Successfully reported this slideshow.

O Miño, canle de luz e néboa (Manuel María, 1996)

0

Share

Loading in …3
×
1 of 55
1 of 55

O Miño, canle de luz e néboa (Manuel María, 1996)

0

Share

Download to read offline

Unha presentacións inspirada nunha escolma de poemas de Manuel María coa temática do río Miño. Unha pequena homenaxe no ano en que se lle dedica o Día das Letras Galegas.

Unha presentacións inspirada nunha escolma de poemas de Manuel María coa temática do río Miño. Unha pequena homenaxe no ano en que se lle dedica o Día das Letras Galegas.

More Related Content

Related Books

Free with a 14 day trial from Scribd

See all

Related Audiobooks

Free with a 14 day trial from Scribd

See all

O Miño, canle de luz e néboa (Manuel María, 1996)

  1. 1. O MIÑO CANLE DE LUZ E NÉBOA Manuel María, 1996
  2. 2. MANUEL MARÍA FERNÁNDEZ TEIXEIRO Outeiro de Rei (6-10-1929) a Coruña (8-9-2004) Este ano 2016 dedícaselle o Día das Letras Galegas a Manuel María, un dos escritores máis prolíficos, activos e comprometidos dos últimos tempos. Publicou máis de cincuenta libros de poesía, máis dun milleiro de artigos xornalísticos, trinta ensaios, quince obras narrativas, e vinte pezas teatrais, ademais ten moitas obras aínda inéditas.
  3. 3. O coñecemento e o apego á natureza aparece ao longo de toda a súa obra. Manuel María asume desde o primeiro momento a defensa de todos os elementos que a conforman, desde o máis pequeno dos regatos ao río principal, as árbores, as criaturas grandes e pequenas, as plantas silvestres e as plantas que dan de comer, os animais que traballan e os que gozan da vida en libertade… Ningún elemento foi alleo, ou deixado de ter en conta, e todos foron tratados cun intenso agarimo e un afectuoso sentimento. A súa visión ecocéntrica fai que trate por igual humanidade, animais, natureza e planeta. “¿Cándo faremos un mundo no que poidan cantar libremente en paz, en auténtica irmandade, homes, ventos, planetas, ríos e paxaros?”
  4. 4. AVISO … O autor procurou, na medida das súas escasas e limitadas forzas, con este libro, dicirlle ao Miño, na actualidade tan agredido, o seu apaixoado amor, contando e cantando, como pode e sabe, os traballos e os días do noso Grande Río. Non en vano as súas caudalosas augas arrolaron o noso berce, asombraron a nosa infancia, puxéronlle alegre e desbordada música ás poderosas paixós e desasosegos da nosa adolescencia e xuventude e, nos anos da nosa madurez, o seu monótono rumor encheu a nosa melancónica nostalxia, pois a vida non nos permitiu permanecer ao pé do Miño natal como era o noso desexo, para, á súa beira, ir gastando as nosas horas medidas polas mansas ou alporizadas ondas. …
  5. 5. Frontis e oferenda A ti, ouh Vida, agradézoche, dun xeito humilde, reverente, sincero e infinito que me naceras chairego e acenderas en min o amor a Galiza e á súa fala aínda viva pese a tanta tristeza, vergoña e xenocidio. Moitísimas gracias por poder ser amigo do leve e delicado Regato do Cepelo e do Miño caudal de paso firme e lento: necesaria e máxica voz marabillada. …..
  6. 6. O deus Minius, nas orixes do tempo, percurou, con teimuda paixón, o lugar máis fermoso do universo: non atopou nada que puidera compararse, nin de lonxe, con Galiza. Despois de contemplala longamente namorouse dela para sempre. Co desexo total de posuíla fíxose poderosísimo lóstrego e caeu sobor da terra, feríndoa co seu divino lume. Biografía do Miño Monumento ao Pai Miño en Fonmiñá
  7. 7. A terra recibiuno, humilde e conmovida, abriulle os brazos, o corazón, todo o seu ser… E fundíronse nunha aperta perfecta, indisolúbel. O lóstrego volveuse auga cantora, materia de orballos e de bágoas. A terra ofrendoulle ao apaixoado río o seu corpo xentil e feminino. E o río deulle á terra xenerosa a súa forza de deus omnipotente.
  8. 8. Poderoso Pai Miño, antergo e humano Deus: rexeitas os olimpos, ti vives con nós -e en nós- na terra carnal de cada día e agroma brincador, alegre, rumoroso no Pedregal de Irimia, austero e grave.
  9. 9. Sendo infante, no convento de Meira, aprendes –rosa rosae- un impuro latín labrego e bárbaro e conservas fielmente un misterioso, nobre, escuro acento.
  10. 10. Na infinita Terra Chá de lentos ritmos oficias a liturxia dos salgueiros, da delicada e xentil abidueira, dos ameneiros, freixos e carballos
  11. 11. no medio dun silencio irreprochábel e dun ceo tan gris que sobrecolle: as cousas escóitante asombradas e o universo non ousa respirar.
  12. 12. Cando chegas a Lugo, feito un home, salvadas as portas da muralla, urbanízaste e, usando as leis de Roma, gobernas caneiros, pontes, muíños e os diversos mundos subacuáticos.
  13. 13. Estudias, en Lucus Augusti, cortesía, as túas ondas camiñan cara ao mar levando no seu leve e ferido corazón a música de Montes e a de Freire, pois Pimentel delicadamente revélache que a vida sen beleza é imposíbel.
  14. 14. O Camiño de Santiago ao cruzar Portomarín infundiuche, para sempre, o don de linguas. (Portomarín das anguías e o augardente, agora un limo, un lodo baixo a auga anque o seu fantasma tome o sol no desolado cume dun outeiro).
  15. 15. Na Ribeira Sacra, as ondas e a paisaxe fanse ascético prego enfebrecido.
  16. 16. E chegando a Ourense –a Atenas nosa-, logo de recibir o Sil de longo curso,
  17. 17. doutóraste no irrenunciábel e fondo amor a esta Galiza incomprensíbel escoitando a Cuevillas, Risco, Otero, Curros Enríquez, Lamas, Blanco Amor…
  18. 18. Con que emoción contemplas Ribadavia sempre a fuxir de ti, tan recatada
  19. 19. e saúdas, en Francelos, a San Xes!
  20. 20. Espellas e arquivas, cheo de tenrura, a irreprochábel melancolía de Monção.
  21. 21. …e en Tui comezas a prepararte xa para morrer: recólleste e meditas os claros milagres de San Telmo, considerando, calado e reverente, a purísima inocencia de San Paio
  22. 22. mentres un non saber, salgado e luminoso, che vai enchendo de sombra o corazón.
  23. 23. O tempo O tempo do Miño é xusto o tempo de Galiza: néboas, montes, choivas e carballos, nacemento da luz, tanguidos de campanas e os cruceiros erguidos amparando os camiños. …
  24. 24. ... O tempo do Miño non ten traxedias nin berros: só penascos, castiñeiros, orballos, lúas, chorimas, acios como os das vides dos retábulos barrocos acesos de ouros vellos.
  25. 25. Un tempo humilde, natural e glorioso de pontes, caneiros, barcas, muíños, espadanas, galiñoas e batuxos lixeiros. …
  26. 26. Poema dos afluentes   Ouh Miño solemne, caudal e poderoso, capitán dos mil ríos, presidente de todos os regatos, dono e señor das augas que fertilizan e purifican o ser e o existir do meu país! … Longo e Meira, a penas dous suspiros: nenúfar e espadana en Fonmiñá… Anllo, Lea, Támboga…! Meu Ladra sonoroso! Río de Robra ou Santa Marta que me levas o Regato do Cepelo…! Narla, Mera, Chamoso dos ferreiros, Neira, Ferreira, Asma e Búbal…!   Fonmiñá O Ladra en Begonte
  27. 27. LEXENDARIO SIL DE LONGA HISTORIA!
  28. 28. Barbantiño que arquiváchela voz de don Ramón Otero Pedrayo de Trasalba: palabra de Galiza eternizada, imprescidíbel verba, luz de vida.
  29. 29. Arnoia! Avia que pasas lentamente marabillando ao Ribeiro e dándolle un equilibrio xusto aos viños seus!
  30. 30. Meus ríos máxicos da Galiza do Sul á que tamén lle chaman Portugal: Sucastro, Furna e Coura: quen encheu de melancolía ao cabaquinho…? O Coura en Vilardemouros
  31. 31. Cereixo, Deva, Tea, Louro…! Tamuxe epilogal soñando atlánticos!
  32. 32. O Sil Porque eu nacín tan lonxe quero morrer galego. … Formo e conformo a paisaxe, arrolo o viño na vide, conmigo levo a saudade de moitos pobos e vilas: … Chego, por fin, a Os Peares para poder descansar: o Miño bótame ao lombo e sen máis… lévame ao mar!
  33. 33. Fala o arado … Eu, arado vello, fun carballo erguido, potente e estantío e nacín á beira do Pai Miño. Eu, meus amigos, tamén sei facer pequenos ríos!
  34. 34. Poema das illas   … Pequenos paraísos, ínsuas miñas, por exércitos de ondas defendidas, feitas de escura terra emocionada, de tenras herbas, verdes e miúdas, de frondosas e sonoras arboredas habitadas por aves cantadoras que misturan os seus chíos cos murmurios das augas misteriosas. … Seivane Santa Comba
  35. 35. Todas as árbores, narcisos de verdor, a espellarse no río docemente. As follas, leves como pétalos, navegando nas ondas. … Poema da paisaxe do Miño
  36. 36. As aves que moran ou voan sobre o río mesturan o seu canto co murmurio do caudal poderoso, proclamando o instintivo gozo de vivir. …
  37. 37. … As nubes pasaxeiras sempre a ollar a súa propia imaxe reflectida na corrente que vai ao infinito.
  38. 38. As pontes antergas e modernas seguen ensinando xeometría ás claras e fuxitivas linfas: o círculo perfecto e o cadrado, símbolos do ceo e máis da terra.
  39. 39. Os caneiros, totalmente esbroados, noutro tempo unha música como o escuro fungar dos rumorosos.
  40. 40. E agora só o silencio, imposto á forza, polas monstruosas presas dos encoros.
  41. 41. Poema das néboas miñotas Esta néboa que nace no corazón do río e sube ao azul como unha ofrenda: será cecais corpo de canción, palabra de amor irreprimíbel que a auga lle di ao universo…? Ou poderá ser o mesmo río saíndo de si mesmo para darse ao mundo que está no seu entorno facéndose suspiro, confundíndose co azul transparente e rematando sendo un leve tremor emocionado perceptíbel somentes para aqueles que só abren os ollos ás lembranzas? …
  42. 42. Muíño … Falade dos grandes muíños do pai Miño cheos de fachenda, gravidade e poder: as enormes aceas de xigantescas moas triturando fanegas e fanegas de grao limpo cunha grande lentitude: ignoraban o tempo. …
  43. 43. Homes … Vós, barqueiros, troiteiros, muiñeiros, almas núas, puras, neboentas, caste que escoitábades a música das ondas e coñecíades o arado, a barca, o batuxo, as redes, as nasas, as cordas e os trasmallos: recoñézovos: sei que estades coa alma chea de sombra sen cantar muiñeiras. …
  44. 44. Proclama aos peixes do río Miño Meus amadísimos peixes, ordenados en tribos, provincias e naciós: salmós, troitas, anguías, escalos, sábalos, lampreas e aínda o recente blas-blas… … Coidade dos fondos subacuáticos e non deixedes luxar endexamais a pureza das augas cristalinas. …
  45. 45. Terras … Terras polas que o Miño pasa silencioso: aínda que vos bica non vos falou de amor, … Oh terras de sol, de viño e pan levar, onde nace o millo, o cardo e medra a aceda! Terras do Miño, feridas de soidades que levades a alma asinalada coa mágoa indeleble de estar quedas: Por qué quedades silenciosas, terras, se a vosa tristeza vai morrer ao mar…?
  46. 46. Poema aos viños do Miño Meus amados viños das ribeiras do Miño: en vós bebo o misterio da terra e todos os segredos deste mundo. …
  47. 47. Poema á Ribeira Sacra … Esta é a Ribeira sacra onde os homes ergueron fogar, roturaron o chao e regárono con suor días tras día para que agromara a vide xenerosa, o millo, o centeo e máis o trigo e floreceran cerdeiras e mazairas …
  48. 48. ... a flor románica engalana estes eidos e aínda o vento leva o seu recendo. Ribas de Miño, Nogueira, Diomondi, A Cova, Eiré, Atán, San Fiz de Cangas, Pombeiro, Ribas de Sil, Santa Cristina … Terras e homes da Ribeira Sacra: o Sil e o Miño danvos a súa auga, fonte de vida que endexamais se gasta! Sto. Estevo de Ribas de Miño
  49. 49. Romanza do río Miño Ouh Miño, meu río Miño: levas cantigas por ondas e muiñeiras nos beizos, dormes cos ollos abertos, rízache as barbas o vento e algunhas veces as bágoas orbállanche o sentimento. …
  50. 50. Asasinos da vida, da beleza, dos dons marabillosos para uso e gozo do home e de todo canto vive neste mundo. … Requírovos no nome do amor máis puro: respectade ao Miño, linfa inocente, casta, divinidade anterga e indefensa, arteria caudal da nosa patria, Grande Pai Fluvial do Reino noso, Pastor de Ríos que dixeron os poetas! … Desacordo contra os contaminadores do Miño
  51. 51. Derradeira elexía … Este é o Miño que sabe da luz, dos arados, das silveiras, das abidueiras, dos carballos, dos freixos, dos paxaros, do silencio e da morte. Ignorou sempre os heroes, as mitoloxías alleas, a brutalidade, a mentira e as guerras: as súas ferrerías odiaron as espadas, forxaron rellas para os arados, ferramentas para traballar a terra día tras día, ano tras ano, xeración tras xeración. Este é o Miño manso, canso e silencioso que soporta como o boi o xugo, o aldraxe infamante e sen nome dos encoros e as contaminacións fedorentas e letais.
  52. 52. Ouh meu río Miño, martirizado Deus: escoitará alguén o latexo, estremecido e maino, das túas ondas? En que desolado corazón ecoará a túa música monótona e eterna …?
  53. 53. Monumento a Manuel María á beira do Miño, na carballeira de Santa Sabela (Outeiro de Rei).
  54. 54. Manuel María Letras Galegas 2016 Montaxe: Adela Leiro, Mon Daporta Fotos: Adela Leiro, Mon Daporta, Fundación Manuel María. Textos: Manuel María Xaneiro 2016 Con este traballo queremos facer unha humilde homenaxe a quen tanto quixo e fixo por poñer en valor este noso país.

×