Successfully reported this slideshow.
We use your LinkedIn profile and activity data to personalize ads and to show you more relevant ads. You can change your ad preferences anytime.
II Wojna
Światowa
1939-1945
Laura
Jędrusiak
Polacy, którzy nieśli pomoc w
najtrudniejszych czasach
Faszyzm Niemiecki
W 1933 roku w Niemczech rządy objęli faszyści, którzy
uważali, że naród niemiecki dominuje nad innymi. Z...
Obozy koncentracyjne i obozy zagłady
Obozy koncentracyjne były to miejsca, w których
trzymano osoby cywilne z państw podbi...
Nastepnie, 17 września 1939 roku Polska
została zaatakowana przez ZSRR. Niemcy i
ZSRR, zgodnie z planem, rozpoczęły podbój...
Ponadto, atakowali obiekty cywilne, przez co w ruinach było wiele miast,
utracono bezpowrotnie dorobek kulturalny wielu na...
Osoby niosące pomoc
W czasie wojny wielu ludzi ratowalo innych, pomimo tego, że sami mogli
stracić własne życie. Niektórzy...
Irena Sendler
Irena Sendler, z domu Krzyżanowska, urodziła się 15
lutego 1910 w Warszawie, a zmarła 12 maja 2008 w
Warszaw...
Janusz Korczak
Właściwe imię i nazwisko to
Henryk Goldszmit. Nazywany był
przez dzieci starym doktorem.
Urodził się 22 lip...
6 Sierpnia 1942 roku Hitlerowcy
wyprowadzili z Domu Sierot Korczaka, jego
wspołpracowników i około 200 dzieci. Wszyscy
zos...
Maksymilian Maria Kolbe
Rajmund Kolbe urodził się 8 stycznia 1894 roku
w Zduńskiej Woli. Potem razem z rodzicami
przeprowa...
17 lutego 1941 roku gestapo zabrało Kolbego do Warszawy, a 25 maja
wywieziono go do obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu. P...
Halina Gąsior
Halina Gąsior urodziła sie 8 sierpnia 1928 roku
w Oświęcimiu, a zmarła 26 kwietnia 2008 w Bielsku-
Białej. J...
Polacy, którzy nieśli pomoc w najtrudniejszych czasach
Polacy, którzy nieśli pomoc w najtrudniejszych czasach
Upcoming SlideShare
Loading in …5
×

Polacy, którzy nieśli pomoc w najtrudniejszych czasach

433 views

Published on

  • Be the first to comment

  • Be the first to like this

Polacy, którzy nieśli pomoc w najtrudniejszych czasach

  1. 1. II Wojna Światowa 1939-1945 Laura Jędrusiak Polacy, którzy nieśli pomoc w najtrudniejszych czasach
  2. 2. Faszyzm Niemiecki W 1933 roku w Niemczech rządy objęli faszyści, którzy uważali, że naród niemiecki dominuje nad innymi. Za swoich największych wrogów postrzegali Żydow i Cyganów, a także Słowian. Przewodniczący partii faszystowskiej, Adolf Hitler, był najważniejszą osobą w państwie. Przeciwnicy polityczni faszystów byli zabijani lub posyłano ich do obozów koncentracyjnych. Niemiecki faszyzm był bardzo agresywny, głosił, że należy siłą podbijać inne państwa, aby stworzyć przestrzeń życiową dla narodu niemieckiego. Adolf Hitler Adolf Hitler był bezwzględnym dyktatorem, który kazał mordować swoich przeciwników. Hitler był odpowiedzialny za śmierć milionów Żydów i ludzi innych narodowości. Agresywna polityka zagraniczna, którą stosował, doprowadziła do rozpoczęcia przez Niemcy II wojny światowej.
  3. 3. Obozy koncentracyjne i obozy zagłady Obozy koncentracyjne były to miejsca, w których trzymano osoby cywilne z państw podbitych i okupowanych. Otrzymywali oni minimalne porcje jedzenia i byli wykorzystywani do ciężkiej, niewolniczej pracy. Obozy koncentracyjne powstały na całym terenie Niemiec, a później w niektórych państwach podbitych przez Niemcy. Po jakimś czasie Niemcy zamienili obozy koncentracyjne na obozy zagłady. Dokonywali w nich zbrodni ludobójstwa głównie na Żydach, Cyganach i Słowianach, których uważali za podludzi; zginęło w nich także wielu przeciwników faszyzmu. Najwięcej obozów zagłady Niemcy utworzyli na terenach swojego państwa i ziemiach polskich. Największy obóz - Auschwitz - został założony na terenie okupowanej Polski. Straciło w nim życie około 1,3 miliona ludzi. Działania wojenne Po zajęciu Austrii oraz rozbiorze Czechosłowacji, Hitler zaplanował atak na Polskę na 1 września 1939 roku. W swoich planach chciał zapanować nad całą Europą. Rozpoczęła się II wojna światowa, trwająca 6 lat. Od samego początku wojny samoloty niemieckie bombardowały polskie miasta i wsie, nie oszczędzając ludności cywilnej. Polska znalazła się pomiędzy dwoma najbardziej agresywnymi państwami Europy: Niemcami i Związkiem Radzieckim. 1 września 1939 roku silne armie niemieckie wkroczyły do Polski z północy, południa i zachodu. Niemcy strzelali do wszystkich, których spotkali po drodze. Straty wśród ludności cywilnej były ogromne.
  4. 4. Nastepnie, 17 września 1939 roku Polska została zaatakowana przez ZSRR. Niemcy i ZSRR, zgodnie z planem, rozpoczęły podbój Europy. Pod panowaniem Niemców znalazły się Dania, Norwegia, Belgia, Holandia, Francja, Jugosławia i Grecja. Natomiast pod panowaniem radzieckim znalazły się Litwa, Łotwa i Estonia. Wielkiej Brytanii i Finlandii udało się odeprzeć ataki wroga i zachować niepodległość. W 1941 roku Niemcy zaatakowały swojego sojusznika - ZSRR, a sprzymierzona z Niemcami Japonia zaatakowała USA. W konsekwencji, państwa wrogie Niemcom utworzyły koalicję antyhitlerowską na czele z Wielką Brytanią, USA i ZSRR. II wojna światowa była wojną totalną. Brało w niej udział 61 z 67 istniejących wówczas na świecie państw. Walki zbrojne toczyły się w Europie, Azji i Afryce; zarówno na lądzie, jak i na morzach, oceanach i w powietrzu. Do walki stanęło 110 milionów żołnierzy. Działania wojenne spowodowały śmierć 55 milionów ludzi, a 35 milionów zostało rannych. Okupanci terroryzowali ludność cywilną, dokonywali egzekucji, masowych mordów i wysiedleń, organizowali uliczne łapanki oraz zmuszali ludzi do niewolniczej pracy w obozach koncentracyjnych. Agresorzy, nie przestrzegając międzynarodowego prawa, bombardowali szpitale i inne punkty medyczne oznaczone symbolem Międzynarodowego Czerwonego Krzyża, a także mordowali wziętych do niewoli jeńców wojennych.
  5. 5. Ponadto, atakowali obiekty cywilne, przez co w ruinach było wiele miast, utracono bezpowrotnie dorobek kulturalny wielu narodów i mnóstwo cennych zabytków. Po 6 latach wielki światowy konflikt zakończyło zdobycie przez wojska koalicji stolicy Niemiec - Berlina i podpisanie przez Niemcy aktu bezwarunkowej kapitulacji dnia 8 maja 1945 roku.
  6. 6. Osoby niosące pomoc W czasie wojny wielu ludzi ratowalo innych, pomimo tego, że sami mogli stracić własne życie. Niektórzy, pomimo aresztowań i tortur, nie rezygnowali i nadal znajdowali sposoby, żeby pomóc potrzebującym. Bohaterskie czyny wielu z nich staly się sławne na calym świecie i nawet uczy się o nich w szkołach. Nie wolno również zapomnieć, że w tych najtrudniejszych czasach znalazło się wiele nieznanych, zwkłych osób, które, pomagając innym, poświęcało własne bezpieczeństwo i ryzykowało życie nie tylko swoje, ale i najbliższej rodziny. Dla nich wszystkich, szacunek dla każdego ludzkiego życia był największą wartoscią. Wyzwolenie Auschwitz
  7. 7. Irena Sendler Irena Sendler, z domu Krzyżanowska, urodziła się 15 lutego 1910 w Warszawie, a zmarła 12 maja 2008 w Warszawie. W trakcie II wojny światowej Irena Sendler, ryzykując własne zdrowie i życie, pomagała działając w Radzie Pomocy Żydom (Żegota). Z powodzeniem ratowała dzieci żydowskie i wywoziła z gett pracując jako pielęgniarka. Uratowala około 2500 dzieci z warszawskiego getta. Ich dane osobowe zapisywała na kartkach, które zakopywała w słoikach w ogrodzie. Niestety, została złapana przez Gestapo i torturowana, a ostatecznie skazana na śmierć. Jednak, ludziom z Żegoty udało się ją uratować przekupując niemieckich strażnikow. Te wydarzenia nie powstrzymały jej przed dalszą działalnoscią i nadal w ukryciu pomagała dzieciom. Po wojnie pani Irena dalej pracowała na rzecz dzieci, tworzyła domy sierot i powołała Ośrodek Opieki nad Matką i Dzieckiem, czyli organizację pomagającą bezrobotnym rodzinom. Doświadczyła równie ciężkich prześladowań zarówno ze strony Gestapo jak i komunistycznego UB. W 1965 roku Irena Sendler została odznaczona medalem Sprawiedliwy Wśród Narodów Świata, o jej pracy powstalo przedstawienie "Life in a Jar", a na podstawie jej życia został nakręcony film "Dzieci Ireny Sendlerowej".
  8. 8. Janusz Korczak Właściwe imię i nazwisko to Henryk Goldszmit. Nazywany był przez dzieci starym doktorem. Urodził się 22 lipca 1878 lub 1879 roku, a zmarł 16 sierpnia 1942 roku. Był pierwszym człowiekiem, który walczył o prawa dzieci. Jako chłopiec uczył się w gimnazjum w Warszawie. Była to szkoła rosyjska, w której stosowano żelazną dyscyplinę. Po samobójczej śmierci ojca jego rodzina znalazła się w bardzo trudnej sytuacji materialnej. Młody Henryk, miał wówczas 15 lat i zaczął udzielać korepetycji, aby wspomóc rodzinę. Od 1898 roku studiował medycynę na i interesował się szkołami, szpitalami dziecięcymi oraz bezpłatnymi czytelniami dla dzieci i młodzieży. W 1912 roku został współzałożycilem Domu Sierot dla dzieci żydowskich w Warszawie. W 1919 założył sierociniec "Nasz Dom" dla dzieci polskich. Korczak żądał poważnego traktowania spraw dzieci i młodzieży oraz szacunku dla najmłodszych. Pisał książki dla dzieci np. "król Maciuś I" i "Kajtuś Czarodziej", oraz poradniki takie jak „Jak kochać dziecko” i „Prawo dziecka do szacunku”. Redakował gazetkę dla dzieci "Mały Przegląd", był też autorem pogadanek radiowych gdzie głosił prawa dziecka i obronę tych praw.
  9. 9. 6 Sierpnia 1942 roku Hitlerowcy wyprowadzili z Domu Sierot Korczaka, jego wspołpracowników i około 200 dzieci. Wszyscy zostali wywiezieni do obozu zagłady w Treblince i tam zginęli. Korczak mógł uratować swoje własne życie, bo przyjaciele chcieli mu pomóc, ale odmówił opuszczenia "swoich" dzieci i razem z nimi poszedł na śmierć. Był wspaniałym i dobrym człowiekiem, którego postawa i praca do dziś inspiruje i kieruje wielu rodziców i pedagogów. Dom Sierot
  10. 10. Maksymilian Maria Kolbe Rajmund Kolbe urodził się 8 stycznia 1894 roku w Zduńskiej Woli. Potem razem z rodzicami przeprowadził się do Łodzi. Ojciec chłopca był wielkim patriotą i miłość do ojczyzny przekazał synom. Gdy Rajmund miał 12 lat ukazała mu się Najświętsza Maryja Panna trzymająca w rękach dwie korony – białą, oznaczającą czystość i czerwoną, oznaczającą męczeństwo. Rajmund przyjął obie korowy. W 1907 roku postanowił wraz ze swoim starszym bratem wstąpić do Zakonu Franciszkanów. W 1910 roku poprosił o przyjęcie do nowicjatu, a rok później złożył śluby czasowe. W 1912 roku wyjechał do Krakowa na dalsze studia, ale ponieważ był niezwykle zdolny w tym samym roku wysłano go do Rzymu na Uniwersytet Papieski. Ukończył tam studia, otrzymał święcenia kapłańskie i w 1919 powrócił do Polski. W 1927 roku założył klasztor w Niepokalanowie. Kiedy wybuchła wojna w 1939 roku, był to największy klasztor na świecie i jeden z największych jakie znają dzieje Kościoła. 19 września 1939 roku Niemcy przystąpili do likwidacji Niepokalanowa. Ojciec Kolbe i inni zakonnicy zostali zamknięci w obozie, ale 8 grudnia zostali zwolnieni. Kolbe wrócił do Niepokalanowa, gdzie przygotował trzysta miejsc dla Żydów i innych wysiedlonych oraz organizował miejsca pracy. Kościół w Niepokalanowie
  11. 11. 17 lutego 1941 roku gestapo zabrało Kolbego do Warszawy, a 25 maja wywieziono go do obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu. Pod koniec lipca 1941 roku uciekł jeden z więźniów z bloku ojca Kolbego i komendant za karę skazał na śmierć głodową co dziesiątego więźnia z tego bloku. Wśród skazanych był Franciszek Gajowniczek, który miał rodzinę i wówczas ojciec Kolbe wyszedł z szeregu i prosił, aby to jego skazano na śmierć, a oszczędzono Gajowniczka. Kolbe poszedł wraz z dziewięcioma towarzyszami do bloku śmierci nr 13. Bunkier ten pod przewodnictwem ojca Maksymiliana stał się przybytkiem Bożej Chwały, modlono się tam i śpiewano nabożne pieśni. Kolbe przeżył kilka tygodni bez kropli wody i kruszyny chleba. Ostatecznie gestapowcy zabili go wstrzykując mu truciznę. Ojciec Kolbe miał wtedy 47 lat. 17 października 1971 roku papież Paweł VI ogłosił ojca Maksymiliana Marię Kolbego świętym męczennikiem.
  12. 12. Halina Gąsior Halina Gąsior urodziła sie 8 sierpnia 1928 roku w Oświęcimiu, a zmarła 26 kwietnia 2008 w Bielsku- Białej. Jej rodzina została przesiedlona z terenu, na którym rozpoczęto budowę obozu w Oświęcimiu, wkrótce po tym ojciec Haliny zmarł, a ona musiała iść do pracy, żeby wspomóc rodzinę. Miała zaledwie 12 lat kiedy włączyła się w akcje niesienia pomocy więźniom Auschwitz. W umówionych miejscach podkładała żywnośc i leki, a także przekazywała listy i informacje (grypsy) dla i od więźniów. Pracowała jako pomoc domowa u rodziny niemieckiej, z którą została wysłana do Berlina, gdy w obozie wybuchła emidemia duru. W Berlinie głodowała, gdyż jej pracodawczyni odmawiała jedzenia, bo przestała dostawać kartki żywnościowe. Z tego powodu Halina Gąsior uciekła z powrotem do rodziny w Oświęcimiu. Następnie, dostała pracę jako goniec oraz przepustkę, dzięki której mogła wchodzić na teren obozu. Na prośby zarówno więźniów jak i ich rodzin zdobywała i przekazywała informacje na temat tego co się z nimi dzieje. W listopadzie 1944 roku została aresztowana, ponieważ podejrzewano ją o pomoc więźniom. Zabrano ją do obozu, gdzie była przesłuchiwana i bita; w tym czasie pomagali jej inni więźniowie przynosząc jej jedzenie. Po miesiącu została wypuszczona. Przez cały czas kontynuowała pomoc więźniom w Oświęcimiu, a także tym, którzy zostali wywiezieni do innych obozów - wysyłała im paczki z żywnością i odzieżą. Po wyzwoleniu pracowała jako pięlęgniarka w szpitalu dla byłych więźniów. Halina Gąsior otrzymała, po wojnie, wiele listów i podziękowań od byłych więźniów, które przekazała do Muzeum w Oświęcimiu.

×