Ríos de Europa
Alumnado de 1º de ESO, Adela Leiro, Chus García
IES Francisco Asorey, xuño 2013

Os ríos de Europa son nume...
RÍO
PECHORA

NACEMENTO E
FONTES
LONXITUDE

Montes Urais septentrionais

PAÍSES

Rusia

PERCORRIDO
LINEAL

CIDADES: Jaksa, ...
RÍO
VÍSTULA

NACEMENTO E
FONTES
LONXITUDE
PAÍSES

Na vertente norte do Cárpatos (1.220 m de altitude), nas montañas Bresky...
DATOS
HISTÓRICOS

CURIOSIDADES
PROBLEMAS

Nas proximidades do delta do Vístula vivían as tribos dos Godos, os Suevos e os ...
RÍO
RIN

NACEMENTO E
FONTES
LONXITUDE
PERCORRIDO:
PAÍSES
PERCORRIDO
LINEAL
DESEMBOCADURA

Nos Alpes, no leste de Suíza, é ...
Bosque galería onde abondan, entre outros, os salgueiros, chopos, olmos e tilleiras.
FLORA
PEIXES: anguías, Chondrostoma n...
RÍO
RIN

NACEMENTO E
FONTES
LONXITUDE
PERCORRIDO:
PAÍSES
PERCORRIDO
LINEAL
DESEMBOCADURA

Nos Alpes, no leste de Suíza, é ...
Bosque galería onde abondan, entre outros, os salgueiros, chopos, olmos e tilleiras.
FLORA
PEIXES: anguías, Chondrostoma n...
RÍO
TÁMESIS

NACEMENTO E
FONTES
LONXITUDE
PERCORRIDO:
PAÍSES
PERCORRIDO
LINEAL

Preto da localidade de Kemble

DESEMBOCADU...
CURIOSIDADES

É o río máis importante de Inglaterra e a principal fonte de abastecemento de auga en
Londres.
O Támesis é o...
RÍO
LOIRA

NACEMENTO E
FONTES
LONXITUDE
PERCORRIDO:
PAÍSES
PERCORRIDO
LINEAL
DESEMBOCADURA

Monte Gerbier de Jonc, no Maci...
muxe, troita, siluro europeo, lucioperca, tímalo, lota, rodio, lucio…
ANFIBIOS: ras (Pelodites punctatus, Hyla arborea, Ra...
RÍO
MIÑO

NACEMENTO E
FONTES
LONXITUDE
PERCORRIDO:
PAÍSES (cunca)
PERCORRIDO LINEAL
DESEMBOCADURA
CONCA
SERRAS MÁIS
IMPORT...
ESPAZOS
PROTEXIDOS

DATOS HISTÓRICOS
TRADICIÓNSLENDAS

CURIOSIDADES
PROBLEMAS

-RESERVAS DA BISOFERA: Terras do Miño e Ter...
RÍO
DOURO

NACEMENTO E
FONTES
LONXITUDE
PERCORRIDO:
PAÍSES
PERCORRIDO
LINEAL
DESEMBOCADURA
CONCA
SERRAS MÁIS
IMPORTANTES
A...
ESPAZOS
PROTEXIDOS

Reserva Natural de Urbión
Parques Naturais: Canón do río Lobos, Lago de Sanabria, Douro Internacional,...
RÍO
TEXO

NACEMENTO E
FONTES
LONXITUDE

Fuente de García (Teruel), na Serra de Albarracín ( Montes Universais) a 1.593 m d...
DATOS
HISTÓRICOS
CURIOSIDADES

Ao longo do Texo e os seus afluentes hai importantes núcleos antigos e consérvase un rico
p...
RÍO
GUADIANA

NACEMENTO E
FONTES

Fórmase pola confluencia de varios ríos, regatos e acuíferos: ríos Cigüela (co Záncara) ...
TIPO DE RÉXIME

Pluvio-nival con precipitacións irregulares e neve escasa.

CAUDAL

78,8 m3/s

FLORA

Algas do xénero Char...
RÍO
GUADALQUIVIR

NACEMENTO E FONTES
LONXITUDE
PAÍSES
PERCORRIDO LINEAL
DESEMBOCADURA
CONCA

Oficialmente, nace na serra d...
DATOS HISTÓRICOS
CURIOSIDADES
PROBLEMAS

A conca do Guadalquivir estivo poboada desde tempos moi antigos. Nas beiras do rí...
RÍO
EBRO

NACEMENTO E
FONTES

A fonte máis lonxana é o río Híjar que nace no circo do Pico Tresmares (Cordilleira
Cantábri...
TIPO DE RÉXIME

Mixto: no curso alto e medio-alto, pluvionival xa que recibe a achega do desxeo pirenaico; no
curso medio-...
CURIOSIDADES

O Ebro é o río máis longo e con maior conca de España.
Canle Imperial de Aragón: é unha das obras hidráulica...
RÍO
PO

NACEMENTO E
FONTES
LONXITUDE
PAÍSES
PERCORRIDO
LINEAL
DESEMBOCADURA
CUNCA

Cordilleira dos Alpes Occidentais, no P...
ESPAZOS
PROTEXIDOS
DATOS
HISTÓRICOS

CURIOSIDADES

PROBLEMAS

PATRIMONIO DA HUMANIDADE: Delta do Po.
PARQUES NACIONAIS: Gr...
RÍO DANUBIO
NACEMENTO E
FONTES
LONXITUDE
PERCORRIDO:
PAÍSES (cunca)
PERCORRIDO
LINEAL
DESEMBOCADURA
CONCA
SERRAS MÁIS
IMPO...
-Duna-Ipoly Nemzeti Park (Hungría) -Gemenc (Hungría) -Naturalpark Kopački Rit (Croacia) -Gornje Podunavlje Reserva Natural...
RÍO
DON

NACEMENTO E
FONTES
LONXITUDE
PAÍSES
PERCORRIDO
LINEAL
DESEMBOCADURA
CUNCA

Meseta Central de Rusia

SERRAS MÁIS
I...
CURIOSIDADES

O río Don ten máis de 5.200 afluentes.
No val deste río asentáronse nos séculos XVI e XVII os Cosacos do Don...
RÍO VOLGA
NACEMENTO E
FONTES
LONXITUDE

Montes Valdai

PERCORRIDO:
PAÍSES
PERCORRIDO
LINEAL

Rusia

DESEMBOCADURA

Mar Cas...
FAUNA

Foca do Caspio (Phoca caspica, o Pusa caspica), esturión estrelado (Acipenser stellatum),
esturión xigante ruso (Hu...
Ríos Europa
Ríos Europa
Ríos Europa
Upcoming SlideShare
Loading in …5
×

Ríos Europa

615 views

Published on

Published in: Education
0 Comments
0 Likes
Statistics
Notes
  • Be the first to comment

  • Be the first to like this

No Downloads
Views
Total views
615
On SlideShare
0
From Embeds
0
Number of Embeds
3
Actions
Shares
0
Downloads
3
Comments
0
Likes
0
Embeds 0
No embeds

No notes for slide

Ríos Europa

  1. 1. Ríos de Europa Alumnado de 1º de ESO, Adela Leiro, Chus García IES Francisco Asorey, xuño 2013 Os ríos de Europa son numerosos e de variadas caracteristicas que dependen da súa situación e da orientación das súas cuncas. En xeral son ríos curtos agás os das grandes chairas de Europa Central e do leste. O ríos agrúpanse en cinco vertentes: ÁRTICA: Pechora, Dvina ATLÁNTICA: Vístula, Oder, Elba, Rin, Támesis, Sena, Loira, Garona, Miño, Douro, Teixo, Guadiana, Gualquivir. Son ríos de caudal abundante e regular. MEDITERRÁNEA: Ebro, Ródano, Po. Acusan fortes secas no verán. MAR NEGRO: Danubio, Dniester, Dnieper e Don. Son ríos longo e de pouco desnivel. MAR CASPIO: Volga e Ural. Os máis longos son o Volga, con 3.690 km e o Danubio, con 2.888 km.
  2. 2. RÍO PECHORA NACEMENTO E FONTES LONXITUDE Montes Urais septentrionais PAÍSES Rusia PERCORRIDO LINEAL CIDADES: Jaksa, Troiko-Pekorsk, Vouktyl, Pechora, Usinsk, Ust-Liza, Velicovisoknoe, Narjan Mar. DESEMBOCADURA Badía do Pechora no mar de Pechora (mar de Barents. Océano Ártico) CUNCA Superficie: 322.000 km² SERRAS MÁIS IMPORTANTES LESTE: montes Urais (Septentrionais e Polares) OESTE:montes de Timani AFLUENTES DEREITA AFLUENTES ESQUERDA FENÓMENOS XEOLÓXICOS DESTACADOS CLIMA Sapkina, Usá, Shchugor, e Ilyc TIPO DE RÉXIME Mixto, con dominante nival e augas altas en primavera. CAUDAL 4.000 m3/s FLORA Bosques de coníferas da taiga e no norte tundra. FAUNA Peixes: esturión, anguía, coto, brema, alburno, carpa, leucisco, lucio, lota, eperlá,hucho, salmón, troita (común e alpina), peixe gato... 1.809 km Tzilma, Pizma e Izma. O val do Pechora é unha cunca sedimentaria entre dúas cadeas montañosas. Na desembocadura forma un amplo esteiro. Continental, temperado frío e polar. APROVEITAMENTO Subministro de auga, navegación, pesca.. Na cunca do Pechora hai minas de carbón. ESPAZOS PROTEXIDOS Nizhnepechorskiy, Boloto Okean, Pizhemskiy, Boloto Usinskoe, Schugovskiy, Bosques Virxes de Komi) o bosque virxe máis grande de Europa), Ilychskiy, Yugyd Va. CURIOSIDADES Nas beiras do río atópanse fermosos exemplos de igrexas de madeira típicas da zona. PROBLEMAS Contaminación por minería.
  3. 3. RÍO VÍSTULA NACEMENTO E FONTES LONXITUDE PAÍSES Na vertente norte do Cárpatos (1.220 m de altitude), nas montañas Breskydy Silesia. PERCORRIDO LINEAL DESEMBOCADURA Cidades: Cracovia, Sandomierz, Varsovia, Pioc, Toruh, Grudziadz, Gdansk CUNCA SERRAS MÁIS IMPORTANTES AFLUENTES DEREITA AFLUENTES ESQUERDA FENÓMENOS XEOLÓXICOS DESTACADOS Superficie: 194.424 km2 (en Polonia 168.700 km2) SUR: Cárpatos CLIMA Continental. TIPO DE RÉXIME Pluvio nival. CAUDAL 1.080 m3/s, con augas altas na primavera e verán, polo desxeo. FLORA Bosques temperados de frondosas e de coníferas. FAUNA Londras, castores, ciños, garzas, gazotas, parrulos, garzas, corvos mariños, gaivotas, galiñolas, picapeixes, limícolas... 1.070 km Polonia, Ucraína, Bielorrusia Golfo de Gdansk, no mar Báltico. Dunajev, San, Wioprz, Bug Pilica, Brda O Vístula adquireu a forma actual nos últimos 14.000 anos despois de restirarse o xeo das glaciacións. O curso alto ten moito desnivel (montañas dos Cárpatos) e no medio e baixo atravesa zonas chairas e discorre mainamente. Na desembocadura forma un amplo delta chamado Wislane Zulawy e dívídes e en dous brazos o Leniwka (esquerda) e o Nogat (dereita). Os brazos do delta cambiaron de dirección ao longo da historia debido ás grandes enchentes. O río forma unha lagoa de 90 km de lonxitude e 19 km de ancho pechada por unha gran barra de area. Nela desembocan tamén os ríos Pregolya e Nogat. Está conectada co mar aberto polo estreito de Baltiysk. APROVEITAMENTO Subministro de auga para cidades, industrias e agricultura; pesca, Navegación. O Vístula é navegable case na súa totalidade para barcos de pequena tonelaxe. Está comunicado co río Oder por medio de canles. ESPAZOS PROTEXIDOS Unha gran parte do curso do río Vístula e os seus afluentes etán protexidos. No seu entorno hai outros espazos protexidos: Mevia Lacha, Krajobrazowy, Gostyninsko-Wloclawski , Środkowej, Kampinoska, Jaśliska.
  4. 4. DATOS HISTÓRICOS CURIOSIDADES PROBLEMAS Nas proximidades do delta do Vístula vivían as tribos dos Godos, os Suevos e os Burgundios O primeiro rexistro do nome do Vístula (Vístulak) é de Plinio, no 77 d. C., na súa Historia Natural. Desde tempos antigos o río era unhas das principais arterias comerciais de Polonia. Estaba conectado co río Dnieper e co Mar Negro formando parte da Ruta do Ámbar que Unía o Mar Báltico e o Mar Negro. Ao longo do curso do río e dos seus afluente consérvase un importante patrimonio: castelos, pontes, núcleos históricos… É o río máis longo de Polonia. Os campos de concentración de Auschwiz (2ª Guerra Mundial) estaban nas beiras do Vístula. Contaminación, enchentes...
  5. 5. RÍO RIN NACEMENTO E FONTES LONXITUDE PERCORRIDO: PAÍSES PERCORRIDO LINEAL DESEMBOCADURA Nos Alpes, no leste de Suíza, é o resultado da confluencia de dous ríos, o “Rin anterior” e o “Rin posterior “ 1.238 Km Suíza, Austria, Liechtenstein, Alemaña, Francia, Países Baixos. Contanza, Basilea, Estrasburgo, Maguncia, Wiesbaden, Coblenza, Bonn, Colonia, Dûserdorf, Clèveris, Nimega, Utrech, Róterdam Desauga no mar do Norte mesturando as súas augas coas do río Mosa no grande delta. Nos Países Baixos, o Rin divídese para formar un delta:     Preto de Noviomago o Rin divídese no Rin Baixo (ou Nederrijn en neerlandés), o Linga (ou Linge en neerlandés) e o Vales (ou Waal en holandés) En Arnhemia, o Rin Baixo divídese no Rin Baixo e o Isala (ou IJssel en Neerlandés) Preto de Gorinchen, o Vales xúntase cun brazo da Mosa e continúa baixo o nome Merivido (ou Merwede en neerlandés) Despois Wijk bij Duurstede, o Rin Baixo divídese na Leica (ou Lek en neerlandés), no Rin Vello (ou Oude Rijn en Neerlandés) e no Rin Curvado (ou Kromme Rijn en neerlandés). CONCA SERRAS MÁIS IMPORTANTES Superficie: 185.000 km² Sur: Alpes Oeste: Vosgos Leste: Selva Negra AFLUENTES DEREITA AFLUENTES ESQUERDA FENÓMENOS XEOLÓXICOS DESTACADOS Neckar, Lohn, Sieg, Ruhr, Lippe CLIMA TIPO DE RÉXIME CAUDAL Mosela Cataratas do Rin, con 14 000 á 17 000 anos de idade, teñen unha altura de 23 metros (desnivel total de 33 metros) e unha largura de 150 metros, cun fluxo medio de 373 m3/s. Fervenzas de Schaffhausen. Canón de Ruinaulta, entre Ilanz/Glion e Chur (Suíza) Lago Constanza: o Rin atravésao Oceánico temperado Na cabeceira é nival puro (as súas enchentes danse ao final de primavera ou inicios do verán. As estiaxes son en inverno). Augas abaixo, nivopluvial e pluvionival, matizado polos seus afluentes pero a partir de Basilea (Suiza) e ata a desembocadura (ao redor de 850 km) presenta un réxime esencialmente oceánico no que as enchentes e estiaxes son moderadas. A súa irregularidade é escasa. 2.300 m3/s Fluxo medio anual na fronteira franco-alemá: 1 240 m3/s. Fluxo medio en Estrasburgo : 1 080 m3/s. En Basilea : medio : 1062 m3/s ; seca : 202 m3/s ; maior enchente: 5700 m3/s.
  6. 6. Bosque galería onde abondan, entre outros, os salgueiros, chopos, olmos e tilleiras. FLORA PEIXES: anguías, Chondrostoma nasus, Silurus glanis FAUNA APROVEITAMENTO Subministro de auga (rubán, industrias, agricultura), navegación, pesca, leces, enerxía ESPAZOS PROTEXIDOS DATOS HISTÓRICOS CURIOSIDADES PEIBLEMAS eléctrica... O Rin é navegable nun tramo de 883 km entre Basilea (Suiza) e o seu delta no mar do Norte. O seu curso está marcado por numerosas canles que dircorren a carón del (canal de Alsacia) ou que o comunican con outros ríos: canal Saint-Symphorien (co Ródano-Saona) ou el RinMeno-Danubio. En Alemaña, os viñedos esténdense ao longo do río, sendo un dos seus principais recursos económicos xa dende tempos medievais. O delta a gran maioría das súas marxes están protexidos. O Rin constituía a maior parte da fronteira setentrional do Imperio Romano. Os romanos chamaban ao río co nome de Rhenus. Desde esa época o Rin é un curso de auga moi usado para o transporte e o comercio. O nome Rin é de orixe celta e significa fluír. Contaminación por actividades industriais, agricultura, mineiría e urbanas.
  7. 7. RÍO RIN NACEMENTO E FONTES LONXITUDE PERCORRIDO: PAÍSES PERCORRIDO LINEAL DESEMBOCADURA Nos Alpes, no leste de Suíza, é o resultado da confluencia de dous ríos, o “Rin anterior” e o “Rin posterior “ 1.238 Km Suíza, Austria, Liechtenstein, Alemaña, Francia, Países Baixos. Contanza, Basilea, Estrasburgo, Maguncia, Wiesbaden, Coblenza, Bonn, Colonia, Dûserdorf, Clèveris, Nimega, Utrech, Róterdam Desauga no mar do Norte mesturando as súas augas coas do río Mosa no grande delta. Nos Países Baixos, o Rin divídese para formar un delta:     Preto de Noviomago o Rin divídese no Rin Baixo (ou Nederrijn en neerlandés), o Linga (ou Linge en neerlandés) e o Vales (ou Waal en holandés) En Arnhemia, o Rin Baixo divídese no Rin Baixo e o Isala (ou IJssel en Neerlandés) Preto de Gorinchen, o Vales xúntase cun brazo da Mosa e continúa baixo o nome Merivido (ou Merwede en neerlandés) Despois Wijk bij Duurstede, o Rin Baixo divídese na Leica (ou Lek en neerlandés), no Rin Vello (ou Oude Rijn en Neerlandés) e no Rin Curvado (ou Kromme Rijn en neerlandés). CONCA SERRAS MÁIS IMPORTANTES Superficie: 185.000 km² Sur: Alpes Oeste: Vosgos Leste: Selva Negra AFLUENTES DEREITA AFLUENTES ESQUERDA FENÓMENOS XEOLÓXICOS DESTACADOS Neckar, Lohn, Sieg, Ruhr, Lippe CLIMA TIPO DE RÉXIME CAUDAL Mosela Cataratas do Rin, con 14 000 á 17 000 anos de idade, teñen unha altura de 23 metros (desnivel total de 33 metros) e unha largura de 150 metros, cun fluxo medio de 373 m3/s. Fervenzas de Schaffhausen. Canón de Ruinaulta, entre Ilanz/Glion e Chur (Suíza) Lago Constanza: o Rin atravésao Oceánico temperado Na cabeceira é nival puro (as súas enchentes danse ao final de primavera ou inicios do verán. As estiaxes son en inverno). Augas abaixo, nivopluvial e pluvionival, matizado polos seus afluentes pero a partir de Basilea (Suiza) e ata a desembocadura (ao redor de 850 km) presenta un réxime esencialmente oceánico no que as enchentes e estiaxes son moderadas. A súa irregularidade é escasa. 2.300 m3/s Fluxo medio anual na fronteira franco-alemá: 1 240 m3/s. Fluxo medio en Estrasburgo : 1 080 m3/s. En Basilea : medio : 1062 m3/s ; seca : 202 m3/s ; maior enchente: 5700 m3/s.
  8. 8. Bosque galería onde abondan, entre outros, os salgueiros, chopos, olmos e tilleiras. FLORA PEIXES: anguías, Chondrostoma nasus, Silurus glanis FAUNA APROVEITAMENTO Subministro de auga (rubán, industrias, agricultura), navegación, pesca, leces, enerxía ESPAZOS PROTEXIDOS DATOS HISTÓRICOS CURIOSIDADES PEIBLEMAS eléctrica... O Rin é navegable nun tramo de 883 km entre Basilea (Suiza) e o seu delta no mar do Norte. O seu curso está marcado por numerosas canles que dircorren a carón del (canal de Alsacia) ou que o comunican con outros ríos: canal Saint-Symphorien (co Ródano-Saona) ou el RinMeno-Danubio. En Alemaña, os viñedos esténdense ao longo do río, sendo un dos seus principais recursos económicos xa dende tempos medievais. O delta a gran maioría das súas marxes están protexidos. O Rin constituía a maior parte da fronteira setentrional do Imperio Romano. Os romanos chamaban ao río co nome de Rhenus. Desde esa época o Rin é un curso de auga moi usado para o transporte e o comercio. O nome Rin é de orixe celta e significa fluír. Contaminación por actividades industriais, agricultura, mineiría e urbanas.
  9. 9. RÍO TÁMESIS NACEMENTO E FONTES LONXITUDE PERCORRIDO: PAÍSES PERCORRIDO LINEAL Preto da localidade de Kemble DESEMBOCADURA CONCA AFLUENTES DEREITA Mar do Norte Superficie: 12.935 km² Churn, Leach, Cole, Coln, Windrush, Evenlode, Cherwell, Ock, Thame, Pang, Kennet, Loddon, Colne, Wey e Mole. O máis importante é o Cherwell. FENÓMENOS XEOLÓXICOS DESTACADOS O río Támesis contén máis de 80 illas que van desde as grandes illas do esteiro: Illa de Sheppey , Illa de Grain e illa de Canvey a pequenos illotes como Rose en Oxfordshire e Headpile Eyot en Berkshire. Esteiro CLIMA TIPO DE RÉXIME Oceánico con invernos húmidos Pluvial oceánico, con máximos de inverno e mínimos de verán, de acordo cas precipitacións e evaporación. CAUDAL FLORA 65,8 m³/s A escaseza de bosque é a nota máis característica. As formacións predominantes son as landas e as praderías, así como as turbeiras. Nas beiras do río hai salgueiros, amieiras, eneas, carrizos, xuncos... FAUNA MAMÍFEROS: lontra AVES: corvos mariños, gaivotas, ciños (mudo, negro e branco), gansos, fochas, galiñas de auga, garzas, lavancos… PEIXES: salmón, anguía, troita, cacho, carpa, barbo, perca, lucio… 346 km Reino Unido Oxford, Wallingford, Reading, Henley-on Thames, Marlow, Maindenhead, Eton, Windsor e Londres APROVEITAMENTO Navegación (ao longo do río hai 45 exclusas de navegación) Captación de auga Fonte de enerxía: muíños ESPAZOS PROTEXIDOS Esteiro do Támesis Cunca do Támesis DATOS HISTÓRICOS Durante o Pleistoceno, o primitivo río Támesis fluía dende Gales ata Clancton-on-Sexa, percorrendo o que na actualidade é o Mar do Norte para rematar sendo un afluínte do Rin. Este curso bloqueouse por unha masa de xeo durante a Idade de Xeo. O río desviouse ata tomar o seu curso actual, chegando ata a que hoxe é a cidade de Londres. Hai evidencia de presenza humana nas beiras do Támesis desde o Neolítico. Aparece citado nos relatos de Xulio César onde se fala das tribus catuvellauni e atrebates Durante os séculos XVI e XVII, o río foi un dos principais medios de transporte entre Londres e Westminster. Durante os séculos XVII e XVIII, o río conxeouse en diversas ocasións. Dende entón, o Támesis non se volveu a conxear totalmente.
  10. 10. CURIOSIDADES É o río máis importante de Inglaterra e a principal fonte de abastecemento de auga en Londres. O Támesis é o escenario dunha das carreiras máis populares do Reino Unido: a regata OxfordCambridge, que enfronta cada ano aos remeiros das universidades de Oxford e Cambridge. Ao longo dp Támesis consérvase un importante patrimonio cultural: castelos, pazos, pontes... A Abadía e o pazo de Westminster están na illa de Thorney . PROBLEMAS A partir do século XIX o río comezou a contaminarse. A finais dese século e ata mediados do século XX, realizouse unha limpeza masiva do Támesis. Na actualidade é un dos ríos máis limpos dos que flúen a través dunha gran cidade.
  11. 11. RÍO LOIRA NACEMENTO E FONTES LONXITUDE PERCORRIDO: PAÍSES PERCORRIDO LINEAL DESEMBOCADURA Monte Gerbier de Jonc, no Macizo Central Francés. A fonte máis lonxana é a do Áigue Nègre. 1.020 km Francia CUNCA Superficie: 117.000 km2 SERRAS MÁIS IMPORTANTES NORTE: colinas Perche SUR: Macizo Central, Meseta do Limousin LESTE: Vivarais, Lyonnais, Maconnais, Morvan AFLUENTES DEREITA AFLUENTES ESQUERDA FENÓMENOS XEOLÓXICOS DESTACADOS Sarthe CLIMA Atlántico (temperado e húmido), con áreas máis frías nas cabeceiras. TIPO DE RÉXIME CAUDAL Pluvial. Ten enchentes en febreiro e outubro. 850 m3/s FLORA Na cunca do Loira consérvanse os mellores bosques atlánticos de Francia. Nas beiras do río hai freixos, salgueiros, amieiras, carballos e unha gran variedade de plantas acuáticas e de marisma (na desembocadura). MAMÍFEROS: lontra, aguaneiro, castor… AVES: o Loira acolle arredor do 64% das especies de aves que crían en Francia, 164 especies, das que 54 son aves acuáticas: gaivotas, corvos mariños, garzas, garzotas, biluricos, píllaras, carráns, lavandeiras, picapeixes, galiñolas, parrulos, gansos, ciños… PEIXES: hai catalogadas 57 especies: salmón do Atlántico, salmón do Loira, troita de mar, sábalo, lampreas (Petromyzon marinus, Lampetra fluviatilis Lampetra planeri ), olía, anguía, FAUNA Cidades: Orleáns, Tours, Saumur, Angers, Nantes, Saint Nazaire. Esteiro de Nantes (Océano Atlántico) Allier, Beuvron, Indre, Vienne, Sevre Nantoise O curso alto do loira e algúns dos afluentes que baixan do Macizo Central Francés salva un gran desnivel e discorre por zonas onde abondan os canóns, os rápidos e as fervenzas. O perfil xeral do leito do río Loira vai en escadas, tramos horizontais conectados entre sí por bruscos desniveis en foxas tectónicas. O cauce do río é moi inestable con mestura de áreas pouco profundas e canles máis profundos que nas enchentes cambian de lugar. Nos curso medio do río atópanse tramos con rochas calcárias nas que hai covas que foron haitadas desde a prehistoria. No curso baixo dominan os granitos e xistos. Gorxa das Rochas (desfiladeiro de Neulise): esténdese 32 km desde Saint-Priest-la-Roche, ao sur, ata Villerest (ao norte), un encoro construído en 1985 deixouno case mergullado.
  12. 12. muxe, troita, siluro europeo, lucioperca, tímalo, lota, rodio, lucio… ANFIBIOS: ras (Pelodites punctatus, Hyla arborea, Rana temporaria, R. dalmatina, R. esculenta, R. perezi, R. ridubunda, R. lessonae); sapos (Bufo bufo , Alytes obstetricans , Bombina variegata , Bufo calamita , Pelobates fuscus, Pelobates cultripes), pintafontes (Triturus marmoratus, T. vulgaris, T. alpestris, T. helveticus), salamántiga. APROVEITAMENTO Subministro de auga para as cidades, a agricultura e a industria; produción de enerxía, pesca, lecer, navegación. Nas súas ribeiras cultívanse vides. O Val do Loira foi declarado pola Unesco Patrimonio da Humanidade no ano 2000. ESPAZOS Todo o curso do Loira e parte dos seus afluentes está protexido como LIC, pola súa PROTEXIDOS diversidade e por ser lugar de paso para especies migratorias. Marismas Breton, Badía de Bourgneuf, illa de Noirmoutier, Marismas de Guérande (Humidal Ramsar), Illa Tern, Grande Brière, Bai, Val do Loira, Saint-Étienne e Gorxas do Loira, Val do Allier, Gorxas do Allier, Planicie de Saint Flour, Val de Chanudefour, Saint Mesmin... DATOS HISTÓRICOS CURIOSIDADES PROBLEMAS O val do Loira está habitado desde o Paleolítico Medio. No ano 600 a.C. o río era unha importante ruta comercial entre os celtas e os gregos. Ata mediados do século XIX foi a vía principal pola que se transportaban as mercadorías desde o porto de Nantes ata o interior do país. As beiras do Loira conservan un rico patrimonio histórico-artístico e etnográfico: castelos, pazos, centros históricos, pontes... É o río máis longo de Francia e o que ten a cunca máis extensa (unha quinta parte do país). Tamén se chama “Río Real” pola gran cantidade de castelos que hai nas súas ribeiras. Contaminación, enchentes, alteración do curso polas obras, especies invasoras...
  13. 13. RÍO MIÑO NACEMENTO E FONTES LONXITUDE PERCORRIDO: PAÍSES (cunca) PERCORRIDO LINEAL DESEMBOCADURA CONCA SERRAS MÁIS IMPORTANTES AFLUENTES DEREITA AFLUENTES ESQUERDA FENÓMENOS XEOLÓXICOS DESTACADOS CLIMA TIPO DE RÉXIME CAUDAL FLORA FAUNA APROVEITAMENTO Pedregal de Irimia (Serra de Meira). Forman tamén a súa cabeceira os Regos Porto da Pena e Xirómeno. 307, 5 km España (Galicia, Castela León) Portugal Meira-Rábade-Lugo-Ourense-As Neves-Arbo-Salvaterra-Tui-A Guarda Ao pé do Monte Sta Tegra- A Guarda. Océano Atlántico Superficie: 12.486 km2 NORTE: Serra de Meira, O Xistral SUR: Laboreiro, San Mamede LESTE: Loba, Cova da Serpe, Careón, Farelo, Faro, Martiñá, Faro de Avión, Paradanta, Groba OESTE: Meira, Mirador, Oribio, Courel, Eixe, Queixa… Madanela, Anllo, Támoga , Ladra , Narla, Asma, Búbal, Barbantiño , Avia, Cerves, Ribadil, Deva, Termes, Tea, Caselas, Louro, Furnia, Cereixo, Tamuxe. Azúmara , Lea, Chamoso, Neira , Loio, Sardiñeira , Sil, Loña, Barbaña, Arnoia, Deva, Barxas, Coura CANÓNS: Miño (Belesar-Os Peares, As Neves), Sil, Navea, Edo, Mao, Xares, Bibei, Bubal... FERVENZAS: Augas Caídas ( rego de Marce), Búbal, Erbedeiro, Canón Mao, Casteligo, Xares, Cenza, Arcos, San Lázaro, Río Cerves , Barbantiño… LAGOAS: Fonmiñá, Cospeito, Bardancos, Caldelas de Tui SURXENCIAS TERMAIS: Lugo, Ourense, Caldelas de Tui (Miño), Baños de Molgas (Arnoia), Río Cerves. Esteiro do Miño, frechas de Camposancos e Camiña Illas: Cela, Rábade, Boeira, Atlántico Pluvial-oceánico: augas altas en inverno; estiaxe durante o verán aínda que pouco acusado. 340 m3/sg CAUDAL RELATIVO: 24,6 l/sg/km2 Salgueiros, amieiras, freixos, eneas, espadanas, ambroíño enano, espigas de auga, oucas, xuncos, fentos... MAMÍFEROS: lontra, aguaneiros AVES: lavancos, garzas, galiñas de auga, galiñolas negras, mergullón pequeno... RÉPTILES: sapoconcho, cobra de auga ANFIBIOS: saramaganta galega, ra verde, ra patilonga, ra vermella, pintafontes, estroza, salamántica… PEIXES: salmón, lamprea, troita, espiñento, anguía, escalo, boga de río… MOLUSCOS: mexillón de río, caracol de río, lapa de río INSECTOS: cabalos do demo, libeliñas, chinches de auga, escorpións de auga, ditiscos, efímeras. Mosquitos... Enerxía hidroeléctrica (encoros) Centrais hidroeléctricas de potencia superior a 10 MW: Belesar, Os Peares, Velle, Cachamuíña ou Castadón (R.Loña), Castrelo, Alvarellos (R.Avia), Frieira.
  14. 14. ESPAZOS PROTEXIDOS DATOS HISTÓRICOS TRADICIÓNSLENDAS CURIOSIDADES PROBLEMAS -RESERVAS DA BISOFERA: Terras do Miño e Terras De Allariz -PARQUES NACIONAIS: Invernadoiro, Enciña da Lastra -LICS: Serra do Xistral, Parga-Ladra-Támoga, Canóns do Sil, O Courel, Monte Dfaro, Pena Veidosa, Baixo Miño, Careón, Río Cabe, Pena Trevinca, Macizo Central, Bidueiral de Montederramo, Río Navea, Río Tea, Gándaras de Budiño -ZEPA: Enciña da Lastra O Miño e algúns dos seus afluentes (Sil) foron amplamente explotados polos romanos para extraer ouro. Quedan restos das explotación en Montefurado e Caldesiños A tradición popular fai referencia á presenza de diferentes seres míticos relacionados cos ríos. Existen lendas que falan de homes e mulleres peixe no río Miño. Tamén neste río se citan as lavandeiras, as feiticeiras, os encantos e os xacios e xacias. A pervivencia destes seres ven de moi antigo. San Martiño de Braga (século VI) na súa obra “De correctione rusticorum” dinos: “Numerosos son os demos que, expulsados dos ceos, presiden mar, os ríos, as fontes e os bosques, aos que os homes ignorantes do Deus verdadeiro lles fan sacrificios, no mar adoran a Neptuno, nos ríos as Lamias, nas fontes as Ninfas, nos bosques as Dianas...” O RITO DA INMERSIÓN En Galiza nas épocas de secura o pobo adoita pedir chuvia por medio de oracións, procesións e rogativas a certos santos “hidróforos” considerados “portadores de auga”. Mais en algúns lugares acostúmase a meter o santo no río ou simúlase facelo. Tal como ocorre no río Deva, afluente do Miño, onde os veciños de San Breixo de Deva levan ao San Bartolomeu, en Cuntis onde meten a Santiago Apóstolo no Gallo, afluente do Umia, ou en santa Mariña de Ribeira, na Estrada, que levan a imaxe de San Vicente a mollarlle os pés no río Ulla. No Miño viven homes peixe, xacios e xacias É o río máis longo de Galicia Contaminación, encoros, especies invasoras, sobrepesca…
  15. 15. RÍO DOURO NACEMENTO E FONTES LONXITUDE PERCORRIDO: PAÍSES PERCORRIDO LINEAL DESEMBOCADURA CONCA SERRAS MÁIS IMPORTANTES AFLUENTES DEREITA AFLUENTES ESQUERDA FENÓMENOS XEOLÓXICOS DESTACADOS CLIMA TIPO DE RÉXIME CAUDAL FLORA Picos de Urbión (no Sistema Ibérico) a uns 2.160 m de altitud, en Duruelo de la Sierra (Soria) 897 km España, Portugal Cidades: Soria, Aranda de Duero, Laguna de Duero, Toro, Zamora, Miranda do Douro, Porto Varios afluentes nacen en Galicia. O Támoga pasa por Verín Océano Atlántico (esteiro do Douro) Superficie: 97.290 km² (78.952 km² corresponden a territorio español e o resto a territorio portugués). É a conca máis grande da Península Ibérica. Norte: Cordilleira Cantábrica Leste: Sistema Ibérico Sur: Sistema Central Pisuerga, Valderaduey, Esla, Órbigo, Tera, Sabor, Tua, Corgo, Támega, As cabeceiras do Támega e do Tua (Mente-Arzoá) fórmanse na vertente sur do Macizo Central en Galicia. Riotuerto, Riaza, Duratón, Tuerto, Adala, Tormes, Águeda, Côa, Torto, Távora, Paiva, Guareña CANÓNS: Rio Lobos, Douro Internacional ( Arribes do Douro) FERVENZAS: “Pozo De Los Humos”, no río Uces, entre Masueco e Pereña de la Ribera (Salamanca), no Parque Natural Arribes de Duero. Afluentes do Támega, A Ola (Vilardevós). Unha das cabeceiras do Douro desauga da Lagoa Negra, de orixe glaciar, situada ao pé dos Picos de Urbión. O Tera baixa do lago da Sanabria Na parte española é mediterráneo con marcada tendencia continental. Nas proximidades á fronteira portuguesa, xa se deixa notar a influencia do Atlántico. Pluvio-nival no percorrido inicial (máximo en primavera debido á achega nival dos afluentes de ámbalas dúas vertentes). A medida que percorre a Meseta pasa a pluvial (pola achega das precipitacións atlánticas, presentando un máximo secundario de caudal no inverno e mínimo no verán). 800 m³/s (medio) Bosques de ribeira (álamos, freixos, salgueiros) xunto cos carrizos e espadanas conviven coa vexetación mediterránea (aciñeiras, romeus, tomelos...). Na vexetación das beiras destacan Freixo, salgueiro, chopo, fentos, espadainas, xuncos, oucas... PEIXES: barbo, boga, colmilleja, pardilla, calandino, gallego, bermella, escalo,anguía, esturión FAUNA (en perigo de extinción) Epecies exóticas: lucio,carpín, carpa, gobio, tenca, gambusia, percasol, black-bass. ANFIBIOS: tritón ibérico, sapo comadrón, sapo común, sapo corriqueiro, pintafontes verde, estroza, saramaganta… RÉPTILES: tartarugas ( galápago europeo, galápago leproso) APROVEITAMENTO Regadío, pesca, turismo, aproveitamento hidroeléctrico e subministro de auga. É navegable nun pequeno tramo en Portugal. O Douro ten sete encoros en zona española e nove en zona portuguesa: Curda del Pozo; Aldeadávila I e II; Almedra, Castro, Ricobayo, Saucelle I e II, Villacampo, Bemposta, Miranda, Picote...
  16. 16. ESPAZOS PROTEXIDOS Reserva Natural de Urbión Parques Naturais: Canón do río Lobos, Lago de Sanabria, Douro Internacional, Arribes de Duero, Alvao (Portugal) Humidal RAMSAR: Lagoas de Villafáfila LIC Río Támega (Comarca de Monterrei-Galicia) DATOS HISTÓRICOS A canle de Castela, construído no século XVIII-XIX, percorre parte das provincias de Burgos, Palencia e Valladolid. Fois construída para facilitar o transporte de trigo cara aos portos do norte. TRADICIÓNSLENDAS CURIOSIDADES PROBLEMAS Ao longo do percorrido do Douro e os seus afluentes consérvanse importantes núcleos históricos, pontes, muíños... Barcos para o transporte de viño en Portgal (Porto) O seu nome provén do latín, Durius flumen, e do grego, Δόυριος ποταμού As fortes estiaxes que sofre ao final do verán son tan pronunciados que en Toro chegaron a reducir o seu caudal a 2 m/s. En Porto as enchentes ofrecen un caudal 770 veces superior ao das estiaxes, e a auga sube 20 m o seu nivel, ás veces con caudal de 30.000 m³/s. Exceso de encoros, contaminación por vertido agrícolaas, industriais e urbáns. Especies invasoras...
  17. 17. RÍO TEXO NACEMENTO E FONTES LONXITUDE Fuente de García (Teruel), na Serra de Albarracín ( Montes Universais) a 1.593 m de altitude PERCORRIDO: PAÍSES -España: onde discorre por catro comunidades autónomas (Aragón, Castela-A Mancha, Madrid e Extremadura) -Portugal: Alto Alentexo, Ribatexo e Estremadura -Cidades: Aranjuez, Toledo e Talavera de la Reina (España), Abrantes, Santarém e Lisboa (Portugal). Océano Atlántico xunto a Lisboa, formando un esteiro coñecido como o Mar da Palla Superficie: 83.678 km2 NORTE: Sistema Central (Serra de Guadarrama, Somosierra), Gredos, Gata, A Estrela. SUR: Montes de Toledo, Serra de Montánchez LESTE: Sistema Ibérico, Serra de Alabarracín, Serranía de Cuenca. PERCORRIDO LINEAL DESEMBOCADURA CONCA SERRAS MÁIS IMPORTANTES AFLUENTES DEREITA AFLUENTES ESQUERDA FENÓMENOS XEOLÓXICOS DESTACADOS CLIMA TIPO DE RÉXIME 1.120 km, 816 deles por territorio español , 47 km pola fronteira e 145 km en Portugal Jarama, Guadarrama, Alberche, Alagón, Ponsúl, Zézere Algodor, Almonte , Guadiela, Salor Canóns en rochas calcárias no curso alto Esteiro Mediterráneo No seu curso superior é pluvio-nival. Conforme vai recibindo achegas dos seus afluentes vai tornando a pluvial. É bastante irregular con enchentes en primavera e profundas estiaxes a finais do verán. 444 m³ /s (medio) CAUDAL Nas zonas máis altas, variedades de piñeiros, sabinas, caxigos. No curso meseteño piñeiro FLORA carrasco, aciñeiras e sobreiras acompañadas dunha matogueira composta por esparto, tomeloesteva... Na zona máis ao oeste predomina a sobreira. Nas beiras do río: freixo, salgueiro, chopo, fentos, espadainas, xuncos, oucas, carrizos... MAMÍFEROS: lontra, musgaño, rata de auga, FAUNA AVES: cegoña negra, cegoña branca, garciña boieira, garza real, garza cangrexeira, garzota, corvo marriño real, grúa común, flamingo, lavanco real, galiñola, galiña de río, picapeixes… PEIXES. lamprea, troita, barbo, lucio, boga, anguía, sábalo, O Texo acolle 14 especies endémicas ibéricas (das 23 existentes) ANFIBIOS: ra patilonga, pintafontes, píntega, Cangrexo de río APROVEITAMENTO Subministro urbano, regadío, pesca, enerxía... Enerxía hidroeléctrica: ten numerosos encoros, un dos máis grandes é o de Alcántara. O seu curso alto está incluído dentro do Parque Natural do Alto Texo, nas provincias ESPAZOS de Guadalaxara e Cuenca. PROTEXIDOS O seu curso medio-baixo está protexido no Parque Nacional de Monfragüe (Cáceres) Parque Natural do Texo Internacional, entre a provincia de Cáceres e Portugal. Na súa desembocadura atópase a Reserva Natural do Esteiro do Texo (Portugal).
  18. 18. DATOS HISTÓRICOS CURIOSIDADES Ao longo do Texo e os seus afluentes hai importantes núcleos antigos e consérvase un rico patrimonio arquitectónico e etnográfico. Pola súa antigüidade destacan as pontes romanas de Alcántara en Toledo e en Alcántara (Cáceres). É o río máis longo da Península Ibérica. A súa conca está moi poboada e acolle cidades como Madrid. O Trasvase Texo-Segura deriva parte do caudal do río cara á zona suroriental de España.
  19. 19. RÍO GUADIANA NACEMENTO E FONTES Fórmase pola confluencia de varios ríos, regatos e acuíferos: ríos Cigüela (co Záncara) e Guadiana Alto ou Guadiana Vello, así como o Acuífero 23 da Mancha Occidental. Tradicionalmente dicíase que o Guadiana nacía en Ojos del Guadiana (Villarubia de los OjosCiudad Real). O Guadiana Alto (76 km) nace nos Campos de Montiel a partir da confluencia de varias augas subterráneas que dan lugar aos mananciais de Pinilla, pero as súas fontes máis alonxadas son as Lagoas de Navalcudia (El Bonillo-Albacete). Río Cigüela: nace no Porto de Cabrejas (Sistema Ibérico) e ten un percorrido de 225 km (é a fonte do Guadiana máis alonxada). O seu principal afluente é o Záncara, con 158 km de lonxitude. LONXITUDE 744 km. As fontes máis alonxadas están a máis de 800 km. 502 km corresponden a territorio español, 140 km a portugués e 100 km a zona fronteiriza. PAÍSES España (Castela-A Mancha, Extremadura, Andalucía) e Portugal PERCORRIDO LINEAL DESEMBOCADURA Cidades: Ciudad Real, Mérida, Badajos, Ayamonte, Vila Real do Santo Antonio. CONCA Superficie: 67.733 km². 81,9%, España (55.513 km²) e 17,1%, Portugal (11.620 km²). SERRAS MÁIS IMPORTANTES NORTE. Serra de S. Pedro, Montánchez, Guadalupe e Montes de Toledo. SUR: Serra Morena. OESTE: Serra do Caldeirao. LESTE: Sistema Ibérico AFLUENTES DEREITA AFLUENTES ESQUERDA FENÓMENOS XEOLÓXICOS DESTACADOS Záncara- Cigüela, Bullaque, Guadarranque, Ruecas e Gévora. CLIMA Mediterráneo seco Golfo de Cádiz (Océano Atlántico), entre Ayamonte (España) e Vila Real de Santo Antonio (Portugal). Azuer, Jabalón, Zújar, Matachel, Ardila e Malagón. Unha gran parte do curso do Guadiana discorre por terreos chans na comunidade de CastillaLa Mancha, encáixase no curso medio e forma unh amplo esteiro na desembocadura. Tablas de Daimiel: sistemas de lagoas no curso do Guadiana. Os terreos calcários das cabeceiras provocan unha gran perda de caudal do río por infiltración. No curso do Guadiana Alto prodúcense infiltracións en terreos calcários moi permeables formándose 15 pequenos lagos chamados en conxunto como Lagoas de Ruidera.
  20. 20. TIPO DE RÉXIME Pluvio-nival con precipitacións irregulares e neve escasa. CAUDAL 78,8 m3/s FLORA Algas do xénero Chara (Ch. Hispida, Ch. Major, Ch. Canescens), Cladophora glomerata e Zannichellia pedunculata; plantas acuáticas Lentella de auga (Lemna trisulca), e plantas palustres: masiega (Cladium mariscus), carrizo (Phragmites australis), salicaria (Lythrum salicaria), enea (Typha domingeusis)… xuncos (Juncus maritumus) e vexetación arbórea: Taray (Tamarix gallica), salgueiros, adelfas e flora do Monte Mediterráneo: aciñeiras (Quercus rotundifolia e Quercus coccifera), sobreiras (Quercus suber), queixigos (Quercus faginea), xenebreiros (Juniperus thurifera), escornacabras (Pistacia lentiscos), oliveira brava (Olea europaea var. sylvestris), e piñeiros con matogueiras de romeu (Rosmarinus officinalis), estevas (Cistus…), tomelo... FAUNA MAMÍFEROS: lontra, melonciño, ratas de auga... AVES: Patudas, cegoñas (branca e negra), garzas, garzotas, parrulos, galiñolas, corvos mariños, gaivotas, mergullóns, picapeixes e numerosos paxaros das canaveiras e do bosque de ribeira. RÉPTILES: sapoconchos e cobregas de auga. ANFIBIOS: ras e sapos. E unha gran variedade de invertebrados, especialmente insectos. APROVEITAMENTO Abastecemento humano, regadíos e produción de enerxía. É navegable, nun tramo duns 70 km, no curso baixo. No Guadiana, en Portugal, atópase o encoro de Alqueva considerado o máis grande de Europa. Ocupa unha superficie de 250 km² e ten unha capacidade de almacenamento de 4.150 hm³. Parques nacionais: Tablas de Daimiel e Cabañeros Parques Naturais: “Lagunas de Ruidera”, Cornalvo e Aracena, Picos de Aroche, Vale do Guadiana, Sapal e Castro Marim. Paraxe natural das marismas de Isla Cristina, en Huelva. Zonas ZEPA: Azud de Badajoz e Ríos da cunca media do Guadiana e ladeiras vertentes. LIC: Río Guadiana ESPAZOS PROTEXIDOS DATOS HISTÓRICOS Durante a dominación romana o Guadiana separaba as provincias Baetica e Lusitana. Ao longo do río consérvase un rico patrimonio cultural: pontes (destaca a Ponte romana de Mérida), núcleos históricos, muíños… CURIOSIDADES O nome do río está formado pola xuntanza e mestura do nome latino (Flumen Anae, "río dos Patos") no que os musulmans sustituiron a palabra flumen, río en latín, pola palabra uadi, río en arabe. O río dalle nome á denominación de orixe Ribera del Guadiana, que acolle a producción vitivinícola das comarcas extremeñas de Tierra de Barros, Montánchez, Ribera Alta, Ribera Baja, Matanegra e Cañamero. Existe unha ruta que permite percorrer case todo o curso do río por territorio español. TRADICIÓNS Romería da Nosa Señora de Alcantarilla, en Belalcázar. Levan a Virxe en procesión durante máis de 20 km e atravesan o río Zújar. PROBLEMAS Sobreexplotación dos acuíferos, enchentes, alteracións do curso e do caudal polos encoros, contaminación, especies invasoras...
  21. 21. RÍO GUADALQUIVIR NACEMENTO E FONTES LONXITUDE PAÍSES PERCORRIDO LINEAL DESEMBOCADURA CONCA Oficialmente, nace na serra de Cazorla, en Cañada de las Fuentes (Quesada- Jaén), pero as fontes máis lonxanas (Guadiana Menor-Barbata) atópanse na Serra da Sagra. 657 km España (Comunidades autónomas de Andalucía, Extremadura, Castilla-La Mancha e Murcia) Cidades: Andújar, Córdoba, Sevilla, Sanlúcar de Barrameda. Sanlúcar de Barrameda (Golfo de Cádiz-Océano Atlántico) Superficie: 59.978 km2 SERRAS MÁIS IMPORTANTES Norte: Serra Morena Sur: Cordillera Penibética Leste: Sistema Subbético AFLUENTES DEREITA AFLUENTES ESQUERDA FENÓMENOS XEOLÓXICOS DESTACADOS CLIMA TIPO DE RÉXIME CAUDAL FLORA Guadalimar, Jándula, Yeguas, Guadealmellato, Guadiato, Bembézar, Huéznar, Viar, Ribera de Huelva, e Guadiamar. Guadiana Menor, Guadalbullón, Guadajoz, Genil e Corbones. No curso alto do Guadalquivir e dos seus afluentes hai grandes desniveis con canóns e rápidos. No curso medio e baixo remánsase e forma unha amplas marismas na desembocadura. FAUNA APROVEITAMENTO ESPAZOS PROTEXIDOS Mediterráneo Pluvial con achegas de neve. Ten augas altas en inverno e na primavera. 164,3 m3/s (Sevilla) Lentella de auga (Lemna trisulca), e plantas palustres: masiega (Cladium mariscus), carrizo (Phragmites australis), salicaria (Lythrum salicaria), enea (Typha domingeusis)… xuncos (Juncus maritumus) e vexetación arbórea: salgueiros, adelfas e flora do Monte Mediterráneo: aciñeiras (Quercus rotundifolia e Quercus coccifera), sobreiras (Quercus suber), queixigos (Quercus faginea), xenebreiros (Juniperus thurifera), escornacabras (Pistacia lentiscos), oliveira brava (Olea europaea var. sylvestris),e piñeiros con matogueiras de romeu (Rosmarinus officinalis), estevas (Cistus…), tomelo... AVES: máis de 150 especies de aves utilizan as marismas do Guadalquivir como lugar de paso ou invernada e unhas 125 como lugar de cría: mergullóns, patos mariños, corvos mariños, cullereiros, garzas, garzotas, gaivotas, patudas, avocetas, flamingos, gansos, cegoñas, picapeixes, limícolas... PEIXES: anguías, sábalos, muxes, carpas, acedías, lenguados, róbalos, lucio, troita, calandino, cacho, jarabugo, lamprea de rio ... Noutros tempos houbo esturións. MAMÍFEROS: lontras, aguaneiras... RÉPTILES: sapoconcho común, cobra sapeira... E unha gran variedade de invertebrados, especialmente insectos. Regadío, abastecemento urbán e industrial, acuicultura, producción de enerxía. É navegable no curso baixo, uns 80 km, desde Sevilla. Parque Nacional Doñana, Corredor Ecolóxico do Guadalquivir, Alto Guadalquivir, Serra de Cazorla...
  22. 22. DATOS HISTÓRICOS CURIOSIDADES PROBLEMAS A conca do Guadalquivir estivo poboada desde tempos moi antigos. Nas beiras do río consérvase un importante patrimonio histórico-artístico e etnográfico de distintas épocas e culturas. Os fenicios chamáronlle Baits, despois Betis (ou Baetis), ata a invasión árabe. Os gregos chamáronlle río de Tartessos. O nome actual deriva do árabe al-wadi al-Kibir que significa «o río grande». Sobreexplotación, contaminación urbana e por produtos agrícolas e industriais, destrución de ecosistemas por obras...
  23. 23. RÍO EBRO NACEMENTO E FONTES A fonte máis lonxana é o río Híjar que nace no circo do Pico Tresmares (Cordilleira Cantábrica) a 1.880 m de altitude. Tradicionalmente considerábase como nacemento Fontibre (concello de Hermandad de Campoo de Suso, en Cantabria) nun manancial situado a 880 m de altitude. LONXITUDE 910 km PERCORRIDO: PAÍSES ESPAÑA: Comunidades autónomas de Cantabria, Castela e León, A Rioxa, Navarra, Aragón e Cataluña. Ademais, a súa conca hidrográfica tamén abrangue territorios da Comunidade Valenciana (río Bergantes), do País Vasco (case toda Álava), ANDORRA e FRANCIA. PERCORRIDO LINEAL Cidades: Miranda de Ebro, Haro, Logroño, Calahorra, Alfaro, Tudela, Alagón, Utebo, Zaragoza, Caspe, Tortosa e Amposta. DESEMBOCADURA Delta do Ebro, entre os termos municipais de Deltebre e Sant Jaume d'Enveja, en Tarragona A Illa de Buda divide a corrente en dous brazos principais (Golas Norte e Sur). CONCA A conca do Ebro ocupa unha superficie de 95000 Km², que se distribúen nun 0,52% (445 km²) por Andorra, nun 0,58% (503 km²) por Francia e nun 98,8% (84.414 km²) por España. SERRAS MÁIS IMPORTANTES NORTE: Picos de Europa e Pireneos SUR e OESTE: Sistema Ibérico OESTE: Picos de Europa LESTE: Cordilleiras Costeiras Catalanas AFLUENTES DEREITA Oca, Oja, Najerilla, Lumbreras, Jalón, Isuela, Aranda, Piedra, Huerva, Martín, Guadalope, Matarraña. AFLUENTES ESQUERDA Nela, Aragón, Candanchú, Onsella, Irati, Gállego, Guarga, Segre, Valira, Noguera Ribagorzana, Cinca, Ésera. FENÓMENOS XEOLÓXICOS DESTACADOS Delta e illa Buda. O delta do Ebro cobre 330 km² -o 20 % dos cales son áreas naturais e a superficie restante é agrícola e urbana; os campos de arroz no delta cobren sobre unhas 21.000 ha. Foces e fervenzas de Orbaneja del Castillo. Foces do Rudrón; o río desaparece e volve a aparecer nun terreo calcário. Nas proximidades hai augas termais. Canón das Palancas Gorxa dos Hocinos e Sobrón. Foces do río Oca. Galachos: meandros abandonados. Fervenzas do Monasterio de Piedra CLIMA Atlántico de montaña no nacemento, continental extremadamente seco no curso medio e mediterráneo no baixo.
  24. 24. TIPO DE RÉXIME Mixto: no curso alto e medio-alto, pluvionival xa que recibe a achega do desxeo pirenaico; no curso medio- baixo pluvial mediterráneo. O caudal moi irregular, a finais do verán ten fortes estiaxes e na primavera, co desxeo pirenaico presenta o seu máximo caudal. O Ebro sofre as súas enchentes máis frecuentes na estación fría, de outubro a marzo, mais ás veces prolónganse no tramo final ata maio; as de estación fría acostuman estar ligadas ao réxime pluvial oceánico, mentres que as da primavera proceden da fusión da neve dos Pireneos. As secas prodúcense no verán: de xullo a outubro, en Miranda de Ebro e de fins de agosto e primeiros de setembro en Tortosa. CAUDAL 426 m³/s (medio) FLORA É un río cunha gra diversidade, polas distintas áreas climáticas da súa cunca. Na primeira parte do seu curso dominan os pasteiros, faiais e carballeiras. Cando entra na Depresión, aparece a sabina albar e, nos lugares máis secos, a estepa, onde o esparto é abundante. Nas beiras do río hai bosques de ribeira formados por ameneiros, álamos, chopos, freixos, olmos, salgueiros, fentos, espadainas, xuncos, oucas, carrizos... FAUNA MAMÍFEROS: desmán Ibérico, musgaño de Cabrera, morcego ribeirego, (nos regos de montaña), lontra, rata de auga... AVES: garza imperial, avetorillo, tartaraña, patuda, lavanco real, galiña de auga, galiñola negra, galiña de río, garza real, mergullóns, cegoña negra, águia pescadora, bilurico, pilro, lavandeiras, merlo acuático, picapeixes, avión zapador, corvo mariño real... RÉPTILES: galápago europeo e leproso, cóbregas de auga, viperina e de colar. PEIXES: troita (Salmo trutta), bermella (Chondrostoma arcasii), gobio (Gobio gobio), piscardo (Phoxinus phoxinus), barbo de cola vermella, barbo do Ebro, loína, carpa, tenca, locha ou lobo de río, lampreíña, colmilleja (Cobitis paludica), en perigo de extinción; peixe frade ou blenio de río... ANFIBIOS: pintafontes, sapos, ras. INVERTEBRADOS: cangrexo de río (Austrapotamobius pallipes), mexillón de río e multitude de insectos e arácnidos. APROVEITAMENTO Subministro a cidades e industrias, regadio (destaca o cultivo de arroz no Delta), pesca, acuicultura, enerxía, lecer, deportes... En todo o percorrido do Ebro atopamos centrais hidroeléctricas. Ao seu paso por Aragón: 74 centrais hidroeléctricas na provincia de Huesca cunha potencia instalada de 847.297 kW cunha produción de 2.787.000.000 kW h; 30 centrais na provincia de Zaragoza cunha potencia instalada de 372.437 kW cunha produción de 761.000.000 kW h; 34 centrais na provincia de Teruel cunha potencia instalada de 24.135 kW cunha produción de 28.000.000 kW h. ESPAZOS PROTEXIDOS O Delta do Ebro comprende os espazos naturais protexidos do Garxal (280 ha), Illa de San Antonio (170 ha) e illa de Buda (1231 ha). Temén é Humidal RAMSAR Parques Naturais: Hoces del Alto Ebro e Rudrón, Monasterio de Piedra Reservas Naturais: Os Galachos de la Alfranca de Pastriz, La Cartuja y el Burgo de Ebro; Rio Algars. Parques Nacionais: Picos de Europa, Pirineos. Reserva da Biosfera: Valles del Jubera, Leza, Cidacos y Alhama. DATOS HISTÓRICOS O seu nome deriva do antigo topónimo Hiber (Hiberus Flumen), que dá tamén nome á Península Ibérica e aos pobos iberos, adaptación latina do termo grego Ίβηρ (Iber), que recollen as numerosas fontes historiográficas gregas, que significaría ribeira ou marxe do río. Colonos gregos establecéronse un pouco máis ao norte cara ao 575 a.C. na importante colonia de Empúries (Ἐμπόριον). Por iso é polo que o termo de Iberia orixinalmente deriva do nome mesmo do río Ebro.
  25. 25. CURIOSIDADES O Ebro é o río máis longo e con maior conca de España. Canle Imperial de Aragón: é unha das obras hidráulicas máis importantes de Europa. É unha canle para rego e navegación construída a finais do século XVIII entre Fontellas (Navarra) e Fuentes de Ebro (Zaragoza). O Camiño do Ebro (Camino Natural del Ebro GR 99): o primeiro camiño fluvial realizado en España, con 1.280 kilómetros, desde Fontibre (Cantabria) hasta Riumar (Tarragona), é o máis longo dos itinerarios naturais. PROBLEMAS Contaminación, centrais e encoros, especies invasoras... O mexillón cebra supón un grave problema neste río xa que é considerado unha praga. En 2001 calculáronse uns 500 mexillóns cebra por m²; a súa elevadísima capacidade de reprodución (cada adulto pode orixinar unha descendencia de 1,5 millóns de exemplares por temporada) convérteo nun axente de cambio ecolóxico radical xa que diminúe a concentración de fitoplancto na auga e altera completamente a cadea trófica do río. Na cunca do Ebro, o molusco bloqueou e inutilizou numerosas infraestruturas, obrigando a realizar abundantes e custosas operacións de limpeza.
  26. 26. RÍO PO NACEMENTO E FONTES LONXITUDE PAÍSES PERCORRIDO LINEAL DESEMBOCADURA CUNCA Cordilleira dos Alpes Occidentais, no Pian del Re, no concello de Crissolo, ao pe do Monviso a 2.022 m de altitude. 652 km Italia, Suíza Cidades: Torino, Piacenza, Cremona, Ferrara, Porto Tolle. SERRAS MÁIS IMPORTANTES AFLUENTES DEREITA AFLUENTES ESQUERDA FENÓMENOS XEOLÓXICOS DESTACADOS NORTE e OESTE: Cordilleira dos Alpes SUR: montes Apeninos, Alpes Marítimos Mar Adriático (Mediterráneo) Superficie: 71.057 km2 Maira, Tanaro, Trebbia, Taro, Parma, Panaro. Chisone, Dora Riparia, Orco, Dora Baltea, Secia, Agogna, Ticino, Adda, Ogglio, Mincio. O río salva grandes desniveis no curso alto ao baixar dos Alpes e logo atravesa zonas chans (A Padana) onde se divide en numerosos brazos e forma moitas illas (a máis grande é a Serafini, na desembocadura do Adda). Na zona de Ferrara forma un amplo delta de 380 km², dividíndose en cinco brazos principais (Po di Maestra, Po della Pila, Po delle Tolle, Po di Gnocca e Po di Goro), un brazo secundario (o Po di Volano) que atravesa a cidade de Ferrara e centenares de pequenos brazos. Forma tamén un gran número de illas. Continental suave con áreas mediterráneas. Na parte da montaña máis frío. CLIMA Nivo-pluvial TIPO DE RÉXIME 1.540 m3/s CAUDAL Ten augas altas en primavera e baixas ao remate do verán Á veces ten enchentes no outono. O caudal máximo rexistrouse nas enchentes de 1951, con 13.000 m³/s en Pontelagoscuro, e o mínimo rexistrado foi de 270 m³/s. Na alta montaña pradeiras alpinas e bosques de coníferas e caducifolias. Nas chairas bosques FLORA de ribeira con chopos, salgueiros, amieiras, fentos, carrizos, xuncos, espadanas... Algunhas especies endéminas e subendémicas de peixes da cunca do Po: esturión (Acipenser FAUNA naccarii), Sabanejewia larvata), barbos (Barbus caninus, Barbus plebejus), cucarachas (Chondrostoma genei, Rutilus aula), savetta (Chondrostoma soetta), pigo (Rutilus pigus), vairone (Telestes muticellus), gobio de lagoa (Knipowitschia panizzae), gobio de rallas (Knipowitschia punctatissima), gobio do Po (Padogobius Bonelli), ghiozzetto Heron (Pomatoschistus canestrinii), lamprea Valley (Lethenteron zanandreai), troita de mármore (Salmo trutta marmoratus)... No delta abondan as aves acuáticas. APROVEITAMENTO Subministro de auga para as cidades, a industria e a agricultura; enerxía hidroeléctrica, pesca, acuicultura, navegación, lecer… Nas beiras do Po viven unas 16 millóns de persoas e concéntranse máis dun tercio das industrias e da produción agrícola e gandeira italiana.
  27. 27. ESPAZOS PROTEXIDOS DATOS HISTÓRICOS CURIOSIDADES PROBLEMAS PATRIMONIO DA HUMANIDADE: Delta do Po. PARQUES NACIONAIS: Gran Paradiso, Stelvio (Italia), Schweizer (Suíza) Outras áreas protexidas: Illa Boscone, Viadana, Val do Mincio, Lago Garda, Oglio, Bosque de Ticino, Confluencia Po/Sesia, Fondo Toce, Mersino (Po-Stura)... A desembocadura de Po variou ao longo da historia por cambios no nivel do mar. O río Po era coñecido antigamente en grego como como Ηριδανός / Eridanos e máis tarde Πάδος /Pados/, en latín como Padus. A cunca do río está habitada desde tempos mi antigos. A súa desembocadura tivo importancia no tempo dos gregos e dos estruscos. Na época romana os portos máis importantes no río eran Cremona, Piacenza, Brescello, Ostiglia... Plinio escribeu que o río Po era navegable ata Turín. Entre 1600 e 1604 a República de Venecia desviou o tramo final do río Po (corte de Porto Viro) o que estendeu o delta cara ao leste. É o río máis longo de Italia. No ano 729, nunha batalla contra as tropas bizantinas de León III, o papa Gregorio III ordeou ás súas tropas “Facede que o río Po se converta nun río de sangue”. A putrefacción dos cadáveres dos soldados contaminou tanto as augas do río que os habitantes de Rávena non puideron consumir peixe ata pasados seis anos. Contaminación, alteración de ecosistemas polos encoros, sobreexplotación, enchentes...
  28. 28. RÍO DANUBIO NACEMENTO E FONTES LONXITUDE PERCORRIDO: PAÍSES (cunca) PERCORRIDO LINEAL DESEMBOCADURA CONCA SERRAS MÁIS IMPORTANTES AFLUENTES DEREITA AFLUENTES ESQUERDA FENÓMENOS XEOLÓXICOS DESTACADOS CLIMA TIPO DE RÉXIME CAUDAL FLORA Na Selva Negra, a 60 km a noroeste do Lago Constanza (alemán Bodensee), a partir de dous pequenos afluentes chamados Brigach e Breg, que se xuntan en Donaueschinge (Alemaña) e son chamados Danubio de alí en diante. 2.888 Km Alemaña, Suíza, Italia, Austria, Eslovaquia,Hungría, Croacia, Bosnia Herzegovina, Serbia, República Checa, Eslovenia, Montenegro, Romanía, Bulgaria, Moldavia e Ucraína. Cidades: Ulm, Ingolstadt e Ratisbona( Alemania); Linz e Viena (Austria); Bratislava (Eslovaquia); Budapest (Hungría); Novi Sad e Belgrado (Serbia), Galati (Rumania) Mar Negro Superficie: 817 000 km² Norte: Cárpatos, Selva Negra Oeste: Alpes, Transilvania Sur: Balcáns Inn, Drava, Szava Marva, Tisza, Olt, Prut No curso alto do Danubio no distrito de Tuttlingen en Baden-Wurtemberg está o Sumidoiro do Danubio, exemplo de captura fluvial kárstica, no que unha parte do río desaparece debaixo da terra. As augas reaparecen en Aachtopf, a 11,8 km de distancia, e acaban vertendo no Rin no lago de Constanza. Desfiladeiro das Portas de Ferro Continental Regular pero complexo. Na cabeceira, nival (máximo en verán e mínimo en inverno). No curso medio, nivo-pluvial (máximos de primavera e outono). Na parte baixa, pluvio-nival (máximo en primavera-outono e mínimo acusado en verán). 7.000 m³/s (medio) Bosque reducido ás montañas da cabeceira (aciñeiras, carballos, faias). Na chaira, praderías e estepas (bastante reducidas ante a ocupación das terras de labor) e pequenas áreas de bosque de ribeira. Salmón do Danubio Seis especies de esturión: beluga , esturión ruso , esturión bastardo , esturión , esturión estrelado e esturión de mar europeo , todos ameazados APROVEITAMENTO Regadío, subministro de auga ás cidades, enerxía eléctrica, pesca, navegación, lecer... O Danubio é unha importante vía comercial. É navegable desde o Mar Negro ata Bräila (Rumania) por barcos transoceánicos e ata a cidade de Ulm (Alemaña) por barcos fluviais. 60 dos seus 300 afluente son tamén navegables e algúns están unidos por canles. Está clasificado como patrimonio mundial pola Unesco desde 1991. ESPAZOS -Naturpark Obere Donau (Alemania) PROTEXIDOS -Donauauen zwischen Neuburg und Ingolstadt (Alemania) -Donauleiten (Alemania) -Nationalpark Donau Auen (Austria) -Chranena krajinná oblasť Dunajské Luhy (Eslovaquia) - FAUNA
  29. 29. -Duna-Ipoly Nemzeti Park (Hungría) -Gemenc (Hungría) -Naturalpark Kopački Rit (Croacia) -Gornje Podunavlje Reserva Natural (Serbia) -Fruska Gora Parque Nacional (Serbia) -Rit Koviljsko-petrovaradinski Reserva Natural (Serbia) -Illa Gran Guerra Reserva Natural (Serbia) -Parque nacional Djerdap (Serbia) -Parque Natural Puertas de Hierro (Rumania) -Persina Parque Natural (Bulgaria) -Kalimok-Brushlen Protected Site (Bulgaria) -Reserva Natural Srebarna (Bulgaria) -Parque Natural Montes Măcin (Rumanía) -Parque Natural Pequena Illa de Brăila (Rumanía) -Reserva da Biosfera del Delta del Danubio (Rumania) - DATOS HISTÓRICOS Foi o límite natural do Imperio Romano. Nas súas marxes desenvolvéronse multitude de conflictos bélicos en todas as épocas. A longo do curso do Danuvio hai un rico patrimonio cultural. CURIOSIDADES O Danubio foi inspiración para moitas peza musicais Contaminación por industrias e vertidos urbáns e agrícolas PROBLEMAS
  30. 30. RÍO DON NACEMENTO E FONTES LONXITUDE PAÍSES PERCORRIDO LINEAL DESEMBOCADURA CUNCA Meseta Central de Rusia SERRAS MÁIS IMPORTANTES LESTE: Alturas do Volga OESTE: Meseta de Rusia Central AFLUENTES DEREITA AFLUENTES ESQUERDA Krasivaya Macha, Tichaja Sosna, Devica, Tolucheevk, Liska, Chir, Donets, Tuzloe FENÓMENOS XEOLÓXICOS DESTACADOS O río ten un curso con moi pouco desnivel e discorre polas vastas chairas rusas onde forma amplas zonas de inundación e meandros. Só ten un pequeno tramo onde se encaixa, nas proximidades de Kalach do Don. As beiras das dereita son máis altas que as da esquerda. Na desembocadura forma un amplo esteiro de 540 km². CLIMA TIPO DE RÉXIME CAUDAL Continental. Nival de chaira O Don comeza a conxelarse a finais de novembro e permanece conxelado 149 días ao ano no curso superior e de 30 a 90 días no curso inferior. 935 m3/s FLORA Bosques de coníferas e de ribeira (salgueiros, bidueiros, fentos, xuncos lirios...) FAUNA Salmóns, esturións, peixes gato... 1.950 km Rusia Cidades: Novomoskovsk, Dankov, Lebedyan, Vorínez, Paulovsk, Kachalino, Kalach do Don, Volgodonsk, Konstantinovks, Rostov do Don, Azov. Mar de Azov (mar Negro-Mediterráneo) Superficie: 425.600 km2 Nepravda, Vorónezh, Ilorek, Bitivg, Osered, Chetnna Calitva, Biguchav, Peskovatka, Khoper, Medveditja, Iloviya Donskaja Carica, Sal, Manych. APROVEITAMENTO Subministro de auga para as cidades, a agricultura e a industria; pesca, navegación, aproveitamento hidroeléctrico. O Don é navegable en case todo o seu curso. A navegabilidade do río mantense mediante un sistema de esclusas. Nas proximidades de Kalach do Don o río pasa moi preto do río Volga e está conectado e el por unha canle de 101 km inaugurada en 1952. ESPAZOS PROTEXIDOS Delta do Don, Poima Dona, Tsimlyanskiy, Kumylzhenskiy, Dubrovskiy, Khoperskiy, Voronezhskiy (Reserva da Biosfera). DATOS HISTÓRICOS Na antigüidade o Don era considerado a fronteira entre Europa e Asia. Era coñecido como Tanais. Foi desde sempre unha importante vía comercial.
  31. 31. CURIOSIDADES O río Don ten máis de 5.200 afluentes. No val deste río asentáronse nos séculos XVI e XVII os Cosacos do Don. O Don é un tema central nas obras do escritor Mijaíl Shólojov. PROBLEMAS Contaminación, alteración de ecosistemas polas presas...
  32. 32. RÍO VOLGA NACEMENTO E FONTES LONXITUDE Montes Valdai PERCORRIDO: PAÍSES PERCORRIDO LINEAL Rusia DESEMBOCADURA Mar Caspio O Delta do Volga ten unha lonxitude de arredor de 160 quilómetros e inclúe ata 500 canles e ríos máis pequenos. CONCA Superficie: 1.450.400 km² SERRAS MÁIS IMPORTANTES NORTE E LESTE: Montes Urais OESTES: Colinas Valday, Meseta de Rusia Central SUR: Caúcaso AFLUENTES DEREITA AFLUENTES ESQUERDA FENÓMENOS XEOLÓXICOS DESTACADOS Oka, Sura CLIMA Continental O Volga conxélase tres meses por ano en gran parte. TIPO DE RÉXIME O Volga está alimentado nun 60% por fusión das neves, un 30% por augas subterráneos e o restos polas chuvias. Ten un réxime moi irregular. A medade da auga que leva o río nun ano faino nun período de só seis semanas (de finais de abril a comezos de xuño), no momento do desxeo. CAUDAL 8.000 m³/s (medio) FLORA A estepa (palabra de orixe ruso). Trátase dunha paisaxe sen árbores, de chairas herbáceas. nas beiras do río bosques de hibeira e plantas acuáticas. 3.690 km, o río máis longo de Europa Cidades: Rzhev, Tver, Dubná, Kimry, Úglich, Rybinsk, Yaroslavl, Kostromá, Kíneshma, Nizhni Nóvgorod, Cheboksary, Novocheboksarsk, Volzhsk, Zelenodolsk, Kazán, Uliánovsk, Toliatti, Samara, Novokúibyshevsk, Syzran, Balakovo, Volsk, Marks, Engels, Sarátov, Kamyshin, Volzhski, Volgogrado, Ajtúbinsk, Astracán Suhona, Vetluga, Kama, Lagos Delta Mar Caspio
  33. 33. FAUNA Foca do Caspio (Phoca caspica, o Pusa caspica), esturión estrelado (Acipenser stellatum), esturión xigante ruso (Huso huso), siluros ganis… APROVEITAMENTO Subministro urbán, agricultura, pesca, navegación, enerxía eléctrica... O sistema formado pola Canle Moscova-Volga, a Canle Volga-Don e a Canle Mariinsk forman unha vía navegable conectando Moscova co Mar Branco, o Mar Báltico, o Mar Caspio, o Mar de Azov e o Mar Negro. Hai nove centrais hidroeléctricas principais e varios grandes lagos artificiais ao longo do Volga. Os maiores lagos son, de norte a sur, o Rybinsk,Nizhny Novgorod, Samara, e encoros no Volgogrado. ESPAZOS PROTEXIDOS Volzhsko-Kamsky (Reserva Biosfera) Levashovskiy Drofiny Delta do Volga, Kama Bekoldino (RAMSAR) DATOS HISTÓRICOS O antigo Ptolomeo de Alexandría mencionou o Volga na súa Geographia. Os antigos gregos coñecían o Volga co nome de Rha. Os pobos indíxenas do curso superior do Volga eran os finlandeses merias, e no curso medio residían tamén os finlandeses mari e mordves. As poboacións turcas apareceron arredor do ano 600 e mesturáronse cos anteriores formando os chuvashios cristiáns eos tártaros musulmáns, así como os nogaios, actualmente reinstalados en Daguestán. Os mongois budistas kalmukos colonizaron o Volga no século XVII. Nos tempos de Catalina II de Rusia instaláronse colonos alemanes. O río xogou un importante papel nos grandes movementos de xente de Asia a Europa. Unha vez floreceu un potente imperio Búlgaro, onde o río Kama se xunta co Volga. Volgogrado foi testemuña da Batalla de Stalingrado, a principal vitoria da Unión Soviética sobre Alemaña na Segunda Guerra Mundial. Despois da guerra a conca do Volga tivo un gran desenvolvemento industrial. CURIOSIDADES En antigos tempos foi coñecido como Atil, Itil or Idil. Astracán, situada sobre o delta do Volga, é o centro da industria de caviar, actualmente moi mermada pola sobrepesca de esturións. PROBLEMAS Contaminación polas actividades industriais e vertidos urbáns

×