Lendas Da Guarda Definitivo

811 views

Published on

Published in: Travel, Technology
0 Comments
0 Likes
Statistics
Notes
  • Be the first to comment

  • Be the first to like this

No Downloads
Views
Total views
811
On SlideShare
0
From Embeds
0
Number of Embeds
17
Actions
Shares
0
Downloads
5
Comments
0
Likes
0
Embeds 0
No embeds

No notes for slide

Lendas Da Guarda Definitivo

  1. 1. <ul><li>A LENDA DO TREGA </li></ul><ul><li>AS BRUXAS DO CARRASCAL </li></ul><ul><li>O CALIZ DE SAN CAETANO </li></ul><ul><li>A LENDA DA SANGRIÑA </li></ul>LENDAS DE A GUARDA
  2. 2. AS FILLAS PEITEADAS <ul><ul><li>Contan que unha muller, que vivía na Cruzada, morreu cando ía a dar a luz a dúas fillas xemelgas. Tivera dez fillos que quedaron orfos ó coidado do pai. </li></ul></ul><ul><ul><li>Tódolos días a finada visitaba as súas fillas para peitealas. O pai, que andaba sospeitando, quiso comproba-lo que pasaba e foi mirar-la escea. ENDEXAMAIS VOLTOU. </li></ul></ul>
  3. 3. O HOME QUE FALABA CO DEMO <ul><li>Contoume meu avó que coñecía a un home que estaba encamado e que dicía </li></ul><ul><li>que falaba co demo e ata que lle puxera un nome: XERARDO. </li></ul><ul><li>Tamén sostiña que o diaño era coma un criado para el e canto lle mandaba </li></ul><ul><li>facer era unha orde que se realizaba de contado. </li></ul><ul><li>- ¡Xerardo, tócame o corpo coas túas mans peludas ¡ - dicíalle e o trasno </li></ul><ul><li>dáballe unha masaxe como se de un experto fisoterapeuta se tratara . </li></ul>
  4. 4. A MULLER DESTEMIDA <ul><ul><ul><li>Había unha vez unha muller que era panadeira e sostiña, con moita fachenda que non lle tiña medo ó demo. Un día foi a lavar a fonte pola noitiña e o voltares para casa atopouse cun pao que cada vez facíase máis grande e que lle empezou a bater nas costas. Daquela enfermou, quedou tullida e por suposto xamais foi lavar ó lavadeiro </li></ul></ul></ul>
  5. 5. <ul><li> Cóntase que os tres ríos irmáns: Eume, Landrove e Sor ían camiñando moi cansos cara ó mar e deitáronse coa condición de que o primeiro que espertase chamaría polos outros dous. Sucedeu que Sor ergueuse o primeiro e deixou ós seus irmáns durmindo. Espertou o Landrove e como viu que xa se marchara un, fuxiu tamén. Cando ó amencer o Eume decatouse da ausencia dos seus irmáns, sentíndose enganado, saltou lixeiro, pasando por montes e vales e cabreado, foi o primeiro en chegar ó mar. O río Eume tódolos anos ten que cobra-lo seu tribauto coa morte dunha persoa que as xentes do lugar transformaron na ofrenda dun galo para ter acougado o espírito do río. </li></ul>OS TRES RÍOS
  6. 6. <ul><li>Sucedeu isto en Camposancos, onde as xentes do lugar sabían dunha cabra que tódalas noitiñas andaba polar rúas solta e ata coidaban que estaba embruxada. </li></ul><ul><li>Houbo intentos por pillala; mais cando un se achegaba onde ela, rompía a rir a cachón como se foxe unha señori educada e todo o mundo fuxía de alí. </li></ul><ul><li>- ¡Coiro! – dixo para si o tío Santiaguiño, un vello esmorgante da Mariña – para ela ha de chegar o Santiaguiño. </li></ul><ul><li>Encamiñouse na porcura da cabra coa intención de comproba-lo que do animal se dicía e ó atopárense un fronte o outro e vendo ue non paraba de rir mandoulle unha lazada mexicana, que un parente seu lle ensinara, e colleuna polo pescozo. Farto xa daquela rusada tirou dela con todas as súas forzas e canto máis o facía, máis sorriso lucía o condenado animal. Argallou entón rir coma ela para se burlar e abrallouse de que o animal papara de rir e se fixera manso. </li></ul><ul><li>Pola mañanciña levouna ó peirao e todo o mundo fuxía del e da cabra como se fosen o diaño en persoa. - ¡Agora xa non ri ! – gritaba o tío Santiaguiño con todas as súas forzas. </li></ul><ul><li>Un rapaz destemido achegouse con coidado onde o animal e non lle pasou nada polo que comezou a pregoalo ós catro ventos co que as xentes do lugar consideraron o Santiaguiño coma un heroe. </li></ul>A CABRA QUE RÍA COMO UNHA SEÑORITA
  7. 7. A LENDA DO TREGA <ul><li>Dise que no monte Trega hai tres pedras ou grandes laxes. Segundo a lenda unha das rochas contén ouro, outra lume e outra auga. </li></ul><ul><li>Tamén se di que se alguén intentase abrilas, podería ter sorte ou morrería no intento. Se abrise a que contén o tesouro, esa persoa sería rica para senpre e endexamáis se lle acabaría o diñeiro. Máis se pola contra abre a de auga, o mundo asulagaríase e todo o mundo afogaríase. </li></ul><ul><li>Se a apertura faise na do lume, sairían dela monstros de lava que queimarían a terra converténdoa nun inferno, someterían os humanos e cando xa non servisen para nada formarían parte dunha suculenta cea. </li></ul><ul><li>Así que despois de ler este relato que nadie intente molestar ós espíritos das rochas non sexa que… </li></ul>
  8. 8. <ul><li>A avoa Enriqueta era para min unha velliña encantadora que sabía moitas historias. Vivía en Pias (O Rosal) e lembrábase de que as xentes do lugar recordan que nas noites de lúa chea a iso das doce as bruxas que habitaban no Carrascal, paraxe da localidade, ían a bailar e face-los sus aquelarres nunha rocha moi grande que hai no cotro e co seu balbordo metían moito medo a xente. </li></ul>AS BRUXAS DO CARRASCAL
  9. 9. <ul><li>Entre as xentes do lugar guadés de San Caetano escoitase falar de que nunha noite de temporal, hai moito tempo, un navío inglés navegaba fronte as costas da Guarda. O capitán moi asustado pregoulle a Noso Señor que lle amosara un sinal para ires recalar preto da costa en troques de ofrecerlle un cáliz de ouro na primeira igresa que atopara. O cabo duns intres a pequena capela de San Caetano iluminouse e sinalou s tripulantes o rumbo axeitado para non encallar nas rochas e así salva-las vidas e a embarcación. </li></ul><ul><li>Afastado do perigo en canto tomou terra o capitán cumpriu a súa promesa e entregou o cáliz de ouro que se pode admirar o día da romaría a finais de agosto na citada capela do santo. </li></ul>O CALIZ DE SAN CAETANO
  10. 10. A LENDA DA SANGRIÑA <ul><li> Contan que no lugar da Sangriña, onde agora está o colexio as xentes vían polas nites unhas luces moi chamativas. Neste sitio medoñento só se atrevían a pasar de noite os máis destemidos pois cando a luciña aparecía era o sinal de que mataran a unha persoa. Logo producíase o enterro nunha estraña procesión de defuntos que pretendían vingarse do asasino. </li></ul><ul><li>Cando se construiu o colexio todo esto desapareceu. Puido ser que sucedera que este mandara ó seu lugar, o cemiterio próximo, a esta Santa Compaña. </li></ul><ul><li>- O topónimo Sangriña non ten nada que ver co vocablo castelán sangre – a pesares de que na guerra civil fose un lugar onde houbo moitos fusilamentos -senón coa palabra sanguiño (árbore moi abondosa na zona.). </li></ul>
  11. 11. O ESPÍRITU DO RÍO MIÑO <ul><li>Esta lenda que circula pola zona de a Guarda é extensiva a outras moitas de Galicia. As xentes que habitan nas marxes do Baixo Miño cren nun espírito que esixe o tributo anual dunha persoa, dunha víctima humana pols seus servicios protectores. </li></ul><ul><li>-” O río xa cobrou os foros”- din as boas xentes da bisbarra. </li></ul><ul><li>Pensan tamén que se o río ruxe pola zona das neves é que está cabreado e axiña vai producirse unha desgracia, un afogado. </li></ul><ul><li>Eses mortos cando estaban na presencia dun familiar ou amigo emitían un sinal consistente en botar bágoas de sangue. </li></ul><ul><li>Na Guarda, hai moito tempo, un afogado fixo o mesmo diante da súa namorada e aínda máis, enxuagou de sangue seu pano branco. </li></ul>
  12. 12. A COBRA DA FONTE BIEITA <ul><li>No lugar de Pintán ( A Gándara) tódolos anos pola primavera vese na fonte Bieita unha cobra xigante. </li></ul><ul><li>A súa existencia era apreciada polos regueiros que, restos de pel do seu corpo e dos animais que apresaba. Por todo isto Fontebieita sempre foi un lugar medoñento. Din algúns veciños que sae polas noites dunha cova misteriosa e que mata como o tío Xosé o zapateiro ou Casiano que estiveron anos e anos a espreita sen conseguiren rematar coa lenda. </li></ul>
  13. 13. SAN CAETANO PESCADOR <ul><li> É unha das lendas ou historias preferidas na zona da Mariña. Sucedeu non hai moitos anos. Unha noite de néboa mesta, uns mariñeiros do Canal foron a capela do Santo e vistírono con roupas mariñeiras de auga, unha cana de pescar na man e levárono ata o peirao outo para poñelo en situación de pescar. </li></ul><ul><li>- ¿Qué fai aquel home a pescar con este tempo?- preguntábanse os mariñeiros cando ollaban a imaxe e dende lonxe non se decataban de que non puidera ser persoa. </li></ul><ul><li>Contan algúns que o cabreo do Santo foi tal que os autores da falcatruada querían morrer e o Santo non os deixaba. Conseguírono despois de que lle pediran perdón. </li></ul>
  14. 14. A PANTASMA DAS LOUCENZAS <ul><li>Na paraxe das Loucenzas – na saída da guarda cara a Baiona- unha parella de mozos ía no seu vehículo cando por exceso de velocidade tiveron un accidente con desenlace funesto. </li></ul><ul><li>Dende aquel día canto coche pase pola zona a moita velocidade sufrirá a aparición do espíritu da muller que se sentará ó seu carón convidándoo a modera-la conducción para que non lles ocorra o mesmo que a eles. </li></ul>
  15. 15. OS XITANOS NA SANGRIÑA <ul><li>Esta historia, segundo din algunhas persoas daqueles tempos, está baseada en feitos reais. </li></ul><ul><li>Na escola da Pasaxe daba clase unha mestra que tódolos días tiña que pasar pola Sangriña cando ía cara a Guarda. Houbo un tempo que naquela zona asentáronse uns xitanos e sen saber nin cómo nin por qué a mestra desapareceu e non se tiveron novas dela. </li></ul><ul><li>No rexistro do campamento efectuado pola Garda civil atoparon a roupa e os zapatos da desafortunada mestra, asemade un tinón de zorza que ó final comprobouse eran restos humanos </li></ul>
  16. 16. <ul><li>O cruzanse na lagartosa, un home díxolle o tío Dimas: “ O seu burro vai alí adiante. E vostede, tío Dimas, tan tranquilo, sen preocuparlle se pode facer algún mal”. </li></ul><ul><li>- O meu burriño, amigo, xa morreu fai moitos anos. E, ¿de que cor era o que viu? </li></ul><ul><li>- Negro. </li></ul><ul><li>- ¿Negro? O meu burriño tamén era negro… </li></ul>O BURRIÑO DO TÍO DIMAS
  17. 17. UNHA NOITE NA LAGARTOSA <ul><li>Na Lagartosa (actual rúa guardesa da Cal) dicían que por alí houbo moitas aparicións. Tódalas noites supuñan que pasaba a Santa Compaña, polo que de noite nadie saía da casa. </li></ul><ul><li>Unha vez, as sete da tarde de un día de inverno, baixaba unha mulleriña a busca-lo viño a unha tenda e ó cruza-la ponte pola que baixan as augas do tegra atopouse cunha procesión de xente que comezou a baterlle nas costas e a darlle labazadas que a deixarn case a morrer. Salvouse porque do medio desta xente saíron dúas persoas, que achegándose a ela protexérona de levar máis paus. </li></ul><ul><li>Coa tunda e o susto enfermou e quedou encamada. Moita xente ía visitala e confortábana dicíndolle que endexamáis lle volvería pasar nada malo. </li></ul><ul><li>Din que esas persoas eran dous parentes que xa morreran e que a iso das doces visirábana e que o seu home non se enteraba. </li></ul>
  18. 18. A LENDA DUN PAI <ul><li>Na antigüidade os vellos estaban nas casas afastadiños da vida familiar, xa que eran un atranco para os seus fillos. </li></ul><ul><li>Na zona de A Guarda, máis concretamente en Camposancos, había unha costume, unha fada moi vella, que consistía en levalos ó monte onde unha laxe para que alí morreran comidos polos lobos ou polas enfermidades. </li></ul><ul><li>Cóntase que un fillo levou a seu pai velliño cara a laxe do monte. </li></ul><ul><li>- Pousa, meu fillo pousa…que aquí pousei tamén a meu pai – dixo o vello cando chegaron ó lugar. Ante a sorpresa do fillo o pai engadiu a xeito de sentencia:”isto é fada…isto é fadaaaa.” </li></ul><ul><li>- Monte nas costas, lévoo para casa!- decidiu enerxicamente o fillo. </li></ul><ul><li>Dende entón rachouse o costume. </li></ul>
  19. 19. A SANTA COMPAÑA E O MAR <ul><li>A historia da Santa Compaña tamén ten aquí a súa picaresca. </li></ul><ul><li>Nos meses da recollida do argazo non pasaba un só día sen que non se oísen berron e rifasen os argaceiros por defenderen os seus tendais. No medio desde balbordo sempre houbo alguén que se amañou para apaña-lo argazo sen traballo. </li></ul><ul><li>Algunhas noites baixaba á praia unha procesión imitando unha Santa Compaña, cunhas sabas pola cabeza e uns calacús cunha veliña acesa. As xentes cando a ollaban non se atrevían a baixar á praía a vixía-lo seu traballo temerosas de enfrontarse a espíritos. </li></ul><ul><li>Cando alguén envexoso lles preguntaba como tiñan aqueles montes de argazo, eles e todos dicían en ton irónico: </li></ul><ul><li>- Son as almiñas, meu fillo!. Son as almiñas…! </li></ul>
  20. 20. O MARIÑEIRO e O DEMO <ul><li>Hai moito tempo que entre as xentes da Mariña se conta esta historia. </li></ul><ul><li>Un mariñeiro vina de pescar sardiñas ó xeito. Ó chegares ó peirao non viu a ninguén que lle poidese axudar a vara-la gamela e ademáis a marea estaba moi baixa. </li></ul><ul><li>- Quen me dera que viñera alguén, aínda que fose o demo en persoa! – din que dixo para os seus adentros. </li></ul><ul><li>De socato apareceulle un home o seu carón. </li></ul><ul><li>- Queres que che bote unha man? </li></ul><ul><li>- Pois sí, por qué non – respostoulle o mariñeiro- unha man sempre se agradece. </li></ul><ul><li>- Din que a forza do home era xigantesca, cíclopea e a gamela quedou pousada no seu lugar sen ningunha dificultade. Neste intre o home esvarouse entre a néboa e desapareceu sen máis. Ninguén o coñecía; mais todos coidaban que o mariñeiro tivera tratos co demo. </li></ul>
  21. 21. A LENDA DO TARDO <ul><li>Enfronte da panadería da Saltona (en A Guarda) sentíase trotar, moito antes de velo, un cabaliño da man dun mariñeiro tanguiano que o azoutaba cun vimbio. O citado animal galopaba e ollaba fixamante como unha persoa. Era o Tardo. </li></ul><ul><li>Din que de noite ía onde os cabalos e trenzáballe as crins. Pola mañanciña, cando os seus donos os visitaban, atopábanse cansos e suados coas crins trenzadas. Despois gritaba polas rúas: “xa ven o tardo!” e os cabalos víanse loitar contra non se sabe que e fuxían asustados. </li></ul>
  22. 22. O BURRO E A ARGACEIRA <ul><li>Unha muller que ía ó argazo cun burro atouno nunha ocasión no que ela cría que era un monte de area na praía da Area Grande. Mentres traballaba co clamoeiro a marea ía baixando; mais ela pensaba que estaba subindo xa que as augas atopábanse moi preto do fuciño do burro. </li></ul><ul><li>En realidade o que ocorrera era que atara ó animal nunha xigantesca centola que o arrempuxaba cara ó mar. </li></ul>
  23. 23. <ul><li>Contaba o tío Santiaguiño, un vello lobo de mar dos que non hai agora na Mariña, que indo unha vez a pescar sardiñas con outros compañeiros atopáronse cunha grande balea. </li></ul><ul><li>- Hoxe xa temos pesca – díxolles a vez que amarraron con cordas ó mamífero a gamela. Antes de virar para o porto acordaron facer unha caldeirada enriba do lombo da balea. Puxeron o tripeiro máis o pote e fixeron unha fogueira. </li></ul><ul><li>- Coidado compañeiros que me parece que a balea non está morta, que está durmindo! – exclamou o Rufino tremendo como unha palla azoutada polo vento. </li></ul><ul><li>Neste intre o animal comezou a dar uns estroxóns e non deu máis tempo que subir para a embarcación, corta-las amarras cunha machadiña e alá se foi a balea. </li></ul><ul><li>Dalí a uns días apareceu fronte as costas de A Guarda unha balea morta, aboíando e cunha grande ferida no lombo, producto seguriño da queimadura que lle fixera a fogueira dos arriscados e destemidos Santiaguiño e compañía. </li></ul>A BALEA

×