ik begrijp je wel. En? Wat vind je ervan?”
  138. 138. “Wat ik ervan vind, denk je?” Het gedachte alleen dat Isabella zwanger wasen dat hij de vader was. Dat klonk allemaal leuk maar nu… hij moest aan zijnstudies denken, studies die gezinsuitbreiding tegenhielden.“Is het niet goed?”
  139. 139. “Ik wil kinderen, later.” besloot Anthony, “we zitten allebei nog in het eersteen je bent al zwanger. Wat als de kinderen zijn, terwijl we dikwijls naar hetcollege en examens moeten? En ik wil mijn studies niet laten vallen.”Jammerend keek Isabella hem aan, in de hoop dat hij dit als grap bedoeldemaar zo zag hij er niet uit.“En ik dan?”
  140. 140. “Abortus is onmenselijk, inderdaad. Dus ik denk dat jij geen andere keuzehebt.”Isabella voelde dit al aankomen. Ofwel dat kindje laten weghalen – en datwou Anthony niet willen, zij ook niet, dat was onmenselijk – of moest datkindje alleen opvoeden en de universiteit verlaten. Hier een kindgrootbrengen was tegen de regels.
  141. 141. Anthony moest hier minstens vier jaar blijven en Isabella zou vanavond nogvertrekken richting Nemea. Een relatie met lange afstand zou toch nietlukken tot Anthony afgestudeerd was en dus kwam er ook einde aan hunliefdesavontuur.“Tot nog eens, Isabella.”
  142. 142. “Anthony…”Isabella kon haar tranen niet meer bedwingen. Ze hield zielsveel van hem eneen kindje van hem was zeker niet het laatste wat ze wilde maar toch… dewet was de wet, “we beginnen toch opnieuw als je afgestudeerd bent?”Anthony slikte. Dat zou hij willen, al kon hij niks beloven.“Natuurlijk. Ik laat je niet in de steek, dat weet je.”
  143. 143. Isabella moest haar koffers meteen pakken, de taxi stond al voor de deur omhaar naar haar thuisbuurt te brengen. Een begin van haar nieuw leven.“Tot binnenkort, Anthony!”Ze zwaaide naar hem toe maar toch niet hoog genoeg… veel tijd was er nieten ze moest meteen vertrekken.
  144. 144. Ondertussen stond Anthony er alleen voor. Wat miste hij Isabella enorm.Misschien was zijn reactie toch overdreven. Maar een kind grootbrengen opde universiteit? De wetten had hij niet gemaakt. Al zou hij graag een kindwillen maar niet nu…
  145. 145. De volgende dag stond Mason verbijsterd toen de bassist weer voor de deurstond. Na zovele repetities wegblijven was Anthony terug van weggeweest.“Je hebt wel een pak uitleg nodig, maat, als jij dat maar weet.” klonk Masonstreng en keek Anthony streng aan.
  146. 146. “Ik weet het, maat.” zuchtte Anthony en keek bedrukt.Mason kon er al direct van afleiding dat Anthony niet zijn beste periode had.Hij wou onmiddellijk weten hoe het vork in de steel zat.“Nu? Vertel.”
  147. 147. Anthony zijn verhaal over Isabella, dat ze zwanger was. Moest hij dat nuecht vertellen? Daar had hij geen behoefte aan.“Dat is persoonlijk.” klonk het kortaf. Of Mason daar tegen kon…“Persoonlijk of niet, ik wil een reden. Daarbij, de concert is binnen een weeken dan nog een hele week met volle petrol repeteren en nieuwe ideeëncreëren, dat gaat niet meer. We hebben veel nieuwe songs waar een bassistniet voor nodig is.”
  148. 148. “Dat kan niet zomaar.” vond Anthony,“ik heb het recht om erbij te zijn. Of gaan jullie me uit zetten?”“Natuurlijk zit je nog steeds in de band maar dit seizoen niet. Daar is nu veelte laat voor.”
  149. 149. Emily stond achter Mason, die een harde discussie maakte met Anthony.Stiekem had ze compassie met hem, het feit dat hij niet aan het concertmocht meedoen.“Amanda?”“Hmmm…” klonk het naast Emily.
  150. 150. “Zouden we Anthony liever een kans geven?”Amanda keek haar geschokt aan. Hoe? Ze dacht dat Emily hem nooit meerwou zien?“Waarom? Je kan hem toch niet luchten? Aangezien hij een ander heeft.”“Dat is niet waar. Ik heb gewoon overdreven gereageerd. Hij heeft nietkunnen weten dat ik ermee moeilijk heb.
  151. 151. En daarbij? Wat is The Rockers eigenlijk zonder Anthony? We gaan onsgezicht verliezen als hij niet deelneemt.”Daar had Emily een punt, vond Amanda. Ze kende Anthony goed sinds jarenen was een trouwe vriend, de beste bassist die niemand kon vervangen.“Weet je zeker? Dat je geen spijt zal krijgen?”
  152. 152. “Heel zeker. Ik wil hem een nieuwe kans geven.” klonk Emily zelfzeker.De dames liepen naar de jongens en Amanda mengde zich meteen in hetgesprek.“Wat gebeurt er nu?”
  153. 153. “Ik… het is uit tussen Isabella en mij.” liet Anthony het toch uit of anders zouMason nooit stoppen met zeuren.Emily slikte en haar hart maakte een sprongetje. Het was best erg voorAnthony maar aan de andere kant was ze blij,“ze is zwanger en wil voor het kindje zorgen. Daar heb ik begrip voor maar…ik kan dat niet, ik wil studeren en in de muziekwereld binnenraken.”
  154. 154. “Zo ziet je maar dat vriendschap nog steeds belangrijker is dan liefde.”Mason keek nog even streng naar Anthony en hield zijn armen gekruisd.Misschien was hij nog altijd van mening dat Anthony beter weg kon blijvendus…“Ik vind dat Anthony een kans moet krijgen.” floepte er uit Emily haar mond.
  155. 155. Mason schrok overeind. “Wat? Ben je gek?”“Ik weet al heel mijn leven dat ik gek ben.” mopperde Emily.“Ik geef Emily eigenlijk gelijk. Anthony moet een tweede kans krijgen, zoalsiedereen.”Mason had het moeilijk met de mening van de dames.
  156. 156. “Bedankt dat jullie achter mij staan.” zei Anthony.Amanda grijnsde terwijl Emily nog smekend naar Mason keek.“Als je hem geen kans geeft, dan zal er nog uit de groep gegooid worden.”klonk Amanda dreigend.“Oh ja? Wie dan?”
  157. 157. “Emily en ik.” Amanda sloeg haar arm om Emily haar nek,“en dan sta je helemaal alleen voor. Niemand die je wil leren kennen,niemand die je wil helpen. Voor altijd.”Mason slakte. Hoe kon Amanda zo wreed zijn?
  158. 158. Daarna draaide Mason nog eens naar Anthony, die nog steeds voor zichuitstaarde.“Oké, de tweede en laatste kans.” zuchtte Mason,“maar dan moeten wij tien keer zo hard repeteren.”
  159. 159. De meisjes gaven elkaar een high five: opdracht volbracht!“Yeah!” riepen ze enthousiast in koor.“Welkom terug in The Rockers, Anthony.” voegde Emily nog er aan toe.
  160. 160. Update 10Het duurde uren voor Isabella weer in haar thuisstad Nemea aan kwam.Vol spijt, vol tegenzin, tekende ze het contract die ze afsloot met haarhuisbaas.“Ik wens je veel plezier in je nieuwe woonst.” glimlachte de huisbaas grootnaar Isabella toe. Zij daarentegen glimlachte terug maar huilde in haar.
  161. 161. Het huis was al ingericht. Alleen de kerstdecoratie ontbrak er.Ja natuurlijk! Kerstmis stond al voor de deur en wie weet, het nieuwe jaarook.Isabella kende haar ouders niet. Ze was geadopteerd. Haar adoptieouderswaren naar ergens gevlucht nadat Isabella begon te studeren.Dus voor de rest kende ze niemand, het werd een eenzame Kerst.
  162. 162. Ze kocht een megagrote kerstboom en hopla, van haar budget bleef er bijnaniets meer over.Isabella slaakte nog een diepe zucht. “Waarom, Anthony? Je liet me in desteek. Waarom?”
  163. 163. Haar buikje was al aardig dik. Isabella had een dubbel gevoel. Ze was zo blijdat ze samen met de man van ‘haar leven’ een gezin kon stichten, althans,dat hoopte ze…Isabella werd gedumpt en daarom twijfelde of ze echt een gezin wou.
  164. 164. Haar leven was totaal ingestort.“Waarom?” herhaalde Isabella, deze keer harder zodat de hele buurt haarkon horen en barste in tranen uit.Niemand die haar hoorde. Of toch wel, maar daar geen interesse voortoonden.
  165. 165. Ondertussen in Academie de Keizer…Muziekband ‘The Rockers’ had een spetterend optreden in hun clubhuisachter de grond en dat moest gezegd worden, het was een magnifiekeoptreden! Al vonden de bandleden dat zelf.
  166. 166. En er werden paar woordjes gewisseld in huize Sterling.“Waarom heb je me dat nooit iets over verteld? Ik bedoel, had ik datgeweten…”Hij staarde zich vol ongeloof uit naar Emily.“Ik durfde dat niet, Anthony.”
  167. 167. “Ik wil zeggen, Emily, je bent best een aantrekkelijke vrouw.”Anthony kwam iets dichter bij haar staan, “eigenlijk mis ik Isabella. Maar hetis beter dat we uit elkaar zijn.”Hoe Anthony dichter bij haar stond, hoe warmer Emily kreeg.
  168. 168. “Wil… wil je daarna meteen een relatie beginnen? Met wie dan ook?” vroegEmily uit nieuwsgierigheid.“Ooit.” Meer uitleg wou Anthony niet geven.
  169. 169. “En met wie?” stelde ze nog meer vragen.Anthony was totaal op, dat hij geen enkel woord of wat dan ook wouuitbrengen. Dat kon hij niet meer, voor vandaag toch.Hij raakte Emily haar kin subtiel aan…
  170. 170. Ze kwamen dichter en dichter bij elkaar…
  171. 171. En dan was het eindelijk zover, hun lippen raakten elkaar.“Eindelijk!” dacht Emily bij zichzelf. Ze genoot enorm. Bij Anthony was datook het geval, al lag het heel moeilijk bij hem.
  172. 172. “Meer moet ik niet weten.” Emily nam hem eindelijk in de armen.“Zeker?”
  173. 173. “Zeker!”Verder zette ‘het kersverse koppel’ hun kus voort en daar bleef het bij. Nietdat ze dan weer als vrienden verder zouden gaan, integendeel. Het was nogte vroeg om de liefde al te bedrijven.
  174. 174. Maar het ging nooit snel genoeg voor Amanda en Mason. Ook zij vierdenhun succesvolle optreden in hun clubhuis maar dan op hun manier.
  175. 175. Mason werd ook met de dagen ouder en besloot om zijn machostrekenachter zich te laten en de ware uit te kiezen.En de ware ja, was volgens hem Amanda.
  176. 176. Amanda had dikwijls gezegd dat Mason een sukkel, een eikel, een machowas. Maar dan wel háár sukkel, haar eikel, haar macho.Een nieuwe wereld was voor hun open gegaan.
  177. 177. In de liefde, in de vriendschap… het maakte totaal niet uit. In het hartjeNemea heerste er een liefdesvolle sfeer en dat was nodig voor het volgendejaar kon uitbreken… The end!

×