Who's afraid of the big bad woolf

200 views

Published on

0 Comments
0 Likes
Statistics
Notes
  • Be the first to comment

  • Be the first to like this

No Downloads
Views
Total views
200
On SlideShare
0
From Embeds
0
Number of Embeds
1
Actions
Shares
0
Downloads
1
Comments
0
Likes
0
Embeds 0
No embeds

No notes for slide

Who's afraid of the big bad woolf

  1. 1. www.greekconomics.grWho’s afraid of the big bad wolf? July 31st, 2012 Μυρτώ ΧαμπάκηΠολλές φορές στη ζωή μου έχω παλέψει σκληρά με τον εαυτό μου για να μπορέσω να βγω από αυτό που λέγεται «ζώνηάνεσης» (comfort zone). Δεν προσπαθώ να παραστήσω την ατρόμητη – φοβάμαι, αλλά δίνω στον φοβισμένο μου εαυτόμια καλή σπρωξιά και τολμώ. Το παράδοξο ήταν ότι όσες φορές κατάφερα να με … νικήσω, προχώρησα ένα βήμαμπροστά. Γι αυτό στη ζωή μου προσπαθώ πάντα να κάνω αυτό που φοβάμαι πιο πολύ , αυτό που θα με δυσκολέψειπερισσότερο. Το πέρασμα των προσωπικών ορίων που θέτει η ζώνη άνεσης του καθενός μας – η ανάληψη ενόςπροσωπικού ρίσκου – είναι κάτι που πολλές φορές και σε διαφορετικές περιστάσεις, με έχει προβληματίσει. Και ότανκάτι με απασχολεί, απλά το ψάχνω…το κουράζω, μέχρι να καταλήξω σε ένα λογικό συμπέρασμα που θα μου δώσει τηνπάγια απάντηση – το αντίδοτο στο φόβο – που θα δίνω στον … εαυτό μου κάθε φορά που χτυπάει το «comfort zonealert»! Η ζώνη άνεσης ορίζεται ως η ψυχολογική κατάσταση στην οποία ο καθένας μας λειτουργεί χωρίς άγχος – είναι δηλαδήσυναισθηματικά ουδέτερος , χωρίς να νιώθει πίεση ή κίνδυνο και χωρίς να καταβάλει ιδιαίτερη προσπάθεια. Συνήθως,χτίζουμε ένα τείχος ασφαλείας γύρω από τον εαυτό μας , δεν παραζοριζόμαστε και παραμένουμε εντός του τείχουςήσυχοι, απροβλημάτιστοι και χαλαροί. Η παραμονή σε αυτή τη ζώνη άνεσης φαίνεται να είναι η εύκολη λύση (ίσως ηευκολότερη) μιας και δεν απαιτεί κάποια ιδιαίτερη προσπάθεια. Όποιος όμως μένει κλεισμένος στα τείχη του , είναιάνετος μεν, αλλά χάνει την επαφή με το περιβάλλον, με τους άλλους – χάνει την οποιαδήποτε ευκαιρία εξέλιξης δε. Ηζώνη άνεσης είναι ίσως η δική μας προσωπική «φυλακή» , το δικό μας ασυνείδητο φρένο προς την προσωπικήβελτίωση. Υπάρχει κάποιος λόγος που αυτό – φυλακιζόμαστε; Υπάρχει … και λέγεται φόβος του αγνώστου. Εμένα πάλι αν υπάρχει κάτι που με φοβίζει περισσότερο από τον φόβο του αγνώστου στη ζωή είναι η στασιμότητα. Δενμπορώ μέσα μου εύκολα να δεχτώ ότι υπάρχουν άνθρωποι που δεν θα ήθελαν να γίνουν καλύτεροι, να μάθουν , νααλλάξουν , να προσπαθήσουν και να παλέψουν ακόμα για να εξελιχθούν. Δεν μπορώ να δεχτώ ότι πολλοί άνθρωποισυμβιβάζονται με το ρόλο του λαθρεπιβάτη σε αυτό τον κόσμο και έρχονται και φεύγουν χωρίς έστω να προσπαθήσουννα αλλάξουν το παραμικρό. Δεν μπορώ να δεχτώ ότι δεν νιώθουν «περιέργεια» – την καλώς νοούμενη περιέργεια – ναμάθουν κάτι παραπάνω για τον εαυτό τους, για τους άλλους , για τις σχέσεις τους, για τη ζωή, για την επιστήμη τους, γιατη δουλειά τους… κάτι. Δεν μπορώ να δεχτώ ότι τα λίγα χρόνια που μας χαρίζονται για να ζήσουμε σε αυτό τον κόσμομπορούν να περάσουν ανεκμετάλλευτα και σπαταλημένα σε ανούσιες πράξεις ρουτίνας και επιφανειακές σκέψεις.Υπάρχει τόση γνώση στον κόσμο , τόσα υπέροχα πράγματα που περιμένουν να τα ανακαλύψουμε, τόση ομορφιά, πουμια ζωή ολόκληρη δεν φτάνει … Και ένας από τους ομορφότερους προορισμούς δεν χρειάζεται ούτε διαβατήρια, ούτεεισιτήρια , ούτε πολύωρες πτήσεις γιατί βρίσκεται πολύ κοντά μας, μέσα μας … στο μυαλό και τη ψυχή μας. Τοεσωτερικό ταξίδι προς την αυτοπραγμάτωση… Αν αναρωτηθούμε σε υπαρξιακό επίπεδο πια – γιατί βρισκόμαστε σε αυτό τον κόσμο, γιατί ζούμε , ποιο είναι τοπραγματικό , το ουσιαστικό και όχι το μηδενιστικό νόημα της ύπαρξης μας – η απάντηση σίγουρα θα εμπλέκει τηνέννοια της αυτοπραγμάτωσης. Λίγα συναισθήματα μπορούν να συναγωνιστούν την ικανοποίηση που δίνει ο δρόμος προςτην αυτοπραγμάτωση. Ο Maslow, στη γνωστή Πυραμίδα των Αναγκών, την τοποθετεί στο ψηλότερο σημείο, θεωρώνταςότι η κάλυψη της ανάγκης για αυτοπραγμάτωση αποτελεί την υπέρτατη εσωτερική ευτυχία προσφέροντας πληρότητα.Αν η αυτοπραγμάτωση ορίζεται ως η ύπαρξη εσωτερικών κινήτρων που μας οδηγούν στην πλήρη αξιοποίηση των
  2. 2. δυνατοτήτων μας , πως μπορούμε να φτάσουμε σε αυτή εάν δεν ξεπεράσουμε τους περιορισμούς που θέτει η ζώνηάνεσης μας; Πως θα μάθουμε ποιες είναι αυτές οι δυνατότητες μας εάν δεν δοκιμάσουμε τα όρια μας ; Παραμένοντας στη ζώνη άνεσης , βαδίζουμε στα γνωστά ίδια εσωτερικά μονοπάτια χωρίς να δοκιμάζουμε τιςπροκλήσεις ενός καινούργιου δρόμου. Ενδεχομένως , ο κλασσικός κομφορτζονίστας (δική μου λέξη… δεν θα τη βρείτεσε λεξικό) θα έλεγε :- Και αν στο καινούργιο μονοπάτι συναντήσω λύκους ;Η απάντηση στους υποθετικούς λύκους θα μπορούσε να ήταν : - Αν συναντήσεις λύκους (και δεν σε φάνε για breakfast) τότε θα πάψεις να φοβάσαι τους λύκους! Θα ανακαλύψεις ότιμπορείς να παλεύεις με λύκους βρε αδερφέ, ή ότι οι λύκοι τελικά δεν είναι τόσο τρομακτικοί όσο τους φανταζόσουνα.Οπότε … θα τους εντάξεις πια στη ζώνη άνεσης σου ως «επιθετικά μαλλιαρά ζώα με σουβλερά δόντια και πολλά νεύρα,τα οποία όμως μπορώ να αντιμετωπίσω»!Ο κομφορτζονίστας όμως που είναι και λιγάκι φοβητσιάρης μεταξύ μας, θα μπορούσε να επανέλθει με το ερώτημα :- Και αν με φάνε οι λύκοι ;Εδώ η απάντηση θα μπορούσε να ήταν :- Εάν είσαι καλά προετοιμασμένος , εάν πιστεύεις στον εαυτό σου , εάν είσαι προσεκτικός … δε σε τρώει τίποτα! Τοπολύ – πολύ να σε δαγκώσει. Αλλά και πάλι έχεις μάθει ότι «από δάγκωμα λύκου ματώνουμε δεν πεθαίνουμε, αλλά καλόείναι να αποφεύγουμε τους λύκους γιατί δεν μας παίρνει! Ας μην ξαναβαδίσουμε σε αυτό το μονοπάτι…».Η αποτυχία είναι βήμα προς την αυτοπραγμάτωση. Μαθαίνουμε τις δυνατότητες μας και μέσα από τις αδυναμίες μας.Πολλές φορές μια αδυναμία μετατρέπεται σε δυνατότητα εάν καταφέρουμε να την πολεμήσουμε. Ότι κατακτούμε εκτόςτης ζώνης άνεσης μας, την επόμενη στιγμή γίνεται μέρος της ζώνης άνεσης μας. Δηλαδή με λίγα λόγια η ζώνη άνεσηςμας διευρύνεται και εμπερικλείει μέσα της κάθε νέα μας κατάκτηση. Κάθε νέα μας κατάκτηση είναι ένα καινούργιομάθημα ζωής. Κάθε καινούργιο μάθημα ζωής είναι ένα μικρό βήμα προς την προσωπική βελτίωση. Κάθε μικρό βήμαπρος την προσωπική βελτίωση είναι ένα μικρό λιθαράκι αυτοπραγμάτωσης και μια μεγάλη ένεση αυτοπεποίθησης καιεσωτερικής δύναμης.Και όπως λέει ένα αγαπημένο quote « Για να πας κάπου που δεν έχεις πάει ξανά , πρέπει να τολμήσεις αυτά που δενείχες τολμήσει ποτέ στο παρελθόν». Τολμάμε όταν ξεπερνάμε τον εαυτό μας … τολμάμε όταν δεν φοβόμαστε το φόβομας … τολμάμε όταν συνδυάζουμε θέληση και δεξιότητα για να κάνουμε ένα μικρό βήμα έξω από τη ζώνη άνεσης μαςαλλά ταυτόχρονα ένα μεγάλο άλμα στο δρόμο για την αυτοπραγμάτωση και την εσωτερική ολοκλήρωση…Φοβόμαστε τους «κακούς λύκους» μόνο αν μας λένε «Κοκκινοσκουφίτσα» και επιλέγουμε να ζήσουμε τρομοκρατημένοισε ένα μικρό παραμύθι όπου ο κακός λύκος θα είναι πάντα νικητής. Διαφορετικά … δεν έχουμε τίποτα να φοβηθούμεπαρά μόνο τους περιορισμούς που εμείς οι ίδιοι θέτουμε στον εαυτό μας…

×