Terwijl Jessie nog steeds in het ziekenhuis moest blijven, piekerde Jason nog steeds over van alles wat er gebeurd was. Ho...
“Het is allemaal mijn schuld.” bleef Jason mopperen. Hij had niets gedaan, noch Jessie verdedigd tegen Aimée. Wie weet, ha...
Jason grabbelde in zijn broekzak naar een aansteker en een sigaret. Hij staarde er lang naar als hij zijn sigaret vasthiel...
Opeens hoorde hij voetstappen en merkte op dat zijn moeder achter hem stond. “Komaan, Jason!” riep Mary verontwaardigd en ...
Blijkbaar gaf Jason geen kick en bleef zitten waar hij zat. Mary maakte zich grote zorgen, normaal rookte Jason nooit, alh...
“Dat zeg je omdat je er niet bij was.” mompelde Jason kortaf en nam nog een trekje van zijn sigaret, “je had Jessie moeten...
Ergens had Mary wel gelijk. Jason moest erin geloven, hij vond dat Jessie tegen haar leven moest vechten, voor de mensen d...
Ondertussen in het ziekenhuis stonden twee volwassenen tegenover elkaar, die niet veel woorden uitwisselden. “Nathan.” beg...
“Je eigen dochter.” herhaalde Jade spottend, “onnozele snul. Je kent Jessie amper, ze kent jou helemaal niet.” Nathan zett...
“Dat meen je niet.” Jade kon haar oren niet geloven. Meende Nathan nou wat hij zei? “Echt waar. Je mag Jessie zelf vragen....
“Hoe komt eigenlijk dat ze een hersenschudding heeft? Ik weet alleen dat ze hier ligt.” Jade en Nathan kozen elk een plekj...
Nathan moest even slikken. Zijn dochter? Dood? Dat was alsof een stukje van zijn hart afstierf. “Gelukkig hebben ze haar r...
“En hoe is het met jou?” veranderde Jade van onderwerp. Hoe legde Nathan in godsnaam uit dat hij getrouwd was, in ieder ge...
“Euhnee, niet echt.” aarzelde Jade, “ik was altijd bezig geweest met Jessie en mijn werk. En jij? Ben je gelukkig?” Nathan...
Opeens hoorden ze beiden fel gepiep uit een kamer. Ze wisten niet wat er aan de hand was. “Oei…” aarzelde Jade. Nathan daa...
~<br />
~<br />
~<br />
~<br />
Upcoming SlideShare
Loading in …5
×

Souhaite 16

242 views

Published on

0 Comments
0 Likes
Statistics
Notes
  • Be the first to comment

  • Be the first to like this

No Downloads
Views
Total views
242
On SlideShare
0
From Embeds
0
Number of Embeds
5
Actions
Shares
0
Downloads
0
Comments
0
Likes
0
Embeds 0
No embeds

No notes for slide

Souhaite 16

  1. 1.
  2. 2. Terwijl Jessie nog steeds in het ziekenhuis moest blijven, piekerde Jason nog steeds over van alles wat er gebeurd was. Hoe kon hij zo dom zijn om hier in te trappen? Misschien had hij toch met Aimée naar bed moeten gaan, natuurlijk zonder medeweten van Jessie, dan lag ze niet in het ziekenhuis.<br />
  3. 3. “Het is allemaal mijn schuld.” bleef Jason mopperen. Hij had niets gedaan, noch Jessie verdedigd tegen Aimée. Wie weet, had Jessie haar strijd tegen het leven verloren, hij wist nog steeds niets over haar toestand.<br />
  4. 4. Jason grabbelde in zijn broekzak naar een aansteker en een sigaret. Hij staarde er lang naar als hij zijn sigaret vasthield. Zou hij roken om zijn miserie te vergeten? “Misschien wel.” dacht hij bij zichzelf, “één keer kan toch geen kwaad.”<br />
  5. 5. Opeens hoorde hij voetstappen en merkte op dat zijn moeder achter hem stond. “Komaan, Jason!” riep Mary verontwaardigd en kwaad uit, “doof dat sigaret uit en verzorg je.”<br />
  6. 6. Blijkbaar gaf Jason geen kick en bleef zitten waar hij zat. Mary maakte zich grote zorgen, normaal rookte Jason nooit, alhoewel ze wist dat hij soms sigaretten aangeboden kreeg van zijn vrienden. “Ah, het komt wel goed met Jessie, ik heb al zo’n voorgevoel.” ging Mary naast hem zitten.<br />
  7. 7. “Dat zeg je omdat je er niet bij was.” mompelde Jason kortaf en nam nog een trekje van zijn sigaret, “je had Jessie moeten zien neerknallen tegen dat hekje.” Mary zuchtte diep en wist niets te zeggen. Als hij zo reageerde, moest hij erg veel van Jessie houden. “Geloof erin, jongen, dat alles goed komt en doe die sigaret gewoon weg, dat verandert de zaak niet.”<br />
  8. 8. Ergens had Mary wel gelijk. Jason moest erin geloven, hij vond dat Jessie tegen haar leven moest vechten, voor de mensen die ze liefhad. “En hoe zit het? Ga je mee naar het ziekenhuis?” vroeg zijn moeder opeens. Jason dacht dat hij zijn vriendin beter een bezoekje zou brengen, in plaats van hier te zitten mokken…<br />
  9. 9. Ondertussen in het ziekenhuis stonden twee volwassenen tegenover elkaar, die niet veel woorden uitwisselden. “Nathan.” begon Jade, in een fluistertoon, “ik heb je hier niet verwacht.” “Ik jou ook niet. Mag ik niet bezorgd zijn om mijn eigen dochter?”<br />
  10. 10. “Je eigen dochter.” herhaalde Jade spottend, “onnozele snul. Je kent Jessie amper, ze kent jou helemaal niet.” Nathan zette zijn grote ogen op. Wist Jade dan van niets, dat Jessie bij hem was langs geweest? “Ze kent me wel. Niet zo lang geleden stond ze voor mijn deur en herkende me direct.”<br />
  11. 11. “Dat meen je niet.” Jade kon haar oren niet geloven. Meende Nathan nou wat hij zei? “Echt waar. Je mag Jessie zelf vragen.” klonk hij serieus. Jade hield haar schouders op. “Als ze zich herinnert, ja. Ze heeft een lichte hersenschudding en de dokter is nu met haar bezig.”<br />
  12. 12. “Hoe komt eigenlijk dat ze een hersenschudding heeft? Ik weet alleen dat ze hier ligt.” Jade en Nathan kozen elk een plekje uit op de bank in de wachtzaal, het was steeds oncomfortabel om staand te praten. “Iemand heeft haar geduwd en ze is tegen het hekje geknald. Als de ambulance niet eerder was geweest, was ze dood…” legde Jade uit.<br />
  13. 13. Nathan moest even slikken. Zijn dochter? Dood? Dat was alsof een stukje van zijn hart afstierf. “Gelukkig hebben ze haar reanimeert. Jessie is nog in leven, verder moet je geen zorgen om maken.” zuchtte Jade. Nathan glimlachte ongemakkelijk, het was raar om iemand te weerzien, diegene die je bedrogen had. “Zeg dat wel.”<br />
  14. 14. “En hoe is het met jou?” veranderde Jade van onderwerp. Hoe legde Nathan in godsnaam uit dat hij getrouwd was, in ieder geval niet met Jade maar met Sandrine? En dat hij een dochter met Sandrine heeft? “Goed, goed.” mompelde Nathan, “ben je de ware tegengekomen na vijftien jaar?”<br />
  15. 15. “Euhnee, niet echt.” aarzelde Jade, “ik was altijd bezig geweest met Jessie en mijn werk. En jij? Ben je gelukkig?” Nathan beet op zijn lip. “Natuurlijk. Ik ben getrouwd en met haar heb ik één dochtertje.” Het gaf Jade een goed gevoel dat Nathan gelukkig was, ook al was dat niet met haarzelf…<br />
  16. 16. Opeens hoorden ze beiden fel gepiep uit een kamer. Ze wisten niet wat er aan de hand was. “Oei…” aarzelde Jade. Nathan daarentegen was er gerust in. “Het zal wel iets misgelopen zijn, Jade.”<br />
  17. 17. ~<br />
  18. 18. ~<br />
  19. 19. ~<br />
  20. 20. ~<br />

×