Successfully reported this slideshow.
We use your LinkedIn profile and activity data to personalize ads and to show you more relevant ads. You can change your ad preferences anytime.

Fotopoemas celso emilio

796 views

Published on

Fotopoemas do alumnado de 4º ESO do IES de Mos

Published in: Education
  • Be the first to comment

  • Be the first to like this

Fotopoemas celso emilio

  1. 1. InvernoChove, chove na casa do pobree no meu corazón tamén chove.Dor da mau encallecida,dor da xente aterecidade frí­ o polos camiños.Dor dos vellos e meniños.Dor dos homes desherdadose dos que están aldraxados.Mágoa da ferida allea.Dor dos que están na cadea,dos que sofren a inxustizae viven baixo a cobiza.Mágoa e loitopor tanto pranto que escoito.No meu peito, sulagado,soturno, fondo, calado,un rí­ o de amor se move.Chove, chove na casa do pobree no meu corazón tamén chove.Carlos García, 4º ESO A
  2. 2. Moisés Couñago, 4º ESO A
  3. 3. TEÑO O CORAZÓN SENLLEIRO Teño o corazón senlleiro e orfo na noite fría. Non importa, agardaréi polo albor do novo día. Teño lobos, teño sombras, teño a sorte fuxidía. Non importa, agardaréi polo albor do novo día. Está mudo o reixiñol que outrora cantar solía. Non importa, agardaréi polo albor do novo día. Que está comigo a esperanza, fiando, fía que fía… Ela fía i eu confío no albor do novo día. Luís Santos, 4º ESO C VIAXE AO PAIS DOS ANANOS
  4. 4. Ollaime ben Ollaime ben,eu son un arbre triste feito de escura terra. Un segredo de outonos e de lúas pola raíz me chega. Un agoiro de paxaros durmidos nas miñas ponlas de medra. Vede estas mans de ventos e solpores, vede como latexan. Son froitos acedos dunha antiga colleita de medo e de soidá.Sobre min choven as soidades amargas das estrelas. Ollaime ben, eu son un arbre triste afincado na orela dun río interminábel, misterioso, de muda voz coma o falar das pedras. Estou pechado en mín. Alá por foraos homes viven, morren, sempre a cegas camiñan apalpando a longa noite, namentras o bon Dios, calado, espreita. Laura Bastos, 4º ESO A
  5. 5. IRMÁUS Camiñan ao meu rente moitos homes. Non os coñezo. Sonme estranos. Pero ti, que te alcontras alá lonxe, máis alá das sabanas e das illas, coma un irmáu che falo. Si é túa a miña noite, si choran os meus ollos o teu pranto, si os nosos berros son igoales, coma un irmáu che falo.Anque as nosas palabras sean distintas, e ti negro i eu branco, si temos semellantes as feridas, coma un irmáu che falo. Por enriba de tódalas fronteiras, por enriba de muros e valados, si os nosos soños son igoales, coma un irmáu che falo. Común temos a patria, común a loita, ambos. A miña mau che dou, coma un irmáu che falo. Mónica Fernández, 4º ESO A
  6. 6. Erea Román, 4º ESO A
  7. 7. Sara da Silva, 4º ESO B
  8. 8. Ti e mais euAldan Colmán, 4º ESO B
  9. 9. EU EN TI Eu xa te busquei cando o mundo era unha pedra intaita.Cando as cousas buscaban os seus nomes, eu xa te buscaba. Eu xa te procurei no comenzo dos mares e das chairas. Cando Dios procuraba compañia, eu xa te procuraba. Eu xa te chamei cando soio a voz do vento soaba. Cando o silenzo chamaba polas verbas, eu xa te chamaba. Eu xa te namorei cando o amor era unha folla branca. Cando a lúa namoraba as outras cumes, eu xa te namoraba. Sempre, dende a neve dos tempos, eu, na túa alma. Yolanda Blanco, 4º ESO B
  10. 10. Carla Cambeiro, 4º ESO A
  11. 11. EN CELANOVA HABÍA UN NENO TRISTEO vento era segrel na Pedramoae na Coutada envolta en rechouchíosían mociñas ledas con pandeirosnun remexer de risas e donaires.En Celanova había un neno tristecon cárceres durmindo longas noitesi amargos sons de bronces nos abrentes
  12. 12. O teito é de pedra. De pedra son os muros i as tebras. De pedra o chan i as reixas. As portas, as cadeas, o aire, as fenestras, as olladas, son de pedra. Os corazós dos homes que ao lonxe espreitan, feitos están tamén de pedra. I eu, morrendo nesta longa noiteYerai, 4º ESO B de pedra.
  13. 13. O teito é de pedra.De pedra son os murosi as tebras.De pedra o chani as reixas.As portas,as cadeas,o aire,as fenestras,as olladas,son de pedra.Os corazós dos homesque ao lonxe espreitan,feitos estántaménde pedra.I eu, morrendonesta longa noitede pedra.
  14. 14. Longa noite de pedraLaura Cabaleiro, 4º ESO A

×