O Magosto

568 views

Published on

Published in: Education, Technology, Spiritual
0 Comments
0 Likes
Statistics
Notes
  • Be the first to comment

  • Be the first to like this

No Downloads
Views
Total views
568
On SlideShare
0
From Embeds
0
Number of Embeds
5
Actions
Shares
0
Downloads
0
Comments
0
Likes
0
Embeds 0
No embeds

No notes for slide

O Magosto

  1. 1. CEIP ANTONIO PEDROSA LATAS CELEIRO-VIVEIRO (LUGO)
  2. 2. O MAGOSTO A festa do Magosto é unha celebración do ciclo do outono na que as castañas son as protagonistas xunto co viño novo. Polo xeral celébrase o día de Tódolos Santos ou, na provincia de Ourense, polo San Martiño. O Magosto é unha manifestación máis do desenvolvemento das actividades agrarias. Nestas datas xa están almacenadas as colleitas, é un tempo de ledicia e de abundancia, no que os soutos mostran os seus froitos e hai que apañalos. Por iso o auténtico Magosto era o que se facía no monte, a xente nova xuntábase para recoller ramas e toxos secos e prepara-lo lume. As castañas poñíanse no chan, e botábase a leña por riba para asalas lentamente. Tamén era costume tisnarse uns ós outros coas últimas castañas da festa. Para non esquecer a tradición, tódolos anos, o Colexio súmase a esta festa con novas ideas que acompañan ao feito de comelas castañas no patio.
  3. 3. O CASTIÑEIRO O castiñeiro é outra árbore típica dos soutos galegos da mitade sur de Lugo e de toda a provincia de Ourense. Non están a beira dos ríos , pero tampouco están moi lonxe. Hai zonas de Galicia cheas deles, como a de Trives en (Ourense) por onde discurre o río Navea, denantes de desembocar no Sil. É unha árbore fora de serie, forte e que se utiliza en tonelería e cestería. Tamén para pisos e mobles. Florece entre maio e xuño, e o seu fruto, a castaña, é moi apreciada no mundo. Foi básica na alimentación dos galegos. O castiñeiro non é unha árbore autóctona de Galicia, pero como amosan os fósiles, ten unha antigüedade moi grande, dende logo é anterior a época da chegada dos romanos. De tódolos xeitos hai teorías para tódolos gustos: dende a anterior ata que situa o castiñeiro como introducido polos romanos. As máis consideran que os romanos únicamente trouxeron variedades distintas, nada máis. O que si é seguro é que o castiñeiro leva polo tanto milleiros de anos xunto os galegos.
  4. 4. Hai moita documentación do século X e XI como por exemplo a seguinte, na que se proba o que xa sabemos, que o castiñeiro era a árbore máis importante de Galicia: "Existen documentos que relatan las colonizaciones hechas en los siglos X y XI por los frailes benedictinos de Celanova en las tierras de A Limia, Verín y Ramirás, en las que introducen al mismo tiempo con el cultivo del vino la plantación de nuevos soutos o castañares. Los documentos más significativos son sin duda los contratos forales, en los que los señores monásticos conceden una tierra a un forero con la expresa obligación de «hacer, chantar o poblar un souto». En otras ocasiones los señores incluso exigen que se «planten o hagan castañas» en tal o cual sitio, es decir, utilizan el nombre del fruto y no del árbol, lo que no deja de ser indicativo de dónde radicaba el mayor interés por el cultivo de esta especie." Sin dudalo é a árbore de máis vitalidade. Hai castiñeiros centenarios, con caracocha ouca, superando os dous metros de diámetro no tronco. O castiñeiro foi básico na alimentación galega. Foi tamén básico para os carpinteiros; o castiñeiro valía para todo. O Souto en Galicia é algo máis cun conxunto de castiñeiros. Nos soutos hai moi bos cogumelos, por norma xeral, como boletos, rúsulas, cantarelas, etc. O castiñeiro non é unha árbore autóctona de Galicia, pero como amosan os fósiles, ten unha antigüedade moi grande, dende logo é anterior a época da chegada dos romanos. O lector debe saber que o pé dos castros celtas seica xa había castiñeiros. De tódolos xeitos hai teorías para tódolos gustos: dende a anterior ata que situa o castiñeiro como introducido polos romanos. As máis consideran que os romanos únicamente trouxeron variedades distintas, nada máis. O que si é seguro é que o castiñeiro leva polo tanto milleiros de anos xunto os galegos.
  5. 5. Hai moita documentación do século X e XI como por exemplo a seguinte, na que se proba o que xa sabemos, que o castiñeiro era a árbore máis importante de Galicia: "Existen documentos que relatan las colonizaciones hechas en los siglos X y XI por los frailes benedictinos de Celanova en las tierras de A Limia, Verín y Ramirás, en las que introducen al mismo tiempo con el cultivo del vino la plantación de nuevos soutos o castañares. Los documentos más significativos son sin duda los contratos forales, en los que los señores monásticos conceden una tierra a un forero con la expresa obligación de «hacer, chantar o poblar un souto». En otras ocasiones los señores incluso exigen que se «planten o hagan castañas» en tal o cual sitio, es decir, utilizan el nombre del fruto y no del árbol, lo que no deja de ser indicativo de dónde radicaba el mayor interés por el cultivo de esta especie." Sin dudalo é a árbore de máis vitalidade. Hai castiñeiros centenarios, con caracocha ouca, superando os dous metros de diámetro no tronco. O castiñeiro foi básico na alimentación galega. Foi tamén básico para os carpinteiros; o castiñeiro valía para todo. O Souto en Galicia é algo máis cun conxunto de castiñeiros. Nos soutos hai moi bos cogumelos, por norma xeral, como boletos, rúsulas, cantarelas, etc. As cousas boas hai que contalas.
  6. 6. Este é un dos productos, un dulce delicioso de castaña de Ourense que chaman "marrón glacé". Unha auténtica larpeirada... Namoreime da castaña namoreime do ourizo, namoreime de ti, nena, porque tes o pelo rizo. OUTONO Galicia é un Outono puro e bon, un río que decorre mansamente, lume abrasador, fértil semente, futuro presentido e en sazón. E foi labrando o tempo-luz-paixón, o seu ser escuro e trascendente, luíndo o corazón de toda a xente e conformando a terra e o terrón. Galicia é unha agarda moi madura que non permite prazos, dilacións, estancamente, freo ou coutadura. ¡Abonda xa de laios e cancións! ¡Non queremos ser ríos de tristura correndo pola vida a tropezóns! O idioma somos nós, pobo común, vencello que nos xungue e ten en pé, herdanza secular de cada un, fogar no que arde acesa a nosa fe. MANUEL MARIA

×