Toponimia de silleda iv (lamela, laro, manduas, margaride, martixe)

1,051 views

Published on

Toponimia do Concello de Silleda IV (Lamela, Laro, Manduas, Margaride, Martixe).
Traballo realizado por Laura Fernández e Beatriz González de 1º bach. (curso 2011-2012) para o ENDL do IES Pintor Colmeiro de Silleda.
Tomouse como base o o artigo "Toponimia do Concello de Silleda" de Nicandro Ares Vázquez (Lucensias nº 17)

Published in: Education
0 Comments
0 Likes
Statistics
Notes
  • Be the first to comment

  • Be the first to like this

No Downloads
Views
Total views
1,051
On SlideShare
0
From Embeds
0
Number of Embeds
161
Actions
Shares
0
Downloads
2
Comments
0
Likes
0
Embeds 0
No embeds

No notes for slide

Toponimia de silleda iv (lamela, laro, manduas, margaride, martixe)

  1. 1. TOPONIMIA DOCONCELLO DE SILLEDA IV Parroquias e aldeas Lamela, Laro, Manduas, Margaride, Martixe por Laura Fernández Suárez Beatriz González Fernández (Curso 2011-12) A partir do artigo Toponimia do Concello de Silleda, de Nicandro Ares Vázquez (Lucensia, nº 17)
  2. 2. 14.- LAMELA
  3. 3. 14. Lamela (San Miguel)No latín vulgar foi lamella, diminutivo de lama, topónimomoi común no NO hispánico, de orixe probablementeprelatina.
  4. 4. 14. Lamela (San Miguel)Lugares de Lamela:• Barravaite: parece composto de barra ‘banco de area que se forma na desembocadura dun río’, e dun nome persoal como Baitus presbiter.• A Brea: traduce o baixo latín vereda ‘camiño vello estreito’.• A Casela: co sufixo do latín vulgar -ella, vólvese diminutivo de casa.• A Codeseira: fai referencia á planta cutisus no latín vulgar ‘codeso’, equivalente a cytisus, voz greco-latina.
  5. 5. 14. Lamela (San Miguel)Lugares de Lamela:• A Goleta: sería palabra árabe co significado de ‘boca de río’ ou derivada de gula ‘gola, garganta’.• Gorís: parece proceder do antropónimo visigótico *Golaricus ou Goiaricus.• Peroxa: puido ser unha (Villa) Perusia, é dicir, unha vila propia de Perusius, nome persoal.
  6. 6. 14. Lamela (San Miguel)Lugares de Lamela:• Santa Cristina: foi Sancta Christina, mártir de Tiro na persecución de Diocleciano, con nome greco-latino derivado de Christus.• O Souto: de saltus en latín, que significou ‘salto, desfiladerio, pasteiro con bosque’. Saltus foi tamén nome persoal.• Vilariño: é diminutivo románico do latín villaris -are, adxectivo que se substantivou en Vilar, que é unha pequena vila.
  7. 7. 15.- LARO
  8. 8. 15. Laro (San Salvador)Laro puido ser o persoal e primitivo Larus, que levaba oapelido de Cantaber ‘cántabro’ no poema de Silio Itálico ereaparece o seu xenitivo Lari na epigrafía hispana.
  9. 9. 15. Laro (San Salvador)Lugares de Laro:• Forcas: traduce a furca en acusativo de plural, referíndose posiblemente a unha bifurcación de camiños, máis có suplicio da forca.• Freixeiro: co sufixo -arius > -eiro indica o sitio dun colectivo de fraxinus ‘freixo’• Galán: ou foi un alcume persoal orixinado no xermánico *wallan ou o nome visigótico Gella -anis, con referencia ao posuidor daquela vila.
  10. 10. 15. Laro (San Salvador)Lugares de Laro:• A Pereira: alude á árbore que ten a súa raíz etimolóxica no latín neutro pirum, plural pira ‘pera’.• O Pereiro: alude á árbore que ten a súa raíz etimolóxica no latín neutro pirum, plural pira ‘pera’.• Riobó: procede do latín rivus/rius bonus ‘río bo’.
  11. 11. 15. Laro (San Salvador)Lugares de Laro:• Samartiño: é unha haploloxía de Sanctus Martinus, o de Tours (s. IV) ou o de Dumio en Braga (s. VI), que tiñan nome teofórico, derivado de Mars ‘Marte’.• Sante: reflexa o xenitivo do antropónimo Sanctius, que orixinou o persoal Sancho; a forma plena foi Villa Sancti, que quedou fosilizada no topónimo Vilasante.• O Souto: foi saltus en latín, que significou ‘salto, desfiladerio, pasteiro con bosque’. Saltus foi tamén nome persoal.
  12. 12. 16.- MANDUAS
  13. 13. 16. Manduas (San Tirso)Manduas foi un diminutivo suévico Mandolas no século VI.
  14. 14. 16. Manduas (San Tirso)Lugares de Manduas:• Andamollo: aparenta un topónimo bitemático, pero de difícil atribución.• A Bandeira: parece un derivado de banda, feminino do gótico bandwo ‘signo, estandarte’.• Bravil: aseméllase algo a bravío, relacionado con barbarus; pero puido ser metátese do persoal Barbillus, en xenitivo.• O Castro: traduce a castrum, nome de fortaleza prerromana e quizais tamén préstamo dunha palabra anterior á latina.
  15. 15. 16. Manduas (San Tirso)Lugares de Manduas:• Crestelle: foi un antropónimo co sufixo diminutivo -ellus do latín vulgar, derivado do greco-latino Crestus/Chrestus ‘servidor, bo, virtuoso’.• Devesa: procede do latín defensa, referida a un terreo protexido por unha cerca, como unha chousa.• Ferrozos: debeu ser o nome persoal Ferruzus, da familia de Ferrus, baseados no latín ferrum ‘ferro’.• Iglesia: nome castelán, indica o lugar onde se edificou a ecclesia ‘igrexa’, palabra de orixe grega.
  16. 16. 16. Manduas (San Tirso)Lugares de Manduas:• Letros: poderíase relacionar co celta letron ‘pel, coiro’ ou co greco-latino lectrum ‘cama, faldistorio’.• Lourás: pódese vencellar cos nomes persoais Laurius, Laurianus, Laurea.• Medelo: aseméllase ao cognomen persoal latino Metellus, derivado de meta ‘meda’ co sufixo -ellus.• A Moa: traduce o latín mola con perda do -l- intervocálico.
  17. 17. 16. Manduas (San Tirso)Lugares de Manduas:• Outeiro: é unha evolución de altarium ou auctarium, palabras usadas en documentos medievais para indicar un terreo alto ou elevado.• Quintela: é o diminutivo latino de quintella, formado sobre quinta. Puido ser unha (Villa) Quintella, propia de Quintellus.• Vilaverde: sería unha Villa Virdii ou Viridii, a vila do propietario Virdius/Viridius.
  18. 18. 17.- MARGARIDE
  19. 19. 17. Margaride (San Fiz)Topónimo que se orixinou en Margaritus, un “signum”procedente da voz grega margarites ‘perla’.
  20. 20. 17. Margaride (San Fiz)Lugares de Margaride:• Costela: alude a unha pequena costa ‘ladeira’, voz latina co sufixo diminutivo - ella.• Gamil: foi nome persoal, quizais o gótico Walamirus ou o romano Gamillus, de orixe celta?• San Fiz: o patrón parroquial, foi S. Félix.• Vilanova: traduce a villa nova.
  21. 21. 18.- MARTIXE
  22. 22. 18. Martixe (San Cristovo)Martixe é evocador dunxenitivo do primeiroposuidor daquela villaprimitiva, o cal chamaríaseMartidius.
  23. 23. 18. Martixe (San Cristovo)Lugares de Martixe:• A Moa: traduce o latín mola con perda do -l- intervocálico.• Paradela: é un diminutivo de Parada que alude a unha parata, onde os viandantes antigos facían un alto no camiño, parándose e preparándose para novas andaduras.

×