Successfully reported this slideshow.
We use your LinkedIn profile and activity data to personalize ads and to show you more relevant ads. You can change your ad preferences anytime.

ตอน เหลี่ยมลูกพี่

596 views

Published on

  • Be the first to comment

ตอน เหลี่ยมลูกพี่

  1. 1. Generated by Foxit PDF Creator © Foxit Software http://www.foxitsoftware.com For evaluation only. 1 ตอน เหลี่ยมลูกพี่ ที่เหมืองแร ไมมีพระเอก ไมมีผูราย ทุกคนมีคาเทากัน เปนคนที่มดวงชะตาแบบเดียวกันจึงไดมา ีรวมกันอยูในบริเวณอันจํากัด มันอยูกนแองภูเขาเหมือนตกตะกอนชีวิตคลั่กกันอยู พบหนากันจําเจ  เหมือนสองกระจกดูหนาตัวเอง เสือผาเครื่องแตงตัวไมมีความหมายอะไร เพราะตางก็ซื้อเสื้อโหล ้จากรานเดียวกัน ตําแหนงงานอาจจะมีความหมายอยูบางก็แตในเวลางาน เลิกงานแลวเรากินเหลาขวดเดียวกัน และจากแกวเดียวกัน เรามองลึกลงไปในหนังกําพรา ลึกลงไปจนทะลุจิตใจ มองจนเห็นวาเขาเหลานัน คือสวนประกอบของกันและกัน และเปนสวนหนึงของชีวิตเรา ้ ่ ถาไมมีเจาของรานกาแฟเราก็ตอง ตั้งรานกาแฟขึ้นมา ถานายฝรั่งไมลฃงจากบังกาโลมาทํางานเราก็ทํากันไปเอง ถาไมมีเสมียนจายเงินเดือน ขาพเจาก็อาจทําหนาที่แทน และถาไมมีขาพเจาคนอื่น
  2. 2. Generated by Foxit PDF Creator © Foxit Software http://www.foxitsoftware.com For evaluation only. 2เขาก็ทําแทนได อยาวาแตคนตอคนซึ่งทํางานทดแทนกันไดเลย แมแตแรดีบุกที่เราขุดกันอยูทุกวันนั้น ครั้งหนึ่งเราขุดแรไมไดเลยเปนแรมเดือน แตเหมืองของเราก็หาลมไม เพราะเราไปเฟนขี้แรที่เราทิ้งกองพะเนินหลังโกดังเอากลับมารอนใหมอยางละเอียดละออ ก็ไดดนื้อแรจากความสุรุยสุรายครั้งกอนมาอีกเปนจํานวนไมนอยเลย เราอยูดวยกันเหมือนครอบครัว ยิ่งกวาจะรูสึกวามาทํางาน มีความผูกพันกันอยูอยางญาติ มีความเปนญาติอยูในคําเรียก อาย มีความรักใครกันอยูในการหยอกลออยางเจ็บตัว มีความหวังดีตอ กันอยูในเรี่ยวแรงที่ชวยกันยกของหนักคนละมุม มีความเปนกันเองและเปดเผยเมื่อแกผาอาบน้ําใน ลําธารกันทั้งกลุม สิ่งเหลานี้เปนความทรงจําอันมีคาของขาพเจา ความกันดารของทองที่ และสังคมอันถึงแดนของชีวิตในครั้งนัน นอนกนอยางทรงสิทธิในหัวใจยิ่งกวาความจําเรื่องอื่นๆ ในชีวิตของ ้ขาพเจา คนหนึ่งที่อยูในความทรงจําและบัญชีฮโรของขาพเจาไดแกพี่จอนหัวหนาเรือขุด แกเปน  ีลูกครึ่งอายุไลเรี่ยกับนายฝรั่งผูจดการ งานคลอง พูดคลอง ไดทั้งไทย จีน มลายู และอังกฤษ ทาทาง ัทวงทีนักเลงเต็มตัว แกเปนตัวอยางอันคมคายสําหรับชาวเหมือง บานแกมีตูเย็นเดินเครื่องดวยน้ํามันกาดอันเปนเครื่องประดับตําแหนง ตอนเย็นเลิกงานเหนื่อยๆ ดวยกัน แกดึงขาพเจาแวะบานแกแลวเอาน้ําแข็งใสขนเผื่อไวกนหลังกินขาวดวย ถาเราทํางานดวยกันในผลัดดึกบนเรือขุด เมื่อ ั ิตองขึ้นจากเรือไปชวยกันยกสายสมอเปลี่ยนหลุม ทามกลางความหนาวและน้ําคางตกหนัก แกเอาหมวกของแกครอบหัวใหขาพเจาโดยไมทนปฏิเสธ ทั้งๆที่ตวแกเองนั้นหัวลานและไมยอมถอด ัหมวกงายๆ พี่จอนไมคอยถูกเสนกับนายฝรั่งผูจดการ แตแกชอบนองชายนายฝรั่ง ซึ่งเปนนายชางใหญผู ัเปนนายโดยตรงของแก อยูมาเมื่อนองชายนายฝรั่งลาออกไปเพราะสัญญาครบเทอมและไปไดงานอื่นดีกวาทีนี่ จึงมีฝรั่งคนใหมมาแทน เจาหนุมคนนี้เปนทหารผานศึก ในชีวตไมเคยเห็นเรือขุดแร ่ ิแตจําเปนตองจางไวเพราะเขาวากันวาทุกเหมืองจะตองมีฝรั่งอยางนอยสองคนจึงจะครบองคไมเชนนั้นบริษัทอินชัวรันทมาตรฐานจะไมรับประกันให พี่จอนแกหงุดหงิดเขาทุกวันมือชั้นแกจะเปนลูกนองของคนที่แกสอนงานไดอยางร แกคิดจะลาออกอยูทาเดียว คนอยางพี่จอนผานงานมาแลวไมรกี่เหมือง ฝไมลายมือรูกันทั่ว พอดีบริษัทเปดใหมแหง ูหนึ่งมาใหเงินเดือนสองเทาที่แกไดอยู แกจึงไดชองไป เรื่องเงินเดือนไมใชสาเหตุ หากเปนเพียงขออางเพื่อไมใหเสียมารยาทในการที่แกจะออก
  3. 3. Generated by Foxit PDF Creator © Foxit Software http://www.foxitsoftware.com For evaluation only. 3 วันสุดทาย ที่พี่จอนทํางานบนเรือขุด พวกเราทุกคนมีความรูสึกแสนอาลัย เมื่อเลิกงานเจาฝรั่งคนที่เปนนายชางแตในนามโดดแผลวขึนรถขับกลับบังกาโล พวกเราออยอิ่งลงเรือสําปนมา ้ขึ้นบก เงียบกริบ เดินตามกันเปนหาง ไมหยอกลอเลนคนองกันอยางเคย พี่จอนเดินนําหนางุดๆ พี่กองชางฟตกับพี่เหวงเคียงคูเดินคลอไปเหมือนทหารเอกใหเกียรติแมทัพ ขาพเจาเดินเยื้องหลังมาเล็กนอย ตอจากขาพเจาพวกเราทั้งชุดเดินคลายๆวาจะไปรบปนกับความรูสึกวาไปงานศพ มาถึงโรงเหลา พี่จอนเงียบงัน จนพีกองตองออกปากสั่งเหลามาเลี้ยงกันคลายๆ จะเปน ่การเลี้ยงสง พี่จอนนั่งลงกอน เราทุกคนไมมีใครกลาไปนั่งดวยแมแตพกองซึ่งเอาเหลาขวดหนึ่งกับ ี่แกวใบหนึ่งไปวางไวให แลวก็ถอยออกมายืนรีๆรอๆ ชะรอยพี่จอนคงจะรูสึกในความเงียบเชียบของตัวเอง แกจึงพูดขึ้นกอนวา “เฮย กินเหลาซีวะ ไมใชกจะไปตายนี่หวา” ู คํานี้ยิ่งทําใหเราสะทอนใจยิ่งขึ้น ทันใดนั้น รถสองแถวคันหนึ่งแลนมาจอดทีหนาโรงเหลา มีคนโดยสารคนเดียว เขา ่ควักเงินใหคนขับแลวหิวกระเปาใบใหญลงจากรถเดินเขามา สวนรถนั้นก็ตีวงกลับลําแลนกลับไป ้ เขาเปนชายกลางคนาทางแข็งแรง แตงตัวเขาทาวาเปนคนทํางานจัด หนาตาเครงเครียดไมกลัวใคร เขาวางกระเปาลงแถวนั้น ถอดหมวกสักกะหลาดออกมองหาที่นั่ง และมีโตะพี่จอนนั่นเองที่ยังวางนานั่ง “เชิญเถอะ” จอนเรียกไวลายเจาของถิ่น “นี่เขาเขตเหมืองแลวใชไหม ?” ชายคนนันทาย้ “ใช” พี่จอนตอบและถามเสร็จในตัว “มาแตไหน” “ระนอง” “ไกลครับ มาหาใคร” เขานั่งรวมโตะกับพี่จอน แลวตอบวา “นายฝรั่งที่นโทรเลขเรียกตัวฉันมาทําการ นายเรือขุดที่น” ี่ ี่ พวกเราคอยๆถอยรนไปนั่งเบียดกันอยูอีกโตะหนึ่ง “กินเหลาเถอะ” พี่จอนชวนผูมาใหมพลางรินเหลาลงในแกวใบเดียวบนโตะนั้นเลื่อนไปให ชายผูนั้นมองตาพี่จอนหนอยหนึ่งแลวถามวา “คนละครึ่ง หรือคนละเที่ยว” “คนละเที่ยว” พี่จอนพูดอยางมีนัย “เที่ยวนี้นายอู แตฉนไป” ั เขาขมวดคิ้วสงสัย พี่จอนจึงอธิบายวา “ฉันทําการนายเรือขุดทีนี่แตฉันออกวนนนี้ นายมาแทนฉัน ฉัน ่ชื่อจอน”
  4. 4. Generated by Foxit PDF Creator © Foxit Software http://www.foxitsoftware.com For evaluation only. 4“เคยไดยน ฉันชื่อเลิศ ทําไมนายจอนจะไปเสียละ” ิ“คนอยางฉัน ไปไหนก็ไปได”“เราคนเหมืองก็เปนพันนันแหละ” ้“แลวคืนนี้จะนอนไหน” พี่จอนถามดวยใจอารี“หารูไม แลวแตนายฝรั่ง”“นอนเรือนฉันเถอะ คืนนีฉันไมนอนแลว” ้“ทําไม”“ฉันหมดการที่ไหน ฉันก็ไมนอนทีนั่น” ่“สวนฉัน ถายังไมไดทําการ ฉันก็ยังไมยอมนอนเรือนใคร” ถึงตอนนี้พี่จอนชักไหวตัว แกเลยยึดเหลาแกวนั้นไว พลางคํารามวา“งั้นก็อยาแดกเลย เหลา-เหลิ้ว” แลวแกก็สาดเหลาออกไปนอกรานกระเด็นเปนฝอย ชายผูมาใหมลุกขึนยืนพูดวา ้“ยังไมทันตอยกันเลย ใหน้ําเสียแลว” พี่จอนถลันลุกขึ้น คนมาใหมถอยหลังไปตั้งหลักกาวหนึ่ง ตาตอตาจองกันอยางเฉียบขาดพวกเรานั่งตะลึง รอดูคนรุนใหญเขาฉะกัน เงียบกริบ แตทาไมมันไปดังโครมครามอยูในหัวใจก็ไม ํ รู ใครคนหนึ่งทําแกวเหลาลมดังแกก จึงถูกรุมดาดวยสายตาจนมันกมหนาไมกระดิกตัวอีกเลย ฝานคนมาใหม คอยๆ ยิ้ม ยิ้ม ยิ้ม แลวหัวเราะเบาๆ “ฉันพูดเลนๆ” เขาพูดกลัวเสียง ้หัวเราะ “ขออภัยเถอะ นี่เรือนผูจัดการไปทางไหนละ” เจาของโรงเหลา ซึ่งยืนอยูกนรานรีบเบียดคนออกมมาหิ้วกระเปาใหเขาแลววา“มาซี ฉันจะพาไป” เมื่อเขาไปแลว พีจอนจึงนั่งลงรินเหลา พี่กองสมุนเอกเรเขามา แลวชวนวา ่“ถีบมันเสียเถอะ”“ทําไม?”“มันพูดเยย”“ก็กูรวนมันกอนนี่หวา กูแกลงลองดูวามันจะมาคุมพวกเอ็งอยูไหม”“แลวพี่จอนวาคุมอยูไหมละ”“ก็เมื่อกี้มีหมาสักตัวกลาลุกขึ้นไหมละ”“ปะโธ ไมบอกอยางงั้นนี” พี่กองฉุนเฉียว “ไอฉันก็นึกวา พี่จอนอยากแสดงใหเปนที่ระลึกใหสม ่ตําแหนง”“นี่ก็แปลวาพวกเอ็งยอมรับตําแหนงของมันแลววาเทากู”
  5. 5. Generated by Foxit PDF Creator © Foxit Software http://www.foxitsoftware.com For evaluation only. 5 พี่จอนกินเหลาอีกแกวหนึ่งแลวลุกขึ้นจะออกจากรานไป แกพูดคําสุดทายทีขาพเจายัง ่จําไดจนเดี๋ยวนีวา ้“ เวลากูแปลกหนาไปที่ไหน กูก็ทําอยางมันเหมือนกัน “คัดลอกโดย SG’14/ 9979

×