Successfully reported this slideshow.
We use your LinkedIn profile and activity data to personalize ads and to show you more relevant ads. You can change your ad preferences anytime.

As montañas galegas

74 views

Published on

Principais serras e montaña de Galiza

Published in: Education
  • Be the first to comment

  • Be the first to like this

As montañas galegas

  1. 1. Monta asñMonta asñ de Galizade Galiza
  2. 2. O territorio galego é unha sucesión interminable de lombas, montañas e grandes serras separadas por millerios de ríos e regatos e algunha que outra chaira ou depresión. A diversidade de rochas e microclimas, xunto coa historia xeolóxica crearon múltiples morfoloxías de relevo.
  3. 3. O releve de Galiza en xeral é de montañas moi vellas e desgastadas pola erosión durante milleiros de anos. Máis da metade do territorio galego ten pendentes superiores ao 20%, e a pendente media é do 21,5 %. A altitude media de Galiza é de 508 m e dúas terceiras partes da súa superficie están por debaixo dos 600 m. As cotas máis altas están en Pena Trevinca, con 2.124 m. Pena Trevinca, o cume máis alto de Galiza
  4. 4. REPRESENTACIÓN EN PERFIL DO RELEVE GALEGO
  5. 5. MAPA LITOLÓXICO
  6. 6. PRINCIPAIS GRUPOS DE SERRAS GALEGAS DORSAL GALEGA SERRAS DO NORTE SERRAS ORIENTAIS MACIZO CENTRAL SERRAS DO SUR SERRAS LITORAIS OUTRAS SERRAS
  7. 7. É unha cadea montañosa de 210 km de lonxitude que se estende de norte a sur, desde Estaca de Bares ao Miño, na fronteira portuguesa. É un bloque que se elevou a finais do Período Terciario sobre montañas anteriores moi erosionadas. En xeral son de relevo suave, de pendentes moderadas e cumes achairados. As rochas que a forman son variadas, con predominio das silíceas: xistos, cuarcitas, granito, gneis, peridotitas... A Dorsal Galega actúa como unha barreira climática entre o Atlántico e as terras interiores. Nas súas vertentes orientadas ao mar, en especial no sur, dase a maior pluviosidade de Galiza. A DORSAL GALEGA
  8. 8. SERRA DA CORISCADA Comeza en Estaca de Bares. Con orientación norte-sur, no linde entre os concellos de Mañón e Ortigueira. Polo leste da serra circula o río Sor. Monte Coriscada ALTURAS DESTACADAS: Coriscada (523 m). ROCHAS: lousas, cuarcitas, xistos e unha banda do gneis “ollo de sapo”. Estaca de Bares
  9. 9. SERRA DA FALADOIRA Esténdese con dirección NNE-SSO entre os concellos de Mañón e Ortigueira e pecha polo norte a Depresión das Pontes. É unha superficie plana con ondulacións suaves cunha media de 500 m de altura. As augas da vertente leste van aos ríos Sor e Eume, e as da oeste ao Mera, Rola, Valeo e Esteiro da Loiba. ALTURAS DESTACADAS: Caxado (756 m), A Faladoira (605 m). ROCHAS: bandas de lousas negras xunto con gneis “ollo de sapo”, xistos cristalinos e areíscas das que sobresaen cristas de granitos e cuarcitas. Carballeiras, fervenzas
  10. 10. SERRA DA LOBA É unha serra de relevo suave que se estende con dirección N-S, facendo de linde entre as provincias de Lugo e A Coruña, desde a Depresión das Pontes ata as cabeceiras dos ríos Mandeo (oeste) e Labrada (leste) que a separan da Cordal de Montouto. Fai de divisoria de augas entre a conca do Miño e as do Lambre e Mandeo. ALTURAS DESTACADAS: Pena Verde (709 m) ROCHAS: granito de dúas micas, gneis “ollo de sapo”, xistos, migmatíticos e granito intrusivo. Parque eólico Experimental de Sotavento.
  11. 11. CORDAL DE MONTOUTO Serra de relevos aplanados con orientación N-S, que fai de divisoria entre A Coruña (Aranga) e Lugo (Gutiriz). Na vertente leste nacen afluentes do Parga e na oeste do Mandeo. Unión dos regos Palanca e Barranco da Loba ALTURAS DESTACADAS: Pena da Uce (734 m) Fragas do Barranco da Loba e rego da Palanca, fervenzas.
  12. 12. ALTURAS DESTACADAS: Pico da Cova, con 841 m. ROCHAS: granitos de dúas micas, gneis “ollo de sapo”, xistos, cuarcitas e granitos intrusivos. Pena da Cova da Serpe Vista desde o Pico da Cova cara a Lugo SERRA DA COVA DA SERPE Esténdese con dirección N-S no linde entre as provincias de Lugo (Guitiriz e Friol) e A Coruña (Curtis e Sobrado). Na vertente leste nacen afluentes do Parga e na oeste do Mandeo.
  13. 13. SERRA DE CORNO DE BOI Pequena serra situada entre os concellos de Friol (Lugo) e Toques e Sobrado (A Coruña). Na vertente oeste nace o río Mandeo e na leste afluentes do Narla (Miño). ALTURAS DESTACADAS: (Campelo (con 803 m) bosques
  14. 14. MONTES DO BOCELO Situados entre Toques e Sobrado, perpendicularmente, polo oeste, ao Corno de Boi e Careón, con orientación SO-NO. Fai de divisoria das concas do Ulla e do Tambre. ALTURAS DESTACADAS: Pico do Pilar (803 m) ROCHAS: granitos de mica negra formacións graníticas Pena da Moura
  15. 15. SERRA DO CAREÓN Esténdese, con orientación N-S, facendo de linde entre as provincias de A Coruña e Lugo. Nela nacen afluentes do Miño (Narla) e do Ulla (Pambre, Seco, Furelos...). ALTURAS DESTACADAS: Careón (798 m) ROCHAS: granitos de dúas micas e intrusivos, gneis “ollo de sapo”, xistos, e no sector sudoeste afloramentos de rochas ultrabásicas (serpentinitas, peridotitas, granulitas piroxénicas, gabros, anfibolitas, xistos verdes...). rochas, flora específica
  16. 16. SERRA DO FARELO Situada no nordeste da provincia de Pontevedra e ao suroeste da de Lugo, unida á serra do Faro, con orientación NO-SE. Na vertente leste nacen varias cabeceiras do Ulla. ALTURAS DESTACADAS: O Farelo (956 m) ROCHAS: granito de dúas micas e migmatitas na parte norte e pelitas e migmatitas na oriental. formacións graníticas
  17. 17. SERRA DO FARO Fai límite entre as provincias de Pontevedra (concello de Rodeiro) e Lugo (concellos de Chantada e Carballedo), con orientación NE-SO, e prolóngase cara ao oeste pola Pena de Francia. Serve de divisoria a dúas concas galegas importantes, a do Miño e a do Ulla. Dela baixan numerosos ríos: Arenteiro (afluente do Miño), Deza e Arnego (afluentes do Ulla). ALTURAS DESTACADAS: Faro (1.187 m) ROCHAS: granitos porfídicos no norte e granitos de dúas micas no sur, separados por unha banda de migmatitas flora e fauna, bosques. Protexida como LIC.
  18. 18. SERRA DE MARTIÑÁ Con dirección N-SO, situada ao sur da Serra do Faro, entre as provincias de Lugo e Ourense. Na vertente leste nace o Bubal, na Oeste o Oseira e o Mirela e na Sur o Barbantiño, todos da cunca do Miño. ALTURAS DESTACADAS: Castro ou Martiñá (1.042 m) ROCHAS: granitos flora e fauna, formacións graníticas. Protexida como LIC. O Castro
  19. 19. SERRA DO CANDÁN Con orientación N-S, de perfil suave, e vales profundos. Recolle unhas precipitacións anuais moi elevadas que dan lugar á formación de brañas no seu interior e aos mananciais que serven de nacemento a numerosos ríos e regueiros: afluentes do Avia; Deza e os seus afluentes Candán, Grovas e Asneiro; Lérez e Umia. ALTURAS DESTACADAS: San Bento (1.017 m) ROCHAS: xistos, anfibolitas, ortogneis e paragneis. flora e fauna, fragas, brañas, fervenzas, etnografía, mosteiro de Acibeiro. Protexida como LIC.
  20. 20. MONTES DO TESTEIRO Con orientación NE-SO, fan de linde natural entre as comarcas do Deza, ao norte e Carballiño, ao sur. Son montes con formas vigorosas delimitados por unha fractura con direción NNE-SSO e moi diseccionados pola erosión dos ríos. Na vertente leste nacen afluentes do Viñao e na oeste afluentes do Deza. ALTURAS DESTACADAS: Uceiro (1.003 m) ROCHAS: granitos e xistos. flora e fauna, fragas, brañas, fervenzas, etnografía. Protexida como LIC.
  21. 21. O Cando e a Ría de Pontevedra SERRA DO CANDO. MONTE SEIXO Ten orientación N-S. Ocupa terreos nos concellos de Cerdedo, Cotobade, Forcarei e A Lama (Pontevedra) e Beariz (Ourense). Está unida ao Candán polos montes da Costoia. Nas súas vertentes nace o río Verdugo. ALTURAS DESTACADAS: Outeiro do Couto (1.017 m) ROCHAS: granitos flora e fauna, fragas, brañas, fervenzas, penedos, etnografía. Protexida como LIC.
  22. 22. ALTURAS DESTACADAS: Coto da Puza con 1.027 m ROCHAS: xistos e cuarcitas ao leste e granito de dúas micas de gran groso no oeste. flora e fauna, fragas, brañas, fervenzas, penedos, etnografía. SERRA DO SUÍDO Situada no linde entre as provincias de Pontevedra e Ourense. É unha serra de formas suaves con orientación N-S, separada da Serra do Faro de Avión polo val do río Tea e da serra do Cando polo alto val do río Verdugo. Na vertente oriental nace o río Avia e os seus afluentes Baluga, Couso, Cubela, Folosa e Cardelle, e na occidental varias cabeceiras do Oitavén e o Tea. É unha das áreas que recolle máis precipitacións de Galiza (nalgúns puntos superiores aos 2.500 l/m2 ).
  23. 23. SERRA DO FARO DE AVIÓN Con orientación N-S, situada ao sur da Serra do Suído e separada dela polos vales dos ríos Avia e Tea. Fai de linde entre as provincias de Pontevedra (concellos de O Covelo e A Cañiza) e Ourense (Melón, Carballeda de Avia e Avión). Nela nacen varios afluentes do Miño: Cortella, Cerves, Brul, Deva, Tea... ALTURAS DESTACADAS: Faro de Avión (1.155 m), Coto do Xuíz (1.087 m), Coto do Paso (1.082 m) e Coto Agudo (1.077 m). ROCHAS: Granitos e algunhas bandas de gneis pegadas glaciarias, flora, fauna, penedos.
  24. 24. MONTES DA PARADANTA Esténdense desde a Serra do Faro de Avión (Concellos de O Covelo, Arbo e As Neves) ata o río Miño. Ten orientación N-S e vai perdendo altura cara ao val do río Miño. Na Paradanta nacen varios afluentes do Deva, Tea e Miño (Cea, Termes). ALTURAS DESTACADAS: Chan do Rei (956 m) ROCHAS: granitos hercínicos e xistos flora e fauna, etnografía. Vista desde Salvaterra
  25. 25. Son un conxunto de montañas con orientación E-O que delimitan, polo sur, a Mariña luguesa e os terreos costeiros do Cantábrico. Polo oeste conectan coa Dorsal Galega, na serra da Faladoira. Serven de divisoria de augas entre as cabeceiras dos ríos Masma, Ouro, Landro... que van ao Cantábrico, e os afluentes do Miño. SERRAS DO NORTE
  26. 26. O grupo máis importante das serras septentrionais é o formado polas serras do Xistral, A Carba, Buio e A Toxiza, superficies achairadas levantadas pola tectónica de placas, con relevos suaves e separadas entre sí polos vales dos ríos. Os seus cumes teñen unha elevada nubosidade durante todo o ano, factor que favorece o desenvolvemento de turbeiras.
  27. 27. ALTURAS DESTACADAS: Carba (908 m) ROCHAS: cuarcitas do Cámbrico, conglomerados de cantos de cuarcita e de turmalina, gneis e metabasitas. formacións rochosas, flora e fauna SERRA DA CARBA Situada no límite norte da Terra Cha, ao suroeste do Xistral, sobre a marxe esquerda do curso alto do río Eume. Cara ao sur nacen varios regatos que van aos afluentes do Miño. O Peñote, un cume de cuarcita
  28. 28. ALTURAS DESTACADAS: Montouto (807 m) fragas, flora e fauna SERRA DA GAÑIDOIRA Está situada no concello de Muras, unida polo leste co monte Guriscado. Limita polo leste co curso superior do Landro e polo oeste co do Sor. O releve é abrupto polo norte e suave polo sur. Vista norte
  29. 29. MONTE GURISCADO Situado ao norte da Carba, limitado polo oeste polo río Landro. Ten 932 m de altura. Turbeiras
  30. 30. SERRA DO XISTRAL Orientada NNE-SSO, ao longo de 13 km, entre os concellos de Valadouro e Muras. De perfís suaves, cun alto nivel de humidade e cubertas de turbeiras. Das súas abas abrollan numerosos ríos que circulan cara ao Miño, polo sur, o Ouro, Moucide, Besteburiz, Eume... ALTURAS DESTACADAS: Cadramón (1.060 m), Xistral (1.036 m), Seixo Branco (1.015 m) e Chao de Lamoso (1.039 m). ROCHAS: xistos, pelitas, granitos... restos periglaciarios, fervenzas, turbeiras, bosques, flora e fauna... Está protexida como LIC
  31. 31. SERRA DA TOXIZA É un macizo de contorno circular que chega desde preto de Mondoñedo ata Ferreira do Valedouro. A erosión do granito formou espectaculares bolos e penedos. Nela fórmanse varios afluentes do Masma. ALTURAS DESTACADAS: A Toxiza (838 m) ROCHAS: granodioritas penedos graníticos, turbeiras, flora e fauna.
  32. 32. MONTES DE BUIO Son a prolongación cara ao nordeste da Serra do Xistral, nos concellos de Viveiro e Xove. Son montes redondeados onde nacen varios afluentes do Landro (Rego Loureiro, Rego das Cerdeiras, Rego da Fontecova) e outros regatos que desembocan directamente no Cantábrico (Rigueiro, Cobo e Xunco). ALTURAS DESTACADAS: Pau da Vella (702 m) ROCHAS: granitos de dúas micas e algúns xistos. turbeiras, está protexido como LIC.
  33. 33. MONTES DOS CABALEIROS Situados ao norte do Xistral e unidos polo sur aos montes de Buio, entre os concellos de Cervo, Foz, O Valadouro e Burela. Separan os vales dos ríos Xunco e Covo. Son montes de pouca altura que describen unha curva con orientación NE-SO. ALTURAS DESTACADAS: Pedroso Novo (557 m) ROCHAS: granitos de dúas micas e algúns xistos. turbeiras,
  34. 34. A FROUXEIRA É unha montaña de 429 m de altura situada entre os concellos de Foz e Alfoz. Én un grande domo de granito rosado con formacións de grandes penedos e bolos. No cume atópanse os restos do castelo do Mariscal Pardo de Cela.
  35. 35. SERRA DO MONDIGO Está formada por varios montes de pequena altura situados no concello de Ribadeo. É un excelente miradoiro sobre a costa de Burela a Ribadeo. Están practicamente cubertos de piñeiros e eucaliptos. ALTURAS DESTACADAS: Alto do Mondigo (570 m) ROCHAS: lousas, cuarcitas. vistas panorámicas Vista sobre a Rasa de Ribadeo
  36. 36. MONTES DE CARRACEDO Fan límite entre Riotorto, A Pastoriza, Lourenzá e Mondoñedo. Están cubertos por pasteiros agás nos terreos en costa onde se conservan fragas en bo estado, ou están repoboados con piñeiros e eucaliptos. ALTURAS DESTACADAS: Carracedo (833 m). fragas, flora, fauna.
  37. 37. SERRA DE LOURENZÁ Cadea montañosa de direción NE-SO, nos concellos de A Pastoriza e Mondoñedo, limitada polo leste polo val do Valiñadares, afluente do Masma. Desde o Padornelo, ao que se accede desde Lindín, hai unhas boas vistas da serra da Toxiza, do val de Mondoñedo e a costa de Foz. ALTURAS DESTACADAS: A Revolta (785 m), Monte da Farrapa (746 m) e O Padornelo (620 m). ROCHAS: xistos, calcárias, lousas. fragas, covas do Rei Cintolo.
  38. 38. CORDAL DE NEDA Pequena serra de relevo aplanado con orientación NE-SO situada entre os concellos da Pastoriza e Abadín, no límite norte da Terra Cha. ALTURAS DESTACADAS: Monte Neda (798 m). ROCHAS: xistos, lousas
  39. 39. Neste apartado incluímos a serras que van desde o río Eo ata A Mezquita, no linde con Portugal. Son unha serie de aliñacións montañosas con distintas direccións que conectan nas súas estribacións coa Cordilleira Cantábrica. Ocupan unha grande superficie das zonas orientais de Lugo e Ourense. Neste sector é onde se atopan as máximas alturas de Galiza, con numerosos cumes que se achegan aos 2.000 m e que culminan en pena Trevinca, con 2.124 m. SERRAS ORIENTAIS
  40. 40. Os materiais son variados: lousas, cuarcitas, calcárias, granitos... Ten unha morfoloxía de cristas e vales formados pola acción dos movementos tectónicos e modelados polor ríos das cabeceiras do Miño, Eo, Navia e Sil, e polos glaciares do Cuaternario. Reciben precipitacións elevadas, superiores aos 2.000 l/m2 , e hai grandes oscilacións de temperatura entre as máximas do verán e as mínimas de inverno. O Courel desde a Serra do Rañadoiro
  41. 41. SERRA DA CADEIRA Situada ao leste do río Masma, entre o Val de Lourenzá e o val do Eo. ALTURAS DESTACADAS: Cerrochán (776 m).
  42. 42. SERRA DO POUSADOIRO Ten orientación N-S e separa os concellos de Riotorto e A Pontenova. Polas dúas vertentes circulan afluentes do Eo (o Ferreiravella e o Xudán). Accedese desde Riotorto, A Pontenova ou desde a estrada de Meira a Ribadeo, en Xudán. ALTURAS DESTACADAS: Alto do Pousadoiro (666 m). ROCHAS: lousas, areiscas e crestóns de cuarcitas. carballeiras, etnografía (ferrerías)
  43. 43. SERRA DE MEIRA Atravesa en 12 km o concello de Meira en dirección N-S. Na vertente oriental nacen afluentes do Eo e na oriental as cabeceiras do Miño. ALTURAS DESTACADAS: Meira (896 m) ROCHAS: xistos, calcárias, dolomías, pelitas, areíscas e cuarcitas. Pedregal de Irimia, carballeiras, fervenzas... Pedregal de Irimia, unha coada de bloques de cuarcita orixinados no desxeo da última glaciación do Cuaternario, hai de 18.000 a 13.000 anos. O rego que baixa polo medio del é unha das nacentes do Miño.
  44. 44. ALTURAS DESTACADAS: Pena Ouviaña (893 m), Coto Frades (961 m) fragas, flora e fauna Ao leste da serra de Meira, nos lindes norte do concello da Fonsagrada con Ribeira de Piquín e A Pontenova esténdese unha cadea de montañas que acollen as fragas de San Xés e O Cabanal e parte da do Carballido. Están protexidas no LIC “Carballido) Fraga de San Xes
  45. 45. ALTURAS DESTACADAS: Cruz do Pito (849 m). fragas, fervenzas. Protexida como LIC. SERRA DO CORNO DO CERVO Con orientación NE-SO, situada no concello de Fonsagrada, e rodeada polos profundos vales do río Rodil e os seus afluentes. As abas que dan ao río Rodil están ocupadas por carballeiras moi ben conservadas que forman parte LIC “Carballido”. Accedese desde A Ribeira de Piquín ou desde A Fonsagrada.
  46. 46. ALTURAS DESTACADAS: Muradal (1.108 m.) ROCHAS: lousas, xistos e cuarcitas fragas SERRA DO MURADAL Situada no concello da Fonsagrada, con dirección NE-SO, unida á do Hospital polo norte.
  47. 47. SERRA DO HOSPITAL Situada entre Baleira e A Fonsagrada, con orientación SO-NE. Os ríos da vertente norte van á conca do Rodil (Eo) e os do sur á do Navia. ALTURAS DESTACADAS: Pico do Hospital e Lagoaseca (1.108 m). ROCHAS: lousas, xistos e cristas de cuarcita. fragas, etnografía.
  48. 48. SERRA DE FOLLABAL Esténdese entre A Fonsagrada e Asturias, con orientación SO-NE. ALTURAS DESTACADAS: Penas Apañadas (1.203 m) ROCHAS: lousas e cuarcitas fragas, fervenzas.
  49. 49. SERRA DE LIÑARES Prolongación cara ao surleste da serra de Follabal. Polo leste está rodeada polo río Navallos e polo oeste, polo Suarna e o seu afluente Lamas, que van ao Navia. ALTURAS DESTACADAS: Seixón (953 m). ROCHAS: cuarcitas, lousas. fragas, fervenzas, canóns. Aba sur da serra de Liñares. No primeiro plano a ermida da Fornaza e ao fondo o mirador de Arexo, sobre o canón do Navia.
  50. 50. SERRA DE URÍA Pecha o val do Navia polo Leste, con orientación NE-SO e fai linde con Asturias. Na súa vertente oriental nacen varios afluentes do Navia. ALTURAS DESTACADAS: Busbeirón (1.286 m) ROCHAS: lousas e cuarcitas. vistas do val do navia Vista do encoro de Grandas de Salime, coa Serra de Uría
  51. 51. SERRA DE MONCIRO Con orientación N-S, situada no límite leste da Terra Cha en terreos de Pol e Castroverde. Na aba occidental nacen os ríos Lea e Azúmara, afluentes do Miño. ALTURAS DESTACADAS: Monciro con (861 m) ROCHAS: pelitas e calcárias formacións calcárias, fragas. A Pena, na aba do Monciro, aséntase ao pé dun resalte de rochas calcárias
  52. 52. SERRA DO MIRADOIRO Con orientación N-S, fai fronteira entre Pol, Castroverde e Baleira. Na parte oriental nace o Eo e o seu afluente o Martín, así como varios regos das súas cabeceiras. Na occidental nacen regos que van á cunca do Miño. ALTURAS DESTACADAS: Padrairo (1.034 m) ROCHAS: xistos, calcárias, dolomías, pelitas, areíscas e cuarcitas. fragas, nacemento do Eo Serra do Miradoiro desde a estrada do Cádavo a Meira
  53. 53. SERRAS DA VAQUERIZA E PUÑAGO Xunto coa do Miradoiro, separadas por pequenas diferenzas de cota, forman unha liña recta contínua, con orientación N-S, na que apenas se diferencian os cumes. ALTURAS DESTACADAS: Pedrazo (919 m), Lagua (945 m) ROCHAS: faixas concéntricas de pelitas, cuarcitas, calcárias e areíscas fragas Vista do conxunto das serras, O Puñago á esquerda e a Vaqueriza á dereita.
  54. 54. MONTE DA MARRONDA Pequeno sistema montañoso de 864 m de altura rodeado polos vales do río Martín e Souto. Destaca polas fragas autóctonas situadas na aba leste, onde se poden atopar unha gran diversidade de flora e fauna. Está protexido como LIC.
  55. 55. SERRA DO POZO Pequena serra con orientación N-S. Limita polo norte co río Eo e polo leste cun afluente do mesmo. No sur (Fontaneira) nace o río Neira, afluente do Miño. ALTURAS DESTACADAS: Panda (933 m). ROCHAS: lousas, cuarcitas fragas, fervenzas, flora e fauna Fraga de Estornín
  56. 56. SERRA DA LASTRA Con orientación N-S, situada entre A Fonsagrada e Baleira. ALTURAS DESTACADAS: O Padornelo (958 m) ROCHAS: lousas, cuarcitas fragas, cristas de cuarcita, flora e fauna
  57. 57. SERRA DE LOUXAS Con orientación E-O, en terreos dos concellos de A Fonsagrada e Navia de Suarna. Ten formas suaves e achairadas, aproveitadas en grande parte para pastos e outros cultivos. ALTURAS DESTACADAS: A Louriña (912 m).
  58. 58. MONTE RESTELO É o cume dun sistema de serras radiais que perden altura cara ao vales do Navia e o Suarna. Pola súa posición é un magnífico miradoiro sobre as serras dos Ancares, A Fonsagrada e Becerreá.
  59. 59. SERRA DO PORTELO Situada no concello de Becerreá, con orientación NO-SE. ALTURAS DESTACADAS: O Portelo (938 m)
  60. 60. SERRA DE VILAMANE Situada ao sur da serra do Portelo, coa mesma orientación. Na vertente oeste nacen varios afluentes do Navia. ALTURAS DESTACADAS: Lago (1.046 m). Serra de Vilamane. Ao fondo Os Ancares.
  61. 61. SERRA DE BARREIRO Situada no límite de Navia de Suarna con Asturias, con orientación NO-SE. Na vertente sur nacen pequenos ríos afluentes do Rao. ALTURAS DESTACADAS: Dangoleo (1.181 m) ROCHAS: lousas e cuarcitas matogueiras, fragas
  62. 62. SERRA DE SURCIO No límite de Navia de Suarna con Asturias, con orientación NO-SE. Na vertente sur nace o río Rao ou Balouta (afluente do Navia), que forma un profundo canón de grandes paredes verticais de cuarcita, entre esta serra e a do Brañal. ALTURAS DESTACADAS: Pico de Surcio (1.456 m) ROCHAS: lousas, cuarcitas, xistos canóns, fragas Pico do Surcio. Na chaira que se ve á dereita da imaxe conflúen Galiza, Asturias e León. SERRA DE SURCIO No límite de Navia de Suarna con Asturias, con orientación NO-SE. Na vertente sur nace o río Rao ou Balouta (afluente do Navia), que forma un profundo canón de grandes paredes verticais de cuarcita, entre esta serra e a do Brañal. ALTURAS DESTACADAS: Pico de Surcio (1.456 m) ROCHAS: lousas, cuarcitas, xistos canóns, fragas Pico do Surcio. Na chaira que se ve á dereita da imaxe conflúen Galiza, Asturias e León.
  63. 63. SERRA DO BRAÑAL Situada no linde con León, con orientación NE-SO. ALTURAS DESTACADAS: Penedo de Murias (1.027 m). ROCHAS: lousas, cuarcitas Penedo de Murias, fervenzas, fragas. Penedo de Murias de Rao.
  64. 64. SERRA DOS ANCARES É a prolongación cara ao Oeste da Cordilleira Cantábrica que se extende en dirección NNE a SSO formando unha cadea rectilínea de aspecto macizo de 30 km de lonxitude entre os portos dos Ancares e Pedrafita do Cebreiro. Separa administrativamente Galiza do Bierzo. Abrangue o concello de Cervantes e parte do de Navia de Suarna. Na vertente leste nacen os ríos que van á cunca do Sil e na oeste os da cunca do Navia (Ser, Rao...). ALTURAS DESTACADAS: Cuíña, en León (1.987 m), Mostallar, na fronteira, (1.924 m) ROCHAS: lousas, cuarcitas, areíscas e granitos de dúas micas vales glaciares, fragas, fervenzas, flora e fauna, etnografía... Está protexida como LIC e ZEPA. Vista xeral da Serra dos Ancares desde Becerreá
  65. 65. SERRAS DO PANDO E MASEIRAS É un sistema montañoso que se pode considerar como unha das estribacións dos Ancares, con orientación NE-SO. ALTURAS DESTACADAS: Fieiró de Deva (1.643 m) ROCHAS: lousas, cuarcitas, xistos fragas, flora e fauna
  66. 66. SERRA DA FIOSA Esténdese con orientación N-S, con prolongación cara á serra da Cortella, ao oeste, e do Vilar, ao noroeste. ALTURAS DESTACADAS: Monte da Fiosa, con 1422 m. Vista da serra da Fiosa desde Piornedo. No primeiro plano Xantes, na serra do Agulleiro.
  67. 67. SERRÓN DE PENA DA HEDRA Esténdese con orientación NO-SE, en terreos de Becerreá e As Nogais. ALTURAS DESTACADAS: O Figueiro, con 1.046 m. ROCHAS: lousas, cuarcitas. Fraga da Agüeira (protexida como LIC), flora e fauna. Fraga da Agüeira, na aba norte do Serrón da Pena da Hedra
  68. 68. ALTURAS DESTACADAS: Monte da Pena (1.182 m). ROCHAS: xistos e cuarcitas carballeiras SERRA DE PENA DO PICO Esténdese en dirección N-SO en terreos do concello de Becerreá.
  69. 69. MONTES DA ALBELA E MEDA Con orientación NE-SO, situados entre Becerreá, Triacastela, Láncara e Samos. ALTURAS DESTACADAS: Monte da Pena (1.182 m), Albela (1063 m). ROCHAS: xistos e cuarcitas carballeiras nas partes baixas
  70. 70. SERRA DO PIORNAL Situada no límite norte do concello de Pedrafita do Cebreiro, con orientación NO- SE e limitada plo val do Navia ao nordeste. Forma parte do LIC “Ancares Courel” ALTURAS DESTACADAS: Carballeda (1.392 m). ROCHAS: xistos e cuarcitas carballeiras
  71. 71. Val do Navia, limitado pola dereita por un grupo de pequenas serras: TRAVESA, PINTINIDOIRA, CHAN DE PEREIRA e A ESCRITA. Polas abas destas serras discorren as vías de comunicación de A Coruña e Lugo coa meseta. A altitude máxima é o Chao de Pereira con 1.256 m. Ao fondo á esquerda o monte Carballeda da serra do Piornal.
  72. 72. SERRA DO RAÑADOIRO Situada entre As Nogais e Pedrafita do Cebreiro, con orientación NO-SE. Na vertente sur nace o río Lóuzara que vai cara ao Courel a xuntarse co Lor. ALTURAS DESTACADAS: Muralla (1.480 m). ROCHAS: lousas, xistos fragas, etnografía. Vista xeral do Cebreiro. Está situado a nas estribacións da serra do Rañadoiro 1.300 m de altura, entre os montes Pozo de Area (1.394 m) e o Chan da Poza (1.402). É unha zona de transición entre as serras de Ancares e O Courel.
  73. 73. SERRA DO ORIBIO Esténdese en dirección E-SO en terreos de Samos e Triacastela, limitada ao norte polo val do río Sarria e ao sur polo Lóuzara. Na vertente oeste nacen varios afluentes do río Sarria ou Oribio e na leste afluentes do Lóuzara. ALTURAS DESTACADAS: Oribio (1.447 m) ROCHAS: pelitas, calcarias. fragas, flora e fauna, covas, fervenzas. Está protexida no LIC “Ancares-Courel”. Vista desde os cumes do Oribio
  74. 74. MONTES DE LÓUZARA Esténdense con direción NE-SO, rodeados polo norte e oeste polo río do Lóuzara e polo leste e sur polo Lor. Forma o límite oeste da cunca do río Sil. ALTURAS DESTACADAS: A Escrita (1.460 m) ROCHAS: lousas, calcárias fragas, flora e fauna, covas, fervenzas. Está protexida no LIC “Ancares-Courel”.
  75. 75. SERRA DA TRAPA Situada entre O Courel, O Incio, Samos e A Pobra de Brollón, con orientación NO- SE, separada da serra de Lóuzara polo río do mesmo nome e rodeada polo val do Lor polo leste e sur, polo Cabe, no oeste e o Antiga no norte. ALTURAS DESTACADAS: Legua (1.301 m). ROCHAS: xistos e lousas fragas, flora e fauna, minas de ferro, fervenzas. Está protexida no LIC “Ancares-Courel”. Vista xeral da cara norte da serra da Trapa.
  76. 76. SERRA DO COUREL Orientada en dirección NE-SO. Está limitada ao sur polo val do Sil, ao oeste polo río Lor, e polo leste polos vales do Quiroga e O Selmo. Está constituída por unha cadea de montañas pregadas, moi fracturadas e con numerosas fallas (destacan as de dirección nordeste polas que circula o Lor). O relevo é abrupto con gorxas profundas e pendentes fortes. ALTURAS DESTACADAS: Formigueiros (1.643 m), Pía Paxaro (1.619 m), Pico do Boi (1.178 m). ROCHAS: lousas, xistos, cuarcitas, areíscas e calcarias pegadas glaciarias, pregues, canóns, fragas (Devesas de Rogueira, Faro, Romeor...), aciñeirais, faiais, flora e fauna, etnografía... Protexida no LIC “Ancares-Courel”.
  77. 77. SERRA DOS CABALOS Con dirección NE-SO, situada nos lindes entre Galiza e León. Polo norte, o leste e o sur está rodeada polo Selmo e os seus afluentes e polo oeste o curso alto do Soldón. Nela nacen afluentes do Soldón (Sil). ALTURAS DESTACADAS: Montouto (1.524 m) ROCHAS: lousas, granitos, areíscas, cuarcitas e calcárias fragas (devesa do Cervo), flora e fauna, fervenzas, etnografía. Unha parte está protexida no LIC “Ancares-Courel”.
  78. 78. SERRA DO CABREIRO Prolongación da serra dos Cabalos cara ao suroeste entre os ríos Soldón e Vilarmel. Dos seus cumes baixan varios regos afluentes do Soldón. ALTURAS DESTACADAS: Alto do Cabreiro (1.388 m). ROCHAS: lousas, cuarcitas flora e fauna, fervenzas, etnografía. Está protexida no LIC “Ancares-Courel”.
  79. 79. SERRA DE CEREIXIDO Macizo situado entre Quiroga e A Rúa, limitada polo norte polo río de Barreiros, polo oeste, polo Soldón e polo sur o val do Sil e a depresión de Valdeorras ao sur. ALTURAS DESTACADAS: Lagoa Grande (1.246 m). ROCHAS: lousas, granitos, cuacitas e calcárias flora e fauna, canóns, fervenzas.
  80. 80. SERRA DA ACIÑEIRA Situada ao norte de Valdeorras, facendo fronteira con León. Limitada polo norte polo val do Selmo e polo sur polo val do Sil. Na vertente sur nacen afluentes do Sil que escavan profundos vales. ALTURAS DESTACADAS: A Turrieira (1610 m). ROCHAS: lousas, xistos, areíscas e calcárias. flora e fauna
  81. 81. SERRA DE ENCIÑA DA LASTRA Con dirección N-S, na fronteira entre as Comarcas do Bierzo e Valdeorras, de orografía moi abrupta, con grandes desniveis entre os cumes dos montes e as partes baixas de ata 1.000 m en poucos quilómetros. O río Sil encáixase no límite oriental da Serra no Estreito (Covas). Na vertente sur nace o río Entoma (afluente do Sil) ALTURAS DESTACADAS: O Piornal (1.529 m), Tara (1.112 m). ROCHAS: calcárias e dolomías. formacións calcárias (penedos, covas), bosque mediterráneo, flora e fauna, etnografía...
  82. 82. MACIZO DE PENA TREVINCA Situado na confluencia das provincias de Ourense, Zamora e León. Formado por cinco serras: Eixe, Mina, Cabreira (case enteiramente en Zamora), Calva e Segundeira, que conflúen en Pena Trevinca. Formouse na Oroxenia Hercínica e sufríu importantes fracturas na Oroxenia Alpina o que da lugar a unha paisaxe de precipicios e barrancos. É un importante nó hidrográfico no que se forman varios ríos: Tera (afluente do Douro), Bibei (co Xares) e Casaio (afluentes do Sil)...
  83. 83. SERRA DO EIXE Con orientación NO-SE, ao norte do concello de A Veiga, no límite con Valdeorras. Separa as cuncas do Sil e o Xares. É a serra galega máis alta. ALTURAS DESTACADAS: Pena Trevinca (2.127 m), Pena Negra (2.123 m), Pena Survia (2.112 m). ROCHAS: lousas, cuarcitas e xistos pegadas glaciarias (lagoa da Serpe), fragas, teixidal, flora e fauna. Protexida no LIC “Pena Trevinca”.
  84. 84. SERRA CALVA Esténdese desde Pena Trevinca cara ao sur, pola fronteira con Zamora e facendo linde entre os concellos de Viana do Bolo e A Veiga. Está rodeada polo río Bibei polo leste, o sur e o oeste. ALTURAS DESTACADAS: Sestil (1.755 m). ROCHAS: granitos e gneis “ollo de sapo” pegadas glaciarias (lagoa de Ocelo), flora e fauna. Protexida no LIC “Pena Trevinca”. Lagoa de Ocelo
  85. 85. SERRA SEGUNDEIRA Situada maioritariamente en Zamora, con pequenas partes nos concellos da Veiga e A Mezquita. Tunel no Portelo da Canda, a 1.262 m de altitude. Entre o Valdeinfantes (1.440 m, na Serra Segundeira, A Mezquita) e o Marabón (1.493 m, Zamora). ALTURAS DESTACADAS: Alto do Torno (1.944 m), Pico de Aguallal (1.664 m). ROCHAS: granitos e ollo de sapo. fragas, flora e fauna. Protexida no LIC “Pena Trevinca”.
  86. 86. SERRA DO CANIZO Unida á Segundeira, con orientación NE-SO, está rodeada polo profundo val do Bibei polo norte e leste, e polo Canela (afluente do Camba) no oeste, no límite entre A Gudiña e Viana do Bolo. ALTURAS DESTACADAS: O Testeiro (1.446 m). ROCHAS: granitos, gneis. fragas, fervenzas, flora e fauna Vista sur
  87. 87. SERRA DA AZOREIRA Situada entre A Mezquita e Zamora, con orientación N-S. No estremo norte está o Portelo da Canda, paso natural das estradas de Galiza á Meseta. Os ríos verten á conca do Douro. ALTURAS DESTACADAS: Azoreira (1.394m ), Uzal (1.361 m), O Castelo (1.306 m). ROCHAS: granitos formacións graníticas, flora e fauna. Protexida no LIC “Pena Maseira”
  88. 88. Vista das serras da Teixeira e da Urdiñeira desde Ventas da Barreira Ao sur do Macizo Central e separadas del polo río Conso, atópanse as serras dos Entirlos, co punto máis alto en Pena Nofre, (1.291 m); A Teixeira, A Urdiñeira (1.146 m), e a serra Seca (Alto dos Picaños, 1.104 m).
  89. 89. É un conxunto de serras cos cumes aplanados situado na zona centro occidental da provincia de Ourense. No seu conxunto presenta unha forma redondeada de aspecto macizo escavada polas beiras polos profundos vales dos ríos que nacen nos cumes. Está rodeado polo val do Sil, polo norte, os vales do Camba e Bibei polo leste, a depresión de Monterrei polo sur e a depresión da Limia polo oeste. O núcleo comprende as serras da Queixa, San Mamede, O Burgo, Fial das Corzas, Altos do Samión e Invernadeiro. Nos arredores, e con menor altitude atópanse os Montes de Correchouso a Serra de Urdiñeira, Pena Nofre e Serra Seca (no Sur), e Cabeza de Meda e Serra das Cabanas (no Norte). MACIZO CENTRAL
  90. 90. Os materiais foron erguidos na Era Primaria, arrasados na Secundaria e rexuvenecidos na Terciaria pola Oroxenia Alpina. Durante o Cuaternario estivo cuberta de glaciares, dos que se atopan numerosas pegadas en toda a zona (circos glaciares, morrenas, vales en artesa...) Vista do Macizo Central desde o Alto do Boi (O Courel)
  91. 91. SERRA DA QUEIXA Ocupa a parte central do macizo, con orientación N-S e nela atópanse os picos máis altos. Na vertente oriental nacen os ríos Cernado, Cenza e Conso, na occidental o Casteligo ou Dorelle, Forcadas e Requeixo e na norte o San Lázaro. ALTURAS DESTACADAS: Cabeza Grande de Manzaneda (1.782 m), Cabeza Pequena de Manzaneda (1.777 m), Os Toleiros (1.734 m). ROCHAS: Na parte occidental dominan as pelitas e areíscas e na oriental o granito de dúas micas. formacións graníticas, pegadas glaciarias, fragas, flora e fauna, etnografía. Protexida no LIC “Macizo Central”.
  92. 92. SERRA DO FIAL DAS CORZAS Situada a continuación da serra da Queixa, con orientación N-SE. Na súa vertente occidental nace o río Camba que logo rodea a serra e vai cara ao leste a xuntarse co Bibei; no sur o Trez, un afluente do Támoga, e no leste varios afluentes do Navea. ALTURAS DESTACADAS: Cabeza da Veiga do Fial (1.552 m) ROCHAS: areíscas e lousas pegadas glaciarias, fragas, flora e fauna, etnografía. Protexida no LIC “Macizo Central”. Vista desde a Serra de Fial das Corzas cara aos altos do Samión.
  93. 93. MONTES DO INVERNADEIRO Esténdense desde o Pico do Seixo ata o Val do río Camba, con orientación NO- SE. Están limitadon polos ríos Ribeira Grande e Conso que escavan profundos vales e desembocan no Camba no encoro das Portas. ALTURAS DESTACADAS: Pico do Seixo (1.707 m) e Castrelo Grande (1.613 m). ROCHAS: xistos, lousas e cuarcitas pegadas glaciarias, fervenzas, fragas, flora e fauna. Protexido como Parque Natural e LIC.
  94. 94. SERRA DE SAN MAMEDE Domina as depresións ourensáns de Maceda e A Limia. Na vertente sur nace o río Arnoia e varios dos seus afluentes e no norte o Mao e varias cabeceiras do Navea. ALTURAS DESTACADAS: San Mamede (1.619 m) ROCHAS: xistos, areíscas e granitos de dúas micas. formacións rochosas, fragas (LIC Bidueiral de Montederramo), flora e fauna.
  95. 95. CABEZA DE MEDA Pequena serra de cumes redondeados que se pode considerar como uha prolongación cara ao noroeste da de San Mamede. ALTURAS DESTACADAS: Cabeza de Meda, con 1.323 m ROCHAS: xistos, granitos. vistas sobre o Canón do Sil e a Depresión de Maceda. Vista do Canón do Sil e a Depresión de Monforte desde o alto de Cabeza de Meda.
  96. 96. SERRA DA BURGO É unha serra de formas suaves con dirección NE-SO, paralela á serra de Queixa, da que a separa o río Navea polo leste. Na vertente oeste nace o río Edo e varios regatos afluentes do Mao e na leste afluentes do Navea. ALTURAS DESTACADAS: O Serro (1.211 m) e O Valisco (1.203 m). ROCHAS: granito de dúas micas formacións graníticas, fragas, etnografía. A serra do Burgo e o val do Navea no inverno.
  97. 97. ALTOS DO SAMIÓN É unha pequena serra con orientación NE-S situado entre a Serra de San Mamede e Fial das Corzas, no concello de Chandrexa de Queixa. Nela nacen varios afluentes do Navea. ALTURAS DESTACADAS: Penedo de Samión (1.348 m). ROCHAS: xistos, granitos bosques, flora, fauna. Unha parte está incluída no LIC “Macizo Central”.
  98. 98. MONTES DE CORRECHOUSO É a prolongación da Serra de San Mamede cara ao SE. Na vertente sur nacen varios afluentes do Támega. ALTURAS DESTACADAS: Alto do Baroncello (1.406 m) ROCHAS: granitos e xistos. flora e fauna
  99. 99. SERRA DAS CABANAS Situada entre os concellos de Ribas de Sil, Castro Caldelas e San Xoán de Río, con orientación SE-O, rodeada polo leste e norte polo Sil. Na vertente sur nacen varios afluentes do Edo, tributario do Sil. Vista da serra das Cabanas desde O Courel, co Cerengo no centro ALTURAS DESTACADAS: Cerengo (1.235 m). ROCHAS: xistos, granitos, cuarcitas. bosques, flora e fauna, vistas panorámicas sobre o Courel e o val do Sil.
  100. 100. Neste apartado incluímos as serras do sur de Galiza, ao longo dos lindes con Portugal ata o río Miño. Son serras que non teñen unha continuidade, xa que están interrumpidas pola depresión de Monterrei. Están ademáis fracturadas por varias fallas con sentido N-S ou NE-S. En xeral son serras de mediana altitude, de perfís suaves (arredor dos 1.000 m) . As máximas cotas atópanse na serra do Xurés. SERRAS DO SUR
  101. 101. SERRA DAS PENAS LIBRES Sistema con dirección NO-SO situado en Vilardevós, lindando con Portugal polo sur. Nela nacen polo sur afluentes do Mente que discorren cara a Portugal e polo oeste afluentes do Támega. ALTURAS DESTACADAS: Mairos (1.083 m), Salto do Cabalo (1.061 m). ROCHAS: areiscas, granitos, lousas, cuarcitas, xistos... formacións graníticas, bosques, flora e fauna, fervenzas. Vilardevós, coas formacións graníticas da serra detrás
  102. 102. SERRA DO LAROUCO É unha serra con orientación NE-SO de cumes suaves que van gañando altura cara ao sur (a máxima altura está en Portugal, con 1.527 m). Fai de límite entre A Limia e Portugal e prolóngase cara ao norte ata tocar coa serra de San Mamede polo cordal que fai de divisoria entre as depresións de A Limia e Monterrei. ALTURAS DESTACADAS: Coto Farelo (1.398 m) ROCHAS: granitos formacións graníticas, bosques, flora e fauna, neveiros.
  103. 103. SERRA DA RAÍÑA LOBA Situada entre A Limia e a Serra do Larouco. ALTURAS DESTACADAS: Serra de Gomariz (Penedo da Raíña Loba, 1.161 m) e montes do Cebreiro (Penedo das Fatigas, 1.258 m; O Cebreiro, 1.265 m). ROCHAS: granitos formacións graníticas, bosques, flora e fauna. A Xorita
  104. 104. SERRA DA PENA Ocupa o extremo meridional do concello de Calvos de Randín, no linde con Portugal, onde acada as alturas máximas. Na vertente norte nacen varios regos que van ao Salas. ALTURAS DESTACADAS: Candal (1.424 m) ROCHAS: migmatitas, gneis ollo de Sapo, granito de dúas micas, aplita e pegmatita. formacións graníticas, bosques, flora e fauna Protexida no LIC “Baixa Limia, Serra do Xurés”
  105. 105. SERRA DO PISCO No límite entre o concello de Muíños e Portugal, con orientación NE-SO e unida ao Xurés polo oeste. bolos moi erosionada. ALTURAS DESTACADAS: Alto do Pisco, con 1.398 m ROCHAS: granitos rosados de mica negra penedos graníticos, flora e fauna. Protexida no Parque Natural e LIC “Baixa Limia-Serra do Xurés”.
  106. 106. SERRA DO XURÉS Está situada ao sur da provincia de Ourense, con orientación NE-SO, lindando con Portugal, onde se continúa na Serra do Gerês. Na ladeira noroeste nacen afluentes do río Caldo (Vilameá, Lobios, Cabaleiros, Teixeira...) ALTURAS DESTACADAS: Alto dos Cabrós (1.544 m). ROCHAS: granito rosado de mica negra formacións graníticas, pegadas glaciarias, fervenzas, flora, fauna, etnografía... Protexida no Parque Natural e LIC “Baixa Limia-Serra do Xurés”.
  107. 107. SERRA DE SANTA EUFEMIA Situada entre os vales dos ríos Caldo e Limia, con orientación N-S. Nela nacen regos que vao ao caldo e o Cabril. ALTURAS DESTACADAS: Alto de Santa Eufemia (1.107 m). ROCHAS: granitos formacións graníticas, flora, fauna... Protexida no Parque Natural e LIC “Baixa Limia-Serra do Xurés”.
  108. 108. MONTES DO QUINXO Macizo granítico de orientación N-S. Polo oeste limita co río Barcia ou Castro Leboreiro, que fai fronteira con Portugal e polo sur co Limia. ALTURAS DESTACADAS: Outeiro da Quintana ou Quinxo (1.169 m). ROCHAS: granitos. formacións graníticas, canóns, fervenzas, fragas, flora, fauna, etnografía. Protexida no Parque Natural e LIC “Baixa Limia-Serra do Xurés”.
  109. 109. SERRA DE QUEGUAS Con orientación N-S,situada entre as serras do Quinxo e Laboreiro, rodeada polos vales dos ríos Agro e Casal. ALTURAS DESTACADAS: Corraídos (1.233 m), Pena Grande (1.208 m). ROCHAS: granitos formacións graníticas, fervenzas, fragas, flora, fauna, etnografía, monumentos megalíticos. Protexida no Parque Natural e LIC “Baixa Limia-Serra do Xurés”.
  110. 110. COTO DA FONTE SANTA Pequeno macizo entre os concellos de Verea, Rairiz de Veiga e Bande. ALTURAS DESTACADAS: Coto da Fonte Santa (1.088 m). flora e fauna
  111. 111. LOMBAS DA PENA DA EDRA Prolongación cara ao nordeste da Serra do Laboreiro no concello de Verea. ALTURAS DESTACADAS: Pena da Edra, con 1.025 m. flora e fauna
  112. 112. SERRA DA MOURA Situada entre Celanova, Ramirás e Quintela de Leirado, con dirección NO-SE. ALTURAS DESTACADAS: A Moura (944 m). flora e fauna
  113. 113. SERRA DO LABOREIRO Describe un arco orientación NO-S ao longo da fronteira entre os concellos de Entrimo, Lobeira, Verea, Quintela de Leirado e Padrendra con Portugal. Nas vertentes galegas nacen ríos e regatos que van ao Arnoia (Cexo, Ourille...), ao Miño (Deva e os seus afluentes, e Barxas) e ao Limia (Grou, Casal...). Na vertente portuguesa o máis importante é o río Barcia ou Castro Laboreiro, afluente do Limia que é a fonteira natural con Portugal nunha grande parte do seu percorrido. ALTURAS DESTACADAS: Codesal (1.334 m), Cabezo da Meda (1.319 m), Froufre (1.244 m), Outeiro de Pena Gache (1.226 m) e Pena Rubia (1.232 m). ROCHAS: granitos de dúas micas, granodioritas e xistos. formacións graníticas, fervenzas, flora e fauna.
  114. 114. Nos case 1.500 km de costa que ten Galiza pódese atopar unha grande diversidade de formacións montañosas que alternan con superficies de aplanamento, rías ou enseadas, e que se orixinaron polos movementos tectónicos (a maioría son bloques levantados a favor de fracturas), a acción fluvial ou a combinación de ambos factores, xunto coa natureza das rochas, que determina que se desgasten máis ou menos e produzan formas diferenciadas. SERRAS LITORAIS
  115. 115. SERRA DA CAPELADA Esténdese ao longo da costa desde o Cabo Ortegal ata as proximidades de Cedeira, con orientación NE-SO. A vertente oriental da Serra da Capelada descende con suavidade cara á Ría de Ortigueira, mentres que a occidental é moi abrupta e forma altos cantís. ALTURAS DESTACADAS: Vixía Herbeira (613 m). ROCHAS: gneis, anfibolitas, granulitas, peridotitas, ecloxitas e serpentinitas. cantís, formacións rochosas, flora e fauna. Declarada Punto Xeolóxico de Interese Internacional e protexida como
  116. 116. SERRA DE PENA FORCADA Esténdese paralela á costa, con direción E-O, desde as proximidades de Laxe ata a Punta do Boi. ALTURAS DESTACADAS: Rascabolos (300 m). ROCHAS: granitos Penedos de Traba e Pasarela (Paisaxe Protexida); Arou, Santa Mariña...
  117. 117. O PINDO E BUXANTES Os macizo tectónico dos montes de Buxantes e Monte Pindo-A Ruña teñen unha orientación NE-SO e están separados polo val encaixado do río Xallas. ALTURAS DESTACADAS: Monte Aro (A Ruña, 646 m), Pico da Moa (O Pindo, 627 m). ROCHAS: (granodiorita) granito vermello de grandes cristais formacións graníticas, canón do Xallas, fervenzas, flora e fauna. Protexido no LIC “Carnota-Monte Pindo”
  118. 118. MONTE LOURO É un cume illado situado no extremo noroccidental da Ría de Muros e Noia. ALTURAS DESTACADAS: Louro (241 m). ROCHAS: granitos formacións graníticas, vistas. Protexido como LIC.
  119. 119. O TREMUZO Macizo granítico situado ao norte da Ría de Muros e Noia. ALTURAS DESTACADAS: Tremuzo (525 m). ROCHAS: granitos formacións graníticas, vistas.
  120. 120. SERRA DA BARBANZA Forma a península entre as Rías de Noia, ao Norte e a de Arousa, ao Sur. Por riba dos 500 m é un extenso altiplán erosionado. ALTURAS DESTACADAS: Iroite (685m), Barbanza (652 m), Enxa (543 m). ROCHAS: granitos e xistos. penedos, canón do Pedras, fervenzas, flora e fauna, monumentos megalíticos, petróglifos. A Curotiña está protexida como Sitio de Interese Nacional. Vista da Ría de Arousa desde A Curotiña.
  121. 121. MONTE XIABRE Está situado fronte á ría de Arousa entre os vales do Umia e o Ulla. ALTURAS DESTACADAS: Xiabre (646 m). ROCHAS: granitos. vistas, muíños de vento de Abalo, petróglifos.
  122. 122. CASTROVE Pequena serra con orientación NE-SO, situada entre as rías de Arousa e Pontevedra. ALTURAS DESTACADAS: Castrove (613 m). ROCHAS: granito de dúas micas e xistos. vistas, flora e fauna, petróglifos.
  123. 123. SERRA DO MORRAZO Esténdese con direción NE-SO ao longo da península que separa as rías de Vigo e Pontevedra. ALTURAS DESTACADAS: Faro de Domaio (622 m), Coto Redondo (530 m). ROCHAS: granitos fervenzas, fragas, vistas, área de lecr de Coto Redondo, monumentos megalíticos.
  124. 124. MONTES DO GALIÑEIRO É unha cadea de montañas situadas no Sur de Pontevedra, entre Gondomar, Vigo, O Porriño e Tui, con orientación NO-SE. Na vertente oeste nace o río Miñor e na leste pequenos cursos de auga afluentes dos ríos Louro e Miño. ALTURAS DESTACADAS: Galiñeiro (705 m). ROCHAS: gneis, granito. Monte Aloia (Parque Natural). Flora e fauna, penedos, vistas, minerias e rochas raros.
  125. 125. SERRA DA GROBA Esténdese desde a Ría de Baiona ata a desembocadura do Miño, na Guarda, paralela á costa, cara á que cae bruscamente. A parte superior está aplanada pola erosión. ALTURAS DESTACADAS: Groba (663 m). ROCHAS: granitos de dúas micas. formacións graníticas, fervenzas, sobreiral de Oia, vistas...
  126. 126. OS MONTES DA VALGA están entre Oia e A Guarda. Os puntos máis altos son o Corrubedo, con 597 m e o San Xián, con 552 m. Desde o alto vese A Guarda, a costa e o val do Rosal. A SERRA DE ARGALLO está entre O Rosal (val do río Tamuxe) e Tomiño (val do ríos Tollo, Pego e Hospital). Ten excelentes vistas sobre o esteiro do Miño. Monte Tegra (343 m), A Valga e A Groba desde Portugal
  127. 127. OUTRAS SERRAS E MONTES ALTURAS DESTACADAS: Monte Forgoselo ou Racamonde (542 m) ROCHAS: granito de dúas micas formacións graníticas, flora e fauna, fervenzas, canón do Eume, curro de Racamonde. Unha parte está protexido no LIC “Xubia-Castro”. MACIZO DO FORGOSELO É un extenso aplanamento situado entre a Depresión das Pontes e a costa, ao norte do río Eume, en terreos dos concellos de A Capela, As Pontes e San Sadurniño.
  128. 128. SERRA DO QUEIXEIRO Ten orientación O-E. Está situada ao sur do canón do Eume, no concello de Monfero e limitada ao leste polo río Frei Bermúdez, afluente do Eume. Cara ao sur nacen varios afluentes do Lambre. ALTURAS DESTACADAS: Pena da Uz (705 m). ROCHAS: xistos, lousas, cuarcitas. fragas, flora e fauna. Unha parte está incluído no PN e LIC “Fragas do Eume”.
  129. 129. MONTE XALO É un macizo situado nas proximidades de Meirama. Nel nace o río Barcés, afluente do Mero. ALTURAS DESTACADAS: Xalo (527 m). ROCHAS: granito rosa de mica negra penedos e paredes graníticas, vistas.
  130. 130. MONTE DO CASTELO Situado entre os concellos de Coristanco, Santa Comba, Tordoia e Val do Dubra. Nel nacen os regos das cabeceiras do Anllóns, Xallas, Dubra... ALTURAS DESTACADAS: Castelo (564 m). ROCHAS: gabros, anfibolitas, gneis. rochas e flora asociada, con especies únicas.
  131. 131. PICO SACRO Situado sobre o val do Ulla (concello de Boqueixón). ALTURAS DESTACADAS: Pico Sacro (533 m). ROCHAS: seixos formación de seixo, vistas.
  132. 132. MONTE XESTEIRAS Situado entre os concellos de Cuntis e A Estrada. Na vertente oeste nacen os regos que forman o río Valga e na Oeste afluente do Vea (que vai ao Ulla). ALTURAS DESTACADAS: 710 m ROCHAS: granitos vistas.
  133. 133. ALTURAS DESTACADAS: Cádavo ou Campo das Cruces (806 m) ROCHAS: granitos vistas MONTES DOS CREGOS Esténdense, con orientación E-O entre os concellos de Cerdedo e A Estrada. Separan as cuncas do Umia e do Lerez.
  134. 134. SERRA DO GALLEIRO Serra de 12 km de lonxitude con orientación NE-SO limitada polas concas do Tea, ao noroeste e do Louro, ao surleste. ALTURAS DESTACADAS: Coto de Cales (742 m). ROCHAS: granitos formacións graníticas, vistas. Vista da Ría de Vigo desde O Galleiro
  135. 135. FARO DE BUDIÑO Situado entre O Porriño e Salceda de Caselas. ALTURAS DESTACADAS: Faro de Budiño (378 m) ROCHAS: granito rosa penedos graníticos de formas curiosas e grandes paredes verticais.
  136. 136. MONTAXE: Adela Leiro FOTOS: Adela Leiro, Lucía Leiro. DEBUXOS: Mon Daporta xuño 2010

×