Brown 5

341 views

Published on

0 Comments
0 Likes
Statistics
Notes
  • Be the first to comment

  • Be the first to like this

No Downloads
Views
Total views
341
On SlideShare
0
From Embeds
0
Number of Embeds
19
Actions
Shares
0
Downloads
1
Comments
0
Likes
0
Embeds 0
No embeds

No notes for slide

Brown 5

  1. 1. Het is herfst aan het worden in Gouldfield. Wie geen kalender heefthangen, of de dagen bijhoud, zou het toch wel weten. Blaadjes in deprachtigste kleuren vallen naar beneden, op hun gemak, geen tijd te kort.Het zou bijna zijn of er geen zorg in de wereld was, of mensen niet instaat waren tot moord...
  2. 2. Lewis gaapt luid en beweegt voorzichtig zijn pijnlijke nek. Hij knippert metzijn ogen. Ja, hij lag op de bank. Alweer. Niet per ongeluk, dit keer. Lewisglimlacht. Hij is ontelbare keren halfdronken op de bank in slaap gevallen,maar, nee, dit was echt expres. Het is een wonder, hij heeft zelfs zijnpyjama aan.
  3. 3. Hij komt overeind. Britt slaapt in zijn bed. Ze had wat geprotesteerd, maargezien ze toch echt doodmoe was, had het protest niet langstandgehouden. Ze was zo moe, en wat was er dan aanlokkelijker, eenbank of een warm bed? Lewis gaapt nogmaals en sloft op zijn gemak naarde keuken. Hij zal een warm ontbijt voor haar maken.
  4. 4. Op zijn gemak zet Lewis koffie, en bakt voor de verandering zelfs een ei.Alleen voor Britt, dat wel, zijn ei is verbrand. Een vlugge boterham is meerzijn gebruikelijke ontbijt. Zijn gezicht betrekt als hij terug denkt aanwaarom Britt hier is. Ze heeft verder niets meer over de bedreiginggezegd, maar Lewis weet hoeveel het haar dwars zit. Zo is Britt. Ze houdzich veel groter dan ze zich eigenlijk voelt.
  5. 5. Hij zet twee koppen koffie, haar gebakken ei, en met een glimlach zelfseen bloemetje op een dienblad en pakt het op om het naar zijnslaapkamer te brengen. Het doet hem denken aan moederdag, wanneerhij de tuin in ging om een bloemetje te plukken, en haar dan ontbijt opbed bracht.
  6. 6. Britt ligt nog vredig te slapen. Even overweegt hij haar te laten liggen, zekan haar slaap tenslotte goed gebruiken. Maar hij weet dat dat een slechtidee is. Hij heeft haar vandaag écht nodig bij de verhoringen die hij wilgaan doen, en haar vlak daarvoor wakker maken lijkt hem een slecht idee.Ze moet nog ontbijten, en vrouwen doen langer over aankleden endouchen... Toch?
  7. 7. “Britt?” fluistert hij zachtjes. Geen beweging. Voorzichtig tikt hij haar aan.“Britt?” Bijna wil hij zich omdraaien met het excuus dat ze niet wakkerwilde worden, zodat ze nog door zou kunnen slapen. Misschien toch nietzo’n goed idee. “Britt, slaapkop, we moeten over een uur al weg.”
  8. 8. Voorzichtig opent Britt haar ogen. Ze glimlacht als ze ziet dat Lewis eenheel dienblad vastheeft. Ze knippert slaperig met haar ogen. “Ik droom.”mompelt ze dan. “Lewis heeft gekookt.” Lewis rolt met zijn ogen. “Jebent vijf seconden wakker en dat is het eerste dat je zegt? Wees blij dat jeeen ei hebt.”
  9. 9. Britt steekt haar tong uit en komt overeind. Daarna glimlacht ze tochlieflijk. “Maar dat ei klinkt niet slecht.” Hongerig graait ze naar hetdienblad. Plagend trekt Lewis het dienblad weg. “Dat dacht ik niet,mevrouwtje ‘Lewis heeft gekookt.’.” Britt klimt op de dekens en geefthem een harde stomp op zijn arm. “Ei. Nu.”
  10. 10. Lewis lacht en zet het dienblad op de dekens neer. Britt trekt haar tshirtjenaar beneden en pakt de vork en mes. Hongerig begint ze aan het ei.Lewis gaat naast haar op bed zitten. “Ik dacht dat we vandaag maar terugmoesten naar gaan Mike. Ik wil weten of hij Connor Nafs kende.Misschien vergezocht, maar je weet nooit.” Britt knikt.
  11. 11. Britt schuift snel de rest van haar omelet naar binnen en staart Lewisdroog aan. “Ik weet dat je denkt dat ik een of andere robot ben die aande lopende band zaken oplost, maar nu heb ik even een paar menselijkeminuutjes nodig om me aan te kleden. Tenzij ik in pyjama aanbel bij Mike,maar dat lijkt me niet heel professioneel.” Lewis lacht. “Nou, vooruit danmaar.”
  12. 12. Lewis merkt dat Britt soms meer op een jongen lijkt dan hij denkt, als zena een kwartier, als hij zichzelf ook heeft aangekleed, volledig gedouchten aangekleed voor hem staat. Haar haren zijn nog nat, maar ze schenkter geen aandacht aan. Het setje kleren dat ze aanheeft, heeft zewaarschijnlijk gewoon zo uit haar tas getrokken, niet de moeite nemenom het te laten matchen.
  13. 13. Lewis glimlacht. Dit is wat hij zo fijn vind aan Britt. Ze is zo simpel in deomgang, omdat het haar niet kan schelen. Goed, als je ruzie met haarhebt, heb je echt een probleem. Maar dat hoeft helemaal niet. Britt trekthaar wenkbrauw op. “Nou, gaan we nog?”
  14. 14. Als ze op de bel drukken, doet Mike bijna meteen open. Niet in pyjama,voor de verandering, en zelfs zijn hond, Paco, is nergens te bekennen. Zomaar, gewoon, zonder verschil met eerder. “Oh, goede morgen,”begroet hij de twee, niet zo subtiel met het melden dat ze ongelegenkomen.
  15. 15. “Sorry, komen we op een verkeerd tijdstip?” vraagt Britt op haar gemak,niet van plan weg te gaan tot ze het juiste antwoord heeft gekregen.“Eigenlijk wel, ik heb een gast op het moment, kunnen jullie het korthouden?” Britt negeert het laatste compleet. “Oh, mag ik zo vriendelijkzijn om te vragen wie dat is? Familie van Collin Nafs toevallig?”
  16. 16. Lewis werpt een afkeurende blik naar Britt en geeft haar een bijnaonzichtbare stomp tegen haar arm. Britt merkt het wel degelijk. “Sorry,Connor Nafs?” vraagt Mike, niet begrijpend. “Ja, Connor Nafs, weet jewel, die man een tijdje geleden vermoord is?” gaat Britt op haar gemakdoor, Lewis volledig negerend.
  17. 17. Mike fronst zijn wenkbrauwen. “Sorry, ik ken geen Collin Nafs, hoor.”“Weet je het heel zeker?” “Ja, ik heb echt geen idee waar je het overhebt.” Lewis zucht diep. “Vergeef me Britt, ze weet niet beter dan dat alsiemand nee zegt, hij nee bedoelt.”
  18. 18. Britt haalt haar schouders op. “Wat, je weet het toch nooit? Ze kunnenaltijd liegen.” Lewis schud zijn hoofd. “Oh, Britt. Het is duidelijk dat MikeConnor niet gekend heeft.” Mike knikt dankbaar. “Het spijt me dat ik jullieniet verder kan helpen.”
  19. 19. Lewis glimlacht. “Geen punt hoor, dat is alles wat we wilden weten.”Mike knikt. “Oke, veel succes nog, ik hoop dat jullie de dader vinden, Janewas me echt dierbaar.”
  20. 20. Als ze naar het kantoor lopen, twijfelt Lewis of hij Britt misschien nogmaar eens moet aanspreken op haar verhorings-technieken. Hij glimlacht.Als hij dat doet, trekt ze zich er toch niets van aan. En trouwens, als zeeen bekentenis moeten hebben en iets zeker weten, is het zeker effectief.
  21. 21. “En, is er nog nieuws?” valt Lewis met de deur in huis, als ze het kantoorbinnen komen. Anique steekt haar vinger met een vrolijk gebaar hoog delucht in. Lewis lacht. “Ja, Anique?”
  22. 22. “Ik heb de telefoon van Jane helemaal uitgelezen.” roept ze opgetogenuit. “En, heb je iets ontdekt?” vraagt Lewis, vermaakt door het feit datAnique het werk nog als een grote hobby ziet. “Ik kan het nog nergensmee verbinden, maar ze heeft de laatste tijd behoorlijk wat contact metMaaike gehad.” “Maar-”
  23. 23. Voor Lewis zijn zin af kan maken, klinkt plots een ringtone, die iets wegheeft van een ouderwetse rinkelende telefoon, door de kamer. Britt staatop en knikt verontschuldigend naar Lewis. “Britt de Groot.” mompelt zevluchtig in de telefoon, terwijl ze de kamer uitloopt.
  24. 24. Lewis glimlacht. “Maar het waren toch beste vriendinnen, dan is het tochlogisch dat ze vaak bellen?” vervolgt hij zijn zin. Anique schud haar hoofd.“Niet zo onnatuurlijk vaak, 1 keer per dag, oke, maar bij Maaike liep hetecht op tot 4, 5 keer per dag.”
  25. 25. Lewis fronst zijn wenkbrauwen. “Dat is inderdaad wel een beetje tevaak.” Er valt een stilte, waarin iedereen nadenkt. Lewis werpt een blikopzij en kijkt door het raam naar Britt. “Laat me met rust, hoe kom je tochaan dit nummer, verdomme!” vangt hij nog net op. Hij trekt eenwenkbrauw op en ziet Britt ophangen en wegbenen.
  26. 26. Hij excuseert zich vlug en loopt het kantoor uit, achter Britt aan. Het isduidelijk dat ze niet blij was met het telefoontje, en als hij heel eerlijk is,klonk het alsof het weer dezelfde persoon is. De stalker, de moordenaar,die haar weer bedreigd heeft.
  27. 27. Als hij Britt weer ziet, staat ze bij haar persoonlijke kluis. In haar ogenstaat een ziedende blik. In haar handen heeft ze opnieuw haar geweren.Ze probeert langs Lewis te stormen, maar hij houdt haar tegen. “Britt,wat ga je doen?” vraagt hij indringend.
  28. 28. “Ik vermoord hem!” gilt ze. “Hij denkt dat hij me wel kan hebben, maar hijgaat eraan. Hij onderschat me, dat zal het laatste zijn wat hij doet!” Lewisbijt op zijn lip. Hij heeft Britt nog nooit zo boos gezien. Britt spartelt inzijn armen en probeert lang hem heen te rennen. “Laat me los!”schreeuwt ze geïrriteerd.
  29. 29. “Britt, Britt, rustig, je krijgt hem toch niet te pakken, hij kan overal zijn.”Britt knijpt haar ogen samen. “Ik spoor hem op, ik spoor hem op, al moetik de hele stad af lopen.”
  30. 30. Lewis schudt zijn hoofd. “Dat lukt je nooit, dat weet jij ook Britt, toe.” Zeverslapt in zijn armen. “Ja, ja, dat weet ik.” fluistert ze. “Maar hij wil meop de kast jagen, doodsbang maken. Hij wil me gek maken, wil dat ikzelfmoord pleeg.”
  31. 31. Lewis sluit haar in zijn armen. “We krijgen hem wel te pakken, Britt. Hoewe het ook doen, we krijgen hem, dat beloof ik je.”

×