Jean baptiste de lamarck (acr)

737 views

Published on

Published in: Education
  • Be the first to comment

  • Be the first to like this

Jean baptiste de lamarck (acr)

  1. 1. JEAN-BAPTISTE DE LAMARCK (1744-1829) AITOR CAMPOS RAMOS. 1ºC BACHARELATO. FEBREIRO DE 2012
  2. 2. INDICE.- VIDA OBRA  PESAMENTO CIENTÍFICO  PUBLICACIÓNS LEGADO BIBLIOGRAFÍA
  3. 3. VIDA.-O biólogo francés Jean Baptiste Pierre Antoine de Monetde Lamarck naceu na localidade de Bazentin-le-Petit,situada a uns 150 km. ó norte de París, o 1 de agosto doano 1744. Foi o máis novo de once írmáns nunha familiacunha tradición de varios séculos de servicio militar. Pero,por vontade do seu pai, Lamarck entrou no seminario dosxesítas de Amiens, ó redor do ano 1756, saíndo ós 17 anos ,pouco despois da morte do seu pai, para unirse ó exércitofrancés. Xa na súa primeira batalla foi promovido a oficialpola súa valente actuación. Permaneceu no exércitodurante sete anos, ata 1768, cando unha ferida accidentallle obrigou a dexialo. Despois desto, desprazouse a Paris, Arriba, vista actual da pequena localidade deonde traballou como empregado nun banco e empezous a Bazentin le Petit. Abaixo, imaxe da casa natalestudar mediciña e botánica, disciplina esta última na qu e de Lamarck.rapidamente se convertíu en experto, publicando connotable éxito Flora Francesa, no ano 1778, na cal porprimeira vez se clasificaba a flora mediante un criteriodicotómico (de dous compoñentes).Tras o éxito desta obra conseguíu un emprego comobotánico no Jardin des Plantes, un xardín botánico no quetamén se facía investigación en bioloxía. Con este traballoapenas malvivía e en varias ocasións estivo a punto deperdelo polos recortes de gastos do goberno.
  4. 4. VIDA.-Coa Revolución Francesa, o Jardin des Plantes convertíuse noMuseo Nacional de Historia Natural, e Lamarck foi nomeadodirector do Departamente de Insectos e Vermes, un temasobre o que parece que el non tiña nin idea. PosteriormenteLamarck cambiaríalle o nome, pasando a ser o Departamentode Animais Invertebrados. En realidade este departamentotiña moi pouco prestixo e consideración (incluso a palabara“invertebrado” non existía, sendo acuñada polo propioLamarck). Pero este biólogo conseguíu , co seu traballo, darllerespeto e prestixo, creando un novo campo na bioloxía. Así,fixo a primeira división deste grupo de animais en outros catrogrupos: arácnidos, insectos, crustáceos e equinodermos.Pero a pesar deste traballo, de acuñar a expresión Vistas actuais exterior (arriba) e dunha das“invertebrados” ou “bioloxía”, as obras de Lamarck non salas (abaixo) do Museo Nacional de Historiachegaron a ser realmente populares e non acadou o prestixo Natural de Francia, en París.de colegas seus como Cuvier, que o respetou pola súa laborcos invertebrados pero que o desacreditou polas súas ideasevolucionistas. Boa parte da vida de Lamarck foi unha loitacontra a pobreza. Para colmo, en 1818 empezou a perdervista, e pasou os seus últimos anos pobre e cego, coidadopolas súas fillas, que tivera fruto dalgún dos seus catromatrimonios.Lamarck morreu o 28 de decembro de 1829. Tivo un funeralpobre e foi enterrado nunha tumba de aluguer, da que oretiraron ó cabo de cinco anos. Hoxe en día ninguén sabe óndeestán os seus restos, se é que se conservan.
  5. 5. OBRA. PENSAMENTO CIENTÍFICO.- Lamarck fixo importantes aportacións á bioloxía, tanto no campo da organizacións dos seres vivos, como na división clara que fixo do mundo orgánico e inorgánico, como na clasificación que levou a cabo dos animais atendendo á súa complexidade, pero, sobre todo e polo que é máis coñecido é porque formulou a primeira teoría da evolución biolóxica, 50 anos antes que Darwin. ¿Cal era o mecanismos desa evolución? O “lamarckismo utilizase hoxe en día máis ben en sentido peiorativo para referirse á teoría dos “caracteres adquiridos”, que acabou de forma simplista en que os cambios que experimenta un individuo pasan ós seus fillos. Pero o que Lamarck realmente expuxo era máis complexo e non tan directo. Segundo el, non é que os organismos se alteran pasivamente polo medio, senón que osLamarck afirma que o uso cambios no medio provócanlles ós individuos novas necesidades, polo queintensivo e continuado dunórgano, por exemplo o pescozo teñen que desenvolver novos hábitos. Estos hábitos alterados e mantidosdas xirafas, conleva o seu no tempo levan a un maoir ou menor uso dun órgano ou estructura, o quedesenvolvemento, igual que o conleva o seu desenvolvemento e crecemento ou, polo contrario a súadesuso leva á súa atrofia ou atrofia ou desaparición. Lamarck di que este proceso é lento, ó longo dedesaparición xeracións, e que o individuo non o percibe na súa vida. Esta é a primeira lei que Lamarck expón na súa obra Filosofía Zoolóxica, de 1809, onde expón a súa teoría da evolución: o uso ou desuso conleva o desenvolvemento ou a desaparición do órgano afectado a través das xeracións.
  6. 6. OBRA. PENSAMENTO CIENTÍFICO.-A segunda teoría que expón Lamarck indica que os O das xirafas é o exemplocambios ou caracteres adquiridos para adaptarse ó máis usado para explicarmedio son herdables, é dicir, transmítense por as teorias evolutivas deherdanza biolóxica ós seus descendentes . Lamarck. Arriba, vese queO resultado da acción de ambas teorías é que os unha das xirafas se enfrenta á novaindividuos se van volvendo máis complexos ó irse necesidade de acadar aadaptando ó entorno, por tanto, as necesidades de comida a máis altura, poloadaptación dos individuos explican a evolución para que ten que erquerseLamarck. sobre as patas dianteiras eEn consecuencia con esta visión de cambios lentos e estirar o pescozo. Nograduais, a Terra para Lamarck é inmensamente medio, ilústrase que ese novo uso mantido dasvella, e afirma que as especies non se extinguen, patas dianteiras e dosenón que evolucionan a outras diferentes. En todo pescozo conleva o seucaso, a s teorías científicas de Lamarck son sobre a desenvolvemento.evolución da vida, xa que, en canto á orixe desta, Ademáis, ese novocría que se debía á xeración espontánea de carácter adquirido , óorganismos simples que logo se perfeccionaban ó manterse no tempo, herédase polosirse adaptando. descendentes. Tal cambioAs teorias evolutivas de Lamarck foron non se tería producido se,menospreciadas e atacadas durante a súa vida, se como lle pasa á xirafa daben foi o primeiro en falar de cambios ou evolución esquerda, non tivera quenos seres vivos, e de amosar a posibilidade de que desenvolver o novo hábitotales cambios foran debidos a leis concretas, e non a para poder acadar o alimento a máis altura.feitos miragrosos.
  7. 7. OBRA. PUBLICACIÓNS.-A primeira obra de Lamarck, que tivo unha boaacollida e lle facilitou a entrada como botánico noJardin des Plantes foi “Flora Francesa”, publicada noano 1778.A súa obra máis coñecida , e que supuxo a exposicióndas súas teorías evolutivas, foi publicada no ano1809, chamándose “Filosofía Zoolóxica”.Outra das grandes obras de Lamarck, de feito ocupavarios tomos e foi sendo publicada ó longo de 7 anos,entre 1815 e 1822, foi “Historia Natural dos animaisinvertebrados”, onde fixo un grande avance sobre aclasificación dos mesmos ata entón existente, ódividilos en catro novos grupos: insectos, arácnidos,crustáceos e equinodermos.A parte destos e de publicar tamén investigaciónssobre a organización dos seres vivos, Lamarck aíndativo tempo de escribir e publicar sobre outros moitos Á esquerda, imaxe da primeira edición (1809) da obra na quetemas, como a Física ou a Meteoroloxía, publicando, Lamarck expuxo as súas teorías evolutivas, Filosofía Zoolóxica. Ápor exemplo, “Investigacións sobre as causas dereita, unha das primeiras edicións de Flora Francesa, queprincipais dos fenómenos físicos”, do ano 1794, ou publicou en 1778.“Hidroloxía”, do ano 1802.
  8. 8. LEGADO.-As teorías evolutivas de Lamarck no foron apenas consideradas no seu tempo. É certo que houbo quen as apoiou, comopor exemplo Erasmus Darwin, avó de Charles Darwin , que enunciou teorías moi similares. Pero a pesar de que aFilosofía Zoolóxica circulou por Francia e Gran Bretaña, non tivo adeptos e Lamarck, falto de “éxito” pasou boa parte dasúa vida loitanto contra a penuria, ata que finalmente morreu pobre, cego e sen apenas recoñecemento.Pero, co paso do tempo, as súas teorías foron rescatadas e recobraron algo do mérito que se lles negara antes. O propioCharles Darwin, que refutou a idea evolutiva xeral de Lamarck, acabou considerando a posibilidade de que quizás oefecto hereditario do uso e desuso tivese a súa importancia na evolución. Tempo despois, xa no século XX volveuse aplantexar o feito de que quizás a evolución biolóxica podería seleccionar xens favorables a un novo comportamentodos organismos para adaptarse ó medio, de modo que favorecería ós individuos que dispuxeran desos xensrelacionados co comportamento, adquiridos eso sí, por unha variación xenética (é dicir, é unha ventaxa nacer con algoxa aprendido, debido a unha variación xenética, de cara a sobrevivir entre o resto dos individuos).En definitiva, Lamarck fracasou en vida frente a creacionistas como Cuvier, pero a súa intuición xeral de que as especiesevolucionaban resultou ser a correcta, polo que parece que a derrota non foi tan grande. É mais, grandes figuras dabioloxía actual, como a recentemente falecida bióloga americana Lynn Margulis, afirmaron que o lamarckismo nondebe ser abandonado nin descartado, senón “refinado coidadosamente” e que na evolución non hai azar, como dixoDarwin, senón máis ben adaptación ó medio. Co tempo, a figura e a obra de Lamarck conseguiron algo do recoñecemento que non tivo en vida. Á esquerda, Lynn Margulis, defensora da idea de que quizás Lamarck non ía tan desencamiñado como se dixo. Á dereita, medalla que reciben os premiados pola Unión Europea das Ciencias da Terra, coa figura de Jean Baptiste de Lamarck.
  9. 9. BIBLIOGRAFÍA.-En Internet:-http://aportes.educ.ar/biología/núcleo-teórico/recorrido-historico-www.educarm.es/paleontología/lamarck.htm-www.ucmp.berkeley.edu/history/lamarck.html-www.biografiasyvidas.com/biografia/I/lamarck.htm-http://es.wikipedia.org/wiki/Jean-Baptiste_Lamarck-http://es.wikipedia.org/wiki/Lamarckismo-En papel:-La Enciclopedia del Estudiante.Tomo 09 Ciencias de la Vida. Editorial SantillanaEducación, S.L.. Madrid, 2005.

×