Successfully reported this slideshow.
Unha noite na eira do trigo   ó reflexo do branco luar,unha nena choraba sen trégolas os desdés dun ingrato galán.
I a coitada entre queixas dicía: "Xa no mundo non teño ninguén,vou morrer e non ven os meus ollos   os olliños do meu doce...
Os seus ecos de malencolía   camiñaban nas alas do vento,       e o lamento repetía:"¡Vou morrer e non ven ó meu ben!"
Lonxe dela, de pé sobre a popa  dun aleve negreiro vapor,emigrado, camiño de América vai o probe, infelís amador.
I ó mirar as xentís anduriñas  cara a terra que deixa cruzar:"Quen puidera dar volta -pensaba-,  quen puidera convosco voa...
Mais as aves i o buque fuxíansen ouír seus amargos lamentos;    soio os ventos repetían: "¡Quen puidera convosco voar!"
Noites craras, de aromas e lúa,desde entón ¡que tristeza en vós hai prós que viron chorar unha nena, prós que viron un bar...
Dun amor celestial, verdadeiro,quedou solo, de bágoas a proba,          unha cova          nun outeiro i on cadavre no fon...
Cantiga de Manuel Curros Enríquez   (publicada en “El Heraldo Gallego”           5 de xuño de 1869)http://www.blogoteca.co...
Cantiga de Manuel Curros Enríquez   (publicada en “El Heraldo Gallego”           5 de xuño de 1869)http://www.blogoteca.co...
Upcoming SlideShare
Loading in …5
×

Unha noite na eira do trigo

641 views

Published on

Esta presentación realizouse a partir do poema Unha noite na eira do trigo de Manuel Curros Enríquez. Neste, quixo retratar a angustia vivida pola separación de dous mozos coa necesidade de emigrar cara América pola falta de traballo e pobreza. A alumna de primeiro de bacharelato, Alexandra Gómez, viu apropiado escoller este poema xa que trata sobre un tema que ultimamente estase a repetir no noso pais e pareceulle correcto sacalo a relucir.

Published in: Education
  • Be the first to comment

  • Be the first to like this

Unha noite na eira do trigo

  1. 1. Unha noite na eira do trigo ó reflexo do branco luar,unha nena choraba sen trégolas os desdés dun ingrato galán.
  2. 2. I a coitada entre queixas dicía: "Xa no mundo non teño ninguén,vou morrer e non ven os meus ollos os olliños do meu doce ben".
  3. 3. Os seus ecos de malencolía camiñaban nas alas do vento, e o lamento repetía:"¡Vou morrer e non ven ó meu ben!"
  4. 4. Lonxe dela, de pé sobre a popa dun aleve negreiro vapor,emigrado, camiño de América vai o probe, infelís amador.
  5. 5. I ó mirar as xentís anduriñas cara a terra que deixa cruzar:"Quen puidera dar volta -pensaba-, quen puidera convosco voar!..."
  6. 6. Mais as aves i o buque fuxíansen ouír seus amargos lamentos; soio os ventos repetían: "¡Quen puidera convosco voar!"
  7. 7. Noites craras, de aromas e lúa,desde entón ¡que tristeza en vós hai prós que viron chorar unha nena, prós que viron un barco marchar!...
  8. 8. Dun amor celestial, verdadeiro,quedou solo, de bágoas a proba, unha cova nun outeiro i on cadavre no fondo do mar.
  9. 9. Cantiga de Manuel Curros Enríquez (publicada en “El Heraldo Gallego” 5 de xuño de 1869)http://www.blogoteca.com/oclubdasideas
  10. 10. Cantiga de Manuel Curros Enríquez (publicada en “El Heraldo Gallego” 5 de xuño de 1869)http://www.blogoteca.com/oclubdasideas

×