Successfully reported this slideshow.
We use your LinkedIn profile and activity data to personalize ads and to show you more relevant ads. You can change your ad preferences anytime.

Trening indywidualny z rozgrywającym

4,106 views

Published on

Published in: Sports
  • Be the first to comment

Trening indywidualny z rozgrywającym

  1. 1. www.akademiasiatkowki.com.pl Trening indywidualny z rozgrywającym
  2. 2. Numerem jeden dla trenera jest koncentrowanie się na działaniach rozgrywającego i stwarzanie pewności, że zespół będzie miał coraz lepsze wystawienie. Wielu trenerów ignoruje ten fakt i koncentruje się głównie na uzupełnieniu braków atakujących, zapominając o wystawieniu. Istnieje zatem koniecznośd indywidualnej, dodatkowej pracy w tym zakresie. W czasie takich zajęd trener powinien umiejętnie wykorzystad różne przyrządy, które pozwolą na zwiększenie efektywności dwiczeo. Niezastąpionym trenażerem w indywidualnej pracy z rozgrywającym jest prosta rama z siatką, która działa jak katapulta, dając pożądaną parabolę lotu piłki. Główny akcent podczas treningów powinien byd skierowany na uzyskanie właściwego rytmu w trzech podstawowych działaniach: 1) Dojście do pozycji bazowej (po przyjęciu zagrywki i w kontrataku). 2) Przejście z pozycji bazowej do punktu wystawienia piłki. 3) Technicznych i taktycznych aspektów rozegrania piłki. Rytm dojścia do pozycji bazowej W czasie treningu indywidualnego należy umieszczad rozgrywającego w różnych sytuacjach taktycznych, wynikających z ataku i kontrataku. Wystawiający powinien za każdym razem startowad z odpowiedniej pozycji wyjściowej, takiej którą przyjmuje podczas przyjęcia zagrywki oraz w obronie, bloku czy asekuracji. Celem dwiczeo jest uzyskanie właściwego rytmu dojścia do pozycji bazowej, która można zdefiniowad jako optymalne miejsce w danej sytuacji, z którego rozgrywający wykonuje bezpośredni ruch w kierunku wystawienia piłki. Zwykle jest to punkt znajdujący się jak najbliżej siatki , ponieważ ruch do boiska jest wygodniejszy dla uzyskania większej swobody działania. Ustalenie w stosunku do linii bocznych jest z reguły stałe (granica II i III strefy), pozwalające na swobodną obserwację własnego boiska i ruchów przeciwnika. Niektórzy trenerzy ze względów taktycznych wprowadzają dodatkowe pozycje, mając na uwadze sytuację boiskową oraz przygotowanie własnego ataku. Kiedy rozgrywający jest w pierszej linii, może stawad sytuacyjnie nieco dalej od wyznaczonej pozycji, abymied lepszą możliwośc wykonania naskoku i ewentualnego zaatakowania piłki. W pozycji wyjściowej wystawiający przyjmuje postawę oczekiwania i obserwuje rozwój sytuacji. Od samego początku należy egzekwowad pozostawanie rozgrywającego na swojej pozycji wyjściowej tak długo, jak wynika to z przepisów (dopóki nie zostanie wykonana zagrywka) lub przebiegu gry. Trener swoim działaniem powinien utrzymywad rozgrywającego w ciągłej niepewności , stwarzając różne sytuacje taktyczne nawet podczas dwiczeo indywidualnych. Należy zawsze pracowad zgodnie z zasadą: najpierw obrona, blok czy asekuracja a dopiero potem wystawienie. Rozgrywający musi wyrabiad w sobie umiejętnośd obserwacji , aby wykorzystad każdą sytuację , która pozwoli mu na przesunięcie się bliżej swojej pozycji bazowej. Nie można jednak tolerowad nawykowego wbiegania bez właściwej orientacji. Jedynym momentem, kiedy rozgrywający jest prawie całkowicie zwolniony z reakcji na pierwszą piłkę , jest gra ”za darmo”. Jeżeli podczas dwiczeo rozgrywający wbiega z głębi pola, tak jak podczas przyjęcia zagrywki , to należy przestrzegad zasady, aby on miał możliwośd dojścia do pozycji bazowej, zanim piłka zostanie przyjęta (dorzucona czy odbita od ramy z siatką). Szybkośd wbiegania rozgrywającego zależy od szybkości
  3. 3. piłki i powinna byd z nią dobrze zsynchronizowana . nie ma potrzeby poruszania się szybciej, niż jest to konieczne, kosztem utraty dobrej obserwacji. Jeżeli podczas dwiczeo wystawiający będzie aktywnie oczekiwał piłki w obronie, asekuracji czy bloku, to wielokrotnie znajdzie się z dala od swojej pozycji przy siatce. Jest to dobra okazja , aby uczyd rozgrywającego analizowania rozwoju gry. Podczas ruchu w kierunku do pozycji bazowej musi on umied ocenid , czy nadal może bezpiecznie kontynuowad swoje dojście, czy powinien zwolnic, a nawet zatrzymad się, aby ruszyd bezpośrednio do punktu wystawienia. W czasie treningu można ustawid rozgrywającego w różnych sytuacjach, tworzących jakby naturalną sekwencję gry. Po wbiegnięciu z określonej pozycji do przyjęcia zagrywki , zawodnik idzie do asekuracji , bloku czy obrony , co stanowi pozycję wyjściową do kolejnych działao. Podczas dwiczeo dojścia do pozycji bazowej istotny jest właściwy rytm kroków podczas przemieszczania się z określonego miejsca, jak również odpowiedni sposób zatrzymania się. Wskazane jest, aby ruch doprowadzający do określonego punktu prawa noga lub obie nogi równocześnie, bez względu na kierunek wbiegania. Gwarantuje to możliwośd natychmiastowej reakcji w kierunku piłki, poprzez zapoczątkowanie ruchu zawsze tą samą, lewą nogą. Stały rytm to większa płynnośd i efektywnośd działania, ponieważ nie absorbuje uwagi rozgrywającego. Ustawienie pod kątem 45 stopni tyłem w stosunku do siatki pozwala zawodnikowi obejmowad wzrokiem całe boisko, bez potrzeby poruszania głową oraz pozwala mu na obserwację blokujących przeciwnika w peryferyjnym widzeniu, jak również blokującego w IV strefie, ponad swoim lewym ramieniem. Ważne też jest wpajanie rozgrywającemu, że pozycja, którą zajął jest dopiero punktem wyjścia do działania, a niekooczonym etapem. Prawidłowe myślenie, „ja do piłki ,a nie piłka do mnie” może wydawad się oczywiste, to jednak zbyt wielu rozgrywających zbyt długo pozostaje w miejscu, reagując na niedokładną piłkę z dużym opóźnieniem. Myślenie o tych problemach podczas treningu indywidualnego zwiększa szansę na efektywnośd działania naszych rozgrywających. Nie trzeba chyba głębokiej analizy, aby stwierdzid, że jest to problem mało postrzegany, pozostawiony często normalnemu rozwojowi podczas pracy. Rytm dojścia do punktu wystawienia piłki Rzadko piłka jest przyjęta czy obroniona dokładnie w kierunku rozgrywającego, znajdującego się w swojej pozycji bazowej. Często musi on iśd do punktu wystawienia zgodnie z wytrenowanym rytmem kroków. Rozgrywający jednak zwykle biegają zbyt wiele , wykonując niepotrzebnie dużo ruchów czy nagłych zwrotów, wynikających ze złej oceny sytuacji. Właściwy rytm dojścia do punktu wystawienia z prawidłowej oceny trajektorii lotu piłki i dlatego trzeba unikad zbyt szybkiej reakcji w niewiadomym kierunku. Bieganie po łukach jest mało ekonomiczne i zabiera cenny czas, potrzebny na dokonanie obserwacji. Kiedy kierunek lotu piłki jest oczywisty, rozgrywający powinien przenieśd uwagę na blok przeciwnika , następnie skontaktowad się wzrokowo ze swoimi atakującymi. Dobrzy rozgrywający obserwują blok w swoim peryferyjnym widzeniu również w momencie wystawienia piłki , co warunkuje uzyskanie dużego powodzenia w grze. Większośd początkujących siatkarzy patrzy tylko na piłkę, gdyż nie rozumie tego, jak często wiele czasu pozostaje im na reakcję (1,5 sekundy czy więcej). Podczas treningów indywidualnych należy stanowczo egzekwowad , aby rozgrywający zabierał wzrok z piłki i spojrzał przynajmniej w kierunku
  4. 4. celu ( na przykład dwiczenia z odczytaniem liczby palców). Ma to znaczenie na nadanie piłce właściwej paraboli lotu, w zależności od odległości i miejsca wystawienia. Należy wprowadzad też sytuacje, aby rozgrywający otrzymywał informacje głosem w celu wzmocnienia wizualnej komunikacji o gotowości atakujących , szczególnie w sytuacji , gdy rozgrywający jest zajęty, aby spojrzed w kierunku wystawienia. Trener musi spowodowad, aby rozgrywający zrozumiał, że wystawienie po dobiegnięcie do piłki jest inne, niż w pozycji nieruchomej przy siatce, gdyż nawet jeżeli potrafi wystawiad z pozycji stałej, nie oznacza to, że będzie mógł dobrze funkcjonowad w grze. Konieczne jest też częste wystawianie piłki podczas ruchu, a nawet w pozycji o zachwianej równowadze. Istotne są tutaj dwiczenia opanowania właściwego rytmu dojścia również pod presją czasu, wraz z zastosowaniem różnych technik wystawienia. Należy zwracad uwagę, aby podczas ruchu do piłki ręce były trzymane w dole, lekko ugięte, a ich ruch była naturalnie skoordynowany z ruchem ciała. Dopiero kiedy zawodnik znajdzie się w pozycji do wystawienia , tuż przed samym odbiciem, powinien wznieśd swoje ramiona do góry (zachowując kąt ugięcia w stawach łokciowych) i wystawid piłkę natychmiast, wykonując jakby jeden ruch. Rozgrywający powinien przyjmowad zawsze takie ustawienie tułowia, aby mied możliwośd wystawienia do więcej niż do jednego atakującego, bez zdradzania swoich zamiarów. Preferowane jest ustawienie twarzą do lewego ataku, aby „otworzyd się” do siatki. Wystawiający może wtedy posład piłkę prosto na lewe skrzydło lub bokiem do tyłu. W takiej sytuacji rozgrywający lepiej widzi siatkę oraz blok przeciwnika i może podjąd lepszą decyzję co do kierunku rozegrania piłki. Jeżeli jednak wystawiający jest spóźniony i musi w momencie odbicia wykonad obrót w kierunku lewego skrzydła, to podczas tego ruchu to powinien umied rozegrad piłkę również na prawą stronę. W przypadku jednak, gdy rozgrywający wystawia słabiej do tyłu, to jest zmuszony stawad prostopadle do prawego ataku i na lewe skrzyło kieruje wówczas piłki, wykonując ruch w kierunku celu. Jest to sygnalizowany sposób, ale mając na uwadze dokładnośd wystawienia, często stosowany. Rozgrywający musi wyrabiad w sobie stała potrzebę dostosowywania się do trajektorii lotu piłki tak, aby móc przyspieszyd atak, chwytając ją w najwyższym możliwym punkcie. Jeżeli przyjęcie jest po znacznie spadającym łuku, wystawiający nie powinien czekad przy siatce, lecz wyjśd do piłki, aby sięgnąd ją wcześniej, wystawiając wówczas nieco w kierunku siatki. Trener powinien też włączad dwiczenia zwiększające świadomośd pozycji bloku przeciwnika i jego ruchu. Na przykład: blok przesuwa się tuż przed momentem wystawienia, a rozgrywający musi wystawiad piłkę w kierunku przeciwnym, z dala od bloku. Chociaż rozgrywajmy powinien wiedzied , że podczas gry atakujący woli dobrze wystawioną piłkę przeciwko podwójnemu blokowi, niż słabiej przeciwko pojedynczemu, to podczas dwiczeo należy stwarzad różne sytuacje, wymagające podzielności uwagi nawet kosztem gorszej dokładności. Trener powinien ciągle analizowad grę rozgrywającego i szukad wskazówek do indywidualnej pracy, skupiając się na 2-3 najistotniejszych rzeczach, to daje poczucie opanowywania kolejnych umiejętności, a co za tym idzie, pewności w grze.

×