Successfully reported this slideshow.
We use your LinkedIn profile and activity data to personalize ads and to show you more relevant ads. You can change your ad preferences anytime.

Auga, VexetacióN E Solos

899 views

Published on

Published in: Education, Technology, Business
  • Be the first to comment

  • Be the first to like this

Auga, VexetacióN E Solos

  1. 1. A auga, a vexetación, o solo A auga A vexetación O solo
  2. 2. A auga: condicionamentos dos recursos hídricos <ul><li>Clima </li></ul><ul><ul><li>Caudal absoluto </li></ul></ul><ul><ul><li>Irregularidade: coeficiente de irregularidade </li></ul></ul><ul><ul><li>Réxime fluvial </li></ul></ul><ul><ul><ul><li>Réxime nival </li></ul></ul></ul><ul><ul><ul><li>Réxime pluvial </li></ul></ul></ul><ul><ul><ul><li>Réxime mixto </li></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><li>Nivo-pluvial </li></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><li>Pluvio-nival </li></ul></ul></ul></ul><ul><li>Relevo e topografía </li></ul><ul><ul><li>Vertente hidrográfica </li></ul></ul><ul><ul><li>Conca hidrográfica </li></ul></ul><ul><ul><li>Topografía: pendente erosión </li></ul></ul><ul><li>Litoloxía </li></ul><ul><li>Vexetación </li></ul><ul><li>Acción humana </li></ul><ul><ul><li>Obras hidraúlicas </li></ul></ul>
  3. 3. Vertentes hidrográficas
  4. 4. Comparación vertentes hidrográficas Vertente cantábrica Vertente atlántica Vertente mediterránea Lonxitude Ríos curtos, porque nacen nas montañas preto da costa. Longos, porque nacen nas montañas afastadas da desembocadura Ríos curtos, agás o Ebro, porque nacen en montañas preto da costa. Forza erosiva Gran forza erosiva, porque teñen que salvar un grande desnivel entre o lugar de nacemento e o nivel de base. Pouca forza erosiva, porque discorren por chairas. Abarrancados, pola proximidade das montañas nas que nacen e o nivel do mar. Caudal e regularidade Caudalosos e regulares pola abundancia e regularidade das precipitacións Irregulares, con estiaxe principal no verano e outro menor no inverno, polo predominio das situacións anticiclónicas na Meseta. Acusado estiaxe no verano, maior cuanto máis meridional es el é o río. Son frecuentes os torrentes que solo levan auga cando chove. Exemplos Eo, Nalón, Nervión, Bidasoa Douro, Texo, Guadiana, Guadalquivir. Turia, Xúquer, Segura.
  5. 5. RÉXIMES HIDROGRÁFICOS
  6. 6. Réxime dun río nival e nivopluvial
  7. 7. Réxime dun río pluvio-nival e pluvial ou oceánico
  8. 8. Réxime dun río pluvial mediterráneo e pluvial subtropical
  9. 9. CONCAS HIDROLÓXICAS <ul><li>Concas hidrográficas </li></ul><ul><li>Zonas endorreicas </li></ul>
  10. 10. CONCA: partes dunha conca
  11. 11. TIPOS DE LAGOS
  12. 12. Humidais 11. Complexo intermareal Umia-Grove, a Lanzada, Lago Rodeira, punta Carreirón 24. Dunas e lagoas de Corrubedo 25. Lagoas e areal de Valdoviño 12. Ría deOrtigueira 32. Ría de Eo e Ribade o Gándaras de Budiño
  13. 13. HUMIDAIS <ul><li>Doñana </li></ul><ul><li>Tablas de Daimiel </li></ul>
  14. 14. Gándaras de Budiño
  15. 15. Humidais en Galicia <ul><li>Dunas e lagoa de Corrubedo </li></ul><ul><li>Complexo intermareal Umia Grove </li></ul>
  16. 16. Humidais en Galicia <ul><li>Lagoas de Valdoviño </li></ul><ul><li>Ría de Ortigueira </li></ul>
  17. 17. ACUÍFEROS
  18. 18. Desalinizadoras
  19. 19. BALACE HÍDRICO EN ESPAÑA
  20. 20. POLÍTICA E AS OBRAS HIDRAÚLICAS <ul><li>Política hidráulica </li></ul><ul><ul><li>LEI DE AUGAS </li></ul></ul><ul><ul><li>PLAN HIDRÓXENOS DE CONCA </li></ul></ul><ul><ul><li>PLAN HIDROLÓXICO NACIONAL </li></ul></ul><ul><li>As obras públicas </li></ul><ul><ul><li>ENCOROS </li></ul></ul><ul><ul><li>CANLES DE DISTRIBUCIÓN </li></ul></ul><ul><ul><li>TRANSVASAMENTOS </li></ul></ul><ul><ul><li>DESALINZADORAS </li></ul></ul><ul><ul><li>PLANTAS POTABILIZADORAS </li></ul></ul><ul><ul><li>PLANTAS DEPURADORAS </li></ul></ul>
  21. 21. Obras hidraúlicas: encoros <ul><li>Encoro, Os Peares, Ourense </li></ul><ul><li>Encoro, Nervión, Vizcaia </li></ul>
  22. 22. AS FORMACIÓNS VEXETAIS
  23. 23. PAISAXE VEXETAL OCEÁNICO
  24. 24. PAISAXE VEXETAL MEDITERRÁNEO
  25. 25. PAISAXE VEXETAL DE MONTAÑA
  26. 26. VEXETACIÓN ILLAS CANARIAS
  27. 27. OS SOLOS DE ESPAÑA
  28. 28. CADRO COMPARATIVO DOS TIPOS DE SOLO Tipo de rochas Solos zonais Solos intrazonais e azonais (atópanse en cualquera das zonas anteriores) Clima oceánico (son ricos en materia orgánica e ácidos, xa que as chuvias constantes lavan as capas superficiais e arrastran as bases cara os estratos inferiores. Todos os solos ácidos requiren abonado para o seu aproveitamento agrícola) Clima mediterráneo (solos moi alterados pola erosión e a acción do home). Mediterráneo estepario . Teñen un cor gris. O seu aproveitamento en secano é nulo, mentres que no regadio é bastante fértil. . Val do Ebro, S.E. e Canarias. Pardo calcáreos . Vide e oliveira. Fértiles en regadío. Aluviais. Cultivo de hortas. Encharcados, areosos, salinos, volcánicos... Rocas silíceas Terras pardas húmidas. É o tipo dominante, é unha excelente terra de cultivo e pastos. Ranker. Nas zonas altas. Pastos e bosques, nunca para cultivo. Terra parda meridional. Moi erosionable. Devesas e pastos pobres. Rocas calcáreas (son solos menos ácidos) Terra parda calcárea Boa para xudías, millo e prados permanentes. Terra fusca. Solo forestal. Solos de diversa fertilidade caracterizados pola súa cor roxiza. Terra rossa . Solos pobres e duros (matogueira , bosque, cultivo da amendoeira e oliveira) Solo roxo mediterráneo. Rico en nutrientes. Apto para todo tipo de cultivo. Rochas arxilosas Terras negras. Dilátanse cando se humedecen e se contraen cando se secan (gretas). Son os máis fértiles de España e se dedican a todo tipo de cultivo agás árbores. (Val do Guadalquivir, Terra de Barros, Conca de Pamplona)
  29. 29. Pérfil do solo
  30. 30. Tipos de solos <ul><li>Ranker, Verín Ourense e Solo Vermello de Toledo </li></ul><ul><li>Vertisolo (Xérez) e Rendsiniforme de Albacete </li></ul>
  31. 31. A España húmida <ul><li>A ESPAÑA HÚMIDA </li></ul><ul><li>Zona: Norte da Península: Cornixa cantábrica e Galicia. </li></ul><ul><li>Clima </li></ul><ul><li>Oceánico </li></ul><ul><ul><li>Precipitacións abundantes e bastante regulares (máis de 800 mm anuais) </li></ul></ul><ul><ul><li>Temperaturas suaves e amplitude térmica baixa pola influencia do mar. </li></ul></ul><ul><li>Vexetación </li></ul><ul><li>Bosque caducifolio : faias e carballo </li></ul><ul><li>Landa : formada por matogueira como breixo, toxo, retama </li></ul><ul><li>Prados : abundantes </li></ul><ul><li>Augas </li></ul><ul><li>Ríos pertencentes na maioría á vertente cantábrica e atlántica. Abundantes, caudalosos, regulares y curtos por nacer nas montañas próximas á costa. Aptos para obras hidráulicas. </li></ul><ul><li>Solos </li></ul><ul><li>En rocheado silíceo: terra parda , solo evolucionado, rico en humus e con certa acidez. Con topografía favorable é apto para o cultivo e con pendentes para pastos. Rankers pouco evolucionados por estar en pendentes y sometido a forte erosión. So apto para bosque e pasto </li></ul><ul><li>En roquedo calizo: terra parda caliza apta para xudías, millo e prados. Terra fresca en áreas montañosas con dedicación forestal </li></ul>
  32. 32. A España mediterránea <ul><li>A ESPAÑA MEDITERRÁNEA </li></ul><ul><li>Zona: Península ao sur da España húmida, Illas Baleares </li></ul><ul><li>Clima </li></ul><ul><li>Mediterráneo </li></ul><ul><ul><li>Precipitacións escasas (menos de 800 mm anuais), con seca no verano. No SE e Valle del Ebro son inferiores aos 300 mm </li></ul></ul><ul><ul><li>Temperaturas costeiras suaves econ escasa amplitude térmica. No interior clima continentalizado con amplitudes elevadas </li></ul></ul><ul><li>Vegetación </li></ul><ul><li>Bosque perennifolio : aciñeiras e sobreiras </li></ul><ul><li>Maquia: sobre solos silicios formada por matogueiras densas e altas </li></ul><ul><li>Garriga: sobre solos calcáreos, formada por matogueiras pouco densos e baixos </li></ul><ul><li>Estepa: formada por vexetación escasa de arbustos espiñosos. </li></ul><ul><li>Aguas </li></ul><ul><li>Ríos de la vertente atlántica : longos e con estiaxes en no verano. </li></ul><ul><li>Ríos de la vertente mediterránea: curtos, moi irregulares e con acusado estiaxe no verano. </li></ul><ul><li>Solos </li></ul><ul><li>Sobre rocha silícea, terra parda meridional: pobre, destinados a devesas e pastos. </li></ul><ul><li>Sobre rocha caliza, solos roxos: con fertilidade alta para cultivos. Terra rossa con fertilidade mediana para cultivos arbóreos </li></ul><ul><li>Sobre arxila: moi fértiles, apto para todo tipo de cultivos </li></ul><ul><li>Solos grises subdesérticos: Moi pobres en secaño e moi aproveitados en regadío </li></ul>
  33. 33. Tema. Hidrografía Conca fluvial: Territorio regado por un río principal e polos seus afluentes, está delimitado por las vertentes que conforman a súa divisoria. Divisoria de augas: Zona de terra que separa dos “sistemas de drenaxe” distintos. Coñecese como interfluvio. Rede fluvial: Termo que se refire ao conxunto de augas que verten a un río. Comprende o río e os seus afluentes. Couce: Zona por la que corre as augas de un río o torrente. Infiltración: Movemento lento de descenso das augas superficiais no solo ou nas rochas. Augas Subterráneas: Son as augas que se atopan no subsolo, resultado dun proceso de infiltración dende a superficie terrestre ou liberadas dos magmas ascendentes (do interior da terra). Ocupan os espazos baleiros entre as rochas permeables e as impermeables. Acuífero: Capa subterránea permeable que conduce ás augas de fondo (manto acuífero), que pode ser aproveitado por mananciais ou por pozos. Nivel freático: Nivel superior da auga subterránea na zonas de almacenamento. Aforo: En hidroloxía aplícase á medida das augas dun río. Caudal Absoluto: Volume de auga que despraza un rio nun momento dado e nun punto determinado do seu recorrido. Mídese en m3/seg. Caudal Relativo: Volume de auga que despraza un río nun momento dado e nun punto determinado do seu recorrido, pero con relación a superficie da súa conca. Mídese en “l/seg./km2 Endorreico: Termo que fai referencia a aquelas zonas cuxos ríos non teñen saída ao mar, xa que confluen en depresións interiores. Exorreico: Fai referencia ao espazo cuxas augas teñen saída ao mar. Avenida: Aumento espectacular do caudal habitual dun río, co risco de asolagar os espazos aos que normalmente non chega a auga. Inundación: Estado da corrente dun río cando as augas sobrepasan os marxes e esténdense pola chaira de inundación. En termos xerais, a inundación é a inmersión dun área a causa da subida temporal do nivel do mar, dun río ou dun lago. Estiaxe: É o nivel máis baixo que as augas dun río teñen estacionalmente. Polo xeral soen coincidir co mínimo anual de precipitacións. Torrente: Corrente irregular de auga, rápida e impetuosa, dependendo das chuvias ou das augas de fusión da neve. As partes dun torrente son : a conca de recepción, a canle de desaugue e o cono de dexección. Canón: Val profundo de vertentes con moi forte pendente e ocupado no fondo, xeralmente, por un río. Popularmente reciben o nome de gargantas e débense á acción fluvial. En Galicia son famosas as do río Sil. Terraza Fluvial: Franxa chea de terreo, localizada no val dun río, máis elevada que o couce. Trátase dunha superficie de inundación, na actualidade abandonada. Delta: Construción sedimentaria que se produce na desembocadura de algúns ríos no mar ou no lago cando a carga é tan grande que a forza do río non pode arrastrala. Os deltas amosan un crecemento máis ou menos continuo. Rambla: Río de leito ancho que xeralmente non leva auga, agás cando se producen chuvias torrenciais. Abondan nas rexións áridas ou semiáridas. Réxime fluvial: Evolución do caudal dun río ao largo do ano. O réxime fluvial depende do tipo de alimentación del río: chuvia, neve. Estuario : Nome que recibe a desembocadura dun río caracterizada por unha ampla abertura por onde o mar penetra terra dentro. Ría: Val fluvial anegado en parte o na súa totalidade polas augas do mar. Marisma: Terreo lixeiramente deprimido con respecto ao nivel do mar que resulta inundado polas augas mariñas cando sube a marea. Tamén poden estar situadas nos estuarios dos ríos e verse afectadas polos aportes fluviais. Albufeira: Lagoa litoral formada por auga salgada e separada dp mar por un cordón no que se abren “bocas” que o comunican con el. Exemplo a Albufeira de Valencia. Marea: Oscilación vertical eperiódica das augas do mar, orixinadas polas forzas de atracción da lúa e o sol, en combinación co movemento de rotación da terra. O seu nivel máximo recibe o nome de pleamar e o mínimo de baixamar. Nun día teñen lugar catro mareas (dúas altas e dúas baixas). Tómbolo: Barra litoral de escasa lonxitude e superficie reducida que comunica una illa próxima á costa co continente. Exemplo o Tómbolo da Lanzada. A auga
  34. 34. Tema. A Vexetación Bioclimático: Límite producido polos factores e elementos climáticos que inciden na variación da vexetación e da fauna dun área concreta. Biomasa: Masa de materia orgánica dos seres vivos que existen nun determinado ecosistema. Ecosistema: Sistema formado por un conxunto de seres vivos, o ambiente en que se desenvolven e as relacións que establecen entre sí, cos factores abióticos (fisico-químicos) e constitúen o seu medio. Vegetación climax: Estado final na sucesión dun ecosistema, no que a vexetación chega a un estado de equilibrio co medio. Endemismo: Especie que vive exclusivamente nun área determinada, e non se da en ningunha outra. Conífera: Planta de follas persistentes e froito en forma cónica (piñas)e que case sempre ten follas en forma de agulla (pino, ciprés, cedro). Frondosa: Árbores con froitos moi variados e follas anchas. Refírese tamén as arbores con moitas pólas e follas. Especie termófila: Plantas e árbores adaptados aos medios climáticos cálidos, polo que non resisten as baixas temperaturas. Especie umbrófila: Especie vexetal adaptada aos ambientes sombríos e que lles prexudica en exceso a luz solar. Especie heliófila: Especie vexetal que necesita sol para o seu crecemento e desenvolvemento. Especie higrófila: Especie vexetal adaptada aos ambientes húmidos e que lle prexudica a falla de auga. Especie halófila: Especie vexetal adaptada aos solos salinos. Especie xerófila: Especie vexetal adaptada aos ambientes áridos e secos. Especie mesófila: Especie vexetal que precisa un clima máis ou menos húmido e temperaturas moderadas ao largo do ano. Formación arbórea: Conxunto de árbores. Formación arbustiva: Conxunto de plantas leñosas de pouco porte (menos de 5 m.) e que carecen dun tronco principal. Formación herbácea: Conxunto formado por herbas. Bosque caducifolio: Conxunto de árbores que perden temporalmente as follas (carballo). Bosque perennifolio: Conxunto de árbores que non perden temporalmente as follas (coníferas, eucaliptos). Devesa: Terra acoutada e dedicada a pastos, composta por vexetación herbácea e algúns árbores dispersos. Sotobosque: Vexetación dos estratos inferiores (non arbóreos) dun bosque, que inclúe a vexetación arbustiva, herbácea, etc. Pradera: Chaira extensa abundante en pastos naturais. Landa: Formación vexetal de pequeno tamaño que se localiza sobre solos sen cultivar, ácidos e de clima húmido. Débese á degradación das formacións vexetais arbóreas debido á acción do home. Maquis: É unha masa densa de arbustos (oliveiras silvestres, lentiscos, uces, brezos...). Se forman sobre solos silíceos, nas zonas nas que se degradou o bosque mediterráneo. Garriga: É unha formación de arbustos e matorrais de romero, tomillo, lavanda, que soe deixar zonas do solo descubertas onde aflora a rocha espida. é propia dos solos calcáreos, nas zonas en nas que se degradou o bosque mediterráneo. A vexetación

×