Your act is so believable...

348 views

Published on

0 Comments
0 Likes
Statistics
Notes
  • Be the first to comment

  • Be the first to like this

No Downloads
Views
Total views
348
On SlideShare
0
From Embeds
0
Number of Embeds
7
Actions
Shares
0
Downloads
1
Comments
0
Likes
0
Embeds 0
No embeds

No notes for slide

Your act is so believable...

  1. 1.
  2. 2. Geconcentreerd hangt Beth campagne posters op. Ze moeten precies zo hangen dat ze het meeste opvallen, en het mooiste zijn. Even stopt ze om naar de posters van de anderen te kijken. Er is niet heel veel competitie. Kwinten en Nance zouden niet erg veel moeite zijn om te overwinnen. Gezien Nance verkeerd gespeld was en hun slogan ‘Stem op ons en Kwinten slaat je niet in elkaar’ –gewelddadig, hoewel waarschijnlijk wel effectief- was, was hun poster veel vriendelijker.<br />
  3. 3. Cars en Eileen konden nog wel een probleem worden. Ze waren best wel populair, en altijd vriendelijk tegen iedereen. Beth schud haar hoofd, haalt een flink stuk tape van de rol af, en gaat verder met het opplakken van posters. Ze maakt flink tempo, en voor ze het weet, hangt bijna de hele school vol met de posters. Trots kijkt ze achterom. Je kunt er echt niet omheen, het is duidelijk op wie je moet stemmen. Teminste, de andere kandidaten hebben ook flink werk verzet.<br />
  4. 4. Brad zit ondertussen ongemakkelijk in het kantoor van de directrice. De directrice zelf was er nog niet, maar hij was zelf al wel doorgestuurd- om hem zenuwachtig en rijp voor de slacht te maken, gokte hij. En al zei het zelf, dat was ze hélemaal gelukt. Hij was volledig, oncontroleerbaar, dodelijk zenuwachtig. <br />
  5. 5. Niet dat het wachten in het kantoor daarvoor nodig was, zodra meneer Wissink hem bij zijn schouder had gepakt en koeltjes gezegd had dat hij zich moest gaan melden, was hij al dood zenuwachtig. Hoewel, de blik op het gezicht van zijn leraar was al genoeg geweest. (god, wat kon die man boos worden) Hij was niet het soort jongen dat altijd strafwerk had, maar hij moest toegeven dat dit volledig zijn eigen schuld was geweest.<br />
  6. 6. Toen hij de klas uit kwam, had hij Seth gehoord, die lachend over Beth praatte. Hij maakte grapjes, noemde haar allerlei dingen die –wist Brad vrij zeker- ze niet was, en zijn bloed was gaan koken. Hij was naar Seth toegelopen, en was voor zijn vriendin opgekomen. Maar Seth liet zich niet op zijn kop zitten, want hij verpestte op die manier zijn grappen. Brad was boos geworden, en voor hij het wist, waren ze aan het vechten. En toen, ja, toen was meneer Wissink dus gekomen…<br />
  7. 7. De deur van het kantoor gaat open en Brad schrikt op uit zijn gedachten. De directrice knikt naar hem en gaat achter haar bureau zitten. Zenuwachtig kijkt Brad naar zijn handen. Nu zou het komen. Hij zou een immense preek krijgen en dan zou hij strafwerk krijgen. Hij kreeg nooit strafwerk, hij haalde nooit iets uit, hij viel nooit op… Het zou zo jammer zijn om dat in zijn dossier te hebben. Waarom had hij het dan toch gedaan?, razen zijn gedachten, terwijl de directrice hem in stilte observeert.<br />
  8. 8. ‘Brad Parker,’ Brad kijkt zenuwachtig omhoog. De directrice plaatst haar hoofd in haar handen en kijkt hem ietwat nieuwsgierig –maar toch voornamelijk dreigend- aan. ‘Ik hoorde wat er gebeurd is. Ik ben echt teleurgesteld, ik heb nooit iets slechts over jou gehoord, en dan ineens is er dit. Ik neem aan dat er meer gebeurd is dan enkel het gevecht waar meneer Wissink me over vertelde?’ Brad knikt voorzichtig en vertelt zijn verhaal.<br />
  9. 9. Terwijl ze luistert naar zijn verhaal, kijkt Brad naar het gezicht van zijn directrice. Ze heeft diepe wallen onder haar ogen, en Brad vraagt zich af hoeveel van dit soort dingen ze op een dag aan moet horen. Plots heeft hij medelijden met haar (hij moet wel de enige zijn die dat heeft in zo’n geval, beseft hij, maar goed, de meeste jongens zaten wekelijks in het kantoortje). ‘En toen kwam meneer Wissink dus.’ Besluit hij zijn verhaal. De directrice zucht. ‘Oh liefde… Tenminste, ik neem aan dat Beth je vriendin is?’ Brad bloost en knikt gedwee.<br />
  10. 10. Ze typt iets in op haar computer. ‘Goed, Brad, ik ga je toch strafwerk geven, want vechten word echt niet getolereerd op school, dat begrijp je vast wel.’ ‘Ja, mevrouw.’ Mompelt Brad. ‘Als je je morgen weer kunt melden bij mij, dan heb ik ook het verhaal van Seth in me opgenomen en heb ik een toepasselijke straf klaarliggen. Dan kun je nu gaan, denk ik zo.’ Brad pakt zijn tas van de grond. ‘Oh en Brad?’ De directrice glimlacht en knipoogt even. ‘Veel succes met de liefde enzo.’ <br />
  11. 11. Als hij buiten het kantoor stapt, schrikt Brad zich een ongeluk. Overal hangen posters van de prom, en tot zijn grote verbazing, zelfs eentje waar ‘Vote Beth & Brad’ opstaat. Hij staat stil en denkt diep na. Beth had er nooit iets over gezegd, en het was wel het laatste dat hij wilde… Het enige waar hij op komt is dat het een grap is. Dat zou wel iets zijn dat ze met hem uit zouden halen, de klootzakken. Hij kijkt de gang rond en ziet Beth weglopen. ‘Beth, wacht even!’<br />
  12. 12. Beth draait zich om, en Brad snelt naar haar toe. ‘Jij hebt de posters vast ook gezien, weet je wie het gedaan heeft?’ Beth grinnikt. ‘Brad, natuurlijk weet ik dat, ik heb ze zelf opgehangen.’ Brad fronst zijn wenkbrauwen. ‘Maar, doen we dan mee aan de verkiezing?’ Beth glimlacht tevreden en knikt. ‘Ja natuurlijk.’ ‘Nee, natuurlijk niet.’ Zegt Brad snel. ‘Ik wil zoiets niet. Ik sta niet in de spotlights, dat is niet normaal voor mij.’<br />
  13. 13. Beth rolt met haar ogen. ‘Je treed toch ook wel eens op met Host of Accident? Dat is toch precies hetzelfde?’ Brad schud zijn hoofd. ‘Nee, want dat doe ik vrijwillig,’ snauwt hij. ‘Daar weet ik van, en kan ik me op voorbereiden, in plaats van ineens allerlei posters in mijn gezicht gedrukt krijgen. Ik wil dat je ons terug trekt, ik ga hier echt niet aan meedoen Beth, dat wil ik niet, alleen populaire mensen doen hier aan mee, ik zal het lachertje zijn, en iedereen zal medelijden hebben met jou.’<br />
  14. 14. Tranen wellen op in Beth’s ogen. ‘Maar Brad, je snapt het niet. Generatie na generatie van mijn familie is promqueen geworden, heb je enig idee hoe boos ze zouden worden als ik dat zou doen? Het is traditie!’ ‘Nou, dan moet je die traditie maar breken,’ snauwt Brad. Met die woorden draait hij zich om, en loopt hij de gang uit. Zou dat het zijn? Zou ze het enkel daarom doen? Hij kon zich niet voorstellen dat ze zo gemeen zou zijn… <br />
  15. 15. ~<br />

×