Wk hoofdstuk 38

380 views

Published on

0 Comments
0 Likes
Statistics
Notes
  • Be the first to comment

  • Be the first to like this

No Downloads
Views
Total views
380
On SlideShare
0
From Embeds
0
Number of Embeds
19
Actions
Shares
0
Downloads
2
Comments
0
Likes
0
Embeds 0
No embeds

No notes for slide

Wk hoofdstuk 38

  1. 1. WK: Normal,but so different Hoofdstuk 38
  2. 2. In de vorige update…• Beviel Valentina van haar tweede dochtertje: Carmen.• Kwamen Katrien en Jasmin aan op de universiteit.• Vertelde Maxwell Olivia dat hij een blind date had. Zijn date – Diana – bleek echter een veel te groot ego te hebben, Olivia begreep meteen dat deze vrouw helemaal geen partij was voor Maxwell. Maar ziet Maxwell dat ook??• Groeide Thibo op tot tiener.• Beviel Shania van een tweeling: Basil en Franka. Ze voelde zich wat onzeker tegenover de baby‟s, omdat Joris hun vader was. Dat was het weer van vorige keer! Lezen jullie weer mee?? – goh, dat klonk écht als zo‟n dom kleuterprogramma :p
  3. 3. Kelsy,Martijn,Maïté &Leander “Martijn, kom je even kijken?” Enthousiast kijkt Kelsy over haar schouder naar haar man, “Zou dit niks voor ons zijn?”
  4. 4. Turend over haar hoofd leest Martijn mee op hetcomputerscherm: “Ontspannende vakantie op hetzonnige Twikkii, ideaal voor gezinnen met kinderen.”
  5. 5. “Dat zullen Maïté en Leander inderdaad wel leukvinden, we kunnen een reis boeken voor als zeopgegroeid zijn. Ze worden al zo groot…”Met een glimlach op zijn gezicht luistert hij naar debrabbelgeluidjes die uit de kinderkamer komen.
  6. 6. “Zo, geboekt!”, lacht Kelsy, “Vannacht vertrekken we!”Ze draait zich om naar Martijn: “ Zullen we deverjaardag van de tweeling dan maar eens gaanvieren?”
  7. 7. Even later staat Martijn bij de taart, met eenjengelende Maïté in zijn armen: “Taart, taart!Papa, snel, ikke wil taart!!”
  8. 8. “Rustig maar, mevrouwtje Groot Lawaai!”, grinniktKelsy op de achtergrond, “Of wil je misschien datpapa je in de taart laat vallen!”“Ja!”, antwoordt Maïté prompt.
  9. 9. “Dat gaan we dus níet doen, Maï!”, grinniktMartijn, “Blaas nu maar gewoon mee de kaarsjes uiten spring in de lucht, goed?”
  10. 10. Enkele minuten later staat Maïté enthousiast tespringen: “En nu mag ik wel taart hé, mama?”
  11. 11. “Nog even wachten, meid! Je hebt ook nog eentweelingbroertje, en die moet ook nog opgroeien!”Maïté grommelt nog wat, maar kijkt dan toch naarLeander die zich heel wat rustig op zijn moeders armnestelt.
  12. 12. “Kom maar Leander, blazen!”De jongen doet zijn best, maar de kaarsjes gaan nietuit.“Oké, dan zal mama wel helpen!”
  13. 13. “Euhm… Maïté, wisselen van pyjama?”, vraagtLeander verlegen, wanneer hij weer met beide voetenop de grond staat, “Ik weet het niet, maar volgens mijsta ik niet echt met roze…”
  14. 14. “Er liggen nieuwe kleren in jullie kasten, jongens!”,onderbreekt Martijn, nog voordat zijn dochter iets kanzeggen, “Ga maar allebei wat anders aantrekken, enkom dan maar aan tafel zitten. We hebben nog eenverrassing voor jullie!”
  15. 15. Even later schuiven de kinderen aangekleed en welweer aan tafel.“Wat is de verrassing dan, papa?”, vraagt Leandernieuwsgierig.
  16. 16. “Wel jongens, we hebben daarstraks een vakantiegeboekt voor ons gezinnetje. Vanavond nogvertrekken we voor drie dagen naar Twikkii, watdenken jullie daarvan??”
  17. 17. “Dan hebben we geen tijd te verliezen! Ik moet mijnkoffer nog maken!”Resoluut staat Maïté op om haar bord in devaatwasser te zetten, haar broertje volgt haar watrustiger.
  18. 18. Nauwelijks twee uur later staat het reisbusje luid tetoeteren voor de deur.“Heeft iedereen alles? Dan vertrekken we!”
  19. 19. “Mag ik voorin?”Leander heeft zich alvast een plekje uitgezocht, enkijkt zijn ouders met smekende ogen aan.“Hé, ik ben de oudste, dus ik mag voorin!”, roept Maïtédoor het antwoord van Martijn heen.
  20. 20. “Jullie gaan allebei achterin, samen met mij!”, beslistKelsy, “En dan gaat papa wel voorin naast diemeneer!”Maïté mompelt nog wat, maar schuift dan toch braafdoor naar de achterbank.
  21. 21. Na enkele uren vliegen, komt het gezin de volgendeochtend aan op hun zonnige vakantiebestemming.“Oef, blij dat ik er ben! Ik werd misselijk van die langeautorit!”, roept Kelsy uit.
  22. 22. Meteen loopt ze naar de balie om in te checken.“Novar? Die naam heb ik hier inderdaad staan. Detwee kamers aan het einde van de gang. Als u hiereven wilt tekenen?”
  23. 23. Na het register getekend te hebben, gaat Kelsy opzoek naar Martijn: “Wat ben jíj nu aan het doen?”“Ik voel me weer helemaal een kleine jongen, Kels! Ikwil niet liever dan een zandkasteel maken!”“Kelsy proest het uit: “Wel kleutertje, neem maar eveneen voorbeeld aan je twee kinderen, die zijn al braafhun zwemkledij aan het aantrekken!”
  24. 24. Maïté en Leander zijn inderdaad op hun kamer, maarof ze zich meteen omkleden…?“Ik neem het bed bij het raam!”, schreeuwt Maïté, enze begint enthousiast op het bed te springen.
  25. 25. Leander haalt zijn schouders op.“Zullen we in de zee gaan zwemmen?”, vraagt hijvoorzichtig.“Gelijk heb je!”, roept Maïté, en met een grote bonskomt ze weer naast haar broertje op de grond terecht.
  26. 26. “Wie het laatst in de zee is, is een slome slak!”En ze schiet voor haar broertje de trappen af.
  27. 27. “Wauw, lekker fris! Zo‟n zwembad wil ik ook welthuis!”, glimlacht Leander terwijl hij zich achteroverlaat vallen in het water.
  28. 28. “Hé, het is al erg genoeg dat je een slome slakbent, maar je bent toch niet zó dom hé!”, spat Maïtéhaar broertje nat, “Dit is toch geen zwembad!”“Dat wist ik ook wel hé, zeg!”Beledigd zwemt Leander van haar weg en loopt hetstrand weer op.
  29. 29. “Hé broertje, ben je nog kwaad? Ik bedoelde het nietzo, hoor! Wat doe je?”, ratelt Maïté in één adem af.“Zandkasteel maken…”, mompelt Leander.
  30. 30. “Ik doe mee!” Vrolijk laat Maïté zich naast hem in hetzand zakken, “Ik zal een paar mooie schelpen zoekenom je kasteel mee te versieren!”
  31. 31. Maar het zoeken begint haar al snel te vervelen, enterwijl Leander verder bouwt, loop Maïté verder naarhaar ouders: “Mama, ik verveel me…”
  32. 32. “Dan heb ik een leuk idee,” lacht Kelsy, “Wat verderopis er een leuk strandrestaurantje, met een winkeltjeeraan. Zin om daarheen te gaan!”“Ja, leuk!”, roept Maïté uit, “Kom op Leander, we gaanons aankleden!”
  33. 33. Even later komen ze aan bij het restaurantje.“Laten we hier eerst nog even rondkijken voordat wegaan eten!”, stelt Martijn voor.
  34. 34. “Dat lijkt me een leuk idee!”, vindt Maïté, en ze looptmeteen door naar een souvenirwinkeltje: “Mama, kijkwat een mooie oorbellen! Krijg ik die?? En ook nogeen horloge… ik weet dat het hier namaakmerkenzijn, maar zo kan ik de kinderen op school latengeloven dat ik een duur horloge heb… mag hetmama, please please please??”
  35. 35. Kelsy rolt even met haar ogen: “Ben je zeker dat hetdit is wat je als souvenir wil, Maï? Je hebt tien eurogekregen om spulletjes mee te kopen, ik wil geengezeur als je geld op is!”Wanneer Maïté hevig knikt, loopt ze op de verkoper afom naar de prijs te vragen.
  36. 36. Ook Leander heeft intussen iets gevonden om zichmee bezig te houden. Of eerder: iemand.“Hallo, ik ben Leander. Ik ben hier op vakantie metmama en papa en mijn zus. Ben jij hier ook opvakantie?”
  37. 37. “Nee, ik woon hier!”, lacht het meisje, “Als je wil, kanik je de omgeving hier wel eens laten zien. Ik heettrouwens Adèle.”“Dat lijkt me leuk…”, antwoordt Leander, “Maar numoet ik wel gaan eten, mama roept me.”
  38. 38. “Zo, heb je al een vriendinnetje gevonden?”, vraagtKelsy nieuwsgierig wanneer Leander bij aan de barschuift.“Ja, ze heet Adèle en ze woont hier,” vertelt Leander,“En weet je wat grappig is, zus? Ze draagt dezelfdekleren als jij!”
  39. 39. Maïté trekt een lelijk gezicht: “Dan doe ik morgenmeteen wat anders aan! Het laatste wat ik wil, is datiemand dezelfde kleren draagt als ik! Of…”, ze kijkthaar moeder al met smekende oogjes aan, “Mama… ikheb hier ergens een kledingwinkeltje gezien…”
  40. 40. “Niks van, Maïté! Je hebt nu net die juweeltjes mogenkopen, zorg maar dat je nog wat geld over houdt voorde volgende dagen! En eet nu je bord maar leeg.”Mopperend buigt Maïté zich over haar bord en begintte eten.
  41. 41. “Waar is papa eigenlijk?”, doet Leander een pogingom het gesprek een andere wending te geven.“Ik heb geen idee, ik heb hem niet meer gezien sindswe aankwamen…”, antwoordt Kelsy, “Als we klaar zijnmet eten, zullen we hem eens gaan zoeken!”
  42. 42. Op dat moment horen ze geroep van beneden.Nieuwsgierig loopt Maïté naar de reling om te kijkenwat zich daar afspeelt, en dan barst ze in lachen uit:“Mama, Leander, kom eens kijken!”
  43. 43. Beneden zien ze hun vader, stuntelend als eenmislukte majorette met een stok in zijn handen…
  44. 44. Snel lopen ze de trappen af, om net te zien dat de manin het strooien rokje de stok aansteekt en hem aanMartijn geeft.“Opgepast, papa gaat dansen!”, roept Maïté, enplagend zet ze een paar stappen achteruit.
  45. 45. Leander daarentegen, is zo geschrokken van deplotselinge uitroep van zijn zus, dat hij pardoesachterover valt, recht in de zee!
  46. 46. Maar allemaal zijn ze even verbaasd als Martijn dan tochals een volleerd danser met de stok begint te draaien.“Dat ga je op ons volgende verjaardagsfeestje toch ookeens doen hé, papa?”
  47. 47. “Tadaa!” Draaiend als een fotomodel staat Maïté dieavond in de kamer, “Hoe vind je mij? Die kleren zal ikdan morgen maar aandoen, zodat ik niet lijk op die…hoe-heet-ze-ook-weer?”
  48. 48. “Adèle,” antwoordt Leander, “En ik wil niet dat je opzo‟n manier over haar spreekt, want ik vind haaraardig! Misschien wil ze morgen wel met ons mee opuitstap, zij kent hier tenslotte alles en iedereen!”
  49. 49. “Oeh, mijn broertje vindt haar aardig… we zijn hieréén dag op vakantie, en je hebt zelfs al een liefje,”spot Maïté, en ze begint plagerig te roepen, “Leanderis verlie-hiefd, Leander is verlie-hiefd!”
  50. 50. “Maar nee, zeg! Als ik iemand leuk vind, wil dat tochniet meteen zeggen dat… ach ja, laat ook maar,”mompelt Leander. Hij weet nu al dat Maïté hem hiervoor de rest van de vakantie zal mee blijven plagen.
  51. 51. “Welterusten, broertje! Droom maar zacht… van jevriendinnetje!”
  52. 52. Ook Leander kruipt onder zijn lakens. En stiekem…stiekem hoopt hij inderdaad dat hij van Adèle gaatdromen…
  53. 53. Iris,Lex,Valentina,Stefan,Elfie &Carmen “Je kamer is echt mooi geworden, Elfie,” mompelt Victor, terwijl hij zich op haar bureaustoel laat zakken. Helen knikt instemmend, en ze laat zich met een plof op Victors schoot vallen.
  54. 54. “Zeg eens,” roept Devon uit, “Kunnen jullie niet opeen andere plaats klef gaan doen? Serieus, ga ergensanders zitten of zoek zelf een kamer!”
  55. 55. Helen trekt een plagerig gezicht en drukt zich nog watdichter tegen Victor aan: “Het is hier Elfie‟skamer, dus… Elfie, heb jij hier een probleem mee??”
  56. 56. “Wel euhm… ik heb er niks tegen dat jullie samenzijn, maar elkaar hier op mijn kamer zitten aflebberengaat misschien wel wat te ver…”, mompelt Elfie.
  57. 57. “Oké, we hebben het begrepen!”Zonder Helen los te laten, staat Victor op, “Kom schat.Zoals je weet, heb ik ook een kamer. En daar kunnenwij rustig doen wat we willen!”Hij draait zich nog even om naar Elfie en Devon: “Totmorgen op school!”
  58. 58. “Dat valt niet mee, hé Def?”, zegt Elfie wanneer detwee tortelduifjes haar kamer verlaten hebben, “Jebeste vriend zien, met in zijn armen het meisje waaropjij verliefd bent??”
  59. 59. “Nee,” zucht Devon, “Ik zou inderdaad liever metHelen in mijn armen daar gezeten hebben. Maar hé, jijmoet ook niet veel zeggen hoor. Ik weet toch ook weldat je al sinds de lagere school een boontje hebt voorVictor!”
  60. 60. “Touché!”, grijnst Elfie, en ze laat zich tegen de muuronderuit zakken, “Maar wat een situatie: mijn bestevriendin, op wie jij verliefd bent, is samen met jouwbeste vriend, waarop ik verliefd ben…”
  61. 61. “Het zou nogal gemeen zijn om te proberen hen uitelkaar te krijgen, zeker?”, mompelt Devon.“Nogàl, ja!”, grinnikt Elfie, “Het enige wat we kunnendoen is afwachten tot het minder goed gaat tussenhen, en dan een troostende schouder aanbieden… nja,je snapt wel wat ik bedoel!”
  62. 62. Nu kan ook Devon zijn lach niet meer inhouden:“Laten we dan maar onze vingers kruisen dat er heelsnel spanningen in hun relatie komen!”
  63. 63. Ze blijven nog even verder babbelen, tot Iris na eenkorte klop op de deur de kamer binnen wandelt: “Zojongelui, het is bijna zes uur. Komen jullie naarbeneden voor Carmens verjaardag, of blijven jullie hierzitten?”
  64. 64. Elfie kijkt haar oma vreemd aan: “Jongelui?! Weloudje, we komen er meteen aan!”
  65. 65. Beneden staat Valentina al bij de taart, met haarjongste dochtertje in haar armen: “Moet je kijkenElfie, het is alweer zo lang geleden dat ik hier met joustond…”
  66. 66. Elfie rolt met haar ogen: “Hoef ik niet te weten, mama!Doe nu maar verder, ik ben razend benieuwd om mijnzusje als peuter te zien!”Snel buigt Valentina zich naar de taart toe om dekaarsjes uit te blazen, en gooit Carmen in de lucht.
  67. 67. “Zo, grote meid van me! Je lijkt heel wat meer op jevader dan je zus!”, lacht ze even later tegen depeuterversie van Carmen.“Mag ik haar andere kleertjes aandoen en haar kapselveranderen, mama?”, vraagt Elfie enthousiast, en zesteekt haar armen al uit naar haar zusje.
  68. 68. Enkele minuten later zit Carmen omgekleed op degrond, lachend om zicht heen te kijken: “Nu Car spele,met Elfie??”
  69. 69. “Nee grote meid, Elfie moet nu gaan slapen, wantmorgen is het school. Trouwens, voor jou is het ookallang bedtijd geweest!”
  70. 70. Nadat het kleine meisje haar ouders nog eennachtzoen heeft gegeven, laat ze zich gewillig doorElfie naar haar bedje brengen.
  71. 71. Boven liggen Valentina en Stefan nog wat na tegenieten van de avond.“Ze zijn geweldig hé, onze meisjes?”, glimlachtValentina.
  72. 72. Stefan knikt, trekt haar wat dichter tegen zich aan engrijnst: “Wat denk je? Nog eentje??”
  73. 73. Olivia,Maxwell,Linus& Selene Olivia fronst even haar wenkbrauwen wanneer ze Diana in haar weinig verhullende lingerie de keuken ziet binnenkomen, maar herstelt zich snel: “Goedemorgen, ook een pannenkoek?”
  74. 74. Diana antwoordt niet, maar laat zich met eenluidruchtige geeuw op een stoel vallen: “Goedemorgen?! Die twee mormels van jou hebben me omzeven uur al wakker gebruld, om nog maar te zwijgenover die hond. Toen we vannacht thuiskwamen, begonhij te blaffen alsof we inbrekers waren!”
  75. 75. Olivia heeft moeite om beleefd te blijven, maaruiteindelijk slaagt ze er toch in te antwoorden:“Luister Diana: ik, mijn kinderen en de hond wonenhier nu eenmaal. Dit is jouw huis niet, dus…”
  76. 76. “Net zomin mijn huis als dat van jou!”, onderbreektDiana haar met een gemene glimlach, “Trouwens,binnenkort is het misschien ook wel míjn huis…”
  77. 77. “En dan sta ik niet in voor de gevolgen voor jou en jehele gezelschap…”Ze knikt Olivia nog eens gemaakt vriendelijk toe, enlaat haar dan verbouwereerd achter.
  78. 78. “Dit loopt écht niet goed…”
  79. 79. Jasmin &Katrien “Carlijn is daarstraks hier geweest…”, zucht Jasmin, “Nu ze tiener is geworden, wil ze zo snel mogelijk naar de universiteit. Maar…”
  80. 80. “Ze vertelde dat ik thuis gewoon doodgezwegenwordt. De drieling is onlangs volwassen geworden,maar niemand heeft me uitgenodigd op hunverjaardag. En dan is er nog kleine Tijmen…”
  81. 81. “Hij is intussen een schattige peuter geworden, Carlijnhad zo‟n lieve foto‟s bij… af en toe vertel ik of één vande drieling hem over jou, en dan zegt Staf…”
  82. 82. “Staf zegt eigenlijk helemaal niets, maar werpt onseen kwade blik toe. Ik had niet eens iets anders vanhem verwacht. Maar mama… mama probeert danTijmens aandacht af te leiden door zomaar uit hetniets met hem te beginnen spelen…”
  83. 83. Er staan tranen in haar ogen: “Staf heeft me nooitgemogen, maar mama…” Ze maakt haar zin nietvolledig af, “Het is toch niet omdat ik een andere vaderheb, dat ik daarom niet meer bij het gezin mag horen!”
  84. 84. Medelijdend kijkt Katrien haar aan: “Meisje toch…misschien moet je het gewoon maar opgeven.Vergeten dat ze je familie zijn…”
  85. 85. “Misschien moet ik dat inderdaad maar doen,” zuchtJasmin, “Ik geef toe dat mijn eigen vader nooit echt„papa‟ voor me geweest is, maar dat mijn eigenmoeder zich ook al op die manier tegen me begint tegedragen…”
  86. 86. Ze forceert haar gezicht in een glimlach: “Even geenzin meer om daarover te praten, laten we het over ietsanders hebben: ga jij vanavond nog weg?”Katrien rolt met haar ogen: “Ja, ik heb een afspraakmet Clarence.”
  87. 87. “En… dat klinkt niet echt alsof je daarnaaruitkijkt?”, glimlacht Jasmin.“Niet bepaald, nee. Maar hij loopt al twee jaar achterme aan, zowat sinds we hier zijn. En ik had wel eenszin in een avondje uit. Ter plekke zie ik wel wat ergebeurt.”
  88. 88. “Maarre… ik zie je al kijken, en nee! Ik ben niet vanplan ooit iets met hem te beginnen, ik vind het alleenzielig dat hij zoveel moeite doet voor mij.”Jasmin kijkt haar vreemd aan: “Wat heeft die Clarencedat Damian niet had? Of ben jij je stalker van op demiddelbare school al vergeten??”
  89. 89. “In ieder geval vond ik hem stukken knapper dan dieClarence hoor!”Katrien lacht: “Feit. Ik zou eigenlijk wel eens willenweten wat er van Damian geworden is…”
  90. 90. Shania,Merle,Annabel,Thibo,Mare,Franka& Basil “Shania? Naia, Franka en Basil hebben honger. Hoor je hen niet huilen?” Bezorgd kijkt Merle naar het uitdrukkingsloze gezicht van haar vrouw, “Kom je niet, ze moeten eten hebben.”
  91. 91. Zuchtend draait Shania haar hoofd in de andererichting: “Geen zin. Kan Thibo of Annabel je niethelpen?”
  92. 92. “Naia‟ke… ik weet dat je het moeilijk hebt, maar hetzijn je kinderen. Je zou van hen moeten houden, voorhen moeten zorgen…”
  93. 93. “Ik weet het…”, mompelt Shania, “Maar het lukt megewoon niet. Volgende keer misschien…”
  94. 94. Merle besluit maar niets meer te zeggen, en verlaat dekamer. Volgende keer, zei Shania. Net zoals ze al zegtsinds de geboorte van de tweeling…
  95. 95. “Annabel, waarom ligt mama de hele tijd in bed?”,vraagt Mare ongerust, “Vroeger was ze altijd heel liefen vrolijk, maar sinds de tweeling er is, lacht ze nogamper…”
  96. 96. Annabel slikt, hoe moet ze dit aan een kind van tienuitleggen??“Luister, Mare”, begint ze, “Om kindjes te maken, hebje natuurlijk een mama en een papa nodig. En meestalhouden die mama en papa ook van elkaar…”
  97. 97. “Maar de meneer waar mama Franka en Basil meegekregen heeft, was helemaal niet lief voor haar.”“Houdt mama dan ook niet van Franka en Basil?”,vraagt Mare geschrokken?.
  98. 98. “Jawel hoor,” probeert Annabel haar zusje gerust testellen, “Ze houdt heel veel van hen, maar natuurlijkvindt ze het helemaal niet leuk dat ze kinderen heeftgekregen met een papa van wie ze helemaal niethield.”
  99. 99. “Ja maar…”, protesteert Mare, “Jij, Thibo en ik zijntoch ook geen kinderen die zij zelf heeft gekregen.Waarom vindt ze dat dan niet lastig?!”Ze springt van het bed af en loopt de kamer uit: “Ik gahet haar vragen!”
  100. 100. “Mama!” Mare gooit de deur open en loopt deslaapkamer van haar ouders binnen, “Mama, waaromben je altijd zo verdrietig?”
  101. 101. Ze laat zich naast Shania op het bed zakken: “Annabelzegt dat je het moeilijk vindt om voor Franka en Basilte zorgen.”“En wat heeft Annabel je nog meer verteld?”, vraagtShania.
  102. 102. “Dat je het zo moeilijk vind omdat ze een hele stoutepapa hebben!”, gaat Mare verder, “Maar ik snap ietsniet: waarom heb je dan geen moeite metAnnabel, Thibo en mij? Onze mama‟s en papa‟s ken jetoch ook niet?”
  103. 103. “Het is waar wat Annabel vertelde,” antwoordt Shania,“Franka en Basil hebben inderdaad een hele stoutepapa. Iemand die dingen met mij heeft gedaan die ikhelemaal niet wilde… en daardoor is de tweeling dangeboren.”
  104. 104. “Maar daar kunnen Franka en Basil toch niets aandoen?”, vraagt Mare met een dun stemmetje, “Ze zijnnog heel klein, maar ik weet zeker dat ze eens graageen dikke knuffel of een flesje van hun mama zoudenwillen krijgen.”
  105. 105. “Vanavond is het de verjaardag van de tweeling en…volgens mij zouden ze het écht leuk vinden als je eensuit je bed zou komen en er gewoon bij zou zijn.”Hierna staat Mare op en wandelt zonder nog eenwoord te zeggen naar buiten.
  106. 106. Geschokt kijkt Shania voor zich uit. Dat een meisjevan tien jaar zo‟n wijze woorden kan uitspreken…Mare heeft overschot van gelijk, beseft ze.
  107. 107. Verlangend kijkt Mare die avond naar deslaapkamerdeur, ze hoopt nog steeds dat haarwoorden effect hebben gehad op haar moeder.
  108. 108. Na tien minuten wachten, neemt Annabel de kleineFranka uit haar wieg: “Shania heeft genoeg kansengehad. We hebben op haar gewacht, en ze is nietgekomen. Wel, we gaan de tweeling in ieder geval hunverjaardag niet ontnemen!”
  109. 109. Na die woorden blaast ze de kaarsjes uit voorFranka, waarna ze haar zusje in de lucht gooit.
  110. 110. Merle werpt nog één blik op de slaapkamerdeur, maardoet dan uiteindelijk toch hetzelfde voor Basil.
  111. 111. Wanneer de tweeling een make-over heeft gehad, gaanze bij Mare aan de tekentafel zitten. Afwezig luisterthet meisje naar hun gebrabbel. Ze had zo gehoopt datmama naar haar zou luisteren…
  112. 112. Mare kijkt op wanneer ze voetstappen op de traphoort.“Het zijn… mengelingetjes van Joris enmij…”, mompelt Shania nauwelijks hoorbaar, terwijl zenaar de tweeling kijkt.
  113. 113. Franka is de eerste die opkijkt.“Mama?”, vraagt ze voorzichtig, terwijl ze naar Shaniatoe schuifelt.
  114. 114. Langzaam breekt er een glimlach door op Shania‟sgezicht: “Ja meisje… mama is er voor je.”
  115. 115. Nadat ze met Franka heeft gespeeld en haar in haarwiegje heeft gelegd, gaat haar aandacht naar Basil:“En zullen wij ook eens gaan slapen, grote jongen vanme?”
  116. 116. Wanneer ze Basil nog een kushandje toe werpt, hoortze opeens een stemmetje achter zich: “Mama?”
  117. 117. Ze kijkt in het lachende gezichtje van Mare, die haareen dikke knuffel geeft: “Goed gedaan, mama. Ik bentrots op je…”
  118. 118. Tot de volgende keer!!!

×