θεατρικο παιγνιδι

844 views

Published on

0 Comments
1 Like
Statistics
Notes
  • Be the first to comment

No Downloads
Views
Total views
844
On SlideShare
0
From Embeds
0
Number of Embeds
216
Actions
Shares
0
Downloads
5
Comments
0
Likes
1
Embeds 0
No embeds

No notes for slide

θεατρικο παιγνιδι

  1. 1. ΜΑΘΑΙΝΩ ΠΑΙΖΟΝΤΑΣTο θεατρικό παιχνίδι ως μέσο διδακτικής μεθοδολογίας ΑΝΑΣΤΑΣΟΠΟΥΛΟΥ ΕΛΕΝΗΣχ.Σύμβ. 33ης Περιφέρειας Προσχολικής Αγωγης
  2. 2. Θ :«Θέλω να σου πω… αλλιώς, με λόγια και χωρίς. Με τον δικό μου τρόπο».Ε : «Εμφάνιση, Ένδυση... Εξαρτάται απ’ αυτό που θέλω να σου πω.»Α :«Αντικείμενα από την φύση και άλλα…»Τ :«Τρία μαγικά: ήχος, φώς και μουσική».Ρ:«Ρόλοι της στιγμής… ρόλοι ζωής… ψάξε, ψάξε και θα τους βρεις».Ι :«Ιστορίεs παλιές, νέες, δικές μας, δικές σας, όλων, άλλων εν’ η αφορμή για να παίξουμε μαζί».Κ :«Κινούμαι, κυλιέμαι, κάθομαι. Εν αρχή η κίνηση».Ο :«Ομάδα. Γελώ, φωνάζω, αισθάνομαι, δημιουργώ, μαθαίνω. Όχι μόνος. Όλοι μαζί».Παιχνίδι … όπως το νοιώθετε!
  3. 3. Θεατρικό παιχνίδι Είναι ένας συγκερασμός παιχνιδιού και θεάτρου. Στηρίζεται στην παιγνιώδη διάθεση και στον αυθορμητισμό των παιδιών, δεν είναι μια αυστηρά δομημένη θεατρική παράσταση. Είναι μια αναπαραστατική δραστηριότητα στην οποία τα παιδιά μοιραζονται συναισθηματικές εμπειρίες με τους συνομηλίκους τους.( Goncu 1999)Το θεατρικό παιχνίδι στηρίζεται σε δύο βασικές αρχές της θεατρικής πράξης. Πρώτον στην έννοια της θέασης, στην ανάγκη του ανθρώπου που περισσότερο την έχει το παιδί να κάνει μια προβολή, μια θέαση του κόσμου, τόσο του υποκειμενικού, όσο και του αντικειμενικού (θέατρο θεώμαι). Και δεύτερον στην ανάγκη του παιδιού για δράση αφού και η λέξη δράμα που παράγεται από το αρχαίο ρήμα δράω-δρω- πράττω/ενεργώ μας οδηγεί στην έννοια του παιχνιδιού που είναι βασικό παιδαγωγικό μέσο.
  4. 4. συνέχεια Το θεατρικό παιχνίδι γίνεται μέσο εμψύχωσης της διδακτικής ύλης. Συνδέει την τέχνη, τη γνώση και το ¨είναι¨ του παιδιού. Είναι μια τέχνη σύνθετη, παιδευτική και κοινωνική. Μέσα από την ομαδική συμμετοχή αυξάνονται οι σχέσεις φιλίας και αποδοχής και μειώνονται οι περιθωριοποιήσεις, μεγαλώνει η αυτοπεποίθηση, μοιράζεται πράγματα με άλλους. ασκείται σε κοινωνικούς ρόλους (Κουρετζής ,1991) και χρησιμοποιεί τη φαντασία του για να ελέγξει την πραγματικότητα (Winnicot 1979). Καθώς τα παιδιά φαντάζονται τον εαυτό τους σαν τους άλλους προσπαθούν να δουν τον άλλο μέσα τους
  5. 5. συνέχεια Απαραίτητα συστατικά του Θ.Π είναι η κίνηση και η μουσική. Τα σκηνικά του Θ.Π είναι αυτοσχέδια, με υλικά από υφάσματα, αυτοσχέδιες μάσκες, χαρτιά (γλασέ, κανσόν κ.λ.π.) αλλά και αντικείμενα που υπάρχουν σε όλα τα σχολεία όπως καρεκλάκια, μπάλες, κορδέλες ρυθμικής κ.λ.π.(Κουρετζής, 1991) Όταν η σχολική πρακτική καταπιέζει την αυτενέργεια, τη δημιουργική έκφραση και φαντασία, το Θ.Π απελευθερώνει το παιδί και το ανεξαρτητοποιεί συναισθηματικά. ενθαρρύνεται η ενεργητική συμμετοχή του κατά τη διαδικασία μάθησης, αναπτύσσεται η πρωτοβουλία, καλλιεργείται η επικοινωνία και συνεργασία καθώς και η φαντασία και δημιουργικότητα. Όταν ο λόγος πλαισιώνεται από την τέχνη ,την κίνηση και τη μουσική βοηθά αποτελεσματικά το διδακτικό έργο του εκπαιδευτικού.
  6. 6. •Το θεατρικό παιχνίδι αποτελεί δυναμικό μέσο για τηνδραστηριοποίηση του παιδιού, την απελευθέρωση τηςφαντασίας του και την εξοικείωση του με το θέατρο μια τέχνησύνθετη, παιδευτική, κοινωνική•αξιοποιεί την ανάγκη του παιδιού να αναπαριστά και ναανασυνθέτει τη γύρω του πραγματικότητα. Αναπαράγει δηλαδήμε το παιχνίδι - μέναν τόσο οικείο τρόπο για κείνο- τις δικές τουανάγκες.•είναι μια δημιουργική διαδικασία, που δεν έχει ακριβείς κώδικεςγια το τι ακριβώς θα συμβεί. Τo παιδί έχει την δυνατότητα ναμεταμορφώνεται δηλ; να βγαίνει, έξω από τους κατεστημένουςτρόπους συμπεριφοράς. «Κινείται» και δημιουργεί σ ένα χώρο,όπου η συμπεριφορά του δεν γίνεται αντικείμενο αξιολόγησης,κριτικής και απόρριψης.
  7. 7. •Η διαφορά του θεατρικού παιχνιδιού και μιας σχολικήςπαράστασης, είναι ότι το θεατρικό παιχνίδι δεν εμπεριέχει τηναπομίμηση. (Οι κατά γράμμα υποδείξεις του δασκάλου ή τουσυγγραφέα). Με την απομίμηση χάνεται η ελευθερία τουπροσωπικού στοιχείου που κρύβουν τα παιδιά. Δεν επιδιώκουμε να βγάλουμε ταλέντα, αλλά να δώσουμε σταπαιδιά ευκαιρίες για καλλιέργεια. Το θεατρικό παιχνίδι κινείταισε τέσσερα επίπεδα:•Το ψυχολογικό.•Το κοινωνικό.•Το παιδαγωγικό.•Το εκφραστικό.♦ Το θεατρικό παιχνίδι μπορεί να γίνει παντού.Ιδανικός ωστόσο χώρος είναι το σχολείο, που αποτελεί τονπυρήνα της ζωής του παιδιού για πολλά χρόνια.
  8. 8. Φάσεις του θεατρικού παιχνιδιούΤο Θ .Π. διεξάγεται σε 4 φάσεις:ΦΑΣΗ : ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗΣΣ αυτή τη φάση το παιδί συμμετέχει για να αποβάλλει τηνεπιθετικότητα του, να χαλαρώσει, να αποκτήσει ηρεμία καιψυχική γαλήνη. Με διάφορες αισθησιοκινητικές ασκήσειςθέλουμε να το αποδεσμεύσουμε από συστολές καιεπιφυλάξεις και να συμβάλλουμε στην επαφή και "επικοινωνίαμεταξύ των μελών της ομάδας.Ευαισθητοποίηση καισυγκρότηση ομάδας.Β ΦΑΣΗ : ΑΝΑΠΑΡΑΓΩΓΗΣ-Τα παιδιά δουλεύουν κατά ομάδες πάνω σε διάφορα θέματακαι ιδέες. Αυτοσχεδιάζουν, διαλέγουν ρόλους, μεταμφιέζονταισε συγκεκριμένα πρόσωπα, διαμορφώνουν ένα περιβάλλονδράσης, χρησιμοποιώντας διάφορα αντικείμενα: υφάσματα,παλιά ρούχα, μάσκες, περούκες κτλ.
  9. 9. Γ ΦΑΣΗ : ΘΕΑΤΡΙΚΗΣ ΔΡΑΣΗΣΣκηνικός αυτοσχεδιασμός. Τα παιδιά, με βασικάεργαλεία έκφρασης την κίνηση και τον λόγο, φτάνουνσ έναν σκηνικό αυτοσχεδιασμό, συνθέτοντας τιςσκηνές, τους διάλογους και τους ρόλους πουανακάλυψαν.Δ ΦΑΣΗ : ΑΝΑΛΥΣΗΤα παιδιά κρίνουν το θεατρικό παιχνίδι πουπροηγήθηκε. Με τα νέα στοιχείαπου θα προκύψουν, μπορεί να δημιουργηθεί κάλλισταμία νέα «δράση».
  10. 10. ♦ Για την αναπαραγωγή ενός θεατρικού παιχνιδιού,χρησιμοποιούμε πολλές τεχνικές.Οι κυριότερες τεχνικές ανάπτυξης είναι οι εξής:* Σωματική έκφραση(χαλάρωση, καλλιέργεια των αισθήσεων, ελεύθερη κίνησηστο χώρο)* Αυτοσχεδιασμοί.•Εκμετάλλευση του τυχαίου.•Κωμικά στοιχεία ( υπερβολή, αντίθεση, παράλογο,«παρεξηγήσεις» ).•Δημιουργία περιβάλλοντος δράση.•Ηχητικά και οπτικά ερεθίσματα (προβολές, μαγν. -ταινίες)•Παντομίμα•Μάσκα-κούκλα
  11. 11. Ο εμψυχωτήςσ όλη την διάρκεια του θεατρικού παιχνιδιού, δεν θα πρέπει ναλειτουργεί ως πρωταγωνιστής της όλης διαδικασίας, αλλά ναείναι «ανοιχτός» στα ερεθίσματα που ενδεχομένως θα δεχτείαπό τα παιδιά και το περιβάλλον.Η εφευρετικότητα του και η φαντασία του καθώς και ήδυνατότητα του να εκμεταλλεύεται το τυχαίο και το απρόοπτοείναι από τα πιο σημαντικά στοιχεία που πρέπει να διαθέτει.Να είναι ένας ευαίσθητος δέκτης που όλα τα καταγράφει και όλατα παρατηρεί, που ρυθμίζει «αθέατα» με έμμεσο τρόπο, τη ροήκαι το πλαίσιο δράσης, που αποφεύγει όσο μπορεί τις λέξεις«κλισέ» και τις πολυχρησιμοποιημένες φράσεις.Απαραίτητη προϋπόθεση είναι ο εμψυχωτής ν αφήσει τονεαυτό ελεύθερο, να μοιραστεί το παιχνίδι με τα παιδιά.
  12. 12. Ναζίμ Χικμέτ«…Ας δώσουμε -λοιπόν- τον κόσμο στα παιδιά έστω και για μια μέραας τον δώσουμε να παίξουν σαν ένα πολύχρωμο μπαλόνινα παίξουν τραγουδώντας ανάμεσα στ΄ αστέριαας δώσουμε τον κόσμο στα παιδιάσαν ένα τεράστιο μήλο, σαν ψίχα ολόζεστου ψωμιούνα χορτάσουν μια μέρα τουλάχιστον,να μάθει έστω και για μια μέρα ο κόσμος τη φιλίατα παιδιά θα πάρουν απ΄ τα χέρια μας τον κόσμοθα φυτέψουν αθάνατα δέντρα»

×