Successfully reported this slideshow.
We use your LinkedIn profile and activity data to personalize ads and to show you more relevant ads. You can change your ad preferences anytime.
05.05.2012Ամուսնությունից հետո բնակվել ծնողների հե՞տ, թե՞ առանձին.                 հոգեբանի խորհուրդները                  ...
Հաճախ լինում են դեպքեր, երբ մայրական խանդը չի թողնում տղային իր կնոջ հետ առանձ-նանալ: Այստեղից արդեն լուրջ բարդություններ ...
Upcoming SlideShare
Loading in …5
×

Ամուսնությունից հետո բնակվել ծնողների հե՞տ, թե՞ առանձին

1,072 views

Published on

  • Be the first to comment

  • Be the first to like this

Ամուսնությունից հետո բնակվել ծնողների հե՞տ, թե՞ առանձին

  1. 1. 05.05.2012Ամուսնությունից հետո բնակվել ծնողների հե՞տ, թե՞ առանձին. հոգեբանի խորհուրդները Հայ իրականության մեջ նորապսակ- ները, անկախ ամեն ինչից, հիմնականում բնակվում են տղայի հայրական տանը: Ճի՞շտ է արդյոք նորապսակների՝ ծնողների հետ բնակվելը: LN-ի հարցերին պատասխանել է հոգեբան Միհրդատ Մադաթյանը: «Ասել, որ ծնողների հետ ապրելը միանշանակ լավագույն տարբերակն է, սխալ է, ասել, թե առանձին ապրելնէ ճիշտ, դա էլ է սխալ: Երկու տարբերակներն էլ ունեն իրենց առավելություններն ութերությունները: Եթե նորապսակները մոտ 30-35 տարեկան հասուն մարդիկ են, ևցանկանում են ընտանիք կազմել, ծնողներն էլ ակտիվ են և սիրում են նրանց ուղղությունցույց տալ, այստեղ առանձին ապրելը բնականաբար ավելի ճիշտ է: Իսկ եթե նորապսակները20-22 տարեկան են և նոր են սկսում կյանքը տեսնել, ծանոթ չեն ոչ դժվարություններին, ոչհղիության, ոչ երեխա ունենալու, կենցաղ վարելու խնդիրներին, այստեղ արդեն ծնողներիօգնությունը կարևոր է: Պարզապես պետք է պատկերացնել, թե ինչպիսի դեր պետք է խաղանծնողները: Հենց այստեղ է ամբողջ խնդիրը: Հիմնականում խնդիրները լինում են սեփականանձի կայացման պատճառով, երբ շատ ուշ տարիքում ծնողները երեխաների միջոցովփորձում ենք կայացնել սեփական անձը, այլ ոչ թե մտածում են այդ ընտանիքի լավ լինելումասին: Այստեղ առանձին, թե միասին կապրեն՝ խնդիրը մնում է նույնը: Ճիշտն այն է, երբ որև՛ տղայի, և՛ աղջկա ծնողները իրենց անձը մի կողմ դնելով փորձում են կայացնելնորաստեղծ ընտանիքը, և ոչ թե լինել թելադրողի կարգավիճակում: Ծնողի դերը խորհուրդտալն է, և պետք է թողել, որ երիտասարդներն իրենք ընտրեն՝ հետևեն խորհրդին, թե ոչ:Պետք չէ պարտադրել խորհուրդը, քանզի կամայական դեպքերում այն կարող է դրականչանդրադառնալ»:
  2. 2. Հաճախ լինում են դեպքեր, երբ մայրական խանդը չի թողնում տղային իր կնոջ հետ առանձ-նանալ: Այստեղից արդեն լուրջ բարդություններ են առաջանում , և գործը կարող է հասնելմիչև բաժանություն:«Խանդն արտահայտվում է լրիվ ուրիշ կերպ. օրինակ՝ «դու լավ չես արդուկում. վառեցիրտղայիս տաբատը» և այլն: Բայց իրականում սա հարսի և սկեսուրի կանացի այն խանդն է,երբ մի տղամարդու սկսում են կիսել: Խանդն էլ ավելի մեծ է լինում, երբ այդ կինը սկսում էմտածել, որ նրանք սեռական կապ ունեն: Սկսում է նեղվել, որ այստեղ կա ավտոմատ առա-վելություն, իսկ նման դեպքում կապը թուլանում է: Հետո սկսում են ուրիշ խնդիրներ, ինչպի-սիք են՝ «իմ պատրաստած ճաշը չկերար, նրանը՝ կերար», և այսպես մի հիմար մթնոլորտ էստեղծվում: Այսպես կարող է խանդել նաև աղջկա մայրը: Դա նորմալ երևույթ է: Երբ մայրըտեսնում է, որ ինքը կայացած չէ կյանքում և արդեն ծերանում է, իսկ իր աղջիկը երիտասարդէ, բնականաբար որոշակի խնդիր է առաջանում, միայն թե՝ ենթագիտակցական: Երբ մայրըշատ գիտակից է լինում կամ սեփական երեխային շատ է սիրում, կանխում է նման խնդրիառաջացումը, խեղդում է սեփական «ես»-ի կայացման խնդիրը:Այն ծնողները, որոնք ուլտիմատումային կատեգորիայում են դնում իրենց կողքին լինելուհարցը, սովորաբար քանդում են այդ ընտանիքը: Այդ դեպքում իր կողքին լինելու իմաստը ոչթե նա է, որ օգնեն կամ խրախուսեն, այլ իր կողքին լինելու փաստն էլի սեփական «ես»-իկայացման խնդիրն է: Այն դեպքում, երբ ամուսնացողները հնազանդ են, համակերպվող բնա-վորություն ունեն, ապա ինչ-որ մի բան կարող է ստացվել, իհարկե ոչ այնքան իդեալականտարբերակի մեջ: Իսկ եթե ամուսնացողները ավելի բողոքական են, ավելի կայացած, բնա-կանաբար դա վերածվելու է կոնֆլիկտի. լավագույն դեպքում կոնֆլիկտը լինելու է տղայի ումոր միջև, և ընտանիքը առանձնանալու է, իսկ վատագույն դեպքում կոնֆլիկտն անցնելու էհարսի և սկեսուրի մեջ, որը բերելու է բաժանության: Նման իրավիճակներում մենք միջնոր-դի կարիք ենք ունենում: Եթե սկեսուրը և հարսը իրար հետ խնդիր ունեն կապված տղայիհետ, հետո այդ տղան հասկանալու է, որ խնդիրն ինքն է, և իրեն են կիսում: Հետևաբար դրալուծումը կարող է տալ միայն ինքը: Բայց պիտի լուծվի ոչ թե մեղադրանքներով և պարզաբա-նումներով, այլ բալանսը պահելով, որպեսզի չկորչի տղամարդու դոմինանտությունը: Կինըպետք է շարունակի տեսնել նրա մեջ հզոր տղամարդու, այլ ոչ թե «մայրիկի բալիկի»: Եթեկինը տեսնի, որ ինքն ավելի հզոր ու անկախ է, քան իր ամուսինը, այդ ժամանակ միանշա-նակ կլինի բաժանություն»:Կան զույգեր, որոնք երազում են առանձին ապրելու մասին, սակայն ավանդական կարծրա-տիպերը նրանց թույլ չեն տալիս. մտածում են, որ այդ քայլով ծնողներին կվիրավորեն, կամհարևաններն ու բարեկամները կմտածեն, թե չեն հարգում իրենց ծնողներին: Շատերն էլ ֆի-նանսական կախվախության պատճառով չեն կարողանում առանձնանալ:«Պետք է առաջին հերթին հասկանալ, թե ինչո՞ւ են երազում առանձին ապրել: Բազում աղ-ջիկներ կան, որ շատ ուրախ են, որ ապրում են իրենց սկեսուրների հետ, որովհետև շատհարցերում նրանք օգնում են: Եվ պետք է հասկանալ, թե այդ առանձին ապրելու ձգտումըինչի համար է:Իսկ ի՞նչ է նշանակում այն մարդու ամուսնությունը, որը գտնվում է ծնողներից ֆինանսականկախվածության մեջ: Ամուսնության համար մենք ենթադրում ենք որոշակի տարիք, որ տղանայնքան կայացած կլինի, որ գոնե որոշակի հարցեր կարողանա լուծել: Այսինքն՝ ինքը կախ-վածության մեջ է ոչ թե ծնողներից ֆինանսապես, այլ ընդհանրապես: Չէ՞ որ կամայականմարդու մեջ առկա է երեխան, ծնողը և հասուն մարդը»:

×