Monique & Alwin       “Je snapt toch wel dat dat niet zomaar kan?! Dan komen we nooit       rond!” Monique kreunt. Alwin e...
“Je luistert ook nooit naar me! Ik zeg dat het niet kan en dan gebeurthet ook niet!” roept Monique boos uit. Geïrriteerd d...
Alwin beent naar de kapstok, trekt zijn jas er van af en maakt de deuropen. Monique bijt op haar lip. “Alwin, wat ga je do...
Een paar kilometer verderop, bij de plaatselijke bar, stapt Alwin uit zijnauto. Slechtgehumeurd duwt hij de deur open en h...
Met een zucht schuift hij aan de bar aan. Strak staart hij naar hetvlammetje van de kaars, zo min mogelijk contact met and...
Een langharige blonde vrouw, in een iets te kort zwart-wit jurkje leuntnaar voren op de bar. “U had gewild?” vraagt ze, in...
Glas na glas slaat Alwin achteloos achterover. Zijn zorgen wordenlangzaam weggeduwd naar een donker hoekje, zijn stemming ...
Met nu wel de moed ervoor, kijkt Alwin opzij. Twee stoelen verderopzit een prachtige jonge vrouw. Van over zijn zesde glas...
De vrouw, met duidelijk ook een grote hoeveelheid alcohol op, kijktenkel even op. “Dus, wat is jouw naam?” vraagt Alwin ge...
De rest van de avond is voor Alwin een zwarte vlek. Hoewel hijdonders goed weet dat hij en Rachel die nacht naar buiten zi...
Justin & Carine        Het is nog maar net zeven uur als Justin al rechtop in zijn bed zit. Hij        rekt zich uitgebrei...
Even kijkt hij om naar zijn vrouw. Hij glimlacht als hij ziet dat ze nogslaapt. Des te beter. Vandaag is voor hun allebei ...
Haastig beent hij naar de keuken, en verzamelt wat ingrediënten vooreen omelet. Justin lacht om zijn eigen stress. Het is ...
Vluchtig kijkt hij naar buiten, waar de zon al omhoog komt. Hij toetsthet nummer van zijn werk in en wacht tot er opgenome...
De zon is al volledig op als Carine in haar pyjama door de keukenloopt. “Justin? Waar zit je?” “Hierzo!” roept Justin vanu...
Daar treft ze Justin met een grote grijns en een bord omeletten aan.Ze glimlacht. “Kijk, dat noem ik nou een prettige vera...
Nieuwsgierig proeft Carine een stukje van haar omelet. Een groteglimlach verschijnt tijdens het kauwen om haar lippen. “Ju...
Over tafel pakt hij Carine’s hand. “We gaan van vandaag een specialedag maken, dat is veel te lang geleden.” In stilte ete...
Zodra de borden op een paar kleine kruimeltjes na helemaal leeg zijn,staat Justin op en stapelt de vaat op. “Ga je maar aa...
Precies zoals Justin beloofd had, zitten ze even later in de auto naarSvezette. De regen word compleet genegeerd.
Maar enkele minuten later staan ze al voor de modezaak. Justin paktCarine’s hand. “Het is echt een leuk zaakje geworden, g...
Binnen laat Carine zich helemaal los op de kledingrekken. Met moeitekijkt ze tussen de kleding voor ouderen. Justin staat ...
Even wat Suze in de update sneaken. *muwhahaha*                   “Nichtje!” roept Justin uit. Lachend draait Suze zich om...
“Zag ik Svezette nou in de krant staan vorige week?” Suze lacht trots.“Zeker weten, er is een reporter langs geweest, en d...
“Eh, Suze, ik wil geen familiemoment bederven, maar ik wil graagafrekenen.” Suze grinnikt en loopt naar de kassa. Onhandig...
Eenmaal thuis loodst Justin Carine naar de bank. “Ga even zitten, ikwil even een voorstel doen.” Gehoorzaam ploft Carine o...
“Oke, je weet hoe je de laatste tijd zegt, dat sinds Hope weg is, ertwee kamers helemaal niet gebruikt worden, en het huis...
“Kijk, ik heb een beetje rondgezocht, en toen vond ik dus…” Justinklikt een pagina open. “Dit huisje. Als je wilt, als je ...
Tussen de deuropening door werpt Carine een blik op Snoopy, dierustig ligt te slapen. “Hij kan natuurlijk gewoon mee.” mee...
Carine glimlacht met een blik op hun trouwfoto. “Oke, het lijkt me echtgeweldig. Maar ik wil eerst zien waarvoor ik teken....
Justin haalt de taart uit de koelkast en steekt de kaasjes aan. Lachendbuigt Carine zich erover. “Ik weet dat ik oud word,...
In één adem blaast Carine alle kaarsjes uit en doet ze een stap naarachteren. “Daar gaan we dan.” mompelt ze, als ze de be...
Als Carine weer op de grond staat, kan ze het niet laten te lachen.“Wat is dit?” Ze pakt een pluk van haar haren. “Rood ha...
Sorry voor de vage overgang, maar van wege de bug moesten ze toen al meteen verhuizen :E                      De volgende ...
Justin lacht. “Dat weet ik toch, ik heb altijd gelijk.” Carine stoot haarman aan. “Nou moet je niet overdrijven he?” grinn...
Snoopy zit voor de trap al op het stel te wachten. Het katertje miauwtluid. Justin knikt. “Je hebt gelijk jongen, laten we...
Keuken
Woonkamer
Badkamer
Slaapkamer
Tuin
Voortuin
Terras
In de woonkamer ploffen ze op de bank neer. “Het is perfect, ik zieons er nu gewoon al in wonen.” vind Justin. Carine knik...
Justin slaat een arm om haar heen. “Heel zeker. Betekend dat dat jetot een beslissing gekomen bent?” Carine lacht. “Ja, da...
Justin trekt haar dicht tegen zich aan. Op dat moment voelt Carinekleine pootjes op haar schoot springen. Onschuldig kijkt...
Hope   “22, 23, 24, 25, 26…” Hope lacht. “Wat doe je?” “Ik tel je sproetjes, ik   wil jouw hoofd perfect voor me kunnen zi...
“En nu moet ik weer opnieuw beginnen, je lijd me af.” moppert Noah.Hope lacht. “Ik zal proberen stil te zitten.”
Noah lacht vrolijk met haar mee. “Laat ook maar zitten ook,” Lachendgaan ze hand in hand rechtop zitten. Hope’s gezicht wo...
Noah knijpt in haar hand. “Het komt wel goed. Ooit vertellen we hethaar, en dan zal ze het moeten accepteren. Ik zal altij...
De dagen in het studentenhuis vinden voor Hope maar langzaamroutine. Na haar eerste examen lijken de dagen tot het eindexa...
Verveeld ligt Hope op haar bed. Ze heeft haar sms’jes gelezen, haarnagels erg kunstig gelakt en enkele nummers op haar Ipo...
Even staart ze naar buiten. Misschien kan ze nog een zelftoetsmaken. Echt, in volle concentratie. Ze draait zich om naar h...
Even kijkt ze opzij als ze ziet dat de plek naast Noah vrij is. Ze zuchten loopt door naar de keuken. Grote verleiding, ma...
Moeizaam buigt Hope zich over de ingewikkelde opgaven. Haar studieKunst mag interessant zijn, de vragen over de schilderij...
De volgende morgen zitten de studenten rond zeven uur al beneden,terwijl hun ogen de boeken in hun handen zo min mogelijk ...
“En, zijn jullie er klaar voor?” vraagt Hope, met een zenuwachtigeondertoon in haar stem. Ella haalt zorgeloos lachend haa...
Noah glimlacht. “Het komt wel goed.” sust hij. Mieke, die naast hemzit, lacht. “Kom jongens, het is maar een examen, het e...
“Ja hoor, tuurlijk Mieke, máár een examen.” Emmy rolt met haar ogen.“Het is niet zo maar een examen. Hierna zijn we tweede...
Met een zenuwachtig lachje staat Hope op. “Ik weet niet hoe het metjullie zit, maar ik ben niet van plan te laat te komen ...
Maar bijna meteen als ze haar paraplu heeft opgestoken, lopen Noahen Ella ook al met haar mee. Enkel Noah heeft geen parap...
Vlug gaat Noah naast Hope onder de paraplu lopen. “Veel succes,schoonheid.” fluistert hij. Hope glimlacht. De eeuwige vlin...
Pas twee uur later komen de studenten terug de kavel op. “Oh, ik benzó blij dat ze het meteen na hebben kunnen kijken.” me...
Maar als ze op haar kamer komt, weet ze meteen dat ze niet toe zalkomen aan wat ze wou gaan doen. Noah zit op haar bed. “Z...
Noah staat op en slaat een arm om haar heen. Hope slaat haar armenom zijn nek. Noah grijnst. “Je bent sexy als je zo ongel...
Hope glimlacht. De vlinders in haar buik kunnen het niet laten om allekanten op te springen. Hij noemde haar zijn meisje. ...
“Toe, wees niet zo, dan zal je me tot dingen dwingen.” grinnikt hij, meteen ondeugende blik in zijn ogen. Hope glimlacht. ...
Kledingstuk voor kledingstuk verdwijnt ongeduldig op de grond, enuiteindelijk verdwijnt het stel onder samen onder de deke...
Geschrokken greep Hope naar haar buik. Voelde ze wat ze dachtdat ze voelde? Het leek er wel op. “Oh god…” Ze beet op haar ...
10gc3.18
10gc3.18
10gc3.18
Upcoming SlideShare
Loading in …5
×

10gc3.18

411 views

Published on

0 Comments
0 Likes
Statistics
Notes
  • Be the first to comment

  • Be the first to like this

No Downloads
Views
Total views
411
On SlideShare
0
From Embeds
0
Number of Embeds
65
Actions
Shares
0
Downloads
1
Comments
0
Likes
0
Embeds 0
No embeds

No notes for slide

10gc3.18

  1. 1. Monique & Alwin “Je snapt toch wel dat dat niet zomaar kan?! Dan komen we nooit rond!” Monique kreunt. Alwin en zij hebben ruzie. Ze weet zeker dat de tijd rijp is om met pensioen te gaan, maar Alwin weet zeker dat hij moet blijven werken.
  2. 2. “Je luistert ook nooit naar me! Ik zeg dat het niet kan en dan gebeurthet ook niet!” roept Monique boos uit. Geïrriteerd draait Alwin zich om.“Jij kunt soms ook zó bazig zijn, het is mijn werk, ik zou de genemoeten zijn die dat bepaalt.” gromt hij.
  3. 3. Alwin beent naar de kapstok, trekt zijn jas er van af en maakt de deuropen. Monique bijt op haar lip. “Alwin, wat ga je doen?” vraagt zezachtjes. “Ik moet blijven werken. Dan ben ik tenminste niet de heledag thuis.” sist Alwin als antwoord. Hij slaat de deur achter zich dicht.
  4. 4. Een paar kilometer verderop, bij de plaatselijke bar, stapt Alwin uit zijnauto. Slechtgehumeurd duwt hij de deur open en hangt hij zijn jas aande kapstok.
  5. 5. Met een zucht schuift hij aan de bar aan. Strak staart hij naar hetvlammetje van de kaars, zo min mogelijk contact met anderenzoekend.
  6. 6. Een langharige blonde vrouw, in een iets te kort zwart-wit jurkje leuntnaar voren op de bar. “U had gewild?” vraagt ze, in haar platte accent.“Een groot glas rosé graag.” antwoord Alwin.
  7. 7. Glas na glas slaat Alwin achteloos achterover. Zijn zorgen wordenlangzaam weggeduwd naar een donker hoekje, zijn stemming wordsteeds vrolijker en zorgelozer.
  8. 8. Met nu wel de moed ervoor, kijkt Alwin opzij. Twee stoelen verderopzit een prachtige jonge vrouw. Van over zijn zesde glas rosé, ziet ze eruit als de mooiste vrouw die hij ooit heeft gezien. Vol goede moedschuift hij schaamteloos door naar de stoel naast haar.
  9. 9. De vrouw, met duidelijk ook een grote hoeveelheid alcohol op, kijktenkel even op. “Dus, wat is jouw naam?” vraagt Alwin geïnteresseerd,af en toe even over zijn woorden struikelend. “Rachel.” antwoord ze,met haar sierlijke stem.
  10. 10. De rest van de avond is voor Alwin een zwarte vlek. Hoewel hijdonders goed weet dat hij en Rachel die nacht naar buiten zijngegaan, en hij haar lichaam dichterbij heeft gezien dan hij ooit haddurven dromen…
  11. 11. Justin & Carine Het is nog maar net zeven uur als Justin al rechtop in zijn bed zit. Hij rekt zich uitgebreid uit en kijkt even op de wekker. Te vroeg voor een normale zaterdag, maar voor vandaag niet.
  12. 12. Even kijkt hij om naar zijn vrouw. Hij glimlacht als hij ziet dat ze nogslaapt. Des te beter. Vandaag is voor hun allebei de dag dat ze oudereworden, en voor die verjaardag heeft hij behoorlijk wat plannen staanwaar Carine niets van weet.
  13. 13. Haastig beent hij naar de keuken, en verzamelt wat ingrediënten vooreen omelet. Justin lacht om zijn eigen stress. Het is allemaal eenbeetje doorwerken, maar dat heeft hij maar al te graag over voor zijnvrouw. Ten slotte, hoe lang is het wel niet geleden dat ze samen echteen leuk gezellig uitje hebben gehad? Voor hun huwelijk ergens?Justin zet de twee dampende borden, met heerlijk geurende omelettenerop, op tafel. Daarna sluipt hij op zijn tenen naar de telefoon in dewoonkamer.
  14. 14. Vluchtig kijkt hij naar buiten, waar de zon al omhoog komt. Hij toetsthet nummer van zijn werk in en wacht tot er opgenomen word.“Dag Oswald.” begroet hij zijn collega zachtjes. “Ik zou graag eendagje vrij opnemen.” “…” “Ja, Bruijn. En vergeet Carine niet, ik maaker een leuke dag van voor onze verjaardag.” “…” Justin lacht. “Dankje,fijne dag nog!”
  15. 15. De zon is al volledig op als Carine in haar pyjama door de keukenloopt. “Justin? Waar zit je?” “Hierzo!” roept Justin vanuit de eetkamerterug. Lachend loopt Carine haar neus achterna.
  16. 16. Daar treft ze Justin met een grote grijns en een bord omeletten aan.Ze glimlacht. “Kijk, dat noem ik nou een prettige verassing.” Justingrinnikt. “Ga zitten en neem er een.”
  17. 17. Nieuwsgierig proeft Carine een stukje van haar omelet. Een groteglimlach verschijnt tijdens het kauwen om haar lippen. “Justin, paprikaen kerrie, precies zoals ik altijd zeur…” “Dat ik moet doen, ja.” maaktJustin lachend haar zin af.
  18. 18. Over tafel pakt hij Carine’s hand. “We gaan van vandaag een specialedag maken, dat is veel te lang geleden.” In stilte eten de twee op hungemak het omelet op.
  19. 19. Zodra de borden op een paar kleine kruimeltjes na helemaal leeg zijn,staat Justin op en stapelt de vaat op. “Ga je maar aankleden, wij gaanshoppen.” Carine lacht. “Shoppen? Maar dat wil je toch nooit?” Justinglimlacht. “Vandaag word jouw dag.” Hij blaast vanuit de deuropeningeen kushandje naar haar en brengt dan de vaat naar de keuken. Ineen impuls laat Carine haar vingers over haar wang glijden. Ze grijnst.
  20. 20. Precies zoals Justin beloofd had, zitten ze even later in de auto naarSvezette. De regen word compleet genegeerd.
  21. 21. Maar enkele minuten later staan ze al voor de modezaak. Justin paktCarine’s hand. “Het is echt een leuk zaakje geworden, geloof me, ikben er al eens eerder geweest.” Met een mondhoek omgekruld kijktCarine opzij naar hem. Justin lacht. “Oke, oke, ik houd niet vanshoppen, maar als je nichtje een kledingwinkel begint…” Carinegrinnikt zachtjes. “Ze hebben ook teddyberen!” roept Justin alsverdediging uit.
  22. 22. Binnen laat Carine zich helemaal los op de kledingrekken. Met moeitekijkt ze tussen de kleding voor ouderen. Justin staat er een beetje bij.“Het is echt moeilijk, je weet niet precies hoe je er uitziet als je ouderebent, en passen gaat dus ook niet. Vind je ook niet Jus?” ratelt Carine.“Hmhmm.” mompelt Justin. Carine lacht. “Ga maar met Suze praten,ik zoek wel wat voor jou uit.” Dankbaar loopt Justin naar zijn nichtje.
  23. 23. Even wat Suze in de update sneaken. *muwhahaha* “Nichtje!” roept Justin uit. Lachend draait Suze zich om. “Jus!” “Hoe gaat het in de winkel?” vraagt Justin nieuwsgierig. “Prima hoor, Sven raakt gewend aan de kassa, en volgens mij ken ik nu de kneepjes van het vak ook wel redelijk goed.”
  24. 24. “Zag ik Svezette nou in de krant staan vorige week?” Suze lacht trots.“Zeker weten, er is een reporter langs geweest, en die heeft eenstukje geschreven, pas aan het eind van zijn bezoek heeft hij datbekend gemaakt.”
  25. 25. “Eh, Suze, ik wil geen familiemoment bederven, maar ik wil graagafrekenen.” Suze grinnikt en loopt naar de kassa. Onhandig tikt zeeen paar knopjes in. “Sven heeft griep, dus ik sta er vandaag alleenvoor. Sven doet de kassa altijd.” verontschuldigt ze zich. Carine lachten geeft haar een briefje van honderd aan.
  26. 26. Eenmaal thuis loodst Justin Carine naar de bank. “Ga even zitten, ikwil even een voorstel doen.” Gehoorzaam ploft Carine op de bankneer. “Brand los, ik ben hartstikke nieuwsgierig.” grinnikt ze. Justinglimlacht even en knielt bij haar neer.
  27. 27. “Oke, je weet hoe je de laatste tijd zegt, dat sinds Hope weg is, ertwee kamers helemaal niet gebruikt worden, en het huis dus eigenlijkwat te groot is voor ons tweeën.” Carine knikt voorzichtig. Justin gaatop de bank zitten en zet zijn laptop op schoot.
  28. 28. “Kijk, ik heb een beetje rondgezocht, en toen vond ik dus…” Justinklikt een pagina open. “Dit huisje. Als je wilt, als je het echt wilt,zouden we er morgen al in kunnen trekken.” Carine slaat haar handenvoor haar mond. “Justin, wat snel, kan dat wel, klopt het allemaalwel?” Justin knikt. “Ik heb het allemaal nagekeken, het is hartstikkebetrouwbaar.”
  29. 29. Tussen de deuropening door werpt Carine een blik op Snoopy, dierustig ligt te slapen. “Hij kan natuurlijk gewoon mee.” meent Justin, enhij maakt een gebaar naar het katertje.
  30. 30. Carine glimlacht met een blik op hun trouwfoto. “Oke, het lijkt me echtgeweldig. Maar ik wil eerst zien waarvoor ik teken.” Justin knikt. “Datsnap ik.” Er volgt een stilte. “Zullen we dan de taart maar gaan pakkenen opgroeien?”
  31. 31. Justin haalt de taart uit de koelkast en steekt de kaasjes aan. Lachendbuigt Carine zich erover. “Ik weet dat ik oud word, maar zoveelkaarsen?” grinnikt ze. Justin haalt lachend zijn schouders op.
  32. 32. In één adem blaast Carine alle kaarsjes uit en doet ze een stap naarachteren. “Daar gaan we dan.” mompelt ze, als ze de bekendetintelingen voor de laatste keer in haar benen voelt.
  33. 33. Als Carine weer op de grond staat, kan ze het niet laten te lachen.“Wat is dit?” Ze pakt een pluk van haar haren. “Rood haar, zwartewenkbrauwen, en die kleren!” giert ze.
  34. 34. Sorry voor de vage overgang, maar van wege de bug moesten ze toen al meteen verhuizen :E De volgende ochtend staan de twee voor hun potentiele nieuwe huisje. Dat wil zeggen, potentieel zou best weggelaten kunnen worden. “Jus, het is práchtig!” roept Carine uit. “Je hebt gelijk, het is echt geweldig.”
  35. 35. Justin lacht. “Dat weet ik toch, ik heb altijd gelijk.” Carine stoot haarman aan. “Nou moet je niet overdrijven he?” grinnikt ze.
  36. 36. Snoopy zit voor de trap al op het stel te wachten. Het katertje miauwtluid. Justin knikt. “Je hebt gelijk jongen, laten we het maar van binnengaan bekijken.” Snoopy staat op dat moment op en springt trede voortrede de trap op.
  37. 37. Keuken
  38. 38. Woonkamer
  39. 39. Badkamer
  40. 40. Slaapkamer
  41. 41. Tuin
  42. 42. Voortuin
  43. 43. Terras
  44. 44. In de woonkamer ploffen ze op de bank neer. “Het is perfect, ik zieons er nu gewoon al in wonen.” vind Justin. Carine knikt. “Het isgewoon te perfect. Weet je zeker dat we het allemaal kunnen betalen,en dat het allemaal wel klopt?”
  45. 45. Justin slaat een arm om haar heen. “Heel zeker. Betekend dat dat jetot een beslissing gekomen bent?” Carine lacht. “Ja, dat betekend datik besloten heb. Het mag dan snel zijn, maar dit huisje lijkt wel voorons geschapen. Dat moeten we niet laten schieten.”
  46. 46. Justin trekt haar dicht tegen zich aan. Op dat moment voelt Carinekleine pootjes op haar schoot springen. Onschuldig kijkt Snoopy vanafhaar schoot door de kamer. Carine schiet in de lach.
  47. 47. Hope “22, 23, 24, 25, 26…” Hope lacht. “Wat doe je?” “Ik tel je sproetjes, ik wil jouw hoofd perfect voor me kunnen zien als je niet bij me bent.” antwoord Noah zachtjes. Een glimlach speelt om Hope haar lippen. “Dat lukt mij al wel.”
  48. 48. “En nu moet ik weer opnieuw beginnen, je lijd me af.” moppert Noah.Hope lacht. “Ik zal proberen stil te zitten.”
  49. 49. Noah lacht vrolijk met haar mee. “Laat ook maar zitten ook,” Lachendgaan ze hand in hand rechtop zitten. Hope’s gezicht word serieus. Zezucht. “Ik vind het zonde dat Ella het niet kan weten. Ze zou woedendworden.”
  50. 50. Noah knijpt in haar hand. “Het komt wel goed. Ooit vertellen we hethaar, en dan zal ze het moeten accepteren. Ik zal altijd bij jou blijven,wat er ook gebeurt.”
  51. 51. De dagen in het studentenhuis vinden voor Hope maar langzaamroutine. Na haar eerste examen lijken de dagen tot het eindexamenvan de eerste jaar steeds langzamer te gaan. Het leren word steedsoninteressanter, en Noah blijft steeds meer in haar gedachtenhangen…
  52. 52. Verveeld ligt Hope op haar bed. Ze heeft haar sms’jes gelezen, haarnagels erg kunstig gelakt en enkele nummers op haar Ipod geluisterd.Ze werpt een blik op haar boek en zucht. Ze moet echt beginnen,morgen is het al zover, en ze kan het nooit goed genoeg kennen.
  53. 53. Even staart ze naar buiten. Misschien kan ze nog een zelftoetsmaken. Echt, in volle concentratie. Ze draait zich om naar haarwerkboek en komt moeizaam van het bed af.
  54. 54. Even kijkt ze opzij als ze ziet dat de plek naast Noah vrij is. Ze zuchten loopt door naar de keuken. Grote verleiding, maar dan zou zezéker weten afgeleid zijn.
  55. 55. Moeizaam buigt Hope zich over de ingewikkelde opgaven. Haar studieKunst mag interessant zijn, de vragen over de schilderijen uit derenaissance zijn best wel pittig.
  56. 56. De volgende morgen zitten de studenten rond zeven uur al beneden,terwijl hun ogen de boeken in hun handen zo min mogelijk loslaten.Het is de ochtend van hun examen. Na deze ochtend zullen zetweedejaars worden. Als ze tenminste slagen…
  57. 57. “En, zijn jullie er klaar voor?” vraagt Hope, met een zenuwachtigeondertoon in haar stem. Ella haalt zorgeloos lachend haar schoudersop. “Ach, vast wel, en zo niet, boeiend, een jaar extra lol op de uni.”Hope schud haar hoofd. Ze kan niet begrijpen dat het haar vriendindan werkelijk zo weinig kan schelen.
  58. 58. Noah glimlacht. “Het komt wel goed.” sust hij. Mieke, die naast hemzit, lacht. “Kom jongens, het is maar een examen, het eerste ging tochook goed?”
  59. 59. “Ja hoor, tuurlijk Mieke, máár een examen.” Emmy rolt met haar ogen.“Het is niet zo maar een examen. Hierna zijn we tweedejaars. Entrouwens, elk examen is belangrijk.”
  60. 60. Met een zenuwachtig lachje staat Hope op. “Ik weet niet hoe het metjullie zit, maar ik ben niet van plan te laat te komen op een examen,dat trekken ze zo van je tijd af.” Ze zet haar studieboek terug in dekast en trekt haar jas aan.
  61. 61. Maar bijna meteen als ze haar paraplu heeft opgestoken, lopen Noahen Ella ook al met haar mee. Enkel Noah heeft geen paraplu. “Watjes,je gaat niet dood van een beetje regen,” lacht hij. Ella schud haarhoofd en loopt vooruit.
  62. 62. Vlug gaat Noah naast Hope onder de paraplu lopen. “Veel succes,schoonheid.” fluistert hij. Hope glimlacht. De eeuwige vlinders in haarbuik vliegen een rondje. Ze voelt zich plots klaarder voor het examendan ooit.
  63. 63. Pas twee uur later komen de studenten terug de kavel op. “Oh, ik benzó blij dat ze het meteen na hebben kunnen kijken.” meent Hope. Zeheeft het gevoel dat ze vliegt, kan een mens zoveel geluk wel aan?Breekt dat niet? Ella geeft een klopje op haar schouder. “Goedgedaan joh, een tien, niet normaal.” Hope lacht. “Ja, jij dan, je zei dathet je niets kon schelen, maar je hebt wel goed genoeg geleerd omeen tien te halen.” Hoofdschuddend loopt ze naar het studentenhuis.“Hee, ik ga even op mijn kamer zitten.” Ella knikt. “Wat jij wil.”
  64. 64. Maar als ze op haar kamer komt, weet ze meteen dat ze niet toe zalkomen aan wat ze wou gaan doen. Noah zit op haar bed. “Zoschoonheid, zo maar een tien gehaald?” glimlacht hij. Hope grinnikt.“Je zegt het alsof het een misdaad is, en toch heb ook jij een tien.”
  65. 65. Noah staat op en slaat een arm om haar heen. Hope slaat haar armenom zijn nek. Noah grijnst. “Je bent sexy als je zo ongelofelijk blij bent,weet je dat wel?” Hope lacht. “Kijk maar uit.” Noah schud zijn hoofd.“Toch komt er niemand aan míjn meisje.”
  66. 66. Hope glimlacht. De vlinders in haar buik kunnen het niet laten om allekanten op te springen. Hij noemde haar zijn meisje. Nog nooit hadiemand dat tegen haar gezegd. Noah lacht en drukt haar achteroverop het bed.
  67. 67. “Toe, wees niet zo, dan zal je me tot dingen dwingen.” grinnikt hij, meteen ondeugende blik in zijn ogen. Hope glimlacht. Haar ogentwinkelen ondeugend. “Ik kan het niet helpen, dat weet je toch?”
  68. 68. Kledingstuk voor kledingstuk verdwijnt ongeduldig op de grond, enuiteindelijk verdwijnt het stel onder samen onder de dekens. Het isuren later als Noah boven de dekens haar hand vastpakt. “WeetjeNoah?” fluistert Hope. “Nou?” glimlacht Noah. “Ik houd van je.”
  69. 69. Geschrokken greep Hope naar haar buik. Voelde ze wat ze dachtdat ze voelde? Het leek er wel op. “Oh god…” Ze beet op haar lip.“Oh god, nee, nee...”

×