Successfully reported this slideshow.
We use your LinkedIn profile and activity data to personalize ads and to show you more relevant ads. You can change your ad preferences anytime.
Αν και έχουν περάσει 27χρόνια από την τελευταία εκτέλεση κρατουμένου στη χώρα μας και 6χρόνια από την τυπική κατάργηση της...
ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ  1. Να αποδώσετε την περίληψη του κειμένου (100-120 λέξεις)  2. Το να ορίζουμε ότι ένας άνθρωπος πρέπει να πλ...
• Το οξύμωρο είναι ότι επιστημονικές έρευνες...ανθρωποκτονιών.  • Σύμφωνα με τα στοιχεία της Διεθνούς Αμνηστίας στις Η.Π. ...
γ. Στο γεγονός ότι το αποτέλεσμα της θανατικής ποινής είναι αμετάκλητο. Ο άνθρωπος ως φυσικήπαρουσία εκλείπει οριστικά. Έτ...
Θανατική ποινήΕίναι η εσχάτη των ποινών. Ο δράστης εξαιτίας της βαναυσότητας των εγκλημάτων του κρίνεται μηεπανεντάξιμος σ...
ΘΕΜΑ : «Θανατική Ποινή : διατήρηση ή κατάργηση;»  Η βία και το έγκλημα ήταν πάντα και εξακολουθεί να είναι συνοδοί της ανθ...
σύστημα της «ταυτοπάθειας» (ius tallionis ή οφθαλμόν αντί οφθαλμού), χαρακτηρίζεται πιαστις σύγχρονες κοινωνίες, με την τε...
Ονοματεπώνυμο:……………………………………………….. /1/2006                             Θανατική ποινήΈκθεση 3η Γ…..                       ...
2. αποστροφή, αναχρονιστικό, συγκατάθεση, ανακάλυψη, φρικτού: Να γράψετε τα συνώνυμα τωνλέξεων. (12,5 μονάδες)3. Να τεκμηρ...
κοινωνικά και ανθρωπιστικά απαράδεκτη πράξη, αφού στερεί τον κατάδικο από το δικαίωμα και τηδυνατότητα της μεταμέλειας για...
Ονοματεπώνυμο:……………………………………………….. /1/2006                               Θανατική ποινήΈκθεση 3η Γ…….                     ...
ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ  1. Περίληψη  Ο αρθρογράφος παρουσιάζει την απόφαση του κυβερνήτη του Ιλινόις, να δώσει χάρη σε 160θανατοποινίτ...
άλλο έγκλημα - όσο ειδεχθές και αν είναι το τελευταίο - γιατί έτσι εξομοιώνεται με τον εγκληματία.Επίσης, οι ηθικές και αν...
ΤΟΝ ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΑΝ ΓΙΑΤΙ ΕΙΠΕ ΟΧΙ ΣΤΗ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ  Την αρχή του τέλους μιας από τις μελανότερες σελίδες της αμερικάνικης ποιν...
θανατική ποινή
θανατική ποινή
θανατική ποινή
θανατική ποινή
θανατική ποινή
θανατική ποινή
θανατική ποινή
θανατική ποινή
θανατική ποινή
θανατική ποινή
Upcoming SlideShare
Loading in …5
×

θανατική ποινή

8,306 views

Published on

Published in: Education
  • ⇒ www.HelpWriting.net ⇐ This service will write as best as they can. So you do not need to waste the time on rewritings.
       Reply 
    Are you sure you want to  Yes  No
    Your message goes here
  • Follow the link, new dating source: ❤❤❤ http://bit.ly/2F90ZZC ❤❤❤
       Reply 
    Are you sure you want to  Yes  No
    Your message goes here
  • Dating for everyone is here: ❤❤❤ http://bit.ly/2F90ZZC ❤❤❤
       Reply 
    Are you sure you want to  Yes  No
    Your message goes here
  • Be the first to like this

θανατική ποινή

  1. 1. Αν και έχουν περάσει 27χρόνια από την τελευταία εκτέλεση κρατουμένου στη χώρα μας και 6χρόνια από την τυπική κατάργηση της θανατικής ποινής, η επαναφορά του βάρβαρου αυτού μέτρουεξακολουθεί να παραμένει ζήτημα αμφιλεγόμενο. Αρκετοί εκπρόσωποι του επιστημονικού και τουπολιτικού κόσμου εμφανίστηκαν πρόσφατα υπέρμαχοι της επαναφοράς της θανατικής ποινής για τουςεμπόρους ναρκωτικών. Κατά την άποψή τους η δικαιοσύνη πρέπει να μετατραπεί σε μηχανισμόiεπιβολής του θανάτου για την αντιμετώπιση της μάστιγας των ναρκωτικών. Τα σχετικά επιχειρήματααντλούνται από τη δικαιολογημένη ηθική αποστροφή που προκαλεί το έγκλημα της εμπορίας τωνναρκωτικών αλλά δεν πείθουν. Αποτελεί πλέον κοινό τόπο ότι αυτό το αναχρονιστικό και βάρβαρομέτρο παραγνωρίζει τη θεμελιώδη αξία της ανθρώπινης ζωής και δεν έχει καμία σχέση με τηγενικότερη αντίληψη. Η ποινή, οποιαδήποτε ποινή, εκπληρώνει πλήθος σκοπών. Η θανατική ποινή,χωρίς να διορθώνει τίποτε, οδηγεί στο ανεπανόρθωτο. Στην Ελλάδα ακούγονται φωνές για τηνεπαναφορά της αλλά και πολλές ανεπτυγμένες χώρες επιμένουν να τη διατηρούν στη νομοθεσία τους. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της Διεθνούς Αμνηστίας, η θανατική ποινή ισχύει ακόμα σε 95χώρες σε ολόκληρο τον κόσμο. Χαρακτηριστικότερη είναι η περίπτωση των Η.Π.Α., όπου οιθανατικές καταδίκες είναι συχνό φαινόμενο σε πολλές Πολιτείες και έχουν τη συγκατάθεσησημαντικού μέρους της κοινής γνώμης. Το οξύμωρο είναι οτι επιστημονικές έρευνες μιας δεκαετίαςδεν επιβεβαιώνουν την άποψη πως η θανατική ποινή έχει αποτρεπτικά αποτελέσματα για τη διάπραξηανθρωποκτονιών. Η πραγματικότητα για τη θανατική ποινή είναι οτι εκείνος που εκτελείται συχνά καταδικάζεται όχιμόνο για τη φύση του εγκλήματος που διέπραξε, αλλά και για την εθνική και ταξική προέλευσή του, ταοικονομικά του μέσα ή τις πολιτικές αντιλήψεις του. Σύμφωνα με τα στοιχεία της Διεθνούς Αμνηστίαςστις Η.Π.Α. η επιβολή της θανατικής ποινής αποτελεί δείγμα και εργαλείο φυλετικής διάκρισης, επειδήεφαρμόζεται κυρίως στις οικονομικά ασθενέστερες τάξεις, στις μειονότητες και στους μετανάστες.Σήμερα στις Η.Π.Α. οι μελλοθάνατοι ανέρχονται στους 3.500, στην πλειονότητά τους φτωχοί πουέχουν εμπιστευθεί την υπεράσπιση τους σε συνηγόρους που έχουν οριστεί από το κράτος. Το ποιος ζει και ποιος πεθαίνει τελικά μπορεί να καθοριστεί από παράγοντες που δε συνδέονταιάμεσα με την ενοχή ή την αθωότητα του κατηγορουμένου. Τέτοιοι παράγοντες είναι ενδεχόμενασφάλματα, η έλλειψη πείρας του συνηγόρου, η εκ των υστέρων ανακάλυψη κάποιου λάθους είτε τηςαστυνομίας είτε των δικαστικών αρχών, η επιρροή της κοινής γνώμης, οι οικονομικές δυνατότητες τουκατηγορουμένου για σωστή νομική εκπροσώπηση (...) Κατηγορηματικά αντίθετος στην επαναφορά της θανατικής ποινής είναι ο δικαστής ΕυτύχιοςΠαλαιοκαστρίτης. Η άποψή του έχει ιδιαίτερη σημασία, αφού στην αρχή της σταδιοδρομίας τουμετείχε σε σύνθεση δικαστηρίου που επέβαλε αυτή την ποινή σε Έλληνα μετανάστη για τη διάπραξηενός φρικτού εγκλήματος. «... Είχαμε βρεθεί σε πολύ δύσκολη θέση δικαστές και ένορκοι, μέχρι νακαταλήξουμε στην ομόφωνη απόφαση της θανατικής ποινής, που όμως δεν εκτελέστηκε ποτέ. Με τησημερινή μου εμπειρία, σε ανάλογη περίπτωση δε θα επέβαλα την εσχάτη των ποινών. Η θανατική ποινήείναι αποκρουστέα. Οδηγεί σε καταστροφή ανθρώπινων υπάρξεων που δεν μπορεί να δικαιολογηθεί απόοποιαδήποτε σκοπιμότητα και τα αποτελέσματα της δεν μπορούν να ανατραπούν αν αυτό κριθείαναγκαίο, ειδικά σε περιπτώσεις εσφαλμένων δικαστικών κρίσεων». Και ο Γάλλος συγγραφέας ΑλμπέρΚαμύ στο κείμενό του Reflections sur la peine capital (1957) σημείωνε: “To να ορίζουμε ότι έναςάνθρωπος πρέπει να πλήττεται με την οριστική τιμωρία είναι σαν να αποφασίζουμε ότι αυτός δεν έχεικαμία ευκαιρία να επανορθώσει. Το να διατυπώνουμε την οριστική κρίση πριν το θάνατο, το ναδιατάσσουμε το κλείσιμο των λογαριασμών, ενώ ο πιστωτής είναι ακόμα ζωντανός, αυτό δεν ανήκει στηδικαιοδοσία κανενός ανθρώπου. Όποιος κρίνει απόλυτα καταδικάζεται απόλυτα”. Ως τον 18° αιώνα η θανατική ποινή επιβαλλόταν για πολλά αδικήματα. Ακόμα και για την επαιτεία.Την ίδια εποχή στη Γαλλία την ποινή του θανάτου επέσυραν 100 αδικήματα ενώ στην Αγγλία πάνωαπό 200. Πρώτος ο Ιταλός ποινικολόγος Τσέζαρε Μπεκαρία, βασιζόμενος στο Κοινωνικό Συμβόλαιοτου Ρουσό, αμφισβήτησε στην αρχή του 19ου αιώνα την αναγκαιότητα αυτής της ποινής: «Εάναποδείξω ότι η ποινή του θανάτου δεν είναι ούτε χρήσιμη ούτε αναγκαία, θα πραγματοποιήσω τοθρίαμβο της υπόθεσης της ανθρωπότητας». Η θανατική ποινή καταργήθηκε σε χώρες της Λατινικής Αμερικής το δεύτερο ήμισυ του 19 ου αιώναενώ στη Δυτική Ευρώπη (Ιταλία, Ελβετία, Φινλανδία, Γερμανία, Αυστρία) μετά τον Β Παγκόσμιοπόλεμο. Ήδη είχε καταργηθεί στο Λουξεμβούργο από το 1827, στο Βέλγιο από το 1863, στηνΟλλανδία από το 1870. Σύμφωνα με στοιχεία της Διεθνούς Αμνηστίας, στην Κίνα το 1989 έγιναν 273 εκτελέσεις, ενώ το1994 ο αριθμός τους ανέβηκε στις 1.791. Στο Ιράν το 1989 έγιναν 139 εκτελέσεις και το 1994 έγιναν1.500. Το 1994 στη Νιγηρία εκτελέστηκαν πάνω από 100 άνθρωποι, στη Σαουδική Αραβία πάνω από53, στην Ουκρανία και στην Υεμένη πάνω από 25. Στην Ελλάδα η τελευταία εκτέλεση έγινε πριν από27 χρόνια. Έκτοτε η θανατική ποινή επιβαλλόταν σε διάφορες περιπτώσεις χωρίς ποτέ να εφαρμόζεταιμέχρι το 1993, οπότε καταργήθηκε και τυπικά (...). (κείμενο από τον Τύπο)
  2. 2. ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ 1. Να αποδώσετε την περίληψη του κειμένου (100-120 λέξεις) 2. Το να ορίζουμε ότι ένας άνθρωπος πρέπει να πλήττεται με την οριστική τιμωρία είναι σαν νααποφασίζουμε ότι αυτός δεν έχει καμία ευκαιρία να επανορθώσει. Να αναπτύξετε με 100-120 λέξεις τονόημα της παραπάνω άποψης του Αλμπέρ Καμύ. 3. αποστροφή, αναχρονιστικό, συγκατάθεση, ανακάλυψη, φρικτού: να γράψετε τα συνώνυμα τωνλέξεων. 4. Να εντοπίσετε τους τρόπους και τα μέσα πειθούς που χρησιμοποιεί ο συντάκτης για ναυποστηρίξει την αντίθεσή του στην επαναφορά της θανατικής ποινής. Να παραθέσετε συγκεκριμέναπαραδείγματα για κάθε περίπτωση. 5. θέμα ανάπτυξης: Ως μέλος της Διεθνούς Αμνηστίας καλείσαι να γράψεις ένα κείμενο στο οποίονα περιγράφεις τους όρους - προϋποθέσεις που θα πρέπει να πληρούν οι ποινές μιας σύγχρονηςνομοθεσίας ώστε να επιτυγχάνουν την αποστολή τους σεβόμενες ταυτόχρονα τα στοιχειώδηανθρώπινα δικαιώματα. Στη συνέχεια να παραθέτεις επιχειρήματα με τα οποία να προσπαθείς νααντικρούσεις σκέψεις για την επαναφορά ή την εφαρμογή της θανατικής ποινής (500 - 600 λέξεις). ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ 1. Περίληψη Επιχειρηματολογία με την οποία καταβάλλεται προσπάθεια να αντικρουστούν εισηγήσεις περίεπαναφοράς της θανατικής ποινής στο ελληνικό δίκαιο και επιβολή αυτής για το αδίκημα της εμπορίαςναρκωτικών περιλαμβάνει το κείμενο αυτό. Ο συντάκτης, αφού χαρακτηρίζει τη συγκεκριμένη ποινήαπάνθρωπη, αδιέξοδη και αναποτελεσματική, επικεντρώνει την κριτική του στην υιοθέτησή της απόiτο νομικό σύστημα των Η.Π.Α. Σε αυτό η θανατική ποινή αξιοποιείται όχι μόνο ως τιμωρίασυγκεκριμένων εγκλημάτων, αφού συχνά αποσυνδέεται από αυτά και καθορίζεται απόi εξωνομικούςπαράγοντες, αλλά και ως μέσο μαζικού εκφοβισμού ή ταξικής και φυλετικής διάκρισης. Ταεπιχειρήματα του συντάκτη εναντίον της θανατικής ποινής ενισχύονται από τη βαρύνουσα μαρτυρίαΈλληνα δικαστή και από την τοποθέτηση του Γάλλου συγγραφέα Αλμπέρ Καμύ οι οποίεςεπισημαίνουν το αμετάκλητο αυτής, από μια σύντομη αναφορά στο ιστορικό της εφαρμογής της καιαπό την παράθεση αριθμητικών δεδομένων που καταδεικνύουν την επιβολή της από αρκετές χώρεςτου σύγχρονου κόσμου. 2. Η ποινή, εκτός από την πρωταρχική νομική-ποινική διάστασή της ως τιμωρία που αντιστοιχεί στηδιάπραξη συγκεκριμένου αδικήματος, εκτός από την ηθική της διάσταση ως αποκατάσταση της ηθικήςτάξης που με τη διάπραξη του εγκλήματος διαταράχτηκε, εκτός από την κοινωνική της διάσταση ωςπροστασία του συνόλου από επανάληψη του αδικήματος, έχει και παιδευτική-παιδαγωγική λειτουργία.Η έλλογη και δίκαιη ποινή αφορά πρώτα τον ίδιο τον ένοχο, εφόσον επιδιώκει το σωφρονισμό, τοφρονηματισμό και την αναμόρφωσή του και, αν αυτό είναι εφικτό, την κοινωνική του επανένταξη. Μετη μορφή, την ποιότητα, τη διάρκεια και με άλλους ειδικούς τρόπους οδηγεί τον ένοχο στησυνειδητοποίηση του αδικήματός του, στην ανάληψη των ευθυνών του και τελικά στη βελτίωση τηςπροσωπικότητάς του. Από την άποψη αυτή, η ποινή βασίζεται στην αισιόδοξη αντίληψη οτι ηανθρώπινη φύση είναι δυνατόν να αλλάξει προς το καλύτερο. Στους αντίποδες αυτής τηςανθρωπιστικής λογικής, η θανατική ποινή με το αμετάκλητο αποτέλεσμά της επικεντρώνεταιαποκλειστικά στην καταστολή, στερείται παιδαγωγικών σκοπών και αφαιρεί από τον ένοχοοποιαδήποτε δυνατότητα ηθικοποίησης, βελτίωσης, μεταμέλειας. Αναπαράγει, δηλαδή, τηναπαισιόδοξη αντίληψη οτι η ανθρώπινη προσωπικότητα παραμένει στατική, δεν εξελίσσεται, δεναλλάζει, δε βελτιώνεται. 3.αποστροφή: απέχθεια, αποτροπιασμός, καταδίκη αναχρονιστικό: παρωχημένο, ξεπερασμένοσυγκατάθεση: συναίνεση, έγκριση, αποδοχή, συμφωνία ανακάλυψη: εντοπισμός φρικτού: αποτρόπαιου,ειδεχθούς 4. Τρόποι και μέσα πειθούς α. Επίκληση στη Λογική • Χρήση επιχειρημάτων: λογικές προτάσεις, κρίσεις, προσωπικές απόψεις - Ενδεικτικά: Αποτελεί πλέον κοινό τόπο ότι... πρόληψη. Η ποινή, οποιαδήποτε ποινή,... Η θανατική ποινή, χωρίςνα διορθώνει τίποτε, οδηγεί στο ανεπανόρθωτο. • Η πραγματικότητα για τη θανατική ποινή είναι εκείνος που εκτελείται... τις πολιτικές απόψεις του. • Το ποιος ζει και ποιος πεθαίνει τελικά μπορεί να καθοριστεί... σωστή νομική εκπροσώπηση. • Χρήση τεκμηρίων: καταγραφή κρατών στα οποία ισχύει η θανατική ποινή, ιστορικές αναφορές,αριθμητικά δεδομένα και πορίσματα ερευνών που προέρχονται από τη Διεθνή Αμνηστία - Ενδεικτικά:Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της Διεθνούς Αμνηστίας η θανατική ποινή ισχύει ακόμα σε 95χώρεςστον κόσμο.
  3. 3. • Το οξύμωρο είναι ότι επιστημονικές έρευνες...ανθρωποκτονιών. • Σύμφωνα με τα στοιχεία της Διεθνούς Αμνηστίας στις Η.Π. Α.... από το κράτος. • Η προσωπική μαρτυρία του Έλληνα δικαστή Ευτ. Παλαιοκαστρίτη (... Είχαμε βρεθεί σε πολύδύσκολη θέση... δικαστικών αποφάσεων), η οποία ενισχύει αποφασιστικά την επιχειρηματολογία τουσυντάκτη όχι μόνο επειδή διατυπώνεται από ένα λειτουργό της δικαιοσύνης αλλά και επειδή αυτός ολειτουργός κλήθηκε κάποτε να επιβάλει τη συγκεκριμένη ποινή. • Συνοπτική αναφορά στο ιστορικό της συγκεκριμένης ποινής, της εφαρμογής και της κατάργησηςτης: Q ς το 18° αιώνα ... πάνω από 200. (...). Η θανατική ποινή καταργήθηκε σε χώρες της Λατινικής Αμερικής... από το 1870. vi. Αναφοράστη σύγχρονη πραγματικότητα: Σύμφωνα με στοιχεία της Διεθνούς Αμνηστίας, στην Κίνα... πάνω από25... β. Επίκληση στην αυθεντία Η τοποθέτηση του Γάλλου συγγραφέα, βραβευμένου με βραβείοΝόμπελ λογοτεχνίας, Αλμπερ Καμύ: «Το να ορίζουμε ότι ένας άνθρωπος... καταδικάζεται απόλυτα». ϋ.Η διατύπωση του Ιταλού ποινικολόγου Τσέζαρε Μπεκαρία για την κατάργηση της θανατικής ποινής: «Εάν αποδείξω ότι... ανθρωπότητας» 5. Θέμα ανάπτυξης Ένας από τους τρόπους με τους οποίους οι άνθρωποι επεδίωξαν τη διατήρηση της κοινωνικήςσυνοχής και την ομαλή κοινωνική συμβίωση ήταν και παραμένει η θέσπιση νόμων και η επιβολήποινών σε περιπτώσεις παραβίασης τους. Ορισμένοι από τους όρους που το ποινικό μέρος μιαςσύγχρονης νομοθεσίας οφείλει να εκπληρώνει για να επιτυγχάνει την αποστολή του σεβόμενοταυτοχρόνως και βασικά ανθρώπινα δικαιώματα είναι: α. Η συνειδητοποίηση της αντίληψης ότι η ποινή, ως μέσο καταστολής, είναι ένας, και οπωσδήποτεόχι ο μόνος ούτε ο αποτελεσματικότερος, τρόπος ελέγχου μιας κοινωνίας και ηθικής βελτίωσης τωνμελών της. Πριν από την καταφυγή σε αυτήν, πρέπει αφενός να έχουν λειτουργήσει άλλα συστήματαπολιτισμού (παιδεία - κοινωνική καλλιέργεια -αγωγή, ηθική, θρησκεία, κοινωνική μέριμνα, οικονομία,αισθητική...) και αφετέρου να έχουν εντοπιστεί οι αιτίες που προκαλούν τηνπαραβατικότητα/εγκληματικότητα και να έχουν επιδιωχθεί τρόποι αντιμετώπισης τους. β. Ο ανθρωπισμός. Το ποινικό σύστημα οφείλει να μένει προσηλωμένο στη βασική αντίληψη ότικύριος σκοπός της ποινής είναι η ηθική αναμόρφωση της προσωπικότητας και όχι η εκδίκηση, ηταπείνωση, η σωματική κακοποίηση ή η ψυχολογική εξόντωση. Η βαναυσότητα, ο ψυχολογικός καισωματικός βασανισμός, η προσβολή και η καταρράκωση της αξιοπρέπειας συσσωρεύουν στονψυχισμό του τιμωρούμενου την οργή, το μίσος, το πάθος της ανταπόδοσης και τον αποτρέπουν απόοποιαδήποτε προσπάθεια βελτίωσης. Τις περισσότερες φορές, μάλιστα, τον οδηγούν στη συνέχιση τηςπαράνομης δράσης του μετά από την έκτιση της ποινής. γ. Προς την κατεύθυνση της ανθρωπιστικής μεταχείρισης το ποινικό σύστημα οφείλει ναεξασφαλίζει για κάθε τιμωρούμενο αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης: υγιεινό περιβάλλον, προσεγμένηδιατροφή, συστηματική ιατρική παρακολούθηση και περίθαλψη, νομική εκπροσώπηση, καθοδήγησηαπό ειδικευμένο επιστημονικό προσωπικό, πολιτιστικές και αθλητικές εκδηλώσεις, επαγγελματικάπρογράμματα, ενημέρωση, δημιουργικές ασχολίες, μόρφωση και τρόπους επανένταξης. δ. Η έλλογη ποινή, δηλαδή η ποινή που θα επιβάλλεται με σύνεση και λογισμό, που δεν θαεξουθενώνει με τη μορφή, τις ειδικές συνθήκες της, τη χρονική της διάρκεια ή τη σκληρότητα της τονάνθρωπο αλλά αντιθέτως θα τον βοηθά στη συνειδητοποίηση του σφάλματος του, θα τον παρακινεί σεπροσπάθεια για την ηθική του αναμόρφωση και θα του επιτρέπει να ελπίζει σε ένα καλύτερο μέλλον. ε. Η ισονομία. Η εμπέδωση της βασικής αρχής ότι η απονομή του δικαίου γίνεται με τρόποαμερόληπτο και δεν προσδιορίζεται από κοινωνικούς, οικονομικούς ή άλλους παράγοντες. Ηπρονομιακή μεταχείριση ορισμένων πολιτών ή, σε αρκετές περιπτώσεις, η ατιμωρησία για σοβαράπαραπτώματα και ταυτόχρονα η εξοντωτική αντιμετώπιση άλλων πλήττουν το κύρος της δικαιοσύνης,διαψεύδουν το κοινό περί δικαίου αίσθημα και καταστρατηγούν την αξίωση για ισότητα και ισονομία. Η θανατική ποινή είναι ιδιάζουσα περίπτωση. Υιοθετείται από το ποινικό δίκαιο πολλών κρατών,ακόμα και πολλών, οικονομικά και πολιτιστικά, εξαιρετικά προηγμένων. Επιχειρήματα με τα οποία θαήταν δυνατόν να ανασκευαστούν απόψεις για την επαναφορά και την επιβολή της μπορούν ναεντοπιστούν: α. Στο γεγονός ότι με την επιβολή του θανάτου πολλοί από τους βασικούς σκοπούς και τις καίριεςεπιδιώξεις της ποινής αναιρούνται: ούτε η ηθική αναμόρφωση του δράστη ολοκληρώνεται ούτε οκύριος παιδευτικός ρόλος της ποινής εξυπηρετείται ούτε η πολιτιστική αξία αυτής εμπεδώνεται. β. Στη θεμελιώδη διάκριση ποινής-κολασμού και εκδίκησης. Με την επιβολή αυτής της ποινής ηΠολιτεία - η συντεταγμένη κοινωνία όχι μόνο δεν προωθεί την ηθική τελειοποίηση των μελών τηςαλλά φαίνεται να εξομοιώνεται στη λογική και να μετέρχεται των μέσων του ενόχου. Αντί να απονέμειδικαιοσύνη οδηγείται στη (συλλογική) εκδίκηση.
  4. 4. γ. Στο γεγονός ότι το αποτέλεσμα της θανατικής ποινής είναι αμετάκλητο. Ο άνθρωπος ως φυσικήπαρουσία εκλείπει οριστικά. Έτσι, ακυρώνεται ακόμα και η ελάχιστη πιθανότητα ηθικής βελτίωσης ήακόμα η δυνατότητα επανόρθωσης σε περίπτωση δικαστικού σφάλματος. Επιπλέον, δ. Με την επιβολή της θανατικής ποινής αμφισβητείται συνολικά το οικοδόμημα του ανθρωπιστικούπολιτισμού, ο οποίος εδράζεται στην αρχή ότι ορισμένα μέσα δεν είναι δυνατόν να χρησιμοποιούνταιγια την προστασία της κοινωνίας, εφόσον με τη χρήση τους παραβιάζονται οι αρχές που καθιστούν τηνκοινωνία άξια προστασίας. Ταυτόχρονα παραβιάζονται πλήθος ανθρώπινων δικαιωμάτων, εφόσονπλήττεται το θεμελιώδες αγαθό, η ανθρώπινη ζωή. Εκτός από την αφαίρεση αυτής, η ψυχική οδύνη καιο συγκλονισμός του μελλοθάνατου δεν είναι δυνατόν να καταμετρηθούν. ε. Με την επιβολή της θανατικής ποινής φαίνεται να αγνοούνται και να παρακάμπτονται οιπρωταρχικές αιτίες που οδηγούν στο έγκλημα. Στην περίπτωση αυτή ο μελλοθάνατος αξιοποιείται ωςεξιλαστήριο θύμα, η εκτέλεση του οποίου εκτονώνει τη μαζική οργή, χωρίς όμως ταυτόχρονα νααντιμετωπίζονται ριζικά οι παράγοντες που εκτρέφουν και αναπαράγουν την εγκληματικότητα. στ. Η ποινή του θανάτου στην πλειονότητα των περιπτώσεων επιβάλλεται σε πολίτες ασθενέστερωνοικονομικών-κοινωνικών στρωμάτων και επικυρώνει τις υπάρχουσες κοινωνικές ανισότητες καιδιακρίσεις. Ενίοτε αξιοποιείται και ως μέσο μαζικού εκφοβισμού και ιδεολογικής τρομοκράτησης. ζ. Συχνά η επιβολή της καθορίζεται από εξωνομικούς παράγοντες (οικονομικές δυνατότητες τωνκατηγορουμένων, δυνατότητα επιρροής των αποφάσεων, ανεπάρκεια ή απειρία των συνηγόρων, πίεσητης κοινής γνώμης...) ή ευνοείται από αντιδεοντολογικές πρακτικές, δικονομικές παρατυπίες, ελλιπήστοιχεία... η. Η αποτελεσματικότητα, τέλος, αυτού του μέτρου αμφισβητείται έντονα και από τα στατιστικάστοιχεία. Η προσεκτική ανάλυση αυτών δεν επιβεβαιώνει την άποψη ότι η θανατική ποινή, όπουεφαρμόζεται, λειτουργεί αποτρεπτικά από την εκτέλεση εγκληματικής πράξης. Το κοινωνικό σύνολοείναι δυνατόν να προστατευτεί αποτελεσματικά, το κοινό περί δικαίου αίσθημα να ικανοποιηθεί και ηαυστηρότητα μιας κοινωνίας να εξαντληθεί με την επιβολή άλλων, αυστηρότατων ποινών για τηνεκτέλεση ειδεχθών εγκλημάτων. Η πολυετής ή/και η ισόβια κάθειρξη θα μπορούσε να είναι μία απόαυτές. Η απολυτότητά της προβληματίζει το νομικό κόσμο. Δεν συγκρίνεται, όμως, με την αφαίρεσητης ανθρώπινης ζωής.
  5. 5. Θανατική ποινήΕίναι η εσχάτη των ποινών. Ο δράστης εξαιτίας της βαναυσότητας των εγκλημάτων του κρίνεται μηεπανεντάξιμος στην κοινωνία και με δικαστική απόφαση καταδικάζεται σε θάνατο από την επίσημηπολιτεία. Η θανατική ποινή έχει καταργηθεί σε πολλές χώρες του κόσμου, αλλά σε κάποιες εξακολουθείνα εφαρμόζεται. Οι γνώμες για οριστική κατάργηση ή επαναφορά της θανατικής ποινής διίστανται. ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΑ ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗΣ ΤΗΣ ΘΑΝΑΤΙΚΗΣ ΠΟΙΝΗΣ□ Η θανατική ποινή εναντιώνεται στο κοινό αίσθημα.□ Η θανατική ποινή είναι αναποτελεσματική στην αποτροπή εγκλημάτων που γίνονται:- εν βρασμώ "ψυχής- από επαγγελματίες εγκληματίες- από τρομοκράτες.□ Η θανατική ποινή στην περίπτωση τρομοκρατικών ενεργειών λόγω της επικείμενης ηρωοποίησηςτου δράστη μπορεί να αποτελέσει ακόμη και κίνητρο.□ Η θανατική ποινή είναι ανελαστική και μη επανορθώσιμη.□ Επιβάλλεται δυσανάλογα στις διάφορες κοινωνικές ομάδες.□ Γίνεται μέσο πολιτικής καταπίεσης και εξόντωσης πολιτικών αντιπάλων από ολοκληρωτικάκαθεστώτα.□ Επιβάλλεται ενίοτε αυθαίρετα.□ Αποκτηνώνει τους εμπλεκόμενους με την εφαρμογή της και εδραιώνει την αντίληψη ότι ηανθρώπινη ζωή είναι ενίοτε αναλώσιμη.□ Είναι βάναυση και ισοδυναμεί με το έσχατο βασανιστήριο.□ Εκτός από το φυσικό πόνο ο θανατοποινίτης υφίσταται την ψυχική οδύνη του κείμενου θανάτου του.□ Η πολιτεία δεν έχει το δικαίωμα επιβολής της θανατικής ποινής διότι το έννομο αγαθό της ζωήςείναι ανώτερο από το έννομο αγαθό του κράτους.□ Η θανατική ποινή είναι αντισυνταγματική διότι παραβιάζει την ανθρώπινη προσωπικότητα.□ Η θανατική ποινή είναι αντιχριστιανική διότι καταπατάει το απαραβίαστο τη( ανθρώπινης ζωής πουδιδάσκει ο χριστιανισμός.□ Η θανατική ποινή καταπατάει τα ανθρώπινα δικαιώματα. ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΑ ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ ΤΗΣ ΘΑΝΑΤΙΚΗΣ ΠΟΙΝΗΣ□ Υπάρχουν εγκληματίες που δεν είναι δυνατόν να σωφρονιστούν και να επανενταχθούν στηνκοινωνία.□ Το κοινό αίσθημα ικανοποιείται σε ορισμένες περιπτώσεις με την εφαρμογή της θανατικής ποινής.□ Οι συγγενείς των θυμάτων αισθάνονται ότι δικαιώνονται με την επιβολή θανατικής ποινής.□ Η θανατική ποινή αποτρέπει την εγκληματικότητα περισσότερο από τις άλλες ποινές.□ Η θανατική ποινή προσβάλλει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια όσο και οι υπόλοιπες ποινές. Άρα δενυπάρχει λόγος να καταργηθεί, εκτός αν καταργηθούν όλες οι ποινές.□ Όλες οι ποινές εκτός της χρηματικής δεν είναι επανορθώσιμες. Άρα το μη επανορθώσιμο τηςθανατικής ποινής δεν ευσταθεί ως επιχείρημα για την κατάργησή της.□ Η ανελαστικότητα της θανατικής ποινής δεν ευσταθεί ως επιχείρημα για την κατάργησή της διότικαι η ισόβια κάθειρξη είναι εξίσου ανελαστική.
  6. 6. ΘΕΜΑ : «Θανατική Ποινή : διατήρηση ή κατάργηση;» Η βία και το έγκλημα ήταν πάντα και εξακολουθεί να είναι συνοδοί της ανθρώπινηςιστορίας και του ανθρώπινου πολιτισμού. Δεν υπήρξε ιστορική περίοδος χωρίς βίαιες πράξειςή εγκληματικές ενέργειες. Γι’ αυτό, από πολύ νωρίς όλες οι υγιείς κοινωνίες,προβληματίστηκαν σχετικά με την καταδίκη και την τιμωρία τέτοιων εκδηλώσεων.Αποτέλεσμα ήταν η δημιουργία σωφρονιστικών συστημάτων. Οι ποινές που θεσπίστηκαν κατάκαιρούς, ποίκιλαν ανάλογα με το είδος και τη σοβαρότητα των εγκλημάτων ή τωναδικημάτων. Όμως, μια από τις αρχαιότερες ποινές, η θανατική καταδίκη, εξακολουθεί ναεφαρμόζεται και σήμερα σε πολλά σημεία του πλανήτη και να δημιουργεί μια αμφιλεγόμενηκατάσταση σχετικά με την αναγκαιότητα ή όχι της ύπαρξής της. H εμφάνιση της θανατικής ποινής είναι πολύ παλιά, χάνεται στα βάθη των αιώνων. Οιπρώτες θρησκείες θέσπισαν και εφάρμοζαν τη θανατική ποινή, όπως συνέβαινε στον κώδικατου Χαμουραμπί. Ο Δίας με τον κεραυνό του θανάτωνε όποιον κακουργούσε. Ακόμη και ταΕκκλησιαστικά δικαστήρια στο Μεσαίωνα καταδίκαζαν σε θάνατο, παρά το αξίωμα «Ecclesiaabhorret a sanguine» (η εκκλησία απεχθάνεται το αίμα). Στην εποχή μας πια, η θανατική ποινή είναι γεγονός και εφαρμόζεται σε πολλές χώρες τουπλανήτη, ενώ σε άλλες έχει καταργηθεί και αποτελεί παρελθόν. Όμως, η διατήρησή της ή ηκατάργησή της εξακολουθεί να διχάζει και να προκαλεί έντονους προβληματισμούς. Απ’ τημια μεριά βρίσκονται εκείνοι που είναι υπέρμαχοι και θιασώτες της θανατικής ποινής.Χρησιμοποιούν λοιπόν, μια σειρά επιχειρημάτων για να στηρίξουν την ορθότητα της θέσηςτους. Πρώτα-πρώτα επισημαίνουν τη μεγάλη έξαρση της βίας και της εγκληματικότητας στηνεποχή μας. Παρατηρούν την αδυναμία ή και την ανικανότητα του σωφρονιστικού συστήματοςνα την αναχαιτίσει και να την περιορίσει. Επίσης, χρησιμοποιούν ως επιχείρημα το γεγονόςότι στην εποχή μας διαπράττονται, με όλο μεγαλύτερη συχνότητα, αποτρόπαια ειδεχθήεγκλήματα, πρωτόγνωρης βιαιότητας και βαναυσότητας, τέτοια που ποτέ άλλοτε δεν είχεγνωρίσει η ανθρωπότητα. Πρέπει λοιπόν με κάθε τρόπο να προστατευθεί το αθώο κοινωνικόσύνολο που ταλαιπωρείται και υποφέρει από το έγκλημα. Απ’ την άλλη πλευρά,υποστηρίζουν, δεν υπάρχει αποτελεσματική επιβολή και έκτιση των ποινών από τουςεγκληματίες. Με την ατιμωρησία που επικρατεί ή με τις μικρές τιμωρίες που επιβάλλονται, τοέγκλημα θα φουντώνει όλο και περισσότερο. Πολλά κράτη της Ανατολικής Ευρώπης, όπου εφαρμόζεται η θανατική ποινή, καθώς καιορισμένες πολιτείες των ΗΠΑ, πιστεύουν πως η γενική πρόληψη του εγκλήματοςεξασφαλίζεται καλύτερα με τη διατήρηση της θανατικής καταδίκης. Ακόμη και σε κράτη πουέχει καταργηθεί πια, όπως η Αγγλία και η Γαλλία, κάθε τόσο αποδίδεται η αύξηση τηςεγκληματικότητας σ’ αυτή την κατάργηση και συζητιέται η επαναφορά της, τουλάχιστον γιαορισμένα εγκλήματα. Άλλοι πάλι υποστηρίζουν πως το κράτος με την επιβολή της φανερώνει πόσο μεγάλη αξίαέχει η ανθρώπινη ζωή (όταν π.χ. επιβάλλεται σε περιπτώσεις φόνων) ή τα ύψιστα αγαθά τηςπολιτείας (όταν π.χ. επιβάλλεται σε περιπτώσεις εσχάτης προδοσίας). Η πολιτεία ταπροστατεύει και τα αφαιρεί και αυτή με τη σειρά της από τον εγκληματία. Οι υποστηρικτέςτης θανατικής ποινής Δε βλέπουν το λόγο, γιατί να διστάσει η πολιτεία να στείλει στο θάνατοεγκληματίες που ρίχνουν βενζίνη και καίνε τα παιδιά και τη γυναίκα τους. Όπως λέει και ο Άλφονς Καρρ : «Θέλετε να καταργήσετε τη θανατική ποινή; Σύμφωνοι,αλλά να κάνουν την αρχή οι κ. δολοφόνοι». Φαίνεται όμως ότι όλα τα παραπάνω επιχειρήματα δεν είναι και τόσο πειστικά. Γιατί όλοκαι περισσότερο πληθαίνουν οι φωνές εκείνων που μιλούν για κατάργηση της θανατικήςποινής. Κατά τη γνώμη τους, η εμπειρία και η πράξη δείχνουν ότι η εκτέλεση της θανατικήςποινής αποκτηνώνει αυτούς που εμπλέκονται στη διαδικασία της. Πουθενά δεν έχει αποδειχθείότι η θανατική ποινή αποτελεί το πιο αποτελεσματικό μέσο για την καταστολή τουεγκλήματος ή της πολιτικής βίας. Αν αυτό ίσχυε, τότε γιατί, ενώ τόσους αιώνες πουεφαρμόζεται η θανατική ποινή, δεν έπαψαν ποτέ να γίνονται κακουργήματα; Η θανατική ποινή δεν είναι δυνατόν να χρησιμοποιείται εναντίον του εγκλήματος, γιατίέγκλημα είναι η ίδια. Αποτελεί κατάφορη παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. ΗΠαγκόσμια Διακήρυξη των ανθρωπίνων δικαιωμάτων αναγνωρίζει το δικαίωμα κάθε ατόμουγια τη ζωή και δεν επιτρέπεται να υποβάλλεται κανένας σε βασανιστήρια ή σε σκληρή,απάνθρωπη και εξευτελιστική μεταχείριση. Η θανατική ποινή λοιπόν παραβιάζει τα ανθρώπιναδικαιώματα. Αν η διοχέτευση ηλεκτρικού ρεύματος 100 volt στα πιο ευαίσθητα μέρη τουανθρώπινου σώματος προκαλεί στην κοινή γνώμη αηδία, ποια αντίδραση πρέπει ναπροκαλέσει η διοχέτευση 2000 volt στο σώμα του θανατοποινίτη; Η γνώμη που δέχεται το
  7. 7. σύστημα της «ταυτοπάθειας» (ius tallionis ή οφθαλμόν αντί οφθαλμού), χαρακτηρίζεται πιαστις σύγχρονες κοινωνίες, με την τεράστια πρόοδο και εξέλιξη του πολιτισμού, απάνθρωπηκαι κατακριτέα. Ένα άλλο σοβαρότατο επιχείρημα για την κατάργησή της είναι η βαναυσότητά της και ηψυχική βία που ασκεί στο μελλοθάνατο, εφόσον ξέρει εκ των προτέρων τον επικείμενοθάνατό του. Αυτό τον οδηγεί σε μια οριακή-υπαρξιακή κατάσταση, η ψυχική τυραννία πουδέχεται είναι αφόρητη, απάνθρωπη. Τόσο, που μεγάλοι άνθρωποι της διανόησης όπως οΝτοστογιέφσκι, ο Ουγκώ ή ο ιταλός διαφωτιστής ποινικολόγος Μπεκαρία να ταχθούν υπέρτης κατάργησής της και να την καταδικάσουν ως ηθικό στίγμα και κορυφαία βαρβαρότητα. Απ’ την άλλη πλευρά η θανατική ποινή είναι απόλυτη. Είναι η μόνη ποινή που μετά τηνεκτέλεσή της Δε μπορεί να ανακληθεί ή να μετατραπεί. Η φρίκη για το έγκλημα δενεπιτρέπεται να χρησιμοποιηθεί ως δικαιολογία για την προσφυγή στη θανατική ποινή. Αποτελείυπέρβαση των ανθρωπίνων ορίων. Η αφαίρεση μιας ζωής δε μπορεί να είναι αποτέλεσμαανθρώπινης ετυμηγορίας. Είναι απάνθρωπη : αποκεφαλισμός, καύση στην πυρά, απαγχονισμός,θάλαμος αερίων, τουφεκισμός, ηλεκτρική καρέκλα, η επινοητικότητα των ανθρώπων είναιανεξάντλητη όταν πρόκειται να εξοντώσουν τον συνάνθρωπό τους. Και το κυριότερο επιχείρημα : τι γίνεται στην περίπτωση δικαστικής πλάνης; Τότε είναιαδύνατη η επανόρθωση της αδικίας. Και δυστυχώς δεν είναι λίγα τα παραδείγματα δικαστικώνπλανών στην ανθρώπινη ιστορία, όπου αθώοι άνθρωποι εκτελέστηκαν για να αποδειχθεί εκτων υστέρων η αθωότητά τους. Κορυφαίο βέβαια παράδειγμα, ο Σωκράτης. Μια άλλη άποψη που ακούγεται όλο και περισσότερο τον τελευταίο καιρό, είναι ότι ηθανατική ποινή είναι ρατσιστική. Μαύροι και λευκοί πέφτουν θύματα βίαιων εγκλημάτωνπερίπου στο ίδιο ποσοστό. Παρ’ όλα αυτά, το 82% των ανθρώπων που έχουν εκτελεστεί απότο 1977 είχαν καταδικαστεί για το φόνο λευκών. Οι μαύροι αποτελούν μόλις το 12% τουπληθυσμού των ΗΠΑ, αλλά το 42% των θανατοποινιτών. Το δικαστικό σύστημα που τουςδίκασε και τους καταδίκασε, παραμένει στο μέγιστο μέρος του λευκό. Χώρια που η επιβολή της θανατικής ποινής ή η αποτροπή της σε κάποιον εγκληματίαείναι συνισταμένη και της κοινωνικής του θέσης και της οικονομικής του κατάστασης. Δηλαδή,το εάν κάποιος θα καταδικαστεί σε θάνατο ή όχι, μπορεί να εξαρτάται περισσότερο από τονδικηγόρο του παρά από το έγκλημα. Ένας κατηγορούμενος που δεν έχει την οικονομικήδυνατότητα να προσλάβει έναν έμπειρο και ικανό δικηγόρο, είναι πιο πιθανό να καταδικαστείσε θάνατο από κάποιον που έχει τα αναγκαία μέσα. Συμπερασματικά λοιπόν, μετά τα παραπάνω θα λέγαμε ότι είναι πράγματι αποτρόπαιη ηεπιβολή της θανατικής ποινής. Μπορεί και πρέπει να καταργηθεί, αφού η κοινωνία μπορεί μεάλλους τρόπους να προστατευθεί αποτελεσματικά από το έγκλημα και όχι με το ναεγκληματήσει η ίδια. Κι αυτοί οι άλλοι τρόποι είναι αυστηρές ποινές, όπως τα ισόβια δεσμά,αρκεί βέβαια να επιβάλλονται και να τηρούνται αυστηρά.
  8. 8. Ονοματεπώνυμο:……………………………………………….. /1/2006 Θανατική ποινήΈκθεση 3η Γ….. Ομάδα Α Αν και έχουν περάσει 27χρόνια από την τελευταία εκτέλεση κρατουμένου στη χώρα μας και 6χρόνια από την τυπική κατάργηση της θανατικής ποινής, η επαναφορά του βάρβαρου αυτού μέτρουεξακολουθεί να παραμένει ζήτημα αμφιλεγόμενο. Αρκετοί εκπρόσωποι του επιστημονικού και τουπολιτικού κόσμου εμφανίστηκαν πρόσφατα υπέρμαχοι της επαναφοράς της θανατικής ποινής για τουςεμπόρους ναρκωτικών. Κατά την άποψή τους η δικαιοσύνη πρέπει να μετατραπεί σε μηχανισμόεπιβολής του θανάτου για την αντιμετώπιση της μάστιγας των ναρκωτικών. Τα σχετικά επιχειρήματααντλούνται από τη δικαιολογημένη ηθική αποστροφή που προκαλεί το έγκλημα της εμπορίας τωνναρκωτικών αλλά δεν πείθουν. Αποτελεί πλέον κοινό τόπο ότι αυτό το αναχρονιστικό και βάρβαρομέτρο παραγνωρίζει τη θεμελιώδη αξία της ανθρώπινης ζωής και δεν έχει καμία σχέση με τηγενικότερη αντίληψη. Η ποινή, οποιαδήποτε ποινή, εκπληρώνει πλήθος σκοπών. Η θανατική ποινή,χωρίς να διορθώνει τίποτε, οδηγεί στο ανεπανόρθωτο. Στην Ελλάδα ακούγονται φωνές για τηνεπαναφορά της αλλά και πολλές ανεπτυγμένες χώρες επιμένουν να τη διατηρούν στη νομοθεσία τους. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της Διεθνούς Αμνηστίας, η θανατική ποινή ισχύει ακόμα σε 95χώρες σε ολόκληρο τον κόσμο. Χαρακτηριστικότερη είναι η περίπτωση των Η.Π.Α., όπου οιθανατικές καταδίκες είναι συχνό φαινόμενο σε πολλές Πολιτείες και έχουν τη συγκατάθεσησημαντικού μέρους της κοινής γνώμης. Το οξύμωρο είναι οτι επιστημονικές έρευνες μιας δεκαετίαςδεν επιβεβαιώνουν την άποψη πως η θανατική ποινή έχει αποτρεπτικά αποτελέσματα για τη διάπραξηανθρωποκτονιών. Η πραγματικότητα για τη θανατική ποινή είναι οτι εκείνος που εκτελείται συχνά καταδικάζεται όχιμόνο για τη φύση του εγκλήματος που διέπραξε, αλλά και για την εθνική και ταξική προέλευσή του, ταοικονομικά του μέσα ή τις πολιτικές αντιλήψεις του. Σύμφωνα με τα στοιχεία της Διεθνούς Αμνηστίαςστις Η.Π.Α. η επιβολή της θανατικής ποινής αποτελεί δείγμα και εργαλείο φυλετικής διάκρισης, επειδήεφαρμόζεται κυρίως στις οικονομικά ασθενέστερες τάξεις, στις μειονότητες και στους μετανάστες.Σήμερα στις Η.Π.Α. οι μελλοθάνατοι ανέρχονται στους 3.500, στην πλειονότητά τους φτωχοί πουέχουν εμπιστευθεί την υπεράσπιση τους σε συνηγόρους που έχουν οριστεί από το κράτος. Το ποιος ζει και ποιος πεθαίνει τελικά μπορεί να καθοριστεί από παράγοντες που δε συνδέονταιάμεσα με την ενοχή ή την αθωότητα του κατηγορουμένου. Τέτοιοι παράγοντες είναι ενδεχόμενασφάλματα, η έλλειψη πείρας του συνηγόρου, η εκ των υστέρων ανακάλυψη κάποιου λάθους είτε τηςαστυνομίας είτε των δικαστικών αρχών, η επιρροή της κοινής γνώμης, οι οικονομικές δυνατότητες τουκατηγορουμένου για σωστή νομική εκπροσώπηση (...) Κατηγορηματικά αντίθετος στην επαναφορά της θανατικής ποινής είναι ο δικαστής ΕυτύχιοςΠαλαιοκαστρίτης. Η άποψή του έχει ιδιαίτερη σημασία, αφού στην αρχή της σταδιοδρομίας τουμετείχε σε σύνθεση δικαστηρίου που επέβαλε αυτή την ποινή σε Έλληνα μετανάστη για τη διάπραξηενός φρικτού εγκλήματος. «... Είχαμε βρεθεί σε πολύ δύσκολη θέση δικαστές και ένορκοι, μέχρι νακαταλήξουμε στην ομόφωνη απόφαση της θανατικής ποινής, που όμως δεν εκτελέστηκε ποτέ. Με τησημερινή μου εμπειρία, σε ανάλογη περίπτωση δε θα επέβαλα την εσχάτη των ποινών. Η θανατική ποινήείναι αποκρουστέα. Οδηγεί σε καταστροφή ανθρώπινων υπάρξεων που δεν μπορεί να δικαιολογηθεί απόοποιαδήποτε σκοπιμότητα και τα αποτελέσματά της δεν μπορούν να ανατραπούν αν αυτό κριθείαναγκαίο, ειδικά σε περιπτώσεις εσφαλμένων δικαστικών κρίσεων». Και ο Γάλλος συγγραφέας ΑλμπέρΚαμύ στο κείμενό του Reflections sur la peine capital (1957) σημείωνε: “To να ορίζουμε ότι έναςάνθρωπος πρέπει να πλήττεται με την οριστική τιμωρία είναι σαν να αποφασίζουμε ότι αυτός δεν έχεικαμία ευκαιρία να επανορθώσει. Το να διατυπώνουμε την οριστική κρίση πριν το θάνατο, το ναδιατάσσουμε το κλείσιμο των λογαριασμών, ενώ ο πιστωτής είναι ακόμα ζωντανός, αυτό δεν ανήκει στηδικαιοδοσία κανενός ανθρώπου. Όποιος κρίνει απόλυτα καταδικάζεται απόλυτα”. Ως τον 18° αιώνα η θανατική ποινή επιβαλλόταν για πολλά αδικήματα. Ακόμα και για την επαιτεία.Την ίδια εποχή στη Γαλλία την ποινή του θανάτου επέσυραν 100 αδικήματα ενώ στην Αγγλία πάνωαπό 200. Πρώτος ο Ιταλός ποινικολόγος Τσέζαρε Μπεκαρία, βασιζόμενος στο Κοινωνικό Συμβόλαιοτου Ρουσό, αμφισβήτησε στην αρχή του 19ου αιώνα την αναγκαιότητα αυτής της ποινής: «Εάναποδείξω ότι η ποινή του θανάτου δεν είναι ούτε χρήσιμη ούτε αναγκαία, θα πραγματοποιήσω τοθρίαμβο της υπόθεσης της ανθρωπότητας». Η θανατική ποινή καταργήθηκε σε χώρες της Λατινικής Αμερικής το δεύτερο ήμισυ του 19 ου αιώναενώ στη Δυτική Ευρώπη (Ιταλία, Ελβετία, Φινλανδία, Γερμανία, Αυστρία) μετά τον Β Παγκόσμιοπόλεμο. Ήδη είχε καταργηθεί στο Λουξεμβούργο από το 1827, στο Βέλγιο από το 1863, στηνΟλλανδία από το 1870.1. Να αποδώσετε την περίληψη του κειμένου (100-120 λέξεις) (25 μονάδες)
  9. 9. 2. αποστροφή, αναχρονιστικό, συγκατάθεση, ανακάλυψη, φρικτού: Να γράψετε τα συνώνυμα τωνλέξεων. (12,5 μονάδες)3. Να τεκμηριώσετε αν το κείμενο είναι επιστημονικό ή μη. (12,5 μονάδες)4. Υποθέστε ότι στη χώρα σας επίκειται η εκτέλεση ενός θανατοποινίτη. Το γεγονός έλαβε διεθνείςδιαστάσεις, γι’ αυτό αποφασίζεις να κοινοποιήσεις τις απόψεις σου για το θέμα της θανατικής ποινήςστον πρόεδρο της Δημοκρατίας. (370 λέξεις) (50 μονάδες) Απαντήσεις 1. Περίληψη Επιχειρηματολογία με την οποία καταβάλλεται προσπάθεια να αντικρουστούν εισηγήσεις περίεπαναφοράς της θανατικής ποινής στο ελληνικό δίκαιο και επιβολή αυτής για το αδίκημα της εμπορίαςναρκωτικών περιλαμβάνει το κείμενο αυτό. Ο συντάκτης, αφού χαρακτηρίζει τη συγκεκριμένη ποινήαπάνθρωπη, αδιέξοδη και αναποτελεσματική, επικεντρώνει την κριτική του στην υιοθέτησή της από τονομικό σύστημα των Η.Π.Α. Σε αυτό η θανατική ποινή αξιοποιείται όχι μόνο ως τιμωρίασυγκεκριμένων εγκλημάτων, αφού συχνά αποσυνδέεται από αυτά και καθορίζεται από εξωνομικούςπαράγοντες, αλλά και ως μέσο μαζικού εκφοβισμού ή ταξικής και φυλετικής διάκρισης. Ταεπιχειρήματα του συντάκτη εναντίον της θανατικής ποινής ενισχύονται από τη βαρύνουσα μαρτυρίαΈλληνα δικαστή και από την τοποθέτηση του Γάλλου συγγραφέα Αλμπέρ Καμύ οι οποίεςεπισημαίνουν το αμετάκλητο αυτής, από μια σύντομη αναφορά στο ιστορικό της εφαρμογής της καιαπό την παράθεση αριθμητικών δεδομένων που καταδεικνύουν την επιβολή της από αρκετές χώρεςτου σύγχρονου κόσμου. 2.αποστροφή: απέχθεια, αποτροπιασμός, καταδίκη αναχρονιστικό: παρωχημένο,ξεπερασμένο συγκατάθεση: συναίνεση, έγκριση, αποδοχή, συμφωνία ανακάλυψη: εντοπισμός φρικτού: αποτρόπαιου, ειδεχθούς 3. Δεν είναι επιστημονικό γιατί δεν είναι αντικειμενικό και φαίνεται από το χαρακτηρισμό πουαποδίδει: «Αποτελεί πλέον κοινό τόπο ότι αυτό το αναχρονιστικό και βάρβαρο μέτρο παραγνωρίζει τηθεμελιώδη αξία της ανθρώπινης ζωής και δεν έχει καμία σχέση με τη γενικότερη αντίληψη». Είναι απλός και εύκολα κατανοητός λόγος. Δεν είναι περιγραφικός, ερμηνευτικός. Δεν έχει απρόσωπο ύφος αλλά σε κάποια σημεία συγκινησιακό: π.χ. «παραγνωρίζει τη θεμελιώδηαξία της ανθρώπινης ζωής», «Ως τον 18° αιώνα η θανατική ποινή επιβαλλόταν για πολλά αδικήματα.Ακόμα και για την επαιτεία…»Προς τον Πρόεδρο της (Χ) Δημοκρατίας Αξιότιμε κύριε Πρόεδρε, σας αποστέλλουμε την παρούσα επιστολή με σκοπό να προσθέσουμε τη διαμαρτυρία της τοπικήςκοινωνίας μας στο πλήθος των διαμαρτυριών, που έχουν εγερθεί σε όλα τα μήκη και πλάτη τηςυφηλίου ενάντια στην επικείμενη εκτέλεση του θανατοποινίτη Β. Ν. Η επίδοση της επιστολής μας στοπρόσωπο σας απορρέει όχι μόνο από τον πρωτεύοντα θεσμικό σας ρόλο στην προάσπιση τωνδημοκρατικών αρχών, αλλά και από το επιστημονικό σας κύρος και το ηθικό σας ανάστημα πουδικαιολογημένα σας έχουν καταστήσει ένα πρόσωπο σεβαστό στην παγκόσμια κοινότητα. Θεωρούμε, λοιπόν, ότι ο εν λόγω θανατοποινίτης έχει πέσει θύμα μιας τραγικής δικαστικής πλάνης.Η προσεκτική μελέτη της δικογραφίας πείθει και τον πιο δύσπιστο κριτή ότι η εις βάρος του κατηγορίαείναι σαθρή και, μάλιστα, εγείρει εύλογες υποψίες για ενδεχόμενη μηχανορραφία εναντίον του. Αλλάκαι κατά τη διάρκεια της δίκης - που έγινε παγκοσμίως γνωστή από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσηςκαι το Διαδίκτυο - παρατηρήθηκαν κατάφωρες παραβιάσεις των δικαιωμάτων του εναγομένου: Ηκατηγορούσα αρχή απέκρυψε στοιχεία από τους συνηγόρους υπεράσπισης, μαρτυρικές καταθέσεις δενέγιναν αποδεκτές για νομιμοφανείς λόγους, απλές ενδείξεις αναδείχθηκαν σε αποδείξεις ενοχής καικρίσιμες πτυχές της υπόθεσης παρέμειναν - σκοπίμως; - αδιαφώτιστες. Οι παραπάνω διαπιστώσειςέχουν υπογραμμιστεί από νομικούς διεθνούς κύρους και από μη κυβερνητικούς οργανισμούς, πουμοναδικό σκοπό έχουν την προάσπιση των ανθρώπινων δικαιωμάτων. Κρίνουμε, συνεπώς, ότι μιααναψηλάφηση της υπόθεσης, όπως οι συνήγοροι υπεράσπισης του θανατοποινίτη έχουν, δυστυχώς επίματαίω, ζητήσει είναι νομικώς τεκμηριωμένη και, άρα, επιβεβλημένη. Πέρα, όμως, από τη νομική διάσταση της υπόθεσης του θανατοποινίτη πλέον Β.Ν., αποτελεί εδραίαπεποίθησή μας ότι η θανατική ποινή είναι αναποτελεσματική και δεν πρόκειται να επιφέρει τααποτελέσματα που το σύστημα δικαιοσύνης της χώρας σας προσδοκά. Την άποψη μας συμμερίζονταιεκατομμύρια άνθρωποι σε κάθε άκρη του όμορφου πλανήτη μας, που είναι όμορφος, όμως, μόνο ότανυπάρχει ζωή πάνω του και όχι όταν αφαιρείται έστω και μία. Η επιβολή της θανατικής ποινής είναι μία
  10. 10. κοινωνικά και ανθρωπιστικά απαράδεκτη πράξη, αφού στερεί τον κατάδικο από το δικαίωμα και τηδυνατότητα της μεταμέλειας για τις πράξεις του, προσβάλλει βάναυσα την ανθρώπινη αξιοπρέπεια,μετατρέπει το άτομο σε μέσο ευτελούς ικανοποίησης των βάρβαρων ενστίκτων της μάζας και εξισώνειτην οργανωμένη και - υποτίθεται - πολιτισμένη κοινωνία με ποταπούς και ηθικά πωρωμένουςεγκληματίες. Για όλους τους προαναφερθέντες λόγους σας απευθύνουμε έκκληση να επιληφθείτε προσωπικά τηςυπόθεσης του θανατοποινίτη Β.Ν. και να προχωρήσετε στην απονομή χάριτος. Πρόκειται για μιακίνηση ουσιώδη και αξιέπαινη, που αρμόζει στη φήμη σας ως ανθρώπου πνευματικά συγκροτημένου,ηθικά ακέραιου και διαπνεόμενου από ουμανιστικές αρχές. Παράλληλα, με αυτήν την πρωτοβουλίασας θα καταδείξετε πως είστε ο πρώτος πολίτης μιας ευνομούμενης χώρας που δικαίωςσυγκαταλέγεται ανάμεσα στα πολιτισμικά προηγμένα κράτη του κόσμου. Ας μην ξεχνάμε, εξάλλου,ότι ο πολιτισμός ενός ανθρώπου και ενός λαού φαίνεται από το σεβασμό που επιδεικνύει έναντι τουυπέρτατου αγαθού της ζωής. Με σεβασμό
  11. 11. Ονοματεπώνυμο:……………………………………………….. /1/2006 Θανατική ποινήΈκθεση 3η Γ……. Ομάδα Β ΤΟΝ ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΑΝ ΓΙΑΤΙ ΕΙΠΕ ΟΧΙ ΣΤΗ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ Την αρχή του τέλους μιας από τις μελανότερες σελίδες της αμερικάνικης ποινικής νομοθεσίαςενδέχεται να σηματοδοτήσει η πρόσφατη ενέργεια του Τζορτζ Ράιαν, να απονείμει δύο ημέρες πριντην αποχώρηση του από το αξίωμα του κυβερνήτη του Ιλινόις, χάρη σε 160 θανατοποινίτες πουβρίσκονται εγκλεισμένοι σε σωφρονιστικά ιδρύματα της αμερικανικής πολιτείας, εκφράζοντας μαυτόν τον τρόπο, τον θυμό του έναντι της νομοθετικής αρχής του Ιλινόις, η οποία αρνήθηκε ναεπιληφθεί των μεταρρυθμίσεων στο σύστημα δικαιοσύνης που είχε προτείνει η επιτροπή νομικών, ηοποία είχε συσταθεί με πρωτοβουλία του Ράιαν. Χαρακτηριστικό είναι ότι οι 85 προτάσεις, στις οποίες κατέληξε η επιτροπή βασίστηκαν σε μιαμακρόχρονη και διεξοδική έρευνα, που διεξήγαν τα μέλη της σχετικά με παρατυπίες, «ύποπτες»συμπεριφορές και παρεμβάσεις των αστυνομικών, ανακριτικών ή εισαγγελικών αρχών σε μια σειράδικαστικών υποθέσεων που οδήγησαν σε πλείστες των περιπτώσεων αθώους στον θάλαμο εκτελέσεων.Ο κυβερνήτης Ράιαν τόνισε ότι είναι απαράδεκτο να αποφασίζουν οι εισαγγελικές αρχές για τη ζωή ήτον θάνατο των κατηγορουμένων, επισημαίνοντας ότι η δυσαρέσκεια των Αμερικανών πολιτώναπέναντι στη θανατική ποινή, οφείλεται στο γεγονός ότι οι αρχές αδυνατούν πλέον να συγκαλύψουντην πραγματικότητα με ψέματα και ανακρίβειες. Και η πραγματικότητα, όπως αυτή έχει «φωτογραφηθεί» πριν από περίπου 40 χρόνια από τονΚαλιφορνέζο κυβερνήτη Πατ Μπράουν και επισημαίνει το περιοδικό «Σπίγκελ», είναι ότι «η θανατικήποινή επιβάλλεται κατ εξακολούθηση στους αδύναμους, τους φτωχούς, ενώ οι περισσότερεςκαταδικαστικές αποφάσεις ενέχουν κίνητρα φυλετικής διάκρισης». «Σπανίως καταδικάζονται γιαεγκληματικές πράξεις, άτομα που διαθέτουν μεγάλη οικονομική επιφάνεια ή κάποια εξέχουσακοινωνική θέση και γόητρο και ακόμη πιο σπάνια καταδικάζονται σε θάνατο», τόνισε ο Ράιαν,επισημαίνοντας το γεγονός ότι ένα ποσοστό μεγαλύτερο του 66% των θανατοποινιτών είναι«έγχρωμο». Τα ουμανιστικά όμως κίνητρα του Ράιαν και την «τυφλή» προσήλωσή του στις αρχές του σεβασμούτης ανθρώπινης ζωής και αξιοπρέπειας, φαίνεται ότι δε συμμερίζεται το μεγαλύτερο μέρος τουαμερικανικού Τύπου. Η «Σικάγο Τρίμπιουν» απέδωσε την κίνηση του πολιτικού στη ματαιοδοξία τουκαι την προσπάθεια εξασφάλισης της υστεροφημίας του. Εισαγγελείς, αστυνομικοί διοικητές και δικαστές γνωρίζουν ότι η επαγγελματική και κατ επέκτασηη οικονομική τους υπόσταση είναι άμεσα εξαρτημένες από τα αποτελέσματα των εκάστοτε δημοτικώνκαι πολιτειακών εκλογών. Η πίεση που ασκούν πάνω τους οι ψηφοφόροι, ζητώντας από αυτούς τηνόσο το δυνατόν ταχύτερη διαλεύκανση εγκλημάτων και απονομή δικαιοσύνης, είναι τεράστια. Οιέρευνες είναι επιδερμικές και σύντομες με αποτέλεσμα αρκετές φορές να προσάγονται στη δικαιοσύνηκαι να καταδικάζονται σε θάνατο, αθώοι πολίτες. Υπάρχουν φορές που κάποιος συλλαμβάνεται καιοδηγείται στο δικαστήριο, μόνο και μόνο για να «κλείσει» γρήγορα μια υπόθεση και να αποδοθούν ταεύσημα στην εισαγγελική αρχή. Σήμερα, 12 από τις 52 ομοσπονδιακές πολιτείες της χώρας έχουν καταργήσει τη θανατική ποινή. ΣτοΚογκρέσο, μία νεοσυσταθείσα υπερκομματική επιτροπή μελετά προς το παρόν σε πρώτο στάδιο τοενδεχόμενο θεμελιωδών μεταρρυθμίσεων στο σύστημα Δικαιοσύνης της χώρας. Ακόμη και τοΑνώτατο Δικαστήριο, προσανατολίζεται στον επαναπροσδιορισμό του έως τώρα σκεπτικού τουςαπέναντι στη θανατική ποινή, αφήνοντας κάθε ενδεχόμενο για τη μελλοντική τύχη του μέτρου,ανοιχτή.1. Να αποδώσετε την περίληψη του κειμένου (100-120 λέξεις) (25 μονάδες)2. Να γράψετε από ένα συνώνυμο για καθεμιά από τις παρακάτω λέξεις: εγκλεισμένοι, ενέχουν,εξαρτημένες, διαλεύκανση, επαναπροσδιορισμό. (12,5 μονάδες)3. Να τεκμηριώσετε αν το κείμενο είναι επιστημονικό ή μη. (12,5 μονάδες)4. Να υποθέσεις ότι θες να κοινοποιήσεις τις απόψεις σου για τη θανατική ποινή με ένα άρθρο σου σετοπική εφημερίδα. Πώς θα τις κοινοποιούσες; (370 λέξεις) (50 μονάδες)
  12. 12. ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ 1. Περίληψη Ο αρθρογράφος παρουσιάζει την απόφαση του κυβερνήτη του Ιλινόις, να δώσει χάρη σε 160θανατοποινίτες πριν αποχωρήσει από το αξίωμα του, αντιδρώντας έτσι στο ότι η νομοθετική αρχή δενέκανε μεταρρυθμίσεις στο σύστημα δικαιοσύνης. Η αρχή αυτή δεν έλαβε υπόψη έρευνα που τόνιζε ότιπολλοί αθώοι οδηγούνται στην εκτέλεση λόγω της ύποπτης συμπεριφοράς αστυνομικών καιδικαστικών. Ο κυβερνήτης θεώρησε απαράδεκτο η ζωή των κατηγορούμενων να εξαρτάται από τουςεισαγγελείς, τη στιγμή που η πραγματικότητα δείχνει ότι πιο εύκολα καταδικάζονται σε θάνατο οιφτωχοί και οι έγχρωμοι παρά οι πλούσιοι. Ο αμερικάνικος τύπος δε συμμερίστηκε τα κίνητρα τουκυβερνήτη και τον κατηγόρησε για ματαιοδοξία. Επειδή όμως οι διωκτικές και δικαστικές αρχέςπιέζονται από την κοινή γνώμη να διαλευκάνουν γρήγορα τα εγκλήματα και καταδικάζουν αθώους, τοΚογκρέσο και το Ανώτατο δικαστήριο μελετούν μεταρρυθμίσεις στο σύστημα δικαιοσύνης. 2. εγκλεισμένοι : φυλακισμένοι ενέχουν : εμπεριέχουν εξαρτημένες : καθορισμένες διαλεύκανση : εξιχνίαση επαναπροσδιορισμό : επανακαθορισμό 3. Δεν είναι επιστημονικό γιατί δεν είναι αντικειμενικό και φαίνεται από τη θέση του συγγραφέα:«Τα ουμανιστικά όμως κίνητρα του Ράιαν και την «τυφλή» προσήλωσή του στις αρχές του σεβασμούτης ανθρώπινης ζωής και αξιοπρέπειας». Είναι απλός και εύκολα κατανοητός λόγος. Δεν είναι περιγραφικός, ερμηνευτικός. Χρησιμοποιεί μεταφορικό λόγο: π.χ. (για να «κλείσει» γρήγορα μια υπόθεση), (την «τυφλή»προσήλωσή του στις αρχές του σεβασμού της ανθρώπινης ζωής) Να υποθέσεις ότι θες να κοινοποιήσεις τις απόψεις σου για τη θανατική ποινή με ένα άρθρο σου σε τοπική εφημερίδα. Η θανατική ποινή αποτελεί, αναντίρρητα, ένα ακανθώδες ζήτημα, του οποίου το περιεχόμενοπροβληματίζει έντονα τη διεθνή νομική κοινότητα και του οποίου οι προεκτάσεις αγγίζουν τιςκοινωνικές αξίες, τις θρησκευτικές αντιλήψεις, τις ηθικές αρχές και τα πολιτισμικά πρότυπα τουσύγχρονου ανθρώπου. Τα τελευταία χρόνια, μάλιστα, παρατηρείται μια αναζωπύρωση τωνσυζητήσεων σχετικά με τη θανατική ποινή ως άμεση απόρροια των κρουσμάτων βίας καιεγκληματικότητας που παρουσιάζουν μία, κατά κοινή ομολογία, ανησυχητική έξαρση σε ολόκληροτον κόσμο. Πολλοί πιστεύουν πως η θανατική ποινή είναι πολλαπλώς αποτελεσματική και πως είτεπρέπει να συνεχίζει να εφαρμόζεται στις χώρες που ουδέποτε την κατήργησαν είτε πρέπει ναεπαναθεσπιστεί στις χώρες στις οποίες έχει τυπικά ή ουσιαστικά απενεργοποιηθεί. Από την άλληπλευρά, όμως, πολλοί είναι και εκείνοι που υποστηρίζουν πως πρόκειται για ένα αναχρονιστικό μέτροκαι προτείνουν άλλα μέσα αντεγκληματικής πολιτικής. Το ζήτημα της επανεφαρμογής της θανατικήςποινής είναι εξαιρετικά πολύπλοκο και δικαιολογημένα διχάζει τους ειδικούς και την κοινή γνώμη.Μία προσεκτική μελέτη, όμως, των επιχειρημάτων των υποστηρικτών και των πολεμίων τηςκαταδεικνύει πως πρόκειται πράγματι για μια μορφή τιμωρίας, η οποία όχι μόνο δεν επιφέρει ταεπιδιωκόμενα αποτελέσματα, αλλά αντιβαίνει και κάθε έννοια ανθρωπιστικού ιδεώδους. Ας εξετάσουμε όμως πρώτα τα επιχειρήματα των υποστηρικτών της θανατικής ποινής. Τονίζουν,καταρχάς, ότι η θανατική ποινή λειτουργεί προληπτικά, αφού συνιστά τον ισχυρότερο αποτρεπτικόπαράγοντα για τους επίδοξους εγκληματίες. Παράλληλα, πιστεύουν ότι η θανατική ποινή αποτελεί τοαποτελεσματικότερο μέσο για την τιμωρία ορισμένων ηθικά ανάλγητων εγκληματιών και των ει-δεχθών πράξεών τους που προκαλούν αποτροπιασμό στην κοινή γνώμη. Επίσης, υπογραμμίζουν ότι ηθανατική ποινή επιβάλλεται με εξαιρετική φειδώ και περίσκεψη και μόνο σε περιπτώσεις εγκληματιώνπου αποδεδειγμένα απειλούν τη δημόσια ασφάλεια. Επιπροσθέτως, η θανατική ποινή εξαλείφει τηνπιθανότητα, να αποφυλακιστεί ένας επικίνδυνος εγκληματίας εκμεταλλευόμενος τις ατέλειες ή τιςπαραλείψεις του ποινικού κώδικα, γνωστές ως «παραθυράκια» του νόμου. Η θανατική ποινή,προσθέτουν, είναι η μοναδική τιμωρία, που μπορεί να ικανοποιήσει την ψυχική οδύνη των συγγενώντων θυμάτων και δικαιώνει το θύμα και τα αναφαίρετα δικαιώματά του στη ζωή και την ευτυχία.Εξάλλου, κάθε εγκληματική ενέργεια ισοδυναμεί με πράξη «πολέμου» εναντίον της κοινωνίαςολόκληρης και έτσι η θανατική ποινή νομιμοποιείται στη συλλογική συνείδηση του κοινωνικούσώματος και λειτουργεί παραδειγματικά για τους υπόλοιπους πολίτες. Τέλος, υποστηρίζουν ότι ηθανατική ποινή είναι επωφελής και για το κράτος, καθώς έτσι δε θα καταβάλλει ένα σεβαστό ποσό γιατη σίτιση, τη στέγαση και την υγειονομική περίθαλψη μερικών «ανάξιων» και «αδίστακτων»ανθρώπων για όλη τη ζωή τους. Τα προαναφερθέντα επιχειρήματα είναι μεν σοβαρά, αλλά όχι και ακλόνητα. Κατά πρώτο λόγο, ηοργανωμένη Πολιτεία δεν έχει ούτε πρέπει να έχει το δικαίωμα να ανταποδώσει με ένα έγκλημα ένα
  13. 13. άλλο έγκλημα - όσο ειδεχθές και αν είναι το τελευταίο - γιατί έτσι εξομοιώνεται με τον εγκληματία.Επίσης, οι ηθικές και ανθρωπιστικές αρχές υπερτονίζουν ότι τα περιθώρια μεταμέλειας του ανθρώπουδεν εξαντλούνται ποτέ έως το βιολογικό θάνατό του, κάτι που ακυρώνεται με τη θανατική ποινή,καθώς πρόκειται για απόλυτη και σχετικά άμεση τιμωρία. Η εφαρμογή της εσχάτης των ποινών,μάλιστα, αποκτά τραγικές διαστάσεις στις περιπτώσεις δικαστικής πλάνης λόγω του αμετάκλητου τουχαρακτήρα της. Όταν, δε, η θανάτωση καταδίκων κινηματογραφείται και προβάλλεται από τα Μ.Μ.Ε.,ενδέχεται να δημιουργήσει στους «θεατές» μία συγκινησιακή φόρτιση και να προκαλέσει έναυποσυνείδητο αίσθημα συμπάθειας προς τους καταδικασθέντες, με συνέπεια να ηρωοποιούνται οιτελευταίοι στα μάτια της κοινής γνώμης. Επιπλέον, η θανατική ποινή δεν έχει την αποτρεπτική ισχύ που της αποδίδεται, όπως εξάλλουπιστοποιούν και τα διεθνή εγκληματολογικά χρονικά, καθώς ο εγκληματίας ενεργεί είτε κάτω από τοκαθεστώς ψυχολογικής πίεσης είτε με το δέλεαρ ενός πολύ μεγάλου κέρδους. Αντιθέτως, η ποινή τωνισοβίων δεσμών είναι σαφώς αποτελεσματικότερη και προτιμητέα, καθώς καταπραΰνει την οργή τηςκοινής γνώμης και λειτουργεί ως δραστικό μέσο παραδειγματισμού και συνετισμού για τουςυπόλοιπους πολίτες. Ειδικότερα, μάλιστα, όσον αφορά στην ικανοποίηση του κοινού αισθήματος, πρέπει να ειπωθεί πωςείναι απλώς ένα ιδεολόγημα που βασίζεται σε μεταβλητές παραμέτρους και σίγουρα δεν ικανοποιείταιμε μια ανθρωποθυσία. Η βασικότερη αρχή κάθε συστήματος δικαίου, αλλά και του ίδιου τουπολιτισμού μας, είναι ότι «πάντων μέτρον άνθρωπος». Στην περίπτωση, όμως της θανατικής ποινής οάνθρωπος, έστω και αν είναι παραβάτης του νόμου, θεωρείται μέσο παραδειγματισμού για τουςυπόλοιπους πολίτες και συχνά γίνεται αντικείμενο διασυρμού. Επομένως, η αντεγκληματική πολιτικήκαι το σωφρονιστικό σύστημα ενός κράτους δικαίου σαφώς δεν μπορεί και δεν πρέπει να θυσιάζει -στο όνομα μιας αμφισβητούμενης «αποτελεσματικότητας» - το υπέρτατο αγαθό της ζωής, ταδικαιώματα και την αξιοπρέπεια ενός ανθρώπου και πολίτη.
  14. 14. ΤΟΝ ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΑΝ ΓΙΑΤΙ ΕΙΠΕ ΟΧΙ ΣΤΗ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ Την αρχή του τέλους μιας από τις μελανότερες σελίδες της αμερικάνικης ποινικής νομοθεσίαςενδέχεται να σηματοδοτήσει η πρόσφατη ενέργεια του Τζορτζ Ράιαν, να απονείμει δύο ημέρες πριντην αποχώρηση του από το αξίωμα του κυβερνήτη του Ιλινόις, χάρη σε 160 θανατοποινίτες πουβρίσκονται εγκλεισμένοι σε σωφρονιστικά ιδρύματα της αμερικανικής πολιτείας, εκφράζοντας μαυτόν τον τρόπο, τον θυμό του έναντι της νομοθετικής αρχής του Ιλινόις, η οποία αρνήθηκε ναεπιληφθεί των μεταρρυθμίσεων στο σύστημα δικαιοσύνης που είχε προτείνει η επιτροπή νομικών, ηοποία είχε συσταθεί με πρωτοβουλία του Ράιαν. Χαρακτηριστικό είναι ότι οι 85 προτάσεις, στις οποίες κατέληξε η επιτροπή βασίστηκαν σε μιαμακρόχρονη και διεξοδική έρευνα, που διεξήγαν τα μέλη της σχετικά με παρατυπίες, «ύποπτες»συμπεριφορές και παρεμβάσεις των αστυνομικών, ανακριτικών ή εισαγγελικών αρχών σε μια σειράδικαστικών υποθέσεων που οδήγησαν σε πλείστες των περιπτώσεων αθώους στον θάλαμο εκτελέσεων.Ο κυβερνήτης Ράιαν τόνισε ότι είναι απαράδεκτο να αποφασίζουν οι εισαγγελικές αρχές για τη ζωή ήτον θάνατο των κατηγορουμένων, επισημαίνοντας ότι η δυσαρέσκεια των Αμερικανών πολιτώναπέναντι στη θανατική ποινή, οφείλεται στο γεγονός ότι οι αρχές αδυνατούν πλέον να συγκαλύψουντην πραγματικότητα με ψέματα και ανακρίβειες. Και η πραγματικότητα, όπως αυτή έχει «φωτογραφηθεί» πριν από περίπου 40 χρόνια από τονΚαλιφορνέζο κυβερνήτη Πατ Μπράουν και επισημαίνει το περιοδικό «Σπίγκελ», είναι ότι «η θανατικήποινή επιβάλλεται κατ εξακολούθηση στους αδύναμους, τους φτωχούς, ενώ οι περισσότερεςκαταδικαστικές αποφάσεις ενέχουν κίνητρα φυλετικής διάκρισης». «Σπανίως καταδικάζονται γιαεγκληματικές πράξεις, άτομα που διαθέτουν μεγάλη οικονομική επιφάνεια ή κάποια εξέχουσακοινωνική θέση και γόητρο και ακόμη πιο σπάνια καταδικάζονται σε θάνατο», τόνισε ο Ράιαν,επισημαίνοντας το γεγονός ότι ένα ποσοστό μεγαλύτερο του 66% των θανατοποινιτών είναι«έγχρωμο». Τα ουμανιστικά όμως κίνητρα του Ράιαν και την «τυφλή» προσήλωσή του στις αρχές του σεβασμούτης ανθρώπινης ζωής και αξιοπρέπειας, φαίνεται ότι δε συμμερίζεται το μεγαλύτερο μέρος τουαμερικανικού Τύπου. Η «Σικάγο Τρίμπιουν» απέδωσε την κίνηση του πολιτικού στη ματαιοδοξία τουκαι την προσπάθεια εξασφάλισης της υστεροφημίας του. Εισαγγελείς, αστυνομικοί διοικητές και δικαστές γνωρίζουν ότι η επαγγελματική και κατ επέκτασηη οικονομική τους υπόσταση είναι άμεσα εξαρτημένες από τα αποτελέσματα των εκάστοτε δημοτικώνκαι πολιτειακών εκλογών. Η πίεση που ασκούν πάνω τους οι ψηφοφόροι, ζητώντας από αυτούς τηνόσο το δυνατόν ταχύτερη διαλεύκανση εγκλημάτων και απονομή δικαιοσύνης, είναι τεράστια. Οιέρευνες είναι επιδερμικές και σύντομες με αποτέλεσμα αρκετές φορές να προσάγονται στη δικαιοσύνηκαι να καταδικάζονται σε θάνατο, αθώοι πολίτες. Υπάρχουν φορές που κάποιος συλλαμβάνεται καιοδηγείται στο δικαστήριο, μόνο και μόνο για να «κλείσει» γρήγορα μια υπόθεση και να αποδοθούν ταεύσημα στην εισαγγελική αρχή. Σήμερα, 12 από τις 52 ομοσπονδιακές πολιτείες της χώρας έχουν καταργήσει τη θανατική ποινή. ΣτοΚογκρέσο, μία νεοσυσταθείσα υπερκομματική επιτροπή μελετά προς το παρόν σε πρώτο στάδιο τοενδεχόμενο θεμελιωδών μεταρρυθμίσεων στο σύστημα Δικαιοσύνης της χώρας. Ακόμη και τοΑνώτατο Δικαστήριο, προσανατολίζεται στον επαναπροσδιορισμό του έως τώρα σκεπτικού τουςαπέναντι στη θανατική ποινή, αφήνοντας κάθε ενδεχόμενο για τη μελλοντική τύχη του μέτρου,ανοιχτή. (Ελαφρώς διασκευασμένο κείμενο από τον Τύπο) ΠΑΡΑΤΉΡΗΣΕΙΣ Α. Το παραπάνω άρθρο δημοσιεύθηκε πρόσφατα σε εφημερίδα. Να παρουσιάσετε στην τάξη σας τοπεριεχόμενο του άρθρου αυτού με μία περίληψη 100 - 120 λέξεων. (Μονάδες 25) Β.1. α) Σε ποια επιχειρήματα στήριξε την απόφαση του ο κυβερνήτης του Ιλινόις; β) Ποια αποδεικτικά μέσα κατά της θανατικής ποινής υπάρχουν στο κείμενο; (Μονάδες 8) 2. Μελετήστε την 5η παράγραφο του κειμένου και εντοπίστε τον τρόπο με τον οποίο αναπτύσσεταιη θεματική περίοδος (Μονάδες 5) 3. «Τα ουμανιστικά όμως ... υστεροφημίας του». (4ηπαράγραφος) Συμφωνείτε με την άποψη της εφημερίδας «Σικάγο Τρίμπιουν»; Πού οφείλεται κατά τη γνώμη σας ηαρνητική στάση του αμερικάνικου τύπου, απέναντι στην απόφαση του κυβερνήτη Ράϊαν; Η απάντησήσας να μην ξεπεράσει τις 90 - 100 λέξεις. (Μονάδες 7) 4. Να γράψετε από ένα συνώνυμο για καθεμιά από τις παρακάτω λέξεις με τη σημασία που έχουνστο κείμενο: εγκλεισμένοι, ενέχουν, εξαρτημένες, διαλεύκανση, επαναπροσδιορισμό. (Μονάδες

×