2011 05-20-el-arabische lente

176 views

Published on

Published in: Spiritual
0 Comments
0 Likes
Statistics
Notes
  • Be the first to comment

  • Be the first to like this

No Downloads
Views
Total views
176
On SlideShare
0
From Embeds
0
Number of Embeds
1
Actions
Shares
0
Downloads
1
Comments
0
Likes
0
Embeds 0
No embeds

No notes for slide

2011 05-20-el-arabische lente

  1. 1. Arabische lente, Europese winterAngst en afgrijzen, dood en verderf, ze houden ons in hun greep.Waterbeken stromen uit mijn ogen, om de rampspoed van mijn volk.Mijn ogen vloeien van tranen, zonder rust, zonder ophouden,totdat de HEER vanuit de hemel neerkijkt en mij ziet.Wat ik zie, raakt mij in het hart: het lot van de vrouwen van mijn stad.Mijn vijanden jaagden fel op mij, als op een vogel, al hadden ze geen reden.Ze hebben mijn leven gesmoord in de put, mij afgedekt met een steen.Het water sloot zich boven mijn hoofd, ik dacht: Ik ben verloren.Uit: klaagliederen 3,47-54Wat ik zie raakt mij in het hart: vluchtelingstromen uit Noord-Afrika, dictators die hun eigen volkuitmoorden (het is blijkbaar van alle tijden), opstanden georganiseerd via Facebook en Twitter, hetbange Europa dat zich wil opsluiten.De woorden toegeschreven aan Jeremia uit de Klaagliederen gaan over de wantoestanden die hetJoodse volk moet ondergaan onder de verschillende bezettingen. Een toestand die neigt tot opgevenen wanhopen. Nu wordt het boek Klaagliederen gelezen op de feestdag waarop getreurd wordt voorhet verlies van de tempel van Jeruzalem. Dan wordt er geklaagd over het verlies van een religieuscentrum, maar vooral ook geklaagd over het tekort aan hoop die aanwezig is onder het volk. Waarkan je nog van dromen als je volk alles kwijt is? Dat is waarover de klaagliederen gaan: durventreuren en in dat verdriet ontdekken dat er Iets is dat ons toch nog verbindt. Dat is het fundamentvan een nieuwe hoop: het samenzijn, gemeenschap vormen, broeders en zusters mogen heten.Die hoop kan je nu ontwaren in wat er gebeurt in het Midden-Oosten. De jongeren ontdekken dathet enige wat ze nog hebben hun zelfrespect is en het opkomen voor fundamentele menselijkewaarden: vrijheid van meningsuiting, democratie, respect voor anders-zijn, recht op voedsel enwater. Die rechten zijn hun vaak al decennia afgenomen door hun dictators. Er is vaak geklaagd,maar het kwam nooit tot actie. Nu wel, omdat het water zich heeft gesloten boven hun hoofden. Deboel is nu zo ver uit de hand gelopen dat een menswaardig leven in sommige van die landen nietmeer mogelijk is. Daarom is er protest en daarom is er terug hoop. In de diepste ellende, in degrootste armoede ontstaat een tegenbeweging. De jongeren willen hoop voor hun land, voorzichzelf en daarom alleen al zijn ze een teken van hoop.En waar is Europa dan mee bezig? Met zichzelf. In woorden worden de opstandelingen gesteund, jazelfs met wapens durven ze het weer oplossen. (Het zal ongetwijfeld weer een ‘korte’ oorlog wordenmet een ‘grote kans’ op succes.) Maar de effectieve daden verraden een strategie van Europa. EenEuropa dat sympathie heeft en acties opzet in het Midden-Oosten om enkel zichzelf van miserie tesparen. Voor het eerst in decennia wordt voor het grote publiek echt duidelijk dat migranten nietzomaar naar hier komen om te profiteren van onze sociale zekerheid maar omdat ze simpelweg geenhumaan leven meer kunnen leiden in hun land van herkomst. De vluchtelingenstroom die op gang isgekomen in deze Arabische lente is daar het voorbeeld van. Migratie kan enkel aangepakt worden bijde landen van herkomst. Een meer humanere wereld en meer perspectief voor mensen zorgt ervoordat mensen toekomst zien in hun eigen omgeving en dat ze kunnen bouwen vanuit hun eigen kracht.Een land waar conflicten zijn, tirannie of oorlog heeft geen zo’n perspectief.
  2. 2. Als christenen moeten we deze Arabische lente gebruiken om Europa uit zijn winterslaap te krijgen.De toekomst mag geen benauwdheidsland brengen in Europa. De toekomst moet solidair zijn, uitrespect voor wat een mensenleven is en uit overtuiging dat het samenleven van mensen enkelvruchtbaar kan zijn in tijden van vrede en rechtvaardigheid.Het moet nu eens gedaan zijn met alle schreeuwers op het politieke of religieuze toneel. Het wordttijd voor bezinning en voor gastvrijheid, voor verzoening en vergeving, voor openheid en ethiek. Hetis nog niet verloren. Er is nieuwe hoop geboren in de baarmoeder van de mensheid: Afrika. Deoorsprongslanden van de Abrahamitische religies zijn op dit moment het decor van een hoopvollemensheid, van een hoopvolle strijd die bijna a-politiek het humaniseren als doel heeft. Daar word iksoms stil en gelovig van.Maarten

×