Refleksje na temat nauczycielskich praktyk oceniania osiągnięć ucznióww oparciu o własne obserwacjeWEzLKatarzyna PapieżKar...
WSTĘPEdukacja szkolna polega na harmonijnej realizacji zadań w zakresie przekazywaniauczniom rzetelnej wiedzy, kształcenia...
przynajmniej- adresata informacji. Tym adresatem jest przede wszystkim uczeń jako podmiotprocesu uczenia się, a więc główn...
informuje ucznia o zdobytych umiejętnościach, wiedzy oraz osiągnięciach. Dzieci mają okazjęprzekonać się, czy ich samoocen...
ocenianie wiedzy i umiejętności. Dlatego jeden z uczniów dostaje kolejną szóstkę za doskonałąznajomość sportowych faktów.N...
- Brawo Ewuniu! Dostałaś już drugie kółeczko! - padają kolejne pytania: „Ile brakuje, aby liczba8 była większa od 3?”, „Cz...
- Bardzo ładnie. Bardzo dobrze- nauczyciel w końcu podchodzi do jednego z chłopców, któryaktywnie brał udział w lekcji i m...
W rywalizacji pomiędzy uczniami możemy dostrzec panujące emocje, w tym przypadkuprzekonanie chłopca, że jest lepszy od sła...
ćwiczeń- pozwala na kierowanie rozwojem ucznia i dostarczenie rzetelnych informacji rodzicomna temat postępów, jakie robi ...
REFLEKSJENa zajęciach klasy I e w SP nr 9 w Wejherowie mogłyśmy dostrzec wiele zachowań,które poznałyśmy tylko w teorii.Ob...
Ocenianie uczniów tylko za pomocą cyfrowej skali 1-6 może być zgubne i absurdalne.Nauczyciel w klasie I e potrafił od tego...
Bibliografia1. Kosińska Ewa, Ocenianie w szkole. Krótki poradnik psychologiczny. WydawnictwoRubikon, Kraków 2000.2. Kozłow...
Upcoming SlideShare
Loading in …5
×

Ocenianie

687 views

Published on

Praca oparta o obserwację, dotycząca oceniania uczniów przez nauczycieli w szkole

Published in: Education
0 Comments
0 Likes
Statistics
Notes
  • Be the first to comment

  • Be the first to like this

No Downloads
Views
Total views
687
On SlideShare
0
From Embeds
0
Number of Embeds
2
Actions
Shares
0
Downloads
2
Comments
0
Likes
0
Embeds 0
No embeds

No notes for slide

Ocenianie

  1. 1. Refleksje na temat nauczycielskich praktyk oceniania osiągnięć ucznióww oparciu o własne obserwacjeWEzLKatarzyna PapieżKarolina Wolak1
  2. 2. WSTĘPEdukacja szkolna polega na harmonijnej realizacji zadań w zakresie przekazywaniauczniom rzetelnej wiedzy, kształcenia ich umiejętności i wychowawczego wspomagania ichrozwoju osobowego. W szkole uczniowie powinni kształcić swoje umiejętnościwykorzystywania zdobytej wiedzy, aby w ten sposób lepiej przygotować się do pracy wwarunkach współczesnego świata. Nauczyciele stwarzają uczniom warunki do nabywaniaumiejętności. Stwarzaniu warunków do poszerzenia wiedzy i zdobywania umiejętności służy,oprócz programu nauczania, system oceniania.OCENIANIEOcenianie jest zjawiskiem powszechnym, zarówno w szkole jak i poza nią. Procesnabierania informacji o ludziach, miejscach, sytuacjach oraz wygłaszaniu o nich przekonań ipoglądów, odbywa się nieustannie. Na lekcji spotyka się nauczyciel, który wie i umie dużo, zuczniem – wchodzącym w życie młodym człowiekiem, który jeszcze nie posiada tak dogłębnejwiedzy i nie nabył umiejętności wykorzystania jej w życiu. Ocenianie uczniów jest czynnościąwyrażania opinii o uczniach za pomocą stopni lub ocen opisowych, zarówno sporadycznie, jak ico kwartał lub przy końcu roku szkolnego, a swoistą formą oceniania uczniów są badaniawyników nauczania oraz egzaminy.Stały dopływ informacji o osiągnięciach uczniów jest podstawą elastycznegokształtowania przebiegu zajęć dydaktycznych. Stąd też bywa on często nazywany „sprawdzianemkształtującym”, w odróżnieniu od „sprawdzania sumującego”, czyli końcowego, które niemodyfikuje już charakteru zajęć w szkole. Uczeń jest pobudzony do działania, gdy rozumie iaprobuje jego cel. Z tego względu uzyskiwanie informacji o wynikach jest dla niego niezbędne.Stanowi to element wzmacniania motywacji w postaci ocen, niekoniecznie pozytywnych ibudowania na ich podstawie samooceny.OCENAOcena szkolna to informacja o wyniku uczenia się wraz z komentarzem. Jeśli przyjąćmożna, że informacja stanowi treść przekazywaną w procesie komunikacji między dwomaukładami względnie odosobnionymi, to trzeba określić nie tylko nadawcę, lecz także odbiorcę, a2
  3. 3. przynajmniej- adresata informacji. Tym adresatem jest przede wszystkim uczeń jako podmiotprocesu uczenia się, a więc główny dysponent sił i środków potrzebnych do opanowaniaprzewidzianych czynności. Dopiero wtórnie ocena jest kierowana do rodziców- opiekunówucznia, władz szkolnych i społeczeństwa, czuwającego nad wysokością jak i nad jakościąwykształcenia uzyskiwanego przez młode pokolenie.Nauczyciel posługuje się w ocenianiu umowną skalą, przekazuje uczniowi pewien znak(gest, słowo, symbol matematyczny), a uczeń powinien być w stanie ten znak rozszyfrować izamienić go w pełną, wartościową informację. Rodzaj symbolu jest nieistotny, ważne jestnatomiast jego umowne, zakodowane znaczenie.OBSERWACJAWstępObserwacja to planowe spostrzeganie pracy uczniów i systemu kształcenia nauczyciela.Obserwacja ich wytworów, przedmiotów, oraz innych zjawisk. Planowość obserwacji jest częstoograniczona do „nie spuszczania oka” z ważnych wydarzeń.Informacje ogólne o uczniach klasy I eW klasie I e jest 28 dzieci, z których jeden chłopiec i dziewczynka są dziećmi z pograniczaupośledzenia. Każde dziecko ma na swoim koncie jakiś sukces naukowy, mają one szansęwykazać się w każdej dziedzinie. Wszystkie nagrody, dyplomy- czyli ważne dla nich osiągnięciasą doceniane- przed salą wisi specjalna gablota na umieszczanie takowych nagród. Natomiastprace dzieci, głównie plastyczne, wywieszane są w klasie. Klasa I e bierze czynny udział w wielukonkursach, wycieczkach.Wewnętrzny system oceniania w SP nr 9 w WejherowieW Szkole Podstawowej nr 9 w Wejherowie jest obecny wewnętrzny system oceniania w formiesześciostopniowej skali ocen. Dzieci w ciągu roku szkolnego otrzymują oceny od 1 do 6. Opróczocen, po każdym półroczu dzieci otrzymują Karty Samooceny Ucznia, gdzie mają szansę sameocenić swoje umiejętności i wiedzę. Ocena roczna natomiast jest oceną opisową- nauczyciel3
  4. 4. informuje ucznia o zdobytych umiejętnościach, wiedzy oraz osiągnięciach. Dzieci mają okazjęprzekonać się, czy ich samoocena pokrywa się z oceną nauczyciela.Wychowawca, jak sam wspomniał, czuje się ograniczony ocenianiem tylko liczbową skalą ocen,więc stara się motywować uczniów w ciekawszy, według niego, sposób. We własnym zakresiezakupił pieczątki, na których widnieją informacje typu: WSPANIALE!, BARDZO DOBRZE!POMYŚL!. Pieczątki te są odpowiednikiem ocen, którymi musi się posługiwać. Opróczpieczątek i skali liczbowej, nauczyciel stosuje ocenianie za pomocą „kółeczek”, które rozdajeuczniom. Kółeczka te są odpowiednikiem szóstki. Wychowawca często zachęca klasę donagradzania swoich kolegów oklaskami. W momencie błędu jednego z uczniów- wszystkiedzieci stukają w ławki. Nauczyciel prowadzi również swój dziennik, w którym gromadziinformacje na temat uczniów swojej klasy.Relacja z obserwacji klasy I e- Dzień dobry. Na początku naszej lekcji poproszę o wyjście na środek sali trójkę dzieci, któreosiągnęły najlepszy wynik w skoku w dal na poprzedniej lekcji w-f – wytypowane dzieciposłusznie podeszły do nauczyciela choć z zawstydzeniem i lekkim niedowierzaniem. –Nagrodźmy ich brawami! – dopingował nauczyciel.- A teraz jeszcze poprosimy naszą Zuzię, która zdobyła brązowy medal w zawodach pływackich.Również należą się ogromne brawa! – dzieci po raz kolejny znużone biją brawa. Nauczyciel pyta:- Zuziu, czy masz ze sobą medal i dyplom? Powiesimy go w naszej gablotce – i tu skierowała siębezpośrednio do nas- a Panie zapraszam na przerwie do zapoznania się z naszą gablotką, w którejumieszczamy wszystkie dyplomy i medale uczniów naszej klasy. Brawa jeszcze raz! A wszyscyuczniowie dostają szóstki za aktywny udział na ostatniej lekcji w-f.Tak rozpoczęła się lekcja w klasie Ie w wejherowskiej szkole. Według Kosińskiej-Nauczyciel widząc zaaferowanie dzieci sportem próbuje podtrzymać temat i zadaje pytaniazwiązane ze sportem i sportowcami. Widać, że „nauczyciel spotykając się z uczniami na lekcjiwchodzi z nimi w sferę budowania relacji i stosunków społecznych z całą klasą jak i zpojedynczym dzieckiem. Dokonuje wartościowania, które może mieć późniejszy wpływ na4
  5. 5. ocenianie wiedzy i umiejętności. Dlatego jeden z uczniów dostaje kolejną szóstkę za doskonałąznajomość sportowych faktów.Nauczyciel prosi dzieci, aby wyszły ze swoich ławek i spacerowały w rytm określonytamburynem. Gdy instrument przestanie grać, dzieci stają, nauczyciel zadaje określone pytania iwytyczone dziecko winno na nie odpowiedzieć. Dzieci odpowiadają i po tej zabawie siadają doswoich ławek.Teraz nauczyciel przechodzi do właściwej części lekcji. Prosi dziesięciu chłopców, aby ustawilisię w jednej linii, dziewczynki liczą chłopców. Uczniowie wykonują określone poleceniadotyczące działu matematyki. Nauczyciel zadaje pytania związane z danym tematem, jakim sązbiory i oświadcza:- Pani patrzy, kto się pięknie zgłasza – każdy, kto się zgłosi i odpowie dobrze, dostaje kółeczko.Chłopcy stojący na środku klasy, dostają kartki ze zbiorami, po czym pada pytanie nauczyciela:- Który zbiór jest największy? – dziewczynka odpowiada prawidłowo i otrzymuje kółeczko.Chłopiec siedzący z tyłu w ławce obok nas, nie bierze udziału w lekcji, ale z góry odpowiada samsobie na pytania i kontroluje, czy słyszymy Jego odpowiedzi. Czuje się w pewnym sensieniedoceniony, dlatego próbuje nam- „nowym osobom w klasie”- pokazać, że również potrafiodpowiedzieć na te pytania i robi to bez większego problemu. Pokazuje on nam swoją obojętnośći niechęć do rywalizacji. Być może chłopiec został „wrzucony” w schemat szkolny i otrzymałetykietę „niegrzecznego ucznia”. Nauczyciele czasem nieświadomie stosują w swojej pracyschematy, ale reasumując podejście Konarzewskiego, nie da się uniknąć schematów w naszymżyciu.Nauczyciel prosi uczniów, aby uporządkowali zbiór malejąco: dziewczynka zgłasza się,podchodzi do tablicy, układa odpowiednio zbiór i otrzymuje kółeczko. Nauczyciel zadajepytanie:- Jaka liczba znajduje się miedzy 9 a 7? – dziewczynka poprawnie odpowiada na pytanie, dostajekółeczko z komentarzem:5
  6. 6. - Brawo Ewuniu! Dostałaś już drugie kółeczko! - padają kolejne pytania: „Ile brakuje, aby liczba8 była większa od 3?”, „Czy 9 – 6 = 3?”, „Czy 1 + 8 = 9?”. Nauczyciel dopuszcza się niewinnejprowokacji:- Jak ktoś pięknie odpowie, dostaje kółeczko- Dzieci zgłaszają się teraz chętniej, wyczuwa sięrywalizację.Nauczyciel wpływa na uczniów motywująco, jednakże to łączy się z rywalizacją. Jakwspominała prof. Dorota Klus- Stańska w artykule "Komu potrzebne jest ocenianie w szkole?",uczniami nie zawsze kieruje czyste motywowanie przez nauczyciela, gdyż ocena staje się ichcelem, ażeby ją otrzymać uczniowie zaczynają rywalizować. Ocena staje się w tym momencienajważniejsza, dlatego uczniowie na hasło nauczyciela: „Jak ktoś pięknie odpowie, dostajekółeczko”, reagują wzmożoną chęcią odpowiedzi, widać, że wszyscy uczniowie się zgłaszają.Kółeczko staje się czymś najważniejszym- odpowiem dobrze- otrzymam kółeczko; dzieci niewidzą nic innego jak nagrodę: „..przestają widzieć inny sens wysiłku intelektualnego.Perspektywa otrzymania upragnionej cyfry (lub innego symbolu sukcesu) przesłania im wszystkoinne…”Nauczyciel przechodzi do następnej części lekcji. Pyta dzieci, co to jest według nichdług? Uczniowie chętnie odpowiadają, dyskutują na ten temat. Nauczyciel prosi, by uczniowiezaczęli rozwiązywać zadania w zeszycie ćwiczeń „Odkrywam Świat”. Wykonują dwa zadaniamatematyczne. Nauczyciel zwraca uwagę:- Proszę nie zaglądać do koleżanki, czy kolegi! – jedna z dziewczynek reaguje, odpowiadając:- Ja patrzę, bo nie mam nic do roboty – widać, że bez problemu wykonuje zadania i podczasczekania na innych, chce zaznaczyć, że się nudzi. Dlatego, naszym zdaniem powinnowprowadzić się system stopniowania trudności. Nie ograniczać się do jednego zestawu ćwiczeńdla wszystkich. Trzeba uwzględnić różne poziomy rozwoju intelektualnego dziecka.Nauczyciel przechodzi do ćwiczeń polonistycznych, dotyczących pisowni wyrazów-literki rz i ż. W międzyczasie nauczyciel podchodzi do uczniów, kontroluje ich pracę- w raziepotrzeby pomaga. Co jakiś czas pada hasło:6
  7. 7. - Bardzo ładnie. Bardzo dobrze- nauczyciel w końcu podchodzi do jednego z chłopców, któryaktywnie brał udział w lekcji i mówi kierując swe słowa do całej klasy:- Kuba dzisiaj tak pięknie się zgłasza, dlatego dostaje kółeczko, zgadzacie się? – dzieciodpowiadają zrezygnowane:- Nieee.Ponownie da się poczuć chęć rywalizacji z innymi. Dzieci bez entuzjazmu zgadzają się naotrzymaną ocenę przez kolegę, zapewne każdy z uczniów wolałby dostać kółeczko, aniżeli ichkolega. Nauczyciel natomiast chce stworzyć miłą atmosferę oceniania, jego celem jest stworzenierównych szans każdemu z uczniów, niech każdy dostanie ocenę. Jednakże może się z tym kłócićnieświadome i nieuniknione „wrzucanie” niektórych dzieci w schematy, o czym już wcześniejwspomniałyśmy.Nauczyciel po wykonaniu ćwiczenia przechodzi po sali i czerwonym długopisem wpisujeoceny celujące, ale tylko wtedy, kiedy zadanie będzie starannie wykonane. Nauczyciel mówidziewczynce, że ładnie wykonała zadanie, bardzo dokładnie mimo, że nie nie zawsze jej się tozdarza- zostaje nagrodzona brawami.Zdaniem Kozuhy, przegląd zeszytów, zapis lekcji, odrabiania zadań domowych istaranności prowadzenia jest potrzebny w ocenianiu i kształtowaniu ucznia. Szczególnie wartozwracać uwagę na staranność zapisów w zeszytach. Brak nawyku starannego zapisu możepowodować chaos informacji i niechęć do rozwiązywania treści zadaniowych lub niemożnośćdokładnego zrozumienia treści zadania.Jeden z uczniów ma problemy i robi wszystko wolniej od innych dzieci. Nauczyciel mówi:- Nasz Przemek ładnie się postarał, tak szybko nas dogonił! – chłopiec potrzebował więcej czasuna wykonanie ćwiczeń. Kiedy Przemek wykonuje zadanie, reszta się nudzi. Jedno dzieckokomentuje zainteresowanie nauczyciela słabszym uczniem:- Może ‘Nasz Przemek’ powinien dostawać więcej dodatkowych zadań domowych?W systemie konkurencyjnym słabsi uczniowie przypisują swoje wyniki brakowi ‘zdolności’, adobrzy uczniowie własnemu wysiłkowi.7
  8. 8. W rywalizacji pomiędzy uczniami możemy dostrzec panujące emocje, w tym przypadkuprzekonanie chłopca, że jest lepszy od słabszego kolegi- Przemka. Mimo, jednym słowem to, iżczuje się lepszy. Należy też zauważyć, że wychodzi on z propozycją jak pomóc koledze.Nauczyciel w kolejnej części lekcji podnosi tablicę z różnymi obrazkami, na których są ludzie.Rozpoczyna rozmowę na temat tych ilustracji. Pyta, co się na nich dzieje, kim są Ci ludzie.Zadzwonił dzwonek. Dzieci automatycznie wyłączają się z lekcji i biegną na hol.Nauczyciel po przerwie wraca do pytań i rozmowy. Chwali jednego ucznia komentarzem:- Cały dzień dzisiaj myślisz- nagradza kółeczkiem. Jest to błędna uwaga dotycząca pracyuczniów, gdyż wszyscy na lekcji myślą tak samo intensywnie i powinny mieć tego świadomość.Przez tego typu uwagę dzieci narażone są na zbyt pochopne refleksje na temat swojej pracy irozwoju intelektualnego.Nauczyciel przechodzi do ćwiczeń czytania. Prosi, by uczeń przeczytał na głosprzygotowany tekst. Kuba zgłasza się, czyta i otrzymuje pieczątkę. Uczeń gdzieś z tyłu Salikomentuje:- Znowu?Nauczyciel widzi, że dzieci zaczynają się dekoncentrować, są zmęczone. Prosi, by dziecipodniosły ręce i imitowały wkręcanie żarówki. Potem kolejne dzieci czytają i dostają pieczątki.Uczniowie wciąż są markotni. Nauczyciel to widzi i mówi:- Oj, teraz będę pytać tylko grzeczne dzieci.W ten sposób nauczyciel znowu próbuje motywować uczniów do działania i uczestniczenia wlekcji. Nauczanie staje się tutaj w pewnym sensie źródłem władzy, a nie wiedzy, o czymwspominała prof. Klus- Stańska. Nauczyciel wie, że może wpłynąć na dzieci i na to, abyuczestniczyły w lekcji, a jego bronią staje się ocena.Mały Mateusz pyta się, czy może w końcu przeczytać czytankę. Nauczyciel zgadza ioceniania go pozytywnie. Zadowolony i dumny z siebie odwraca się w Naszą stronę i pokazuje,że ma już dwie pieczątki. Takie zebranie informacji- jak wstawianie pieczątek do zeszytu8
  9. 9. ćwiczeń- pozwala na kierowanie rozwojem ucznia i dostarczenie rzetelnych informacji rodzicomna temat postępów, jakie robi dziecko.Nauczyciel mówi:- Bardzo się cieszę, że niektóre dzieci tak pięknie czytają- znów błędne odniesienie do pracyuczniów na lekcji. Nie każdy został pozytywnie oceniony, choć widać było, że wszyscy starali się‘zabłysnąć’ i przypodobać nauczycielowi.Nauczyciel pyta:- Kogo jeszcze dzisiaj nie pytałam z czytania? – dzieci zgłaszają się, czytają, nauczyciel wstawiapieczątki. Jednego ucznia komentuje:- Bardzo ładnie czyta Cezary, prawda? – uczniowie oczywiście na przekór odpowiadają:- Nieee.Dawid przeczytał czytankę, a nauczyciel pyta klasę:- Na jaką ocenę zasługuje Dawid? – dzieci odpowiadają, ale niechętnie i bez przekonania:- Na szóstkę proszę pani… - jeden chłopiec wyrywa się i krzyczy: - Na piątkę! Na piątkę!Kolejna część zajęć dotyczy czytania tekstów nowo poznanych na lekcji. Nauczycielpomaga jednemu uczniowi i chwali go:- Zobaczcie! Michał już nie czyta po literce, tylko sylabami!- klasa reaguje oklaskami na prośbęnauczyciela. Pada uwaga jednego z chłopców:- A dlaczego oklaski są tylko dla niego, a nie dla mnie? – uczniowie otrzymujący informacjęzwrotną w postaci stopni, pochwały, braw raczej traktują je jako sposób na porównanie siebie zkolegami.9
  10. 10. REFLEKSJENa zajęciach klasy I e w SP nr 9 w Wejherowie mogłyśmy dostrzec wiele zachowań,które poznałyśmy tylko w teorii.Obecność schematów, w które są czasem wrzucani uczniowie, jest nieuniknione i nie zawszeświadome. Nauczyciel jednak mimo „etykietowania” niektórych uczniów chciał stworzyćwszystkim dzieciom równe szanse, wyraźnie dało się zauważyć, że chciał ocenić każde dziecko.Wielokrotnie padały hasła, które miały motywować dzieci do pracy, niestety chwilami dało sięzauważyć, iż nauczyciel używa swojej władzy podczas nauczania. Dzieci otrzymują informacjezwrotne, wiedzą za co otrzymują oceny- wychowawca komentarzami informuje ich, jakieumiejętności zostały zauważone- to staje się przychylne rozwojowi dziecka, chce ono działaćdalej.Podczas zajęć dzieci bardzo ze sobą rywalizują, przez co czasem nadają ocenie inne znaczenie-staje się celem w samym sobie, nie zważając na sens wysiłku intelektualnego. Niektórezachowania dzieci są aspołeczne, gdyż nie zawsze chcą, aby jeden z kolegów otrzymałpozytywną ocenę lub też w momencie, gdy ją otrzyma irytują się i „obsypują” pytaniami:Dlaczego nie ja?Nauczyciel w klasie I e jest ograniczony do sześciostopniowego systemu oceniania. Jednakżestara się urozmaicić swoje zajęcia, czymś innym. Posługuje się wówczas ocenami w formiewspomnianych już, kółeczek i pieczątek. Wychowawca chce, aby uczniowie chcieli się zgłaszać,aby uczestniczyli w lekcji oraz aby poczuli się doceniani. Nauczyciel stara się, aby każdy miałjakieś zasługi i poczuł się w czymś dobry- co potwierdza obecność gabloty z osiągnięciami dzieciw postaci dyplomów, medali. Ważne jest, że nauczyciel nie opiera się tylko na cyfrowej ocenie,która może tylko segregować uczniów. Nagradza dzieci oklaskami, pochwałami na tle całejklasy, licznymi komentarzami. Jeśli uczeń naprawdę chce być zauważony- to tak się dzieje w tejklasie.Każdy uczeń ma szansę na ocenienie samego siebie, w tym przypadku na Karcie Samooceny, popół roku nauki mają taką możliwość. Można wówczas zauważyć, który z uczniów jest pewnysiebie i potrafi zauważyć, jakie umiejętności nabył. Otrzymując ocenę końcową dziecko możeporównać, czy mylił się co do swoich sądów, czy też nie.10
  11. 11. Ocenianie uczniów tylko za pomocą cyfrowej skali 1-6 może być zgubne i absurdalne.Nauczyciel w klasie I e potrafił od tego odbiec, inaczej mogłoby to być krzywdzące dla dzieci.Oceny w formie cyfr wrzucają dzieci w sztywny schemat dobry- zły uczeń oraz możedoprowadzić do etykietowania uczniów. Takie ocenianie, narzucone przez WewnątrzszkolnySystem Oceniania, staje się tutaj mało rozsądne, gdyż na koniec roku, dzieci i tak otrzymująocenę końcową w formie oceny opisowej. Na podstawie cyfrowego systemu oceniania- ocenakońcowa i tak w pewnym sensie nadal będzie sztywna, gdyż nauczyciel musiałby ograniczyć siętylko do tych umiejętności, które kryją się pod danymi ocenami 1-6, w zależności od kryteriumumiejętności.Podsumowując, trzeba zaznaczyć, że ocenianie uczniów przez nauczyciela jest czymś trudnym.Proces ten kryje pod sobą wiele pułapek, które nie zawsze są na tyle widoczne, aby nauczyciel odrazu to zauważył. Nie można zatem ograniczać się jedynie do ocen cyfrowych, lub też tylko dooceny opisowej. Dziecko na bieżąco powinno wiedzieć, jakie umiejętności nabywa, a nadktórymi musi popracować. Czasami nawet liczba uczniów nie pozwala wychowawcy działać narzecz rozwoju dzieci. Ocenianie pod wieloma aspektami może być kwestią sporną i trzebazauważyć niektóre z wad, aby móc się ich wystrzegać.11
  12. 12. Bibliografia1. Kosińska Ewa, Ocenianie w szkole. Krótki poradnik psychologiczny. WydawnictwoRubikon, Kraków 2000.2. Kozłowska Anna, Kozuh Boris: Prognostyczna wartość osiągnięć szkolnych.Wydawnictwo Wyższej Szkoły Pedagogicznej, Częstochowa 1999.3. Konarzewski K. , Problemy i schematy. Pierwszy rok nauki szkolnej dziecka, Poznań1991.4. Niemiecko B., Ocenianie szkolne bez tajemnic, WSiP, Warszawa 20025. Klus- Stańska D., Komu potrzebne jest ocenianie w szkole?, „Edukacja i Dialog” 2006,nr 5 (178)12

×