Successfully reported this slideshow.

More Related Content

Related Books

Free with a 14 day trial from Scribd

See all

Clara FáTima E Alba

  1. 1. Por: Alba Barbosa Pacheco Fátima Baz Rodríguez Clara Domínguez Domínguez de: 4ºC
  2. 2. <ul><li>-Informantes </li></ul><ul><li>-As súas vivencias no Franquismo </li></ul><ul><li>-Conclusións do Traballo </li></ul><ul><li>-Realizadoras do traballo </li></ul>
  3. 3. Informantes <ul><li>-María Josefa Vicente Baz e Angel Rodríguez Pérez </li></ul><ul><li>Nacidos en 1943 e 1934 respectivamente. Casaron con 15 e 24 anos de idade. Teñen dúas fillas e un fillo. </li></ul><ul><li>Emigraron a Alemaña nunha ocasión e volveron anos despois. Actualmente teñen 65 e 74 anos respectivamente. </li></ul>
  4. 4. Informantes <ul><li>-Alicia Graciela Garabal Cividanes </li></ul><ul><li>Nacida o 5 de maio de 1927, trilliza de dous irmáns, un dos cales morreu ó nacer. </li></ul>
  5. 5. Informantes <ul><li>- Manuel Domínguez González e Carolina Durán Vicente </li></ul><ul><li>Nacidos nos anos 1933 e 1937 respectivamente, viviron de moi novos a represión franquista. Coñeceronse cando tiñan 17 e 13 anos e casaron con 20 e 24. Teñen dous fillos e unha filla. </li></ul><ul><li>Actualmente teñen 71 e 75 anos respectivamente. </li></ul>
  6. 7. <ul><li>Todos eles viven na Guarda. </li></ul>
  7. 8. As súas vivencias no Franquismo <ul><li>MARÍA JOSEFA </li></ul><ul><li>Eu empecei a traballar cando era unha nena,entrallaba e ía á Crudería, que era un lugar onde facíamos redes. </li></ul>
  8. 9. <ul><li>De pequena non fun á escola porque ía a traballar pero aprendín a ler e a escribir de casada. </li></ul>
  9. 10. <ul><li>Casei moi nova, ós 15 anos, e quedeime embaraza, algo que era moi normal nesa época, a esa idade. </li></ul><ul><li>Antes non se estudaba por libros, estudábase polo “catón”. </li></ul><ul><li>Non tiñamos formas de divertirnos, nin televisión nin nada parecido. So tiñamos ás veces os bailes. </li></ul>
  10. 11. As súas vivencias no Franquismo <ul><li>ÁNGEL </li></ul><ul><li>Eu empecei a traballar cando era moi novo, no mar. </li></ul><ul><li>Tamen traballaba con redes. </li></ul><ul><li>Eu traballei no barco Galicia. Botaba moito tempo fóra, lonxe da miña familia e amigos. </li></ul>
  11. 12. <ul><li>Cando as miñas fillas eran pequenas eu e a miña muller fomos a Alemaña por razóns económicas. </li></ul><ul><li>As miñas fillas quedaron ó cargo da súa avoa.Queríamos levalas para Alemaña pero decidimos que quedaran mellor aquí. </li></ul><ul><li>Un ano despois aproximadamente, </li></ul><ul><li>volvemos a Galiza e volvín a traballar no mar. </li></ul>
  12. 13. -Curiosidade: O Transporte <ul><li>Nesa época case non había transportes. O único que había era algúns coches de linea. Ninguén tiña coches propios aínda, só algunhas persoas con moito diñeiro. Ainda así o coche de linea era caro e as estradas eran moi malas. </li></ul>
  13. 14. As súas vivencias no Franquismo <ul><li>GRACIELA: </li></ul><ul><li>Os meus pais tiveron que marchar exiliados a Cuba porque meu pai non quería ir loitar á guerra. </li></ul><ul><li>O cabo duns anos miña nai, quedou embarazada de trillizos, eu , meu irmán e un neno máis que morreu ó nacer. </li></ul><ul><li>Cando nós xa tíñamos 6 meses volveron a Galiza co fin de deixarnos coas nosas tías,e así foi, nós quedamos aquí e eles regresaron a Cuba,fuxidos. </li></ul>
  14. 15. <ul><li>Cando eu e o meu irmán tíñamos aproximadamente 6 anos meus pais viñeron por primeira vez a vernos a Galiza, eles querían levarnos de volta a Cuba (A Habana) pero, as miñas tías, non o quixeron, meus pais foron por derradeira vez de volta a Cuba. </li></ul>
  15. 16. <ul><li>No día de hoxe o único recordo que me queda deles son unhas poucas cartas e unha única foto. </li></ul>
  16. 17. As súas vivencias no Franquismo <ul><li>MANUEL: </li></ul><ul><li>Eu tiña 3 anos cando a guerra comezou. </li></ul><ul><li>Juan Noya, o meu tío , era republicano e os falanxistas viñan case todos os dias á casa a buscalo </li></ul>
  17. 18. <ul><li>Soían vir de noite. Entraban pola porta e polo tellado. </li></ul><ul><li>Recordo que unha vez un deles pousou un rifle sobre a miña cama, e eu ó velo saín correndo cara a casa das miñas tías. </li></ul><ul><li>Soían vir a preguntarlle ó meu pai onde se atopaba Juan Noya. Ninguén da familia o sabía. </li></ul><ul><li>Ó comezar guerra escondeuse e non lle dixo a ninguén onde estaba. Os falanxistas soían darlle palizas a meu pai para que lles dixera onde estaba. Aínda que o souperamos non llo iamos dicir. </li></ul>
  18. 19. <ul><li>Os falanxistas mataron </li></ul><ul><li>a dous irmáns de Noya. </li></ul><ul><li>A un fusilárono no colexio </li></ul><ul><li>da pasaxe, “os xesuitas”. </li></ul><ul><li>Ó outro disparáronlle nas costas despois de torturalo durante horas. </li></ul>
  19. 20. <ul><li>Este é Manuel Noya, o irmán de Juan, que morreu no mar. </li></ul><ul><li>Cando a Guarda caeu en mans dos falanxistas Manuel foise para o monte. Intentou convencer o seu irmán de que fose con el pero Juan quedouse aquí. </li></ul><ul><li>No 38 atoparono os falanxistas e torturarono no monte,e deronlle palizas .Finalmente matárono dun tiro na praia para que o mar levase o seu corpo. O seu sogro encontrouno e enterrouno en Oia. Máis tarde Juan levou os seus restos para A Guarda </li></ul><ul><li>Juan non soubo da morte de seu irmán ata despois da guerra. </li></ul>
  20. 21. <ul><li>Juan Noya foi alcalde da Guarda. Estaba no cargo cando a guerra comezou. Tiña moitos coñecidos en altos cargos e localidades dos arredores. Tamén era director dunha revista local chamada “Novo Heraldo”, que xunto con “Voz del Tecla” e “Heraldo Guardés” eran as máis famosas na rexión. </li></ul><ul><li>A Guarda foi o ultimo lugar do Baixo Miño en caer en mans Franquistas. </li></ul><ul><li>Todos os que traballaban na revista foron asasinados durante a guerra, todos salvo Noya. </li></ul>
  21. 23. <ul><li>Juan tívose que esconder en varios lugares da vila os primeiros días que estiveron os falanxistas, pero logo tivo que marchar a esconderse ós arredores. </li></ul><ul><li>Os amigos non dubidaban en axudalo. Para iso moitas veces a xente do pobo dicía mentiras como que viran a Juan no Tegra o na Gándara para apartar os Falanxistas do seu rastro. </li></ul>
  22. 24. <ul><li>Durante ese tempo que estivo fuxido, deuse conta de que os amigos están sempre xunto a ti. Moitos deles ó caer a Guarda en mans falanxistas creron que estes atoparan a Noya e o mataran. Durante os primeiros anos os mais achegados souberon a verdade e puxeron todo o seu esforzo en axudalo. </li></ul><ul><li>Tamén durante o tempo que estivo fuxido, non sabía o que ocorria na Guarda. Os seus “anxos da Guarda” como asi os chamaba (as persoas que o mantiñan oculto) contábanlle o que ocorría. </li></ul>
  23. 25. <ul><li>Este é Don Rafael Domínguez. Noya pasou os anos 36, 37 e parte do 38 na súa casa. Tanto Rafael como a sua esposa, Aurora e as súas 3 fillas, Rufina, Mercedes e América trataron a Noya coma a un máis da familia durante otempo que estivo alí. </li></ul><ul><li>Noya contaba que ata o can da casa tratábao coma se fose da familia. </li></ul>
  24. 26. <ul><li>Isaura Gómez Pérez, que quedara viúva, pois os falanxistas mataron o seu home, escondeu a Noya na súa casa uns meses que se ausentou da casa de Rafael polas constantes visitas falanxistas. </li></ul><ul><li>Noya pensaba irse da casa de Isaura axiña, pois non quería que sufrise máis, despois da morte do seu marido. </li></ul><ul><li>Pero ela respondeulle: </li></ul><ul><li>!Ti vas quedar aquí. Se temos que morrer imos morrer os dous xuntos…! </li></ul>
  25. 27. As súas vivencias no Franquismo <ul><li>CAROLINA: </li></ul><ul><li>Poucas semanas despois da chegada dos falanxistas dous cuñados meus foron fusilados na plaza do concello. </li></ul>
  26. 28. <ul><li>A esposa de Noya, Lola mais súa nai e miña sogra encontrábanse nun bar chorando polo ocorrido cando uns falanxistas entraron e as botaron de alí. </li></ul><ul><li>Cando se iban un deles díxolle a Lola que se non tiña coidado acabaria coma os seus irmáns . </li></ul><ul><li>Pobres mulleres, sufriron moito durante esa época, sobre todo a esposa de Noya que era constantemente vixiada. </li></ul><ul><li>A miña sogra foi encarcerada en Tui moito tempo. Mentres ela estaba retida o seu esposo morreu e a un fillo fusilárono. Non soubo nada ata que regresou á casa. </li></ul>
  27. 29. <ul><li>Durante a guerra, ninguén lle ofrecía traballo a ningún da familia. Sobrevivimos cos alimentos que os amigos e acercados nos daban. </li></ul><ul><li>En 1938 foi cando por primeira vez alguén lle deu traballo ó fillo de Juan e Lola, Óscar. A Lola tampouco tardaron moito en darlle traballo de novo. No restaurante do monte Tegra. </li></ul>
  28. 30. <ul><li>A Lola non lle agradou moito pois naquel restaurante soían ir comer os franquistas. Soían falar de execucións, persecucións e problemas na busca de “fuxidos”. </li></ul><ul><li>Pero por moito que lle desagradase tiña que ir traballar pois a pobreza era moita e ela tiña 5 fillos. A súa nai tamen vivía con ela. </li></ul><ul><li>Rezaba tódolos dias para que a guerra rematase e que non morrera máis xente. </li></ul>
  29. 31. <ul><li>Durante a guerra e a represión, as dúas mulleres apenas podian andar pola rúa e falar cos amigos e coñecidos. En máis dunha ocasión, os falanxistas multaron a familiares, amigos ou simplemente tendeiros por falar con elas ou venderlles mercancia. </li></ul><ul><li>Lola xa prefería non saír da casa para non poñer en perigo a xente que a coñecese ou simplemente lle dixera: buenos dias. </li></ul><ul><li>Pero non só a elas, senón a todos os republicanos ou xente que anteriormente tivera tratado con republicanos. Mesmo puñan multas absurdas por dicir algo ou saudar a alguén coñecido. </li></ul>
  30. 32. <ul><li>Esta é por exemplo unha multa imposta a Don Rafael. </li></ul>
  31. 33. <ul><li>A comezos do 39 Noya, viuse para a Guarda e escondeuse na súa casa. </li></ul><ul><li>Despois da guerra estivo no cárcere varias veces e unha delas foi durante un ano e medio. Despois diso marchou para Vigo a refacer a súa vida, para máis tarde ir a América coa súa familia. </li></ul><ul><li>Volveu máis tarde a homenaxes como a de Ramón Cabanillas, en Padrón. </li></ul>
  32. 34. <ul><li>Despois da morte de Franco, Noya escribiu un libro no que conta toda a súa vida dende que naceu ata o final da guerra civil. </li></ul>
  33. 35. <ul><li>Dedicatoria obtida do libro de Fuxidos </li></ul>
  34. 36. Conclusións do Traballo <ul><li>Aprendemos moito neste traballo. </li></ul><ul><li>Deberíamos estar agradecidos, agora vívese moito mellor ca antes. </li></ul><ul><li>Aprendemos que a vida antes era moi dura e que durante a guerra a xente pasouno moi mal xa que mataban os seus seres queridos, había fame e por nada que fixeses ías ó cárcere ou matábante. </li></ul><ul><li>Moita xente emigrou ou exiliouse para escapar disto. </li></ul>
  35. 37. Realizadoras do Traballo <ul><li>Alba Barbosa Pacheco entrevistou a: </li></ul><ul><li>Alicia Graciela Garabal Cividanes . </li></ul>
  36. 38. Realizadoras do Traballo <ul><li>Fátima Baz Rodríguez entrevistou a: </li></ul><ul><li>María Josefa Vicente Baz e a Ángel Rodríguez Pérez </li></ul>
  37. 39. Realizadoras do Traballo <ul><li>Clara Domínguez Domínguez entrevistou a: </li></ul><ul><li>Manuel Domínguez González e a Carolina Durán Vicente. </li></ul>

×