Successfully reported this slideshow.
We use your LinkedIn profile and activity data to personalize ads and to show you more relevant ads. You can change your ad preferences anytime.
PARK DIY
Pomysł: Anna Komorowska
TAGI: przestrzeń, miejsce, architektura, projektowanie, partycypacja,
majsterkowanie, kre...
Warsztaty projektowe najlepiej prowadzić w niewielkich grupach (do 15 osób),
ale realizacja może być przeprowadzona podcza...
ZASOBY POTRZEBNE DO REALIZACJI (ludzie, materiały,
przestrzeń…)
Przede wszystkim potrzebne jest miejsce (i zgoda na jego u...
zainteresowani majsterkowaniem, sklep ogrodniczy, który może zasponsorować rośliny
itp. To również czas na stworzenie list...
Następnie zapytaj: „Co chcieliby tam robić?”, czyli wypiszcie wszystkie
czasowniki. Nigdy nie pytaj: „Co chcielibyście tam...
Upcoming SlideShare
Loading in …5
×

Scenariusz: Park DIY

547 views

Published on

Scenariusz powstał w ramach projektu "DIY. Tryb warunkowy" (www.diy.mik.krakow.pl)
Pomysł: Anna Komorowska

Jak dowolną przestrzeń zmienić w miejsce, w którym z chęcią będziemy przebywać? Nie ma złej przestrzeni, jest tylko przestrzeń źle zaprojektowana. To oznacza, że zawsze można coś zrobić. Od analizy terenu i potrzeb przyszłych użytkowników, przez wspólne projektowanie, po realizację – robiąc małe kroki, można wprowadzić duże zmiany.


Projekt "DIY. Tryb warunkowy" dofinansowano ze środków Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

Published in: Education
  • Login to see the comments

  • Be the first to like this

Scenariusz: Park DIY

  1. 1. PARK DIY Pomysł: Anna Komorowska TAGI: przestrzeń, miejsce, architektura, projektowanie, partycypacja, majsterkowanie, kreatywność, edukacja architektoniczna, DIY CZAS TRWANIA (przygotowanie, realizacja) Wersja skondensowana – tydzień wakacji (nie licząc czasu na wybór miejsca i pozyskanie zgody na jego użytkowanie) Wersja regularna – 2–5 miesięcy DLA KOGO? Proponowane działania można w zasadzie przeprowadzić z każdą grupą wiekową powyżej piątego roku życia, ale przedstawione ćwiczenia są skierowane głównie do uczniów klas 4–6 szkoły podstawowej lub gimnazjum. Jak dowolną przestrzeń zmienić w miejsce, w którym z chęcią będziemy przebywać? Nie ma złej przestrzeni, jest tylko przestrzeń źle zaprojektowana. To oznacza, że zawsze można coś zrobić. Od analizy terenu i potrzeb przyszłych użytkowników, przez wspólne projektowanie, po realizację – robiąc małe kroki, można wprowadzić duże zmiany. .
  2. 2. Warsztaty projektowe najlepiej prowadzić w niewielkich grupach (do 15 osób), ale realizacja może być przeprowadzona podczas większego wydarzenia, na które zaproszeni będą też rodzice i inne dzieci. Odbiorcami są przede wszystkim przyszli użytkownicy wybranego terenu, czyli w przypadku szkoły – uczniowie i nauczyciele, a w przypadku ogólnodostępnego terenu zieleni – wszyscy mieszkańcy. CEL Podstawowym celem jest realna zmiana w przestrzeni, czyli wprowadzenie modyfikacji, które są potrzebne wybranej grupie odbiorców (na przykład miejsce do prowadzenia edukacji przyrodniczej przy szkole albo miejsce spotkań na zaniedbanym skwerku). Przy okazji realizowane są następujące cele:  wzbudzenie poczucia odpowiedzialności za otoczenie, zachęta do dbania o przestrzeń  edukacja architektoniczna (wiedza o swojej miejscowości, uwrażliwienie na jakość przestrzeni, umiejętność uważnego patrzenia)  uwrażliwienie na potrzeby innych osób, nauka współpracy  widoczny efekt, którym można się pochwalić i tym samym zachęcić więcej osób do kolejnych działań  wiara we własne możliwości („Jestem mały, ale mogę o czymś zdecydować, mogę coś zmienić”)  integracja społeczności lokalnej, wciągnięcie do współpracy rodziców i innych. ZAKŁADANE REZULTATY (zarówno materialne, jak i niematerialne) Projekt polega na realizacji kilku elementów małej architektury i aranżacji wybranej przestrzeni. Przykładowe elementy, które mogą być wykonane wspólnie z dziećmi lub młodzieżą: siedziska i stoliki z palet, kuchnia błotna ze skrzynek po owocach, donice, „ścieżka bosych stóp”, naturalny tor przeszkód, wiklinowy szałas, tunel lub labirynt, płotki wiklinowe lub drewniane, piaskownica, „zielona klasa”, hotel dla owadów. Niematerialne rezultaty to zgrana grupa uczniów, świadoma współodpowiedzialności, jaką każdy z nas ponosi za otaczającą przestrzeń, pełna wiary we własne możliwości i chętna do podjęcia kolejnych działań. W idealnej sytuacji również grupa wsparcia ze strony lokalnych rzemieślników, przedsiębiorców i całej społeczności.
  3. 3. ZASOBY POTRZEBNE DO REALIZACJI (ludzie, materiały, przestrzeń…) Przede wszystkim potrzebne jest miejsce (i zgoda na jego użytkowanie). Do przeprowadzenia warsztatów projektowych może być przydatny architekt, nauczyciel lub animator posiadający doświadczenie w edukacji architektonicznej. Do przeprowadzenia warsztatów realizacyjnych konieczna jest osoba posiadająca doświadczenie w pracach ręcznych – lokalny rzemieślnik, ogrodnik, rodzic lub nauczyciel zainteresowany majsterkowaniem. Do realizacji pierwszej części warsztatów potrzebne są podstawowe materiały plastyczne, takie jak: papier, kredki, plastelina, druty, patyczki do szaszłyków i wykałaczki, klej, taśmy samoprzylepne, tektury, nożyczki. Pełna lista materiałów realizacyjnych może powstać dopiero po stworzeniu listy elementów do wykonania. Część materiałów (skrzynki po owocach, palety, opony, rośliny) można pozyskać. Konieczne będą również narzędzia, takie jak piły, wyrzynarki, wiertarki, łopaty itp., ale ich dokładną listę można ustalić dopiero po ustaleniu, co będzie wykonywane. PRZEBIEG / PLAN DZIAŁANIA Wybór miejsca W pierwszej kolejności należy wybrać miejsce, które chcemy zmodyfikować. Jeśli teren nie należy do nas, musimy dowiedzieć się, kto jest jego właścicielem, i zdobyć zgodę na działania. W tym celu dobrze przygotować prezentację, która pokaże, co planujemy. Zebranie grupy Dobrze, jeśli pierwsza część warsztatów prowadzona jest w jednej, stałej grupie, ponieważ kolejne zajęcia wynikają z poprzednich. W drugiej części może wziąć udział więcej osób, niekoniecznie uczestniczących we wcześniejszych warsztatach, choć pierwszeństwo należy się stałym uczestnikom. Warsztaty projektowe (5 spotkań po 1–2 godziny, można je łączyć) W pierwszej części uczestnicy przechodzą cały proces projektowy – analizują przestrzeń (badają możliwości miejsca i jego historię), zastanawiają się, jakie są potrzeby przyszłych użytkowników (jak będą wykorzystywać to miejsce, czego im brakuje w ich miejscowości), tworzą koncepcję całości (wyznaczają niezbędne strefy w oparciu o listę potrzeb, planują rozmieszczenie poszczególnych stref), a następnie wybierają kilka elementów, które mają zostać zrealizowane. Przykładowe ćwiczenia pozwalające zrealizować powyższe założenia w następnym punkcie. Szukanie możliwości współpracy Uczestnicy wypisują wszystkie osoby, instytucje, przedsiębiorstwa, które mogą służyć pomocą przy realizacji projektu. Mogą to być lokalni rzemieślnicy, rodzice
  4. 4. zainteresowani majsterkowaniem, sklep ogrodniczy, który może zasponsorować rośliny itp. To również czas na stworzenie listy potrzebnych materiałów i narzędzi. Warsztaty realizacyjne W drugiej części warsztatów uczestnicy wspólnie z zaproszonymi gośćmi wykonują wybrane elementy i ustawiają je w swoim „parku”. Czasami realizację muszą poprzedzić prace porządkowe (zbieranie śmieci, przerzedzenie zakrzewień, usuwanie zagrożeń, np. spróchniałych drzew, zasypywanie dziur). Nie wszystkie elementy muszą być wykonane od razu. Pracę nad realizacją można rozłożyć nawet na kilka lat. Realizacja może też przyjąć formę rodzinnego festynu, na który zostanie zaproszona cała społeczność lokalna. Ewaluacja i rozwijanie projektu Wykonane elementy muszą być co jakiś czas sprawdzone (czy nie zostały uszkodzone, czy nie stanowią zagrożenia). Dobrze zaobserwować, jak użytkownicy z nich korzystają, czy je przestawiają. Być może nadal brakuje jakiegoś elementu i trzeba go dopisać do listy rzeczy do zrobienia. Z tworzeniem takich miejsc nie trzeba się spieszyć. Nie wszystko musi powstać od razu, a nawet lepiej, jeśli da się sobie czas na testowanie i wprowadzanie zmian. PRZYKŁADY ĆWICZEŃ Analiza przestrzeni  Jeśli uczestnicy znają wybrany teren, poproś ich o narysowanie go z pamięci. Idźcie na spacer, sprawdźcie, które elementy zostały pominięte lub narysowane w inny sposób.  Podziel grupę na dwie mniejsze. Uczestnicy pierwszej mają za zadanie wyobrazić sobie, że zmienili się w koty, drugiej – w ptaki. Obie grupy spacerują po całym terenie, przyglądają się detalom, robią zdjęcia.  Poproś uczestników, aby wyobrazili sobie, że schody tak naprawdę nie są schodami, ale gigantycznym stokiem, budynek ścianą lasu, a chodnik zastygłą lawą… Niech przyjrzą się przestrzeni, którą badacie i wyobrażą sobie, że stoją w środku tajemniczej krainy, na wyspie lub na innej planecie. Zadanie polega na narysowaniu jej mapy.  Wypisz kilka wydarzeń z historii miejsca (lub miejscowości). Przedstaw je w postaci haseł lub symboli. Pokaż je uczestnikom, ale nie wyjaśniaj ich znaczenia. Poproś o napisanie baśni, w której pojawią się wszystkie te elementy. Po zakończeniu zabawy wyjaśnij znaczenie wszystkich haseł. Badanie potrzeb przyszłych użytkowników  Wybierz jedno słowo – tłumaczenie nazwy miejsca (np. Karkonosze = kamień), temat warsztatów (np. park, zabawa, miejsce spotkań) lub inne skojarzenie z wybranym miejscem. Zapytaj uczestników, z czym kojarzy im się to słowo. Przeprowadźcie burzę mózgów.  Poproś uczestników o odpowiedź na pytanie: „Jakie powinno być to miejsce?”, czyli o wypisanie wszystkich przymiotników, które przychodzą im do głowy.
  5. 5. Następnie zapytaj: „Co chcieliby tam robić?”, czyli wypiszcie wszystkie czasowniki. Nigdy nie pytaj: „Co chcielibyście tam postawić?”. Wówczas pojawiają się najbardziej standardowe pomysły, które blokują bardziej kreatywne rozwiązania.  Ustalcie, jakie grupy odbiorców będą korzystać z tej przestrzeni. Poproś każdego uczestnika o zadanie tych samych pytań przedstawicielom każdej grupy (np. w przypadku szkoły każdy uczestnik rozmawia ze swoim rówieśnikiem niebiorącym udziału w warsztatach oraz z jednym nauczycielem). Koncepcja zagospodarowania „parku” Na podstawie ćwiczeń z punktu 2 stwórz listę potrzeb przyszłych użytkowników. Podziel je na kategorie. Zastanów się, które kategorie można połączyć, a które muszą być oddzielne. Każdej grupie kategorii przypisz jedną strefę (np. bieganie, skakanie i gra w piłkę to strefa zabaw ruchowych). Przypisz każdą strefę do odpowiedniego miejsca na wybranym terenie. Popróbuj różnych rozwiązań. Zastanów się, czy strefy nie kolidują ze sobą (np. czytając książkę, jesteś narażony na uderzenie piłką). Wybór elementów do realizacji Po ustaleniu układu stref wybierzcie kilka elementów, które powinny być zrealizowane w pierwszej kolejności. Każdy z nich możecie przepracować na kilka sposobów:  „Biała kartka”. Rozdaj uczestnikom dużo białych kartek. Zadaj temat (jeden z wybranych elementów, np. miejsce do siedzenia). Poproś, aby przedstawili swoje pomysły przy użyciu kartki. Do dyspozycji mają tylko papier, żadnych nożyczek ani kleju, za to mogą zginać, miąć lub targać. Jeden pomysł = jedna kartka. Zadanie polega na jak najszybszym stworzeniu jak największej liczby pomysłów.  Pomysły można przedstawiać też na makietach, np. z plasteliny, patyczków i drutu.  Inny sposób to duże makiety w skali 1:1, które tworzymy przy użyciu pudeł tekturowych lub patyków i tkanin. Pomocne są również tablice inspiracji, czyli zbiór zdjęć związanych z wybranym tematem. Można je wprowadzić na etapie tworzenia koncepcji całości lub podczas projektowania wybranych elementów. Projekt „DIY. Tryb warunkowy” dofinansowano ze środków Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

×